Provided by: manpages-pl_20051117-1_all bug

NAZWA

       ptx - tworzy indeks permutacyjny zawartości pliku

SKŁADNIA

       ptx  [opcja]... [wejcie]...   (bez -G)

       ptx  -G [opcja]... [wejcie [wyjcie]]

OPIS

       Dokumentacja  niniejsza nie jest już utrzymywana i może być niedokładna
       lub niekompletna.  Autorytatywnym  źródłem  jest  obecnie  dokumentacja
       Texinfo.  Dostęp do niej uzyskasz wpisując w wierszu poleceń:
              pinfo ptx
       lub
              info ptx.

       Ta strona podręcznika opisuje polecenie ptx w wersji GNU.

       ptx  czyta  plik tekstowy i tworzy indeks permutacyjny, z każdym słowem
       kluczowym umieszczonym we własnym kontekście.

       Opcja  -G  (lub  równoważna  jej   --traditional)   wyłącza   wszystkie
       rozszerzenia GNU i przywraca tryb tradycyjny, wprowadzając w ten sposób
       pewne  ograniczenia  i  zmieniając  niektóre  wartości  domyślne  opcji
       programu.  Jeżeli nie podano -G, to rozszerzenia GNU są zawsze aktywne.
       Są one opisane w odpowiednich miejscach tej dokumentacji.

       Poszczególne opcje wyjaśniono w dalszych sekcjach.

       Przy włączonych rozszerzeniach GNU,  po  opcjach  może  wystąpić  zero,
       jeden  lub  kilka  plikw.  Jeżeli  nie podano plików, to program czyta
       standardowe wejście. Jeżeli podano jakieś pliki wejściowe,  to  są  one
       czytane  naraz tak, jakby były sklejone. Są jednak zupełnie rozdzielone
       kontekstowo, i, przy żądaniu automatycznego tworzenia odnośników, nazwy
       plików  i  numery linii odnoszą się do poszczególnych tekstowych plików
       wejściowych.   We  wszystkich   przypadkach   program   tworzy   indeks
       permutacyjny na standardowym wyjściu.

       Przy  wyczonych  rozszerzeniach  GNU, to znaczy, gdy program działa w
       tradycyjnym trybie pracy, oprócz opcji może istnieć zero, jeden lub dwa
       parametry.

       Jeśli  nie ma parametrów, to program czyta standardowe wejście i tworzy
       indeks permutacyjny na standardowym wyjściu. Jeżeli  jest  tylko  jeden
       parametr,  to określa on nazwę pliku wejściowego, z którego, zamiast ze
       standardowego wejścia, będzie  prowadzony  odczyt.  Jeżeli  podano  dwa
       parametry,  to określają one odpowiednio plik wejściowy i tworzony plik
       wyjściowy.  Bd bardzo ostrony, gdyż w tym przypadku zawartość  pliku
       podanego  jako  przez  drugi  parametr jest niszczona. Zachowanie takie
       podyktowane jest wyłącznie zgodnością z ptx Systemu V,  gdyż  Standardy
       GNU stanowczo odradzają parametry wyjściowe nie poprzedzane opcją.

       Zauważ,  że  jako  dowoln  z nazw plików wejściowych lub wartość opcji
       określającej plik można podać pojedynczy myślnik '-'. W takim przypadku
       przyjmowane  jest standardowe wejście. Jednak nie ma sensu używanie tej
       konwencji więcej niż raz w danym wywołaniu programu.

       Argumenty obowiązkowe dla długich  opcji  są  również  obowiązkowe  dla
       krótkich opcji.

Opcje ogólne

       -C, --copyright
              Wypisuje   krótką   notę   o   prawach  autorskich  i  warunkach
              kopiowania, następnie kończy pracę bez dalszego przetwarzania.

       -G, --traditional
              Jak już wyjaśniono, wyłącza wszystkie  rozszerzenia  GNU  ptx  i
              przełącza się na tradycyjny tryb działania.

       -t, --typeset-mode
              - nie zaimplementowano -

       --help Wyświetla informację o stosowaniu programu i dostępnych opcjach,
              kończy pracę.

       --version
              Wyświetla numer wersji programu i kończy pracę.

Wybór zestawu znaków

       Przy obecnej konfiguracji, program zakłada,  że  plik  jest  zakodowany
       przy  zastosowaniu  8-bitowego  ISO 8859-1, zwanego też zestawem znaków
       Latin-1, chyba że  zostanie  skompilowany  dla  MS-DOS,  wówczas  używa
       zestawu  IBM-PC.  (Nic  nie  wiadomo o tym, by GNU ptx nadal działał na
       mniejszych maszynach MS-DOS.) W porównaniu z  7-bitowym  ASCII,  zestaw
       znaków  będących  literami  jest więc inny. Fakt ten zmienia zachowanie
       dopasowywania  wyrażeń  regularnych.  Stąd  też,   domyślne   wyrażenie
       regularne  dla  słowa  kluczowego dopuszcza akcentowane litery i litery
       spoza alfabetu angielskiego.  Sortowanie słów  kluczowych  jest  jednak
       nadal niewykończone; przestrzega ślepo odnośnego uporządkowania zestawu
       znaków.

       -f, --ignore-case
              Do celów sortowania zamienia małe litery na duże.

Wybór słów i przetwarzanie wejścia

       -b plik, --break-file=plik
              Zapewnia alternatywny (do -W)  sposób  opisywania,  jakie  znaki
              tworzą  słowa.  Podany  w  tej  opcji plik zawiera listę znaków,
              które nie mog być częścią jednego słowa. Plik  ten  zwany  jest
              "plikiem  podziału"  ("Break  file"). Każdy ze znaków nie będący
              częścią pliku podziału jest składową słów.  Jeżeli  podano  obie
              opcje: -b i -W, to -W ma pierwszeństwo a -b jest ignorowana.

              Przy  włączonych  rozszerzeniach GNU jedynym sposobem uniknięcia
              interpretacji  znaku  nowej  linii  jako  znaku  podziału   jest
              zapisanie  wszystkich znaków podziału w pliku nie zawierającym w
              ogóle znaku nowej  linii,  nawet  na  końcu.   Przy  wyłączonych
              rozszerzeniach  GNU spacje, tabulacje i znaki nowej linii zawsze
              uważane są za znaki podziału, nawet jeśli nie  ma  ich  w  pliku
              podziału.

       -i plik, --ignore-file=plik
              Plik  związany  z  tą  opcją zawiera listę słów, które nigdy nie
              powinny być brane jako słowa kluczowe w  skorowidzu  wyjściowym.
              Zwany jest "plikiem pomijania" ("Ignore file"). Zawiera w każdej
              linii dokładnie jedno słowo.  Koniec linii rozdzielającej  słowa
              nie podlega opcji -S.

              Istnieje  domyślny  plik  pomijania  używany  przez ptx, gdy nie
              podano niniejszej opcji, zwykle w /usr/local/lib/eign, jeśli nie
              zmieniono  tego  podczas  instalacji. Chcąc deaktywować domyślny
              plik pomijania należy podać plik /dev/null.

       -o plik, --only-file=plik
              Plik związany z tą opcją zawiera listę słów, które  pozostaną  w
              skorowidzu  wyjściowym.  Każde  słowo nie ujęte w tym pliku jest
              pomijane. Plik zwany jest "plikiem  wyłączności"  (Only  file").
              Zawiera   po   jednym   słowie  w  każdej  linii.  Koniec  linii
              rozdzielającej słowa nie podlega opcji -S.

              Dla pliku wyłączności nie ma ustawienia domyślnego. W  przypadku
              wystąpienia  zarówno  pliku  pomijania  jak  i pliku wyłączności
              słowo uważane jest za kluczowe tylko  wtedy,  gdy  podano  je  w
              pliku wyłączności a nie podano w pliku pomijania.

       -r, --references
              W  każdej  linii  wejściowej  początkowa  sekwencja  nie-białych
              znaków  zostanie  przyjęta  za  odnośnik,  którego  celem   jest
              identyfikacja  tej  linii  w  utworzonym indeksie permutacyjnym.
              Więcej  na  temat  tworzenia  odnośników  znajdziesz  w   sekcji
              Formatowanie  wyników  ptx.  Użycie  tej  opcji zmienia domyślną
              wartość opcji -S.

              Przy wykorzystaniu opcji -r program  nie  próbuje  zbyt  usilnie
              usuwać  odnośników  z  kontekstów  wyjścia,  ale udaje mu się to
              poprawnie jeli kontekst kończy się  dokładnie  na  znaku  nowej
              linii.   Jeżeli  opcji  tej użyto z domyślną wartością opcji -S,
              lub jeśli wyłączone są rozszerzenia GNU, warunek ten jest zawsze
              spełniony.    Odnośniki   są  wówczas  całkowicie  wykluczone  z
              kontekstów wynikowych.

       -S regexp, --sentence-regexp=regexp
              Określa, jakie wyrażenie regularne będzie opisywać koniec  linii
              lub  koniec  zdania. W rzeczywistości istnieje inne rozróżnienie
              pomiędzy końcami linii czy końcami zdań niż wynik tego wyrażenia
              regularnego,  a  granice  linii  wejściowych  nie  mają  żadnego
              specjalnego znaczenia poza tą opcją. Domyślnie, gdy włączone  są
              rozszerzenia  GNU, a nie jest używana opcja -r, używane są końce
              zdań. W tym przypadku używane jest dokładne regexp zapożyczone z
              GNU emacsa:

                  [.?!][]\"')}]*\($\\|\t\\|  \\)[ \t\n]*

              Gdy wyłączone są rozszerzenia GNU lub użyta opcja -r, używane są
              końce linii. W tym przypadku,  domyślnym  wyrażeniem  regularnym
              jest po prostu:

                  \n

              Zastosowanie   pustego   regexp   jest   równoważne  całkowitemu
              wyłączeniu rozpoznawania końca linii lub końca zdania. Cały plik
              jest  wówczas  traktowany  jak  jedna  długa  linia  lub zdanie.
              Użytkownik może  również  zakazać  generowania  wszystkich  flag
              obcinania, korzystając z opcji -F "".

              Gdy słowa kluczowe trafiają się blisko początku zdania lub linii
              wejściowej, często tworzy to niewykorzystany obszar na  początku
              wynikowej  linii  kontekstu.  Gdy słowa kluczowe są blisko końca
              zdania lub linii wejściowej, często  tworzy  to  niewykorzystany
              obszar  na  końcu  wynikowej linii.  Program usiłuje wypełnić te
              obszary zawijając  kontekst  w  ich  wnętrzu.   Końcówka  zdania
              (linii wejściowej) używana jest do wypełnienia niewykorzystanego
              obszaru po lewej stronie linii wynikowej, początek używany  jest
              do wypełnienia obszaru po prawej.

              Dla  wygody  użytkownika  rozpoznawanych jest wiele zwyczajowych
              sekwencji  specjalnych  (poprzedzanych  odwrotnym   ukośnikiem),
              jakie  występują w C.  Są one przekształcane na odpowiadające im
              znaki przez sam ptx.

       -W regexp, --word-regexp=regexp
              Określa, jakie wyrażenie regularne będzie opisywać każde ze słów
              kluczowych.   Domyślnie,  jeśli  włączone  są  rozszerzenia GNU,
              słowo jest sekwencją liter:  używanym  regexp  jest  '\w+'.  Gdy
              rozszerzenia  GNU  są  wyłączone, słowem jest domyślnie wszystko
              kończące się spacją, tabulacją lub znakiem nowej linii: używanym
              regexp jest '[^ \t\n]+'.

              Puste wyrażenie regularne jest równoważne nie podaniu tej opcji,
              pozwalając zadziałać domyślnemu.

              Dla wygody użytkownika rozpoznawanych  jest  wiele  zwyczajowych
              sekwencji   specjalnych  (poprzedzanych  odwrotnym  ukośnikiem),
              jakie występują w C.  Są one przekształcane na odpowiadające  im
              znaki przez sam ptx.

Formatowanie wyników

       Format  wynikowy  jest  sterowany  głównie  opcjami  -O i -T, opisanych
       poniżej. Jeżeli nie  wybrano  ani  opcji  -O  ani  -T,  a  włączone  są
       rozszerzenia  GNU,  to  program wybiera format wyjściowy odpowiedni dla
       terminala uproszczonego. Każde wystąpienie słowa kluczowego  wypisywane
       jest na środku jednej linii, otoczone przez swój lewy i prawy kontekst.
       Pola  są  poprawnie  wyrównywane,  więc  skorowidz  wynikowy  można   z
       łatwością  studiować.  Jeżeli wybrano automatyczne odnośniki opcją -A i
       są one wypisane przed lewym kontekstem, to  jest,  jeżeli  nie  wybrano
       opcji  -R, to po odnośniku dodawany jest dwukropek. Ładnie współpracuje
       to z przetwarzaniem przez GNU  Emacsa  'next-error'.  W  tym  domyślnym
       formacie  wyjściowym,  każdy  biały  znak,  jak  znak  nowej  linii czy
       tabulacja, jest po prostu zamieniany na  dokładnie  jedną  spację,  bez
       specjalnych  prób  kompresowania  ciągu kolejnych spacji. W przyszłości
       może się to zmienić. Za  wyjątkiem  białych  znaków,  każdy  inny  znak
       odnośnego zestawu 256 znaków przekazywany jest dosłownie.

       Format wyjściowy sterowany jest dodatkowo poniższymi opcjami.

       -g liczba, --gap-size=liczba
              Określa  rozmiar  minimalnej  przerwy  pomiędzy  polami  w linii
              wyjściowej.

       -w liczba, --width=liczba
              Określa maksymalną szerokość każdej ostatecznej  linii  wyjścia.
              Jeżeli  stosowane  są odnośniki, to są one ujęte lub nie ujęte w
              tej szerokości w zależności od wartości  opcji  -R.  Jeżeli  nie
              użyto  tej  opcji,  to znaczy, gdy odnośniki wypisywane są przed
              lewym kontekstem, maksymalna szerokość wyjścia bierze pod  uwagę
              maksymalną długość wszystkich odnośników. Jeżeli użyto opcji -R,
              to znaczy, gdy odnośniki wypisywane  są  po  prawym  kontekście,
              maksymalna  szerokość  nie  uwzględnia  miejsca  zajętego  przez
              odnośniki ani przerw, które je poprzedzają.

       -A, --auto-reference
              Tworzy automatyczne  odnośniki.  Każda  linia  wejściowa  będzie
              posiadać  automatyczny odnośnik utworzony z nazwy pliku i liczby
              porządkowej linii, z pojedynczym dwukropkiem między nimi. Jednak
              nazwa  pliku  będzie  pusta,  jeśli odczytywane jest standardowe
              wejście. Jeżeli podano zarówno opcję -A jak i -r,  to  wejściowy
              odnośnik   jest  nadal  czytany  i  przeskakiwany,  ale  podczas
              wypisywania  wyników   używany   jest   automatyczny   odnośnik,
              przesłaniając wejściowy odnośnik.

       -R, --right-side-refs
              W  domyślnym formacie wyjściowym, gdy nie jest używana opcja -R,
              każdy odnośnik utworzony w wyniku opcji -r lub -A podawany  jest
              w skrajnej prawej części linii wyjściowej, po prawym kontekście.
              W  domyślnym  formacie  wyjściowym,  przy  podanej   opcji   -R,
              odnośniki  są  natomiast  podawane na początku linii wyjściowej,
              przed lewym kontekstem.   W  każdym  innym  formacie  wyjściowym
              opcja  -R jest niemal ignorowana, z wyjątkiem tego, że szerokość
              odnośników  nie  jest  wówczas  jest  wliczana   do   całkowitej
              szerokości wyjścia podanej przez -w.

              Opcja ta jest wybierana automatycznie przy wyłączeniu rozszerzeń
              GNU.

       -F acuch, --flac-truncation=acuch
              Żąda, by każde obcięcie  w  wyjściu  było  zgłoszone  za  pomocą
              acucha.   Większość pól wynikowych teoretycznie rozciąga się w
              stronę początku lub końca bieżącej linii, lub bieżącego  zdania,
              jak  ustalono  opcją  -S.   Istnieje jednak maksymalna dozwolona
              szerokość linii  wyjściowej,  zmieniana  opcją  -w,  która  jest
              następnie dzielona na części dla różnych pól wyjściowych. Jeżeli
              pole nie może się rozciągać aż do początku  lub  końca  bieżącej
              linii   i   mieścić  w  zadanej  szerokości,  wówczas  następuje
              obcięcie.   Domyślnie  łańcuchem   oznaczający   obcięcie   jest
              pojedynczy ukośnik, jak w '-F /'.

              acuch  może  mieć  więcej  niż  jeden znak, jak w '-F ...'.  W
              szczególnym  przypadku,  gdy  acuch  jest  pusty  ('-F   ""'),
              oznaczanie  obcięcia  jest  wyłączane.  Nie są wówczas dołączane
              żadne znaczniki obcięcia.

              Dla wygody użytkownika rozpoznawanych  jest  wiele  zwyczajowych
              sekwencji   specjalnych  (poprzedzanych  odwrotnym  ukośnikiem),
              jakie występują w C.  Są one przekształcane na odpowiadające  im
              znaki przez sam ptx.

       -Macuch, --macro-name=acuch
              Określa  inny  acuch,  jaki ma być stosowany zamiast 'xx' przy
              tworzeniu wyjścia odpowiedniego dla nroff, troff lub TeX.

       -O, --format=roff
              Wybiera format  wyjściowy  odpowiedni  dla  przetwarzania  przez
              nroff lub troff. Linie wyjściowe są typu:

              więc  możliwe  będzie  napisanie  makra  '.xx' roff-a do obsługi
              składu otrzymanego wyjścia. Jest to domyślny format wyjścia, gdy
              wyłączone  są  rozszerzenia GNU.  Opcją -M można zmienić 'xx' na
              inną nazwę makra.

              W tym formacie każdy znak nie-graficzny, jak  znak  nowej  linii
              czy  tabulacja,  jest  po  prostu  zamieniany na dokładnie jedną
              spację,  bez  specjalnych  prób  kompresowania  ciągu  kolejnych
              spacji.  Wszystkie znaki cytowania: `"' są podwajane, by zostały
              poprawnie przetworzone przez nroff czy troff.

       -T, --format=tex
              Wybiera format wyjściowy odpowiedni dla przetwarzania przez TeX.
              Linie wyjściowe są typu:

              \xx {KOŃC}{PRZED}{SŁOWOKLUCZ}{PO}{POCZ}{ODNOŚNIK}

              więc  możliwe będzie napisanie definicji '\xx' do obsługi składu
              otrzymanego wyjścia. Zauważ, że gdy nie są  tworzone  odnośniki,
              to  znaczy,  gdy  nie użyto ani opcji -A ani -r, nie pojawia się
              ostatni parametr każdego wywołania '\xx'. Opcją -M można zmienić
              'xx' na inną nazwę makra.

              W  tym  formacie  niektóre  znaki  specjalne,  jak  '$','%', '&'
              poprzedzenie ich odwrotnym ukośnikiem. Nawiasy klamrowe  '{','}'
              też  są  chronione  w  ten sposób, ale również ujęte między parę
              znaków  dolara,  by  wymusić  tryb  matematyczny.  Sam  odwrotny
              ukośnik generuje sekwencję '\backslash{}'. Daszki (circumflex) i
              tyldy nad literami generują odpowiednio sekwencje '^\{ }' i '~\{
              }'.  Inne  znaki  diakrytyczne  w  odnośnym zestawie znaków dają
              odpowiednie sekwencje TeX-a, na ile jest to możliwe. Inne  znaki
              nie-graficzne,  jak  znak  nowej linii, i tabulacja, i wszystkie
              inne znaki nie będące częścią ASCII, są po prostu zamieniane  na
              dokładnie jedną spację, bez specjalnych prób kompresowania ciągu
              kolejnych  spacji.  Proszę  dać  znać  autorowi   jak   ulepszyć
              przetwarzanie tych znaków specjalnych dla TeX-a.

Rozszerzenia GNU

       Ta  wersja  ptx  zawiera  kilka cech nieistniejących w ptx z Systemu V.
       Można je wyeliminować przy pomocy opcji  -G  linii  poleceń,  chyba  że
       zostanie  ona  przesłonięta przez inne opcje. Niektóre rozszerzenia nie
       mogą być przywrócone przez  przesłonięcie,  zatem  prostą  zasadą  jest
       unikanie  -G jeżeli chce się korzystać z rozszerzeń GNU. Poniżej podano
       różnice pomiędzy tym programem a ptx z Systemu V.

       *      Niniejszy program potrafi czytać wiele plików wejściowych naraz,
              zawsze  zapisuje  powstały  skorowidz  na standardowe wyjście. Z
              drugiej strony, ptx z System V czyta tylko jeden plik  i  tworzy
              wynik  na  standardowym wyjściu lub, jeśli w wywołaniu polecenia
              podano drugi parametr plik, w zadanym pliku.

              Posługiwanie się parametrami wyjścia nie  poprzedzonymi  opcjami
              jest  dość niebezpieczną praktyką, której GNU w miarę możliwości
              unika. Zatem, przy posługiwaniu się ptx przenośnie między GNU  a
              System  V,  powinno  się  zwracać  uwagę,  by zawsze używać go z
              jednym  plikiem  wejściowym  i  zawsze   oczekiwać   wyniku   na
              standardowym  wyjściu. Można również automatycznie skonfigurować
              wywoływania ptx z opcją -G w produktach  go  używających,  jeśli
              konfigurator zauważy, że instalowany ptx akceptuje -G.

       *      Jedynymi  opcjami  dostępnymi  w  ptx  z System V są '-b', '-f',
              '-g', '-i', '-o', '-r', '-t' i '-w'.  Wszystkie  inne  opcje  są
              rozszerzeniami  GNU  i  nie  są  powtórzone  w  tym  wyliczeniu.
              Ponadto,  niektóre  opcje  mają  nieco   inne   znaczenie   przy
              włączonych rozszerzeniach GNU, jak wyjaśniono poniżej.

       *      Domyślnie, skorowidz wyjściowy nie jest sformatowany dla 'troff'
              czy  'nroff'.  Zamiast  tego  sformatowany  jest  dla  terminala
              uproszczonego.   Wyjście  dla  'troff'  lub 'nroff' można wybrać
              opcją -O.

       *      Dopóki nie użyto opcji -R maksymalna szerokość  odnośników  jest
              odejmowana  od  całkowitej  szerokości  linii  wyjściowej.  Przy
              wyłączonych rozszerzeniach GNU, szerokość  odnośników  nie  jest
              uwzględniana w obliczeniach szerokości linii wyjściowej.

       *      Czytane i przetwarzane z pliku wejściowego są zawsze wszystkie z
              256 znaków zestawu, nawet znaki NUL, bez  niepoprawnego  efektu,
              nawet  gdy rozszerzenia GNU są wyłączone. Jednak ptx z Systemu V
              nie przyjmuje 8-bitowych znaków, odrzucanych jest  kilka  znaków
              sterujących, a tylda '~' jest potępiona.

       *      Długość   linii   wejściowej  jest  ograniczona  tylko  dostępną
              pamięcią, nawet przy wyłączonych rozszerzeniach GNU. Jednak  ptx
              z Systemu V przetwarza tylko 200 pierwszych znaków linii.

       *      Domyślnymi  znakami  podziału  (nie-słowami)  są wszystkie znaki
              oprócz liter odnośnego zestawu znaków, diakrytycznych  lub  nie.
              Przy  wyłączonych rozszerzeniach GNU domyślnymi znakami podziału
              są wyłącznie spacja, tabulacja i znak nowej linii.

       *      Program  lepiej  posługuje  się  szerokością  linii  wyjściowej.
              Jeżeli  wyłączono rozszerzenia GNU, program próbuje zamiast tego
              imitować  ptx  z  System  V,  ale  istnieje  kilka   niewielkich
              zakłóceń, których niniejszy program całkowicie nie powiela.

       *      Użytkownik   może  podać  równocześnie  plik  pomijania  i  plik
              wyłączności.  W ptx z System V nie jest to dozwolone.

ZGŁASZANIE BŁĘDÓW

       Błędy proszę zgłaszać, w jęz. ang., do <bug-textutils@gnu.org>.

COPYRIGHT

       Copyright (C) 1999 Free Software Foundation, Inc.
       This is free software; see the source for copying conditions.  There is
       NO  warranty;  not even for MERCHANTABILITY or FITNESS FOR A PARTICULAR
       PURPOSE.

ZOBACZ TAKŻE

       sort(1), uniq(1), comm(1), tsort(1), textutils(1).

OD TŁUMACZA

       Zaktualizowano  i  poszerzono  wg  dokumentacji  Texinfo  dla  narzędzi
       tekstowych GNU wersji 2.0.