Provided by:
manpages-pl_20051117-1_all 
NAZWA
vim - udoskonalony vi, tekstowy edytor programistów
SKŁADNIA
vim [opcje] [plik ..]
vim [opcje] -
vim [opcje] -t tag
vim [opcje] -q [plik_z_błędami]
ex
view
gvim gview evim eview
rvim rview rgvim rgview
OPIS
vim jest edytorem tekstów, kompatybilnym z vi i może być używany do
edycji wszystkich rodzajów tekstu. Jest szczególnie użyteczny podczas
edycji programów.
vim ma wiele ulepszeń w stosunku do vi: wielopoziomowe undo, możliwość
pracy z wieloma oknami i buforami, podświetlanie składni, edycja linii
komend, dokańczanie nazw plików, pomoc on-line, itp. Podsumowanie
różnic między vim a vi można uzyskać, wpisując ":help vi_diff.txt".
Podczas pracy z edytorem vim za pomocą polecenia ":help" można uzyskać
pomoc z systemu pomocy on-line. Zobacz poniżej, sekcja POMOC ON-LINE.
Najczęściej vim jest używany do edycji pojedynczego pliku i wywoływany:
vim plik
Ogólniej, vim jest uruchamiany tak:
vim [opcje] [lista_plików]
Jeżeli lista_plików nie jest podana, to edytor uruchomi się z pustym
buforem. W przeciwnym razie dokładnie jedna z poniższych czterech
opcji może być użyta do wyboru jednego lub większej liczby plików do
edycji.
plik ... Lista plików. Pierwszy z nich będzie aktualnym plikiem,
przeczytanym do bufora. Kursor ustawi się w pierwszej linii
bufora. Poleceniem ":next" można przejść do następnych
plików. Aby edytować plik, którego nazwa zaczyna się od
myślnika, należy poprzedzić listę plików przez "--".
- Plik do edycji jest czytany ze standardowego wejścia
(stdin). Polecenia są brane ze standardowego wyjścia błędów
(stderr), które powinno być terminalem.
-t {tag} Plik do edycji i początkowa pozycja kursora zależą od
wzorca "tag", swego rodzaju etykiety, do której należy
przeskoczyć. Wzorzec {tag} jest szukany w pliku wzorców,
po jego znalezieniu skojarzony plik zostanie otwarty do
edycji, a skojarzone ze wzorcem polecenie zostanie
wykonane. Najczęściej ta funkcjonalność jest pomocna przy
pisaniu programów w C; wtedy {tag} powinien być nazwą
funkcji. Wynik jest taki, że zostanie otwarty plik
zawierający tę funkcję, a kursor ustawi się na początku tej
funkcji. Zobacz ":help tag-commands".
-q [plik_z_błędami]
Uruchamia edytor w trybie quickFix. Wczytuje plik
[plik_z_błędami] i wyświetla pierwszy błąd. Jeżeli nie
został podany argument [plik_z_błędami], nazwa pliku jest
brana z wartości opcji 'errorfile' (domyślnie "AztecC.Err"
na Amidze, "errors.err" w innych systemach). Kolejne błędy
można wyświetlić za pomocą polecenia ":cn". Patrz ":help
quickfix".
Zachowanie vima zależy od nazwy pod jaką wywołano edytor (plik
wykonywalny może być wciąż tym samym plikiem).
vim Normalne uruchomienie, wszystkie opcje mają wartości
domyślne.
ex Uruchamia edytor w trybie Ex. Przejście do normalnego trybu
za pomocą polecenia ":vi". Tak samo działa argument linii
poleceń "-e".
view Uruchamia edytor w trybie tylko do odczytu, bez możliwości
zapisywania plików. Tak samo działa argument linii poleceń
"-R".
gvim gview
Wersja okienkowa (GUI), uruchamia nowe okno. Tak samo działa
argument linii poleceń "-g".
evim eview
Wersja okienkowa (GUI), w łatwym trybie. Uruchamia nowe
okno. Tak samo działa argument linii poleceń "-y".
rvim rview rgvim rgview
Jak powyższe, ale z ograniczeniami. Nie będzie możliwe
uruchomienie powłoki z poziomu edytora ani zawieszenie
(suspend) vima. Tak samo działa argument linii poleceń
"-Z".
OPCJE
Opcje mogą być podane w jakimkolwiek porządku, przed nazwami plików lub
za nimi. Opcje niewymagające argumentu mogą być połączone za jednym
znakiem myślnika.
+[num] Kursor będzie ustawiony w linii "num" pierwszego pliki.
Jeżeli nie podano wartości "num", kursor ustawi się w
ostatniej linii.
+/{pat} Kursor będzie ustawiony na pierwszym wystąpieniu wzorca
{pat} w pierwszym pliku. Zobacz ":help search-pattern",
aby wyświetlić listę możliwych wzorców wyszukiwania.
+{polecenie}
-c {polecenie}
{polecenie} zostanie wykonane po przeczytaniu pierwszego
pliku. {polecenie} jest interpretowane jako polecenie Ex.
Jeżeli ciąg {polecenie} zawiera spacje, musi być ujęty w
cudzysłowy (w zależności od używanej powłoki). Przykład:
vim "+set si" main.c
Uwaga: Można użyć do 10 poleceń "+" lub "-c".
-S {plik} Skrypt {plik} zostanie wykonany po przeczytaniu pierwszego
pliku. Jest to odpowiednikiem -c "source {plik}". {plik}
nie może zaczynać się od '-'. Jeżeli nie podano argumentu
{plik}, to używa się "Session.vim" (działa tylko wtedy, gdy
-S jest ostatnim argumentem).
--cmd {polecenie}
Jak "-c", ale polecenie będzie wykonane przed przeczytaniem
plików vimrc. Można użyć do 10 takich poleceń, niezależnie
od poleceń "-c".
-A Jeżeli vim został skompilowany ze wsparciem dla języka
arabskiego, edycją plików zorientowanych z prawa na lewo
oraz arabskim mapowaniem klawiatury, to ta opcja uruchamia
vima w trybie arabskim, tj, jest włączona opcja 'arabic'. W
przeciwnym wypadku vim wypisuje komunikat błędu i kończy
działanie.
-b Tryb binarny. Zostanie ustawionych kilka opcji, które
uczynią możliwym edytowanie pliku binarnego lub
wykonywalnego.
-C Kompatybilność. Ustawia opcję 'compatible'. vim będzie się
zachowywał prawie tak jak oryginalny vi, nawet jeżeli
istnieje plik .vimrc.
-d Uruchamia edytor w trybie porównywania. Argumentami tej
opcji powinny być nazwy dwu lub trzech plików. vim otworzy
wszystkie te pliki i pokaże różnice między nimi. Działa
tak jak vimdiff(1).
-d {urządzenie}
Otwiera {urządzenie} do używania jako terminal. Tylko na
Amidze. Przykład: "-d con:20/30/600/150".
-D Debugowanie. W czasie uruchamiania pierwszego polecenia
skryptu, przechodzi do trybu debugowania.
-e Uruchamia vima w trybie Ex, tak samo jak wtedy, gdy plik
wykonywalny nazywa się "ex".
-E Uruchamia vima w udoskonalonym trybie ex, tak jakby plik
wykonywalny nazywał się "exim".
-f Pierwszoplanowy. W wersji GUI vim nie odłączy się od
powłoki, w której był uruchomiony. Na Amidze, vim nie
zostanie ponownie uruchomiony, by otworzyć nowe okno. Ta
opcja powinna być użyta, gdy vim jest wywołany przez
program, który czeka na zakończenie edycji (na przykład:
mail). Na Amidze polecenia ":sh" and ":!" nie będą
działać.
--nofork Pierwszoplanowy. W wersji GUI vim nie odłączy się od
powłoki na której był uruchomiony.
-F Jeżeli vim został skompilowany ze wsparciem dla FKMAP i
edycji plików zorientowanych w kierunku z prawa na lewo
oraz mapowania klawiatury Farsi, ta opcja powoduje
uruchomienie vima w trybie Farsi, tzn. są ustawione opcje
'fkmap' i 'rightleft'. W przeciwnym wypadku pojawia się
informacja o błędzie i vim kończy działanie z błędem.
-g Jeżeli vim został skompilowany ze wsparciem dla GUI
(graficznego interfejsu użytkownika), ta opcja włącza GUI.
W przeciwnym wypadku, vim wypisuje komunikat o błędzie i
kończy działanie.
-h Wyświetla krótką informację o argumentach i opcjach linii
poleceń, a następnie kończy działanie vima.
-H Jeżeli vim został skompilowany z opcją RIGHTLEFT,
umożliwiająca edycję tekstów w kierunku z prawa na lewo, i
hebrajskim mapowaniem klawiatury, ta opcja uruchamia vima w
trybie "hebrajskim", tzn. są włączone opcje 'hkmap' i
'rightleft'. W przeciwnym wypadku, vim wypisuje komunikat
o błędzie i kończy działanie.
-i {viminfo}
Kiedy włączone jest używanie plików viminfo, ta opcja
ustawia nazwę pliku viminfo, zamiast domyślnej nazwy
"~/.viminfo". Za pomocą tej opcji można również wyłączyć
używanie pliku viminfo, podając nazwę "NONE".
-L Jak -r.
-l Tryb lispu. Włącza opcje 'lisp' i 'showmatch'.
-m Uniemożliwia modyfikowanie plików. Wyłącza opcję 'write'.
Będzie można modyfikować bufor, jednakże zapisanie bufora
do pliku nie będzie możliwe.
-N Tryb niekompatybilności z vi. Wyłącza opcję 'compatible'.
Vim będzie się zachowywał lepiej, ale mniej kompatybilnie z
vi, nawet jeśli plik .vimrc nie istnieje.
-M Zmiany są zabronione. Wyłącza opcje 'modifiable' i 'write',
tak że nie można nic zmienić w buforze, a pliki nie będą
mogły być zapisane. Proszę zauważyć, że te opcje mogą
zostać ponownie ustawione, co pozwoli zmieniać pliki.
-N Tryb niekompatybilności z vi. Wyłącza opcję 'compatible'.
Dzięki temu vim będzie działał trochę lepiej, ale będzie
mniej kompatybilny z vi, nawet wtedy, gdy nie istnieje plik
.vimrc.
-n Nie używa pliku swap. Nie będzie możliwego odtworzenie po
awarii systemu. Wygodne, jeżeli chce się edytować plik na
bardzo wolnym urządzeniu (np. dyskietka). Można to także
zrobić za pomocą ":set uc=0". Można również wyłączyć,
używając ":set uc=200".
-nb Działa jako serwer edycji dla NetBeans. Szczegóły można
znaleźć w dokumentacji.
-o[N] Otwiera N okien w poziomie. Jeżeli nie podano N, otwiera
nowe okno dla każdego pliku.
-O[N] Otwiera N okien w pionie. Jeżeli nie podano N, otwiera
nowe okno dla każdego pliku.
-R Tryb "tylko do odczytu". Ustawia opcję 'readonly'. Pozwala
na edytowanie bufora pliku, ale zapobiega przypadkowemu
nadpisaniu pliku. Aby nadpisać plik, należy dodać znak
wykrzyknika do polecenia ex, na przykład w ":w!". Opcja -R
włącza opcję -n (patrz wyżej). Opcję 'readonly' można
wyłączyć używając ":set noro". Patrz ":help 'readonly'".
-r Wyświetla listę plików wymiany wraz z informacją, jak ich
użyć w celu odzyskania danych.
-r {file} Tryb odzyskiwania danych. Do odzyskania danych z
przerwanej sesji edytowania zostanie użyty plik wymiany.
Plikiem wymiany jest plik mający tę samą nazwą co plik
tekstowy z dołączonym przyrostkiem ".swp". Patrz ":help
recovery".
-s Tryb cichy. Tylko wtedy gdy edytor został uruchomiony jako
"ex" albo gdy opcja "-e" została podana przed opcją "-s".
-s {scriptin}
Czytany jest plik {scriptin}. Znaki w tym pliku są
interpretowane, jakby były wprowadzone z klawiatury. To
samo można uzyskać poleceniem ":source! {scriptin}".
Jeżeli przed zakończeniem sesji edytora zostanie napotkany
koniec tego pliku, następne znaki są czytane z klawiatury.
-T {terminal}
Ustawia w vimie nazwę używanego terminala. Wymagane tylko
wtedy, gdy nie automatyczne rozpoznawanie terminala nie
działa. Nazwa terminala powinna być znana vimowi (builtin)
albo zdefiniowana w plikach termcap lub terminfo.
-u {vimrc} Używa poleceń z pliku {vimrc} w celu inicjacji edytora.
Pozostałe pliki inicjacyjne są opuszczane. Używaj tej
opcji do edytowania specjalnych rodzajów plików. Opcji tej
można również użyć w celu opuszczenia jakichkolwiek
inicjacji, podając "NONE" jako nazwę pliku. Szczegóły
można uzyskać poleceniem ":help initialization" w vimie.
-U {gvimrc} Używa poleceń z pliku {gvimrc} w celu inicjacji GUI.
Pozostałe pliki inicjacyjne GUI są opuszczane. Opcji tej
można również użyć w celu opuszczenia jakichkolwiek
inicjacji, podając "NONE" jako nazwę pliku. Szczegóły
można uzyskać poleceniem ":help gui-init" w vimie.
-V[N] Szczegółowy. Wyświetla informacje o wykonywanych plikach
oraz o czytaniu i zapisywaniu pliku viminfo. Opcjonalny
parametr N nadaje wartość opcji 'verbose'. Domyślnie jest
to 10.
-v Uruchamia vima w trybie vi, tak jakby plik wykonywalny
nazywał się "vi". Ta opcja ma skutek tylko wtedy, gdy plik
wykonywalny nazywa się "ex".
-w {scriptout}
Wszystkie wprowadzane znaki są zapisywane w pliku
{scriptout} aż do zakończenia sesji vima. Opcja ta jest
przydatna, gdy chcemy utworzyć skrypt, który będzie użyty z
"vim -s" lub ":source!". Jeżeli plik {scriptout} istnieje,
wprowadzane znaki są dopisywane do niego.
-W {scriptout}
Jak -w, ale istniejący plik zostanie nadpisany.
-x Używa kodowania podczas zapisu plików. Poprosi użytkownika
o podanie klucza kodowania.
-X Nie łączy się z serwerem X-ów. Skraca czas uruchamiania w
terminalu, ale nie ustawia tytułu okna i nie używa schowka.
-y Uruchamia vima w trybie łatwym, tak jakby plik wykonywalny
nazywał się "evim" lub "eview". Dzięki temu vim zachowuje
się jak edytor kliknij-i-pisz.
-Z Tryb zaostrzony. Działa tak, jakby nazwa pliku
wykonywalnego zaczynała się od "r".
-- Oznacza koniec opcji. Następne argumenty będą uważane za
nazwy plików. Może to być użyteczne przy edycji pliku,
którego nazwa zaczyna się od znaku '-'.
--echo-wid Tylko w wersji GTK GUI: wypisuje identyfikator okna (Window
ID) na standardowe wyjście.
--help Wyświetla komunikat pomocy i kończy działanie, tak samo jak
opcja "-h".
--literal Nazwy plików podane jako argumenty są brane dosłownie,
znaki globalne nie są rozwijane. Nie jest potrzebne w
systemach Unix, gdzie powłoka rozwija znaki globalne.
--noplugin Nie ładuje pluginów. Implikowany przez -u NONE.
--remote Łączy się z serwerem vima i używa go do edycji plików
podanych w kolejnych argumentach. Jeżeli nie znaleziono
żadnego serwera, wypisuje ostrzeżenie i edytuje pliki w
bieżącym vimie.
--remote-expr {wyrażenie}
Łączy się z serwerem vima, wylicza {wyrażenie} i wyświetla
wynik na standardowym wyjściu.
--remote-send {klucze}
Łączy się z serwerem vima i wysyła do niego podane {klucze}
--remote-silent
Jak --remote, ale nie wypisuje ostrzeżenia, jeżeli nie
znajdzie serwera.
--remote-wait
Jak --remote, ale vim się nie zakończy, dopóki nie zostanie
zakończona edycja plików.
--remote-wait-silent
Jak --remote-wait, ale nie wypisuje ostrzeżenia, jeżeli nie
znajdzie serwera.
--serverlist
Lista wszystkich znalezionych serwerów vima.
--servername {nazwa}
Używa {nazwy} jako nazwy serwera. Używane dla bieżącego
vima, chyba że podano opcję --remote, wtedy jest to nazwa
serwera, z którym należy się połączyć
--socketid {id}
Tylko w wersji GTK GUI: używa mechanizmu GtkPlug w celu
uruchomienia gvima w innym oknie.
--version Wypisuje informacje o wersji i kończy działanie edytora.
POMOC ON-LINE
Aby rozpocząć napisz ":help" w vimie. Aby uzyskać pomoc dotyczącą
konkretnego tematu, napisz ":help temat". Na przykład: ":help ZZ"
wyświetla pomoc do polecenia "ZZ". Używając klawiszy <Tab> i CTRL-D,
można dokańczać tematy (":help cmdline-completion"). Tagi umożliwiają
szybkie przenoszenie się z jednego miejsca w inne (rodzaj hyperlinków,
zobacz ":help"). Pliki z dokumentacją również mogą być wyświetlane w
ten sposób, na przykład ":help syntax.txt".
PLIKI
/usr/share/vim/vim63/doc/*.txt
Dokumentacja vima Użyj ":help doc-file-list", żeby
przejrzeć całą listę plików.
/usr/share/vim/vim63/doc/tags
Plik z tagami używany do wyszukiwania informacji w
plikach z dokumentacją.
/usr/share/vim/vim63/syntax/syntax.vim
Systemowe polecenia inicjujące obsługę składni.
/usr/share/vim/vim63/syntax/*.vim
Pliki ze składnią różnych języków.
/usr/share/vim/vimrc
Systemowy plik z poleceniami inicjującymi. vima.
/usr/share/vim/gvimrc
Systemowy plik z poleceniami inicjującymi gvima.
/usr/share/vim/vim63/optwin.vim
Skrypt używany przez polecenie ":options", ładny sposób
na przejrzenie i ustawienie opcji.
/usr/share/vim/vim63/menu.vim
Polecenia inicjującymi menu programu gvim.
/usr/share/vim/vim63/bugreport.vim
Skrypt do generowania zgłoszenia o błędzie. Zobacz
":help bugs".
/usr/share/vim/vim63/filetype.vim
Skrypt służący do wykrywania typu pliku na podstawie
jego nazwy. Patrz ":help 'filetype'".
/usr/share/vim/vim63/scripts.vim
Skrypt służący do wykrywania typu pliku na podstawie
jego zawartości. Patrz ":help 'filetype'".
/usr/share/vim/vim63/*.ps
Pliki używane do drukowania postscriptowego.
Najświeższych informacji szukaj na stronie domowej vima:
<URL:http://www.vim.org/>
ZOBACZ TAKŻE
vimtutor(1)
AUTOR
Większość vima została napisana przez Brama Moolenaara, jednakże z dużą
pomocą innych ludzi. Zobacz ":help credits" w edytorze vim.
vim jest oparty na Stevie, nad którym pracowali: Tim Thompson, Tony
Andrews i G.R. (Fred) Walter. Aczkolwiek pozostały tylko niewielkie
ilości oryginalnego kodu.
BŁĘDY
Prawdopodobnie są. ":help todo" wyświetla listę znanych problemów.
Zauważ, że duża liczba rzeczy, które mogłyby być uważane za błędy, jest
w rzeczywistości spowodowana zbyt wierną reprodukcją zachowania edytora
vi. I jeżeli uważasz, że inne rzeczy są błędami "ponieważ vi robi to
inaczej", powinieneś dokładniej poczytać plik vi_diff.txt (:help
vi_diff podczas pracy z vimem). Zobacz także na opcje 'compatible'
oraz 'cpoptions'.
22 lutego 2002 VIM(1)