Provided by: manpages-pl_20051117-1_all bug

NAZWA

       dxpc - różnicowy kompresor protokołu X

WERSJA

       3.8.0

SKŁADNIA

       dxpc [wspólne] [klient | serwer] [połączenie]

       [wspólne] opcje:
            -p numer_portu -f -k -v -s poziom_debugowania -l log_file

       [klient] opcje (dla procesu KLIENT-a):
            -i poziom_kopresji -d numer_dispalya -u

       [serwer] opcje (dla procesu SERWER-a):
            -D display

       [połączenie] opcje:
            nazwa_hosta -w

OPIS

       dxpc  jest  kompresorem  protokołu  X  stworzonym  w  celu  zwiększenia
       szybkości "transmisji" aplikacji X11 uruchamianych  przez  wolne  łącza
       (np.: telefoniczne połączenia PPP).

       dxpc  musi  być uruchomiony po obu stronach łącza. Na jednym z hostów -
       gdzie pracuje rzeczywisty X serwer - dxpc  pracuje  w  trybie  "serwera
       proxy",  na  drugim  w  trybie "klienta proxy". "Klient proxy" musi być
       uruchomiony jako pierwszy. W czasie  startu  "serwer  proxy"  nawiązuje
       połączenie  z  "klientem". (Zauważ, że wersje dxpc sprzed 3.3.1 używają
       odwrotnej konwencji.) Kiedy jeden  z  procesów  dxpc  jest  przerywany,
       drugi automatycznie wyłącza się również.

       "Klient  proxy"  naśladuje  X-serwer.  Aplikacje  X-klienta łączą sie z
       "klientem proxy" używając displaya "unix:8" (lub <nazwa_hosta>:8 ; dxpc
       wspomaga  zarówno  domeny  UNIX-owe  jak i gniazda TCP). "Klient proxy"
       przechwytuje wywołania X-owe od aplikacji, kompresuje je  i  wysyła  do
       "serwera  proxy".  "Serwer" dekompresuje je i przesyła do rzeczywistego
       serwera X. Podobnie "serwer proxy" otrzymuje  zdarzenia,  odpowiedzi  i
       błędy  od  rzeczywistego  X-serwera,  kompresuje i przesyła do "klienta
       proxy", który po dekompresji śle je do aplikacji klienta.

       Stopień kompresji dxpc zależy od typu aplikacji X-owej. Dla  większości
       aplikacji dxpc uzyskuje wyniki kompresji od 3:1 do 6:1.

MODY PRACY

       dxpc  może  pracować  w  jednym  z  dwóch  stanów:  stanie nawiązywania
       połączenia (nasuchiwanie lub czenie) i stanie  pracy  w  Systemie  X
       (klient  lub  serwer).  Każda  sesja pracy w dxpc zawsze zaczyna sie od
       stanu nawiązywnia połączenia po czym - jeżeli połączenie jest nawiązane
       - przechodzi do stanu pracy w Systemie X.

       Nasuchiwanie  oczekuje  na  inicjację  połączenia  TCP  - między dwoma
       procesami - przez czenie. Nasuchiwanie musi być  zawsze  uruchamiane
       jako   pierwsze.   czenie   jest   inicjatorem   połączenie   TCP   z
       nasuchiwaniem. dxpc startuje w  trybie  czenia  jeżeli  podany  jest
       argument  nazwa_hosta  (zobacz:  opcje  połączenie,  powyżej).  W innym
       przypadku startuje w trybie nasuchiwania.

       Proces serwera jest zwykle umiejscowiony  na  tej  samej  maszynie,  na
       której   pracuje  rzeczywisty  X-serwer  i  odpowiada  za  wyświetlanie
       aplikacji, proces klienta  zaś  na  maszynie,  gdzie  jest  uruchomiona
       aplikacja  X  i odpowiada on za przekazywanie wyniku pracy aplikacji do
       procesu serwera.  Domyślna kolejność pracy dxpc jest następujaca:  tryb
       nasuchiwania,  a  po  zestawieniu  połączenia tryb klienta (jeżeli nie
       użyto argumentu nazwa_hosta) lub tryb czenia, a  po  połączeniu  tryb
       serwera.  Opcja  -w zmienia ta kolejność (tj.: nasuchiwanie-serwer lub
       czenie-klient).

       Na przykład  komenda  dxpc  host.w_pracy.com  startuje  dxpc  w  trybie
       czenia (ponieważ jest użyty argument nazwa_hosta) i potem serwera (bo
       opcja -w nie zostala użyta).  Komenda dxpc -w startuje  dxpc  w  trybie
       nasuchiwania  (bo  nie  ma  argumentu nazwa_hosta) i potem serwera (bo
       opcja -w zmienia standardowe wywolanie)

Opcje

       -d numer_displaya
                   Ustawia numer displaya, który dxpc imituje. Domyślnie  dxpc
                   przyjmuje  wartość  8  (opcja  ignorowna  w  trybie "serwer
                   proxy").

       -f          Powoduje powielenie się  (forkowanie)  dxpc  i  start  jako
                   daemon. Drukowanie komunikatów na wyjście standardowe (poza
                   błędami)  jest  wstrzymane,  statystyki  również.    Proces
                   daemona  może  być  wyłączony przez (kolejne) użycie dxpc z
                   opcją fB-k.

       -k          Powoduje przeczytanie numeru  PID  z  pliku  blokującego  w
                   katalogu domowym użytkownika (~/.dxpc.pid-HOST-USER-PORT) i
                   przesłanie sygnału SIGKILL  do  pracującego  procesu  dxpc.
                   Plik   blokujący   istnieje  jedynie  jeżeli  dxpc  zostało
                   uruchomione z opcja -f.

       -l log_file Z  tą  opcją  dxpc   zapisuje   komunikaty   i   informacje
                   statystyczne    do   pliku   dziennika   log_file.    Opcja
                   szczególnie użyteczna z -f.

       -p numer_portu
                   Ta  opcja  ustawia  port  TCP,  który  będzie  używany   do
                   komunikacji  między  "klientem  proxy"  i "serwerem proxy".
                   Wartość domyślna 4000.

       -s(1|2)     Wyświetla raport o poziomie kompresji.  W  trybie  "klienta
                   proxy"  dxpc  wypisuje  raport  o  kompresji  na  podstawie
                   komunikatów od  X-klienta,  w  trybie  "serwera  proxy"  na
                   podstawie   komunikatów   X-serwera.    Z  opcją  -s1  dxpc
                   informuje o poziomie kompresji w postaci skróconej, z -s2 w
                   postaci  szczegółowej.  Większości użytkowników z pewnością
                   wystarczy opcja -s1.

       -u -t       Normalnie dxpc w trybie "klienta proxy" imituje display  :8
                   (zarówno  w  przypadku  gniazd TCP jak i domen UNIX-owych).
                   Opcja -u zabrania dxpc  używania  domen  UNIX-owych,  a  -t
                   gniazd TCP.  (Opcje są ignorowane w trybie "serwer proxy").

       -v          dxpc z opcją -v wypisuje numer wersji, informacje o prawach
                   autorskich i kończy pracę.

       -w          Odwraca  kolejność  "sluchania"  i  "inicjowania"  w stanie
                   nawiązywania połączenia.   Oznacza  to,  że  klient  będzie
                   inicjował   połączenia   z   serwerem.   W  miejsce  komend
                   uruchamiających:  klienta  dxpc  -f  i  serwera   dxpc   -f
                   serwer.w_pracy.com     można     użyć:     dxpc    -w    -f
                   serwer.w_domu.priv - start klienta i dxpc  -w  -f  -  start
                   serwera. Opcja -w jest użyteczna dla startu "klienta proxy"
                   za firewallem.

       nazwa_hosta Argument nazwa_hosta  musi  być  użyty  w  trybie  "serwera
                   proxy"  w  celu  identyfikacji  maszyny  (po nazwie bądź po
                   adresie IP), na  której  uruchomiony  jest  dxpc  w  trybie
                   "klienta proxy". (Obecność tego argumentu implikuje start w
                   trybie  "serwera  proxy",  jego  brak  w  trybie   "klienta
                   proxy").

       -D display  Ustawia (display) hosta, na który przesyłane będą aplikacje
                   X.  Domyślnie jest to zmienna środowiska DISPLAY.

       -i(0..9|99|999)
                   Kontrola kompresji bitmap. (Opcja -i może  być  używana  na
                   kliencie  albo  -  jeżeli  podano opcje -w - na serwerze, w
                   pozostałych przypadkach jest ignorowana.)  Numer  odpowiada
                   za  poziom  kompresji; wyższe poziomy dają lepszą kompresję
                   ale kosztem CPU i pamięci (głównie  na  "kliencie  proxy").
                   Aktulna  lista  poziomów  i  typów  kompresji  jest  podana
                   ponizej.

                   0 : Bez kompresji (oprócz dxpc  3.7.0,  gdzie  daje  bardzo
                   słabą kompresję).

                   1 : kompresja LZO lzo1x_1; bardzo szybka, małe zużycie CPU,
                   rozsądny poziom kompresji.

                   2-9: kompresja LZO wariant lzo1c_n . lzo1c_2 wydaje sie być
                   gorsza niż lzo1x_1.

                   99:   kompresja   LZO  lzo1c_99.  Wolna  ale  bardzo  dobra
                   kompresja. Zanotowano niespodziewane błędy. Nie zalecana.

                   999: kompresja  LZO  lzo1x_999.  Wolna  (ale  wystarczająco
                   szybka  dla  połączeń 128k ISDN, przy korzystaniu z Pentium
                   II/300 nie używa - nawet chwilowo - pełnej mocy procesora).
                   Wartość domyślna i zalecana.

PRZYKŁADY

       W   przypadku  użycia  rzeczywistego  X-serwera  na  lokalnej  maszynie
       (pc_w_domu)   i   korzystania   z   aplikacji   na   zdalnym   systemie
       (serwer.praca.com) wyświetlanych na lokalnej maszynie.

       Na zdalnej maszynie serwer.praca.com
           $ export DISPLAY=pc_w_domu:0 (sh lub bash)
       lub $ setenv DISPLAY pc_w_domu:0 (csh lub tcsh)
           $ dxpc -f
           $ export DISPLAY=unix:8      (sh lub bash)
       lub $ setenv DISPLAY unix:8      (csh lub tcsh)

       Na lokalnej maszynie
           $ export DISPLAY=unix:0      (sh lub bash)
       lub $ setenv DISPLAY unix:0      (csh lub tcsh)
           $ dxpc -f serwer.praca.com

       Teraz znów na zdalnej maszynie
           $ xterm&
           $ xemacs&
           itd...

DXPC I XAUTH

       Jeżeli   używasz  autoryzacji  X  z  plikiem  .Xauthority  na  lokalnej
       maszynie, gdzie pracuje rzeczywisty X-serwer powinieneś dostosować plik
       .Xauthority  na maszynie, gdzie dxpc jest uruchomione w trybie "klienta
       proxy".  Jedną z dróg do tego prowadzących jest:
        .sp Skopiowanie pliku  ~/.Xauthority  z  lokalnej  maszyny  na  zdalną
       (gdzie jest "klient proxy").
        .sp Wydanie polecenia
           $ xauth list
       w  celu  obejrzenia  kluczy  autoryzacyjnych. Jedna z linijek w wydruku
       powinna zawierać Twój display X i wyglądać podobnie do:
           <Twoj_host>/unix:0   MIT-MAGIC-COOKIE-1   <HEX>
       Na maszynie, na której pracuje "klient proxy" należy "dodać"  tę  linię
       do pliku .Xauthority, ale z "oszukanym" X-displayem (DISPLAY z serwera,
       gdzie "klient proxy" nasłuchuje). Opcja "add" komendy  xauth  realizuje
       to następująco
           $ xauth add <host>/unix:8 MIT-MAGIC-COOKIE-1  <HEX>
       gdzie <host> jest nazwą maszyny, gdzie jest uruchomiony "klient proxy".
       Po wykonaniu tego polecenia powinno być możliwe bezproblemowe  używanie
       dxpc.

       Uwaga: W przypadku połączeń przez slogin (ssh) wydruk z komendy
           $ xauth list
       może być inny. Warto przed podaniem w/w komendy skorzystać z
           $ echo $DISPLAY

AUTOR

       Brian Pane

POMOC

       Kevin Vigor (kevin@vigor.nu)

PODZIĘKOWANIA

       dxpc zaadoptowało wiele koncepcji z systemu HBX i FHBX
        (http://www.cs.dartmouth.edu/~jmd/decs/DECSpage.html).

       Dziekuję wszystkim użytkownikom, którzy przesyłali sugestie i uwagi.

ZOBACZ TAKŻE

       xauth(1), plik README z dytrybucji dxpc.

OD TŁUMACZA

       Dodano kilka słów w sekcji PRZYKŁADY.