Provided by: manpages-pl_0.7-1_all bug

NAZWA

       setfont - ładuje czcionkę konsolową ekranu dla EGA/VGA

SKŁADNIA

       setfont  [-O font+umap.orig] [-o font.orig] [-om cmap.orig] [-ou umap.orig] [-N] [font.new
       ...] [-m cmap] [-u umap] [-C console] [-hH] [-v] [-V]

OPIS

       Polecenie setfont wczytuje czcionkę z pliku font.new i  ładuje  ją  do  generatora  znaków
       EGA/VGA  oraz opcjonalnie wypisuje poprzednią czcionkę. Może również wczytać różne tablice
       odwzorowań i wypisać zawartość poprzednich.

       Jeżeli nie podano żadnych argumentów (lub tylko opcję -N  dla  jakiejś  liczby  N),  wtedy
       ładowana  jest  domyślna  czcionka  (8xN)   (zobacz  poniżej).  Można  podać  wiele małych
       czcionek, zawierających tablice unikodowe, a setfont połączy je i  wczyta  całość.  Typowe
       użycie:

       setfont
              Wczytuje domyślną czcionkę.

       setfont drdos8x16
              Wczytuje podaną czcionkę (tutaj 448-glifowa [448-glyph] czcionka drdos).

       setfont cybercafe -u cybercafe
              Wczytuje podaną czcionkę, który nie ma mapy unikodowej, oraz podaną mapę.

       setfont LatArCyrHeb-19 -m 8859-2
              Wczytuje  podaną czcionkę (tutaj 512-glifowa czcionka łącząca różne zestawy znaków)
              i określa, że lokalnym zestawem znaków jest ISO 8859-2.

       Uwaga: jeśli czcionka ma więcej niż 256 glifów, to tylko 8 z 16 kolorów będzie można  użyć
       jednocześnie.  Może  to  pogorszyć postrzeganie konsoli (utrata intensywności albo i nawet
       niektórych kolorów).

FORMATY CZCIONEK

       Standardowym formatem  czcionek  w  Linuksie  jest  PSF.  Zawiera  on  nagłówek  opisujący
       własności  czcionki,  takie  jak rozmiar znaku, po którym występuje mapa bitowa glifów, po
       której  opcjonalnie  występować  może  tablica  odwzorowań  unikodowych,  dająca   wartość
       unikodową  dla  każdego  glifu.  Rozpoznawanych jest również wiele innych (przestarzałych)
       formatów.  Gdy plik wejściowy ma format strony  kodowej  (prawdopodobnie  z  rozszerzeniem
       .cp), zawierającej trzy czcionki o rozmiarach np. 8x8, 8x14 i 8x16, wtedy jedna z opcji -8
       lub -14 lub -16 musi być podana, by wybrać jeden z nich.  Surowe  pliki  z  czcionkami  są
       plikami  binarnymi  o  rozmiarze  256*N  bajtów, zawierającymi obrazy bitowe każdego z 256
       znaków, po jednym bajcie na każdą skanowaną linię i po N bajtów na znak (0  <  N  <=  32).
       Większość  czcionek  ma szerokość 8 bitów, lecz z urządzeniem bufora ramki (fb) użyte mogą
       być inne szerokości.

WYSOKOŚĆ CZCIONKI

       Program setfont nie zawiera wbudowanych informacji na temat trybów graficznych VGA, ale po
       prostu  prosi  jądro  o  wczytanie  pewnej  mapy  bitowej  do  pamięci  znakowej ROM karty
       graficznej. Jednak od Linuksa 1.3.1 jądro wie wystarczająco o trybach graficznych EGA/VGA,
       aby wybrać inną odległość linii (line distance). Domyślną wysokością znaku będzie liczba N
       wyciągnięta z czcionki lub podana jako opcja. Użytkownik jednak może podać inną wysokość H
       znaku, używając opcji -h.

MAPY KONSOLI

       W  drodze  od  wyjścia programu użytkownika do wyświetlenia na konsoli zaangażowanych jest
       kilka odwzorowań. Gdy konsola jest w trybie utf8 (zobacz unicode_start(1)), to wtedy jądro
       oczekuje,  że  wyjście  programu  użytkownika jest kodowane jako UTF-8 (zobacz utf-8(7)) i
       konwertuje je do Unikodu (ucs2).  W  przeciwnym  razie,  8-bitowe  wyjście  programu  jest
       zamieniane  na  16-bitowe  wartości  unikodowe  za pomocą tablicy translacji. Taka tablica
       nazywana jest unikodową mapą konsoli (Unicode console map). Są cztery takie tablice:  trzy
       wbudowane  w  jądro i czwarta, która może być ustawiona, dzięki opcji -m programu setfont.
       Między tymi tablicami wybiera sekwencja sterująca; po wczytaniu cmap, setfont  wyrzuci  na
       wyjściu sekwencję sterującą "Esc ( K", co sprawia, że jest to aktywna translacja.

       Przykładami argumentów dla opcji -m8859-1, 8859-2, ..., 8859-15, cp437, ..., cp1250.

       Jądro  znajduje  prawidłowy  glif  dla  podanej  wartości unikodowej symbolu, który ma być
       wyświetlony, używając informacji o odwzorowaniu unikodowym czcionki i wyświetla go.

       Stare czcionki nie zawierają informacji o odwzorowaniu unikodowym i dlatego istnieją  mapy
       bezpośrednio-do-czcionki  (direct-to-font  maps) (wczytywane także dzięki opcji -m), które
       dają  zgodność  (correspondence)  pomiędzy  bajtami  użytkownika,  a  pozycjami  czcionek.
       Najbardziej  powszechną  zgodnością  jest ta podana w pliku trivial (gdzie wartości bajtów
       użytkownika są używane bezpośrednio jako pozycje czcionek). Czasami  preferowane  są  inne
       zgodności,  gdyż  sprzęt  PC  video  oczekuje, że znaki rysowane będą na pewnych pozycjach
       czcionek.

       Gdy podany zostanie argument -m none wczytanie  i  aktywacja  tablicy  odwzorowań  zostaną
       powstrzymane.  Poprzednia mapa konsoli może być zachowana dzięki opcji -om plik.  Te opcje
       sprawiają, że mapscrn(8)  jest przestarzały. (Jednak może być użyteczny przy czytaniu tego
       podręcznika).

UNIKODOWE MAPY CZCIONEK

       Zgodność  między glifami w czcionce a wartościami unikodowymi jest opisana przez unikodową
       tablicę odwzorowań. W wielu plikach z czcionkami zawarte są unikodowe tablice  odwzorowań,
       które  mogą  być  wskazane  przez opcję -u.  Program setfont wczyta taką unikodową tablicę
       odwzorowań, chyba  że  podana  została  opcja  -ou  none.   Poprzednia  unikodowa  tablica
       odwzorowań będzie zachowana jako część zapisanego pliku z czcionką, gdy użyta będzie opcja
       -O. Tablica ta może być także zapisana w oddzielnym pliku dzięki opcji -ou plik.  Te opcje
       sprawiają, że loadunimap(8) jest przestarzały.

       Unikodowa  tablica  odwzorowań  powinna  przydzielić  kilka  glifów do ´brakującego znaku'
       (missing character)  o  wartości  U+fffd.  W  przeciwnym  razie  brakujące  znaki  nie  są
       tłumaczone, dając pogmatwane rezultaty.

       Zazwyczaj  nie  jest potrzebna tablica odwzorowań, a unikodowa tablica odwzorowań jest już
       zawarta w foncie (czasami wskazyje na to rozszerzenie .psfu), więc większość  użytkowników
       nie musi się martwić dokładnym znaczeniem i funkcjonalnością tych tablic.

       Każdy może dodać unikodową tablicę odwzorowań do czcionki psf używając psfaddtable(1).

OPCJE

       -h H   Zmień wysokość czcionki.

       -m plik
              Wczytuje mapę konsoli lub unikodową mapę konsoli z pliku.

       -o plik
              Zapisuje poprzednią czcionkę do pliku.

       -O plik
              Zapisuje poprzednią czcionkę i mapę unikodową do pliku.

       -om plik
              Zapisuje mapę konsoli do pliku.

       -ou plik
              Zapisuje poprzednią mapę unikodową do pliku.

       -u plik
              Wczytuje tablicę unikodową opisującą czcionkę z pliku.

       -C console
              Ustawia czcionkę dla wskazanej konsoli. (Może wymagać uprawnień administratora).

       -v     Tryb gadatliwy.

       -V     Pokazuje numer wersji programu i kończy działanie.

UWAGA

       Sprzęt  video  PC  pozwala na użycie bitu "intensywności" albo w celu oznaczenia jasności,
       albo aby pozwolić na 512 (zamiast 256) glifów w czcionce.  Tak  więc,  jeśli  czcionka  ma
       więcej niż 256 glifów, to konsola będzie zredukowana do 8 (zamiast 16) kolorów.

PLIKI

       /usr/share/consolefonts  jest  domyślnym  katalogiem  na czcionki. /usr/share/unimaps jest
       domyślnym katalogiem na mapy unikodowe. /usr/share/consoletrans jest domyślnym  katalogiem
       na  mapowania  ekranu.  Domyślną  czcionką  jest  plik default (lub default8xN, gdy podana
       została opcja -N dla jakiejś liczby N), z możliwym odpowiednim  rozszerzeniem  (takim  jak
       .psf).

ZOBACZ TAKŻE

       psfaddtable(1), unicode_start(1), loadunimap(8), utf-8(7), mapscrn(8)

TŁUMACZENIE

       Autorami  polskiego  tłumaczenia niniejszej strony podręcznika man są: Przemek Borys (PTM)
       <pborys@dione.ids.pl>, Grzegorz  Goławski  (PTM)  <grzegol@pld.org.pl>  i  Robert  Luberda
       <robert@debian.org>.

       Polskie  tłumaczenie jest częścią projektu manpages-pl; uwagi, pomoc, zgłaszanie błędów na
       stronie  http://sourceforge.net/projects/manpages-pl/.  Jest  zgodne  z   wersją    1.15.5
       oryginału.

                                          11 lutego 2001                               SETFONT(8)