Provided by:
manpages-pl_20051117-1_all 
NAZWA
mount - montuj system plików
SKŁADNIA
mount [-lhV]
mount -a [-fFnrsvw] [-t typ_systemu]
mount [-fnrsvw] [-o opcje [,...]] urzdzenie | katalog
mount [-fnrsvw] [-t typ_systemu] [-o opcje] urzdzenie katalog
OPIS
Wszystkie pliki dostępne w systemie UNIX są zorganizowane w jednym
wielkim drzewie, hierarchii plików, zakorzenionej w /. Pliki te mogą
być położone na wielu urządzeniach. Polecenie mount umożliwia
przyłączenie systemu plików znajdującego się na danym urządzeniu do
wielkiego drzewa plików. Odwrotnie, polecenie umount(8) powoduje
odłączenie go.
Standardowa postać polecenia mount to
mount -t typ urzdzenie katalog
Nakazuje jądru, by przyłączyło system plików znaleziony na danym
urzdzeniu (które jest typu typ) w zadanym katalogu. Poprzednia
zawartość (jeśli istniała) i właściciel oraz prawa katalogu katalog
stają się niewidzialne na czas przyłączenia (zamontowania) nowego
systemu plików. W tym czasie ścieżka katalog odnosi się do korzenia
systemu plików na podanym urzdzeniu.
Trzy formy wywołania niczego faktycznie nie montują:
mount -h
wypisuje komunikat pomocy,
mount -V
wypisuje wersję, a samo
mount [-l] [-t typ]
pokazuje listę wszystkich zamontowanych systemów plików (typu typ).
Opcja -l ujmuje w zestawieniu również etykiety (ext2, ext3 i XFS).
Patrz niżej.
Od wersji 2.4.0 Linuksa możliwe jest ponowne zamontowanie części
systemu plików w innym miejscu. Służy do tego wywołanie:
mount --bind stary_katalog nowy_katalog
System plików proc nie jest związany z żadnym urządzeniem specjalnym i
podczas jego montowania zamiast nazwy urządzenia można użyć dowolnego
słowa kluczowego, np. proc. (Zwyczajowy wybór none jest mniej udany:
komunikat błędu `none busy' od umount może być mylący.)
Większość urządzeń jest wskazywanych przez nazwę pliku (specjalnego
urządzenia blokowego), jak np. /dev/sda1, lecz istnieją inne
możliwości. Na przykład w wypadku montowania NFS, urzdzenie może
wyglądać tak: knuth.cwi.nl:/dir. Specjalne urządzenie blokowe można
wskazać podając etykietę wolumenu lub UUID (zob. opcje -L i -U
poniżej).
Plik /etc/fstab (zobacz fstab(5)), może zawierać wiersze opisujące,
jakie urządzenia gdzie są zazwyczaj montowane i przy użyciu jakich
opcji. Plik ten może być używany na trzy sposoby:
(i) Polecenie
mount -a [-t typ]
(zwykle podawane w skryptach startowych) powoduje zamontowanie
wszystkich systemów plików (danego typu) wymienionych w fstab, poza
tymi, których wpisy zawierają słowo kluczowe noauto. Podanie opcji -F
spowoduje, że mount się rozdzieli na kilka procesów, tak że systemy
plików będą montowane równocześnie.
(ii) Podczas montowania systemu plików wymienionego w fstab, wystarczy
podać tylko nazwę urządzenia lub tylko punkt montowania.
(iii) Tradycyjnie tylko superużytkownik może montować systemy plików.
Jednak jeśli fstab w danym wierszu zawiera opcję user, to każdy może
zamontować odpowiadający temu wpisowi system plików.
Tak więc, jeśli mamy wiersz
/dev/cdrom /cd iso9660 ro,user,noauto,unhide
to dowolny użytkownik może zamontować system plików iso9660 umieszczony
na CD-ROM-ie, posługując się poleceniem
mount /dev/cdrom
lub
mount /cd
Szczegóły opisuje fstab(5). Tylko użytkownik, który zamontował system
plików może ponownie go odmontować. Jeżeli zachodzi potrzeba, by
odmontowywać mógł każdy, w odpowiednim wierszu fstab należy zamiast
user wpisać users. Opcja owner przypomina opcję user, poza tym, że
dany użytkownik musi być właścicielem odpowiedniego pliku specjalnego.
Jest przydatna np. w przypadku /dev/fd jeśli skrypt zgłoszeniowy (login
script) czyni danego użytkownika korzystającego z konsoli właścicielem
tego urządzenia.
Programy mount i umount opiekują się listą obecnie zamontowanych
systemów plików, znajdującą się w pliku /etc/mtab. Jeśli nie podano
argumentów dla mount, to wypisywana jest ta lista. Gdy zamontowany
jest system plików proc (powiedzmy, że w /proc), pliki /etc/mtab i
/proc/mounts mają bardzo podobną zawartość. Pierwszy ma trochę więcej
informacji, takich jak opcje montowania, lecz niekoniecznie jest
aktualny. (zobacz opcję -n poniżej). Możliwe jest zastąpienie
/etc/mtab dowiązaniem symbolicznym do /proc/mounts, ale w ten sposób
tracona jest część danych, a szczególnie mniej wygodna będzie praca z
urządzeniem loop.
OPCJE
Pełny zestaw opcji używanych przy wywoływaniu mount jest ustalany przez
pobranie opcji dla danego systemu plików z fstab, a następnie
zastosowanie wszelkich opcji podanych argumentem -o, a na koniec opcji
-r lub -w, o ile istnieją.
Opcje dostępne dla polecenia mount:
-V Wypisuje wersję.
-h Wypisuje komunikat pomocy.
-v Tryb verbose (gadatliwy).
-p num Jeżeli montowanie wymaga podania hasła, to jest ono czytane z
deskryptora pliku num zamiast z terminala.
-a Montuje wszystkie systemy plików (zadanych typów) ujęte w fstab.
-F (Użyte w połączeniu z -a.) Dla każdego urządzenia tworzy nowy
proces równoległy mount. Powoduje to równoległy przebieg
montowania różnych urządzeń lub różnych serwerów NFS. Zaletą
jest większa szybkość: także przekroczenia czasu dla NFS będą
wyznaczane równolegle. Wadą jest to, że montowania wykonywane są
w niezdefiniowanej kolejności. Nie można zatem zastosować tej
opcji do równoczesnego montowania /usr i /usr/spool.
-f Powoduje wykonywanie wszystkiego poza faktycznym wywołaniem
funkcji systemowej. Jeśli nie jest to oczywiste: ,,udaje'' to
montowanie systemu plików. W połączeniu z flagą -v przydaje się
do ustalenia, co usiłuje zrobić polecenie mount. Może być też
używana do dodawania wpisów dla urządzeń, które zamontowano
wcześniej z opcją -n.
-l Dokłada etykiety ext2, ext3 i XFS do wyjścia wypisywanego przez
mount. Żeby opcja ta mogła działać, mount musi mieć prawo
odczytu urządzania dyskowego (np. suid root). Etykietę dla ext2
i ext3 nadaje się za pomocą narzędzia e2label(8), zaś dla XFS -
stosując xfs_admin(8).
-n Montuje bez zapisywania w /etc/mtab. Jest to niezbędne na
przykład gdy /etc znajduje się na systemie plików tylko dla
odczytu.
-s Toleruje nieodpowiednie opcje montowania, zamiast kończyć pracę
niepowodzeniem. Powoduje to ignorowanie opcji montowania, które
nie są obsługiwane przez dany system plików. Nie wszystkie
systemy plików rozpoznają tę opcję. Istnieje ona dla wspomożenia
linuksowego automountera opartego na autofs.
-r Montuje system plików w trybie tylko dla odczytu. Synonimem jest
-o ro.
-w Montuje system plików w trybie odczytu i zapisu. Tak jest
domyślnie. Synonimem jest -o rw.
-L label
Montuje partycję posiadającą podaną etykietę label.
-U uuid
Montuje partycję mającą podany uuid. Te dwie opcje wymagają
istnienia pliku /proc/partitions (obecnego od wersji 2.1.116
Linuksa).
-t typ_systemu_plikw
Argument występujący po -t jest używany do wskazania rodzaju
systemu plików. Obecnie obsługiwane są : adfs, affs, autofs,
coda, coherent, cramfs, devpts, efs, ext, ext2, ext3, hfs, hpfs,
iso9660, jfs, minix, msdos, ncpfs, nfs, ntfs, proc, qnx4,
reiserfs, romfs, smbfs, sysv, tmpfs, udf, ufs, umsdos, vfat,
xenix, xfs, xiafs. Zauważ, że coherent, sysv i xenix są
równoważne i że xenix oraz coherent zostaną kiedyś usunięte --
należy zamiast nich stosować sysv. Od jądra wersji 2.1.21 typy
ext i xiafs już nie istnieją.
Dla większości typów, jedyne, co robi program mount, to po
prostu wywołuje funkcję systemową mount(2), i nie jest tu
wymagana żadna szczegółowa wiedza o danym systemie plików.
Jednakże dla kilku typów (jak np. nfs, smbfs, ncpfs) konieczny
jest niezaplanowany kod. Kod dla nfs jest wbudowany, ale smbfs i
ncpfs mają osobny program montujący. Żeby umożliwić jednolite
traktowanie wszystkich typów, mount wywołany z typem TYP
uruchamia program /sbin/mount.TYP (jeśli takowy istnieje).
Ponieważ rozmaite wersje programu smbmount mają różne konwencje
wywołań, być może /sbin/mount.smb będzie musiał być skryptem
powłoki, który dobierze właściwe wywołanie.
Typ iso9660 jest domyślny. Jeśli nie poda się opcji -t lub jeśli
podany zostanie typ auto, to typ systemu plików będzie
wyszukiwany w superbloku. (Obsługiwane są adfs, bfs, cramfs,
ext, ext2, ext3, hfs, hpfs, iso9660, jfs, minix, ntfs, qnx4,
reiserfs, romfs, ufs, vxfs, xfs, xiafs) Jeśli test ten nie
powiedzie się, mount próbuje odczytać plik /etc/filesystems, lub
jeśli on nie istnieje, /proc/filesystems. Wypróbowane zostaną
wszystkie wymienione tam systemy plików, poza tymi które są
oznaczone jako "nodev" (np. devpts, proc i nfs).
Zauważ, że auto może być przydatne dla montowanych przez
użytkownika dyskietek. Utworzenie pliku /etc/filesystems
przydaje się do zmiany kolejności rozpoznawania (np. do
próbowania vfat przed msdos) lub w przypadku stosowania modułu
autoloadera. Uwaga: rozpoznawanie używa heurystyki (obecność
odpowiedniej `magii') i może rozpoznać zły rodzaj systemu
plików.
Można podać więcej niż jeden typ, w postaci listy rozdzielonej
przecinkami. Lista typów systemów plików może być poprzedzona
słowem no aby określić systemy plików, na których żadna akcja
nie powinna być wykonywana. (Może to mieć znaczenie z opcją
-a.)
Na przykład, polecenie:
mount -a -t nomsdos,ext
montuje wszystkie systemy plików poza tymi, które są typu msdos
lub ext.
-o Opcje podaje się flagą -o, po której następuje oddzielony
przecinkami ciąg opcji. Niektóre z tych opcji są użyteczne
tylko jeśli pojawiają się w pliku /etc/fstab. Poniższe opcje
dotyczą dowolnego montowanego systemu plików (choć nie każdy z
systemów plików faktycznie je honoruje, np. opcja sync obecnie
wpływa tylko na ext2, ext3 i ufs):
async Wszelkie operacje wejścia/wyjścia dla tego systemu plików
powinny być wykonywane asynchronicznie.
atime Przy każdym sięgnięciu do pliku aktualizuje czas dostępu
zapisany w i-węźle. Tak jest domyślnie.
auto System plików może być montowany opcją -a.
defaults
Używa opcji domyślnych: rw, suid, dev, exec, auto, nouser
i async.
dev Interpretuje specjalne urządzenia blokowe i znakowe na
danym systemie plików.
exec Zezwala na uruchamianie binariów.
noatime
Nie wykonuje aktualizacji czasu dostępu w i-węźle
położonym na tym systemie plików (np. w celu uzyskania
szybszego dostępu do bufora wiadomości, co przyspiesza
działanie serwerów grup dyskusyjnych).
noauto Dany system plików może być montowany tylko jawnie (np.
opcja -a nie spowoduje jego zamontowania).
nodev Nie interpretuje specjalnych urządzeń blokowych ani
znakowych na systemie plików.
noexec Nie pozwala na uruchamianie żadnych binariów z tego
systemu plików. Opcja ta może być użyteczna dla serwera,
który ma systemy plików zawierające binaria dla
architektur innych niż jego własna.
nosuid Nie pozwala na działanie bitów set-user-id i set-group-
id. (Wygląda na bezpieczną, ale w rzeczywistości raczej
taka nie jest jeśli zainstalowano suidperl(1).)
nouser Zabrania zwykłemu użytkownikowi (tzn. innemu niż root)
montowania systemu plików. Tak jest domyślnie.
remount
Usiłuje ponownie zamontować już zamontowany system
plików. Często używane do zmiany flag montowania systemu,
szczególnie aby umożliwić zapis na systemach tylko dla
odczytu. Nie zmienia urządzenia ani punktu montowania.
ro Montuje system plików w trybie tylko dla odczytu.
rw Montuje system plików w trybie odczytu i zapisu.
suid Umożliwia działanie bitom set-user-id i set-group-id.
sync Wszelkie operacje wejścia/wyjścia dla tego systemu plików
powinny być wykonywane synchronicznie.
user Pozwala na zamontowanie tego systemu plików przez
zwykłego użytkownika. Opcja ta implikuje opcje noexec,
nosuid, i nodev (chyba że są przesłaniane przez następne
opcje, jak w linii user,exec,dev,suid).
users Pozwala każdemu użytkownikowi na zamontowanie i odmontowanie
tego systemu plików. Opcja ta implikuje opcje noexec, nosuid, i
nodev (chyba że są przesłaniane przez następne opcje, jak w
linii user,exec,dev,suid).
encryption
Określa używany algorymt kodowania. Używane w połączeniu z opcją
loop.
keybits
Określa rozmiar klucza używanego w algorytmie kodowania. Używane
w połączeniu z opcjami loop i encryption.
OPCJE MONTOWANIA SPECYFICZNE DLA RÓŻNYCH SYSTEMÓW PLIKÓW
Następujące opcje stosuje się tylko do określonych systemów plików.
Uporządkowaliśmy je według systemu plików. Wszystkie występują po
fladze -o.
Opcje montowania dla adfs
uid=warto i gid=warto
Ustawia właściciela i grupę plików w danym systemie plików
(domyślnie: uid=gid=0).
ownmask=warto i othmask=warto
Ustawia maskę praw dla, odpowiednio, 'właściciela' i 'innych'
(domyślnie, odpowiednio: 0700 i 0077). Zobacz także
/usr/src/linux/Documentation/filesystems/adfs.txt.
Opcje montowania dla affs
uid=warto i gid=warto
Ustawia właściciela i grupę korzenia systemu plików (domyślnie:
uid=gid=0), lecz opcje uid lub gid bez podanej wartości
pobierają uid i gid bieżącego procesu).
setuid=warto i setgid=warto
Ustawia właściciela i grupę wszystkich plików.
mode=warto
Ustawia prawa wszystkich plików na warto & 0777, nie zważając
na oryginalne prawa. Dodaje prawa przeszukiwania dla katalogów,
które mają prawo odczytu. Wartość jest podawana ósemkowo.
protect
Nie dopuszcza do zmian w bitach ochrony systemu plików.
usemp Ustawia uid i gid korzenia systemu plików na uid i gid punktu
montowania, aż do pierwszego sync lub umount, a potem kasuje tę
opcję. Dziwne...
verbose
Wypisuje informację o każdym pomyślnym montowaniu.
prefix=napis
Przedrostek używany przed nazwą wolumenu, przy podążaniu za
dowiązaniem.
volume=napis
Przedrostek (długości najwyżej 30), używany przed '/' przy
podążaniu za dowiązaniem symbolicznym.
reserved=warto
(Domyślnie: 2.) Liczba nieużytkowanych bloków na początku
urządzenia.
root=warto
Podaje jawnie lokalizację bloku korzenia (root block).
bs=warto
Podaje rozmiar bloku. Dozwolone wartości to 512, 1024, 2048,
4096.
grpquota / noquota / quota / usrquota
Opcje te są przyjmowane, lecz są ignorowane. (Jednakże
narzędzia przydziałów dyskowych (quota) mogą reagować na takie
łańcuchy w /etc/fstab.)
Opcje montowania dla coherent
Brak.
Opcje montowania dla devpts
devpts jest pseudosystemem plików, tradycyjnie montowanym w /dev/pts.
W celu uzyskania pseudoterminala, proces otwiera /dev/ptmx. Jest mu
wówczas udostępniany numer pseudoterminala; podporządkowany
pseudoterminal jest dostępny jako /dev/pts/<numer>.
uid=warto i gid=warto
Ustawia właściciela lub grupę nowotworzonych PTY według zadanych
wartości. Jeśli nie podano żadnych, to zostaną nadane UID i GID
procesu tworzącego. Na przykład, jeśli mamy grupę tty o GID=5,
to gid=5 spowoduje, że nowotworzone PTY będą należeć do grupy
tty.
mode=warto
Nadaje trybowi nowotworzonych PTY zadaną wartość. Domyślnie jest
to 0600. Wartość mode=620 i gid=5 powoduje, że dla
nowoutworzonych PTY będzie domyślnie "mesg y".
Opcje montowania dla ext
Brak. Zauważ, że system plików `ext' jest przedawniony. Nie używaj go.
Od Linuksa wersji 2.1.21 kod źródłowy jądra nie zawiera już extfs.
Opcje montowania dla ext2
System plików `ext2' jest standardowym systemem plików Linuksa. Z
powodu błędu jądra, może być montowany z dowolnymi opcjami montowania
(poprawiono w Linuksie 2.0.4).
bsddf / minixdf
Ustala zachowanie dla funkcji systemowej statfs. Zachowanie
minixdf to zwracanie w polu f_blocks całkowitej ilość bloków
systemu plików, podczas gdy zachowaniem bsddf (które jest
domyślne) jest odejmowanie nadmiarowych bloków używanych przez
ext2 i niedostępnych dla przechowywania plików. Tak więc
% mount /k -o minixdf; df /k; umount /k
Filesystem 1024-blocks Used Available Capacity Mounted on
/dev/sda6 2630655 86954 2412169 3% /k
% mount /k -o bsddf; df /k; umount /k
Filesystem 1024-blocks Used Available Capacity Mounted on
/dev/sda6 2543714 13 2412169 0% /k
(Zauważ, że ten przykład pokazuje, że można dodać opcje wiersza poleceń
do opcji podanych w /etc/fstab.)
check / check=normal / check=strict
Ustawia poziom sprawdzania. Gdy ustawiona jest przynajmniej
jedna z tych opcji (a check=normal jest ustawiane domyślnie),
podczas montowania sprawdzane są i-węzły i bitmapy bloków (co na
dużym dysku może zabrać pół minuty lub coś koło tego i jest
raczej nieprzydatne). Przy dokładnym (strict) sprawdzaniu,
dealokacja bloków sprawdza, czy blok do zwolnienia leży w
strefie danych.
check=none / nocheck
Bez sprawdzania. Tak jest szybko. Najnowsze jądra nie mają już
opcji sprawdzania - kontrola za pomocą e2fsck(8). ma więcej
sensu.
debug Wypisuje informacje diagnostyczne przy każdym (re)montowaniu.
errors=continue / errors=remount-ro / errors=panic
Definiuje zachowanie przy napotkaniu błędu. (Albo ignoruje
błędy, zaznaczając tylko system plików jako błędny i
kontynuując, albo ponownie montuje system plików na tylko do
odczytu, albo panikuje i zatrzymuje system.) Domyślne ustawienie
jest wpisane w superbloku systemu plików i może być zmienione za
pomocą tune2fs(8).
grpid lub bsdgroups / nogrpid lub sysvgroups
Opcje te definiują, jaki identyfikator grupy (gid) otrzyma nowo
utworzony plik. Gdy ustawiony jest grpid, to pobiera gid
katalogu, w którym jest utworzony; w przeciwnym wypadku
(domyślnie) bierze fsgid bieżącego procesu, chyba że katalog ma
ustawiony bit setgid, wówczas pobiera gid katalogu
rodzicielskiego i dodatkowo otrzymuje bit setgid, jeśli sam jest
katalogiem.
resgid=n i resuid=n
System plików ext2 rezerwuje pewną ilość wolnego miejsca
(domyślnie 5%, zobacz mke2fs(8) i tune2fs(8)). Opcje te
określają, kto może używać zarezerwowanych bloków. (Ogólnie:
każdy, kto ma podany uid lub należy do podanej grupy.)
sb=n Zamiast bloku 1, jako superbloku używa bloku n. Może to być
przydatne, gdy system plików został uszkodzony. Zazwyczaj kopie
superbloku znajdują się co 8192 bloków: w bloku 1, 8193, 16385,
... (Dlatego na dużym systemie plików istnieją setki, lub nawet
tysiące kopii superbloku. Od wersji 1.08, mke2fs ma opcję -s
(sparse superblock), redukującą liczbę zapasowych superbloków, a
od wersji 1.15 jest ona domyślna. Zauważ, że może to oznaczać,
że systemy plików typu ext2 stworzone przez nowe mke2fs nie mogą
być montowane do zapisu pod Linuksem 2.0.*.) Liczba bloków
podawana jest w jednostkach 1k. Dlatego, aby użyć logicznego
bloku 32768 na systemie plików z blokami o rozmiarze 4k, należy
podać "sb=131072".
grpquota / noquota / quota / usrquota
Opcje te są przyjmowane, lecz ignorowane.
nouid32
Wyłącza 32-bitowe UID-y i GID-y w celu zachowania zgodności ze
starszymi jądrami, które przechowują i oczekują wartości
16-bitowych.
Opcje montowania dla ext3
System plików `ext3' jest wersją systemu ext2, uzupełnioną o dziennik
(journal). Przyjmuje takie same opcje jak ext2 oraz dodatkowo:
journal=update
Aktualizuje dziennik systemu plików ext3 do obecnego formatu.
journal=inum
Jeżeli dziennik już istnieje, ta opcja jest ignorowana. W
przeciwnym wypadku, określa numer i-węzła, który reprezentuje
dziennik systemu plików ext3; ext3 utworzy nowy dziennik,
nadpisując starą zawartość pliku, który zajmuję i-węzeł o
numerze inum.
noload Podczas montowania nie ładuje dziennika systemu plików ext3.
data=journal / data=ordered / data=writeback
Określa tryb zapisywania dziennika dla plików. Dziennik dla
metadanych zawsze jest tworzony.
journal
Wszystkie dane są zapisywane do dziennika zanim zostaną
zapisane do głównego systemu plików.
ordered
Domyślny tryb. Wszystkie dane są zapisywane bezpośrednio
do głównego systemu plików zanim ich metadane zostaną
zapisane do dziennika.
writeback
Nie jest zachowywany porządek danych - mogą one zostać
zapisane do głównego systemu plików po zapisaniu
metadanych do dziennika. Data ordering is not preserved
- data may be written into the main file system after its
metadata has been committed to the journal. Chodzą
słuchy, że jest to opcja zapewniająca największą
wydajność. Zachowuje integralność systemu plików,
jednakże po krachu systemu i odtwarzaniu dziennika w
plikach mogą się pojawić stare dane.
Opcje montowania dla fat
(Uwaga: fat nie jest odrębnym rodzajem systemu plików, ale wspólną
częścią systemów plików msdos, umsdos i vfat.)
blocksize=512 / blocksize=1024 / blocksize=2048
Ustawia rozmiar bloku (domyślnie 512).
uid=warto i gid=warto
Ustawia właściciela i grupę wszystkich plików (domyślnie: uid i
gid bieżącego procesu).
umask=warto
Ustawia umask (maskę bitową praw, które nie występują).
Domyślnie przyjmuje się wartość umask bieżącego procesu.
Wartość jest podawana ósemkowo.
check=warto
Można wybrać trzy stopnie:
r[elaxed]
Akceptowane i równoważne sobie są zarówno wielkie, jak i
małe litery. Części długich nazw są obcinane (np.
verylongname.foobar staje się verylong.foo), początkowe i
wtrącone spacje są akceptowane jako część nazwy (nazwa i
rozszerzenie).
n[ormal]
Podobnie jak "relaxed", lecz wiele znaków specjalnych
(jak *, ?, <, spacje, itp.) jest odrzucanych. Tak jest
domyślnie.
s[trict]
Jak "normal", lecz nazwy nie mogą zawierać długich części
i znaków specjalnych, które czasem są używane pod
Linuksem, lecz nie są akceptowane przez MS-DOS (+, =,
spacje itp.)
codepage=warto
Ustawia stronę kodową do konwersji znaków krótkiej nazwy w
systemach plików FAT i VFAT. Domyślnie stosowana jest strona
kodowa 437.
conv=b[inary] / conv=t[ext] / conv=a[uto]
System plików fat może dokonywać konwersji CRLF<-->NL (format
tekstowy MS-DOS na format tekstowy UNIX) w jądrze. Dostępne są
następujące tryby konwersji:
binary brak konwersji. Domyślne.
text Konwersja CRLF<-->NL wykonywana dla wszystkich plików.
auto Konwersja CRLF<-->NL dla wszystkich plików, które nie
mają "ogólnie znanego rozszerzenia binarnego". Listę
znanych rozszerzeń można znaleźć na początku
fs/fat/misc.c (w wersji 2.0, na liście są: exe, com, bin,
app, sys, drv, ovl, ovr, obj, lib, dll, pif, arc, zip,
lha, lzh, zoo, tar, z, arj, tz, taz, tzp, tpz, gz, tgz,
deb, gif, bmp, tif, gl, jpg, pcx, tfm, vf, gf, pk, pxl,
dvi).
Programy, które dokonują obliczonych lseek-ów, nie będą
zadowolone z konwersji. Niektórzy ludzie utracili dane przez tę
translację. Strzeżcie się!
Dla systemów zamontowanych w trybie binarnym, dostępne są
narzędzia konwersji (fromdos/todos).
cvf_format=modu
Wymusza na sterowniku stosowanie modułu CVF (Compressed Volume
File) cvf_modu zamiast automatycznego wykrywania. Jeżeli jądro
obsługuje kmod, to opcja cvf_format=xxx steruje także ładowaniem
na żądanie modułu CVF.
cvf_option=opcja
Opcja przekazywana do modułu CVF.
debug Włącza flagę debug. Wypisana zostanie wersja i lista parametrów
systemu plików (te dane wypisywane są też jeśli parametry są
niespójne).
fat=12 / fat=16 / fat=32
Określa fat 12-, 16- lub 32-bitowy. To przesłania procedurę
automatycznego wykrywania typu FAT. Używaj ostrożnie!
iocharset=warto
Zestaw znaków używany do konwersji między znakami 8-bitowymi a
16-bitowymi znakami Unikodu. Domyślnym jest iso8859-1. Długie
nazwy plików są przechowywane na dysku w formacie Unicode.
quiet Włącza flagę quiet (cicho). Próby chown lub chmod nie zwracają
błędów, chociaż się nie udają. Używaj ostrożnie!
sys_immutable, showexec, dots, nodots, dotsOK=[yes|no]
Różne bezmyślne próby wymuszenia konwencji Uniksa lub DOS-u na
systemie plików FAT.
Opcje montowania dla hpfs
uid=warto i gid=warto
Ustawia właściciela i grupę wszystkich plików (domyślnie: uid i
gid bieżącego procesu).
umask=warto
Ustawia umask (maskę bitową praw, które nie występują).
Domyślnie używany jest umask bieżącego procesu. Wartość
podawana jest ósemkowo.
case=lower / case=asis
Konwertuje wszystkie nazwy plików na małe litery lub pozostawia
bez zmian. (Domyślnie: case=lower.)
conv=binary / conv=text / conv=auto
Dla conv=text, usuwa losowe znaki CR (konkretnie wszystkie, po
których występuje NL) podczas odczytu pliku. Dla conv=auto,
wybiera mniej lub bardziej losowo między conv=binary i
conv=text. Dla conv=binary, po prostu czyta to, co jest w
pliku. Tak jest domyślnie.
nocheck
Nie przerywa montowania gdy zawiodą pewne kontrole spójności.
Opcje montowania dla iso9660
Normalne nazwy plików iso9660 pojawiają się w formacie 8.3 (tzn.
występują DOS-owe ograniczenia długości nazw plików), a w dodatku
wszystkie znaki pisane są wielkimi literami. Poza tym nie ma pola
właściciela, ochrony, liczby dowiązań, zastrzeżeń dla urządzeń
znakowych/blokowych, itd.
Rozszerzeniem iso9660 jest Rock Ridge, który udostępnia wszystkie te
uniksopodobne właściwości. Najprościej mówiąc, dla każdego wpisu
katalogowego istnieją w nim rozszerzenia, które uzupełniają wszystkie
informacje. Gdy używane jest Rock Ridge, system plików jest
nieodróżnialny od normalnego uniksowego systemu plików (poza tym, że
jest tylko do odczytu, oczywiście).
norock Wyłącza korzystanie z rozszerzeń Rock Ridge, nawet jeśli są
dostępne. Zob. map.
nojoliet
Wyłącza korzystanie z rozszerzeń Joliet firmy Microsoft, nawet
jeśli są dostępne. Zob. map.
check=r[elaxed] / check=s[trict]
Z check=relaxed, nazwa pliku przed dokonywaniem podglądu jest
najpierw przekształcana na małe litery. Prawdopodobnie ma to
znaczenie tylko razem z norock i map=normal. (Domyślnie:
check=strict.)
uid=warto i gid=warto
Nadaje wszystkim plikom systemu plików wskazany identyfikator
użytkownika i grupy, być może przesłaniając informacje
znalezione w rozszerzeniach Rock Ridge. (Domyślnie:
uid=0,gid=0.)
map=n[ormal] / map=o[ff] / map=a[corn]
Dla wolumenów typu innego niż Rock Ridge, normalna translacja
nazwy odwzorowuje wielkie litery ASCII na małe, porzuca kończące
`;1' i zamienia `;' na `.'. Z map=off nie jest dokonywana
konwersja nazw. Zobacz norock. (Domyślnie: map=normal.)
map=acorn jest podobne do map=normal, ale stosuje także
rozszerzenia Acorn, jeśli występują.
mode=warto
Dla wolumenów typu innego niż Rock Ridge, nadaje wszystkim
plikom wskazane prawa. (Domyślnie: prawa dla odczytu dla
wszystkich.) Od Linuksa 2.1.37 nie trzeba już podawać trybu
dziesiętnie. (Tryb ósemkowy jest wskazywany przez 0 na
początku).
unhide Pokazuje również pliki ukryte i związane.
block=[512|1024|2048]
Ustawia rozmiar bloku we wskazanym wolumenie. (Domyślnie:
block=1024.)
conv=a[uto] / conv=b[inary] / conv=m[text] / conv=t[ext]
(Domyślnie: conv=binary.) Od Linuksa 1.3.54 opcja ta już nie
działa. (A niebinarne ustawienia bywały bardzo niebezpieczne,
często prowadziły do milczącego niszczenia danych).
cruft Jeśli starszy bajt długości pliku zawiera inne śmieci, warto
ustawić tę opcję montowania, aby był ignorowany. Powoduje to, że
maksymalny rozmiar pliku nie może być większy niż 16MB. Opcja
`cruft' jest ustawiana automatycznie jeśli cały CDROM ma dziwny
rozmiar (ujemny lub większy niż 800 MB). Jest też ustawiana, gdy
numery sekwencyjne wolumenu są inne niż 0 lub 1.
session=x
Wybiera numer sesji na CD wielosesyjnych. (Od 2.3.4.)
sbsector=xxx
Sesja zaczyna się od sektora xxx. (Od 2.3.4.)
Opcje montowania dla miniksa
Brak.
Opcje montowania dla msdos
Zobacz opcje dla FAT. Jeśli system plików msdos wykryje niespójność,
zgłasza błąd i ustawia system plików na tylko dla odczytu. System
plików może być znowu dostępny do zapisu przez ponowne zamontowanie.
Opcje montowania dla ncp
Tak jak przy nfs, implementacja ncp oczekuje binarnego argumentu
(struct ncp_mount_data) funkcji systemowej mount. Argument ten jest
konstruowany przez ncpmount(8), a bieżąca wersja mount (2.6h) nic nie
wie o ncp.
Opcje montowania dla nfs
Zamiast tekstowych napisów opcji, przetwarzanych przez jądro, system
plików nfs oczekuje binarnych argumentów typu struct nfs_mount_data.
Program mount sam z siebie przetwarza następujące opcje (postaci
`cecha=wartość') i wstawia je do wymienionej struktury: rsize=n,
wsize=n, timeo=n, retrans=n, acregmin=n, acregmax=n, acdirmin=n,
acdirmax=n, actimeo=n, retry=n, port=n, mountport=n, mounthost=nazwa,
mountprog=n, mountvers=n, nfsprog=n, nfsvers=n, namlen=n. Opcja addr=n
jest akceptowana, lecz ignorowana. Rozpoznawane są również następujące
opcje logiczne, które mogą być poprzedzane słowem no: bg, fg, soft,
hard, intr, posix, cto, ac, tcp, udp, lock. Szczegóły można znaleźć w
nfs(5).
Szczególnie użyteczne opcje obejmują
rsize=8192,wsize=8192
Uczyni to połączenie nfs dużo szybszym niż z domyślnym buforem
wielkości 1024. (NFSv2 nie działa z większymi wartościami rsize
i wsize.)
hard Program sięgający do pliku na zamontowanym systemie plików NFS
zawiesi się, gdy serwer padnie. Procesu takiego nie da się
przerwać ani zabić, chyba że podano również intr. Gdy serwer
NFS stanie się znowu aktywny, program będzie kontynuował bez
przeszkód od miejsca, w którym był. Prawdopodobnie tego właśnie
chcesz.
soft Opcja ta pozwala jądru na kończenie prób po upłynięciu zadanego
limitu czasu (timeout) jeśli serwer nfs nie odpowiada przez
jakiś czas. Czas podaje się za pomocą timeo=time. Opcja ta
jest użyteczna, jeśli serwer nfs czasem nie odpowiada lub jest w
trakcie ponownego uruchamiania w momencie gdy jakiś proces
próbuje uzyskać leżący na nim plik. Zwykle po prostu powoduje
mnóstwo kłopotów.
nolock Nie stosuje blokowania. Nie uruchamia procesu lockd(8).
Opcje montowania dla ntfs
iocharset=nazwa
Zestaw znaków stosowany przy zwracaniu nazw plików. W
przeciwieństwie do VFAT, NTFS eliminuje nazwy zawierające znaki
nie dające się przekształcić.
utf8 Do konwersji nazw plików stosuje UTF-8.
uni_xlate=[0|1|2]
Dla 0 (lub `no' albo `false') nie używa specjalnych kodowania
nieznanych znaków Unikodu. Dla 1 (lub `yes' albo `true') lub 2
używa 4-bajtowych sekwencji specjalnych w stylu vfat
zaczynających się od ":". Liczba 2 oznacza kodowanie little-
endian, a 1 - kodowanie big-endian z odwróconymi bajtami.
posix=[0|1]
jeśli jest włączone (posix=1), to system plików rozróżnia
wielkie i małe litery. Nazwy zastępcze 8.3 są przedstawiane jako
dowiązania twarde, a nie pomijane.
uid=warto, gid=warto i umask=warto
Ustawia prawa plików dla danego systemu. Domyślnie ich
właścicielem jest root i nikt inny nie może ich czytać.
Opcje montowania dla systemu proc
uid=warto i gid=warto
Opcje te są rozpoznawane, lecz o ile wiem, nie mają żadnego
efektu.
Opcje montowania dla reiserfs
Opcje montowania systemu reiserfs są bardziej dokładnie opisane pod
adresem http://www.namesys.com/mount-options.html.
conv Mówi wersji 3.6 oprogramowania reiserfs, aby zamontowała wersję
3.5 systemu plików, używając formatu 3.6 dla nowoutworzonych
plików. Ten system plików nie będzie już zgodny z wersją 3.5
narzędzi reiserfs.
hash=rupasov / hash=tea / hash=r5 / hash=detect
Wybiera funkcję mieszającą (haszującą) do znajdowania plików w
katalogach.
rupasov
Funkcja haszująca autorstwa Yury Yu. Rupasova. Jest
szybka i zachowuje lokalizację, mapując nazwy plików
bliskie w porządku leksykograficznym na bliskie sobie
wartości funkcji. Z powodu wysokiego prawdopodobieństwa
kolizji w haszowaniu, ta opcja nie powinna być używana.
tea Funkcja Davis-Meyera zaimplementowana przez Jeremy'ego
Fitzhardinge'a. Używa mieszania permutującego bity w
nazwie pliku. Wykazuje dużą losowość wyników i
teoretycznie małe prawdopodobieństwo kolizji. Może być
używana, jeżeli funkcja r5 powoduje błędy EHASHCOLLISION.
r5 Zmodyfikowana wersja funkcji rupasov. Używana domyślnie i
jest najlepszym wyborem, jeżeli system plików nie zawiera
dużych katalogów i niezwykłych nazw plików.
detect Powoduje, że mount wykryje, która funkcja mieszająca jest
używana, sprawdzając właśnie montowany system plików, i
zapisze tę informację w superbloku systemu reiserfs. Ta
opcja jest użyteczna przy pierwszym montowaniu systemu
plików o starym formacie.
hashed_relocation
Stroi mechanizm przydzielania bloków. Może powodować w pewnych
okolicznościach poprawienie wydajności systemu.
no_unhashed_relocation
Stroi mechanizm przydzielania bloków. Może powodować w pewnych
okolicznościach poprawienie wydajności systemu.
noborder
Wyłącza algorytm przydzielania granicznego wymyślony przez
Yury'ego Yu. Rupasova. Może powodować w pewnych okolicznościach
poprawienie wydajności systemu.
nolog Wyłącza dziennik. Może w pewnych sytuacjach spowodować
nieznaczne podniesienie wydajności systemu kosztem utracenia
szybkiego odzyskiwania danych po krachu systemu. Nawet jeśli ta
opcja jest włączona, reiserfs wciąż przeprowadza wszystkie
operacje związane z dziennikiem, ale go nie zapisuje. Prace przy
implementacji opcji nolog wciąż trwają.
notail Domyślnie reiserfs przechowuje małe pliki i `końcówki plików'
bezpośrednio w swoim drzewie. Jest to zachowanie mylące dla nie
których narzędzi użytkowych takich jak LILO(8). Ta opcja
wyłącza pakowanie plików do drzewa.
replayonly
Powtarza transakcje zapisane w dzienniku, ale nie montuje
systemu plików. Głównie używane przez reiserfsck.
resize=liczba
Opcje remontowania, która pozwala na rozszerzenie partycji
reiserfs. Z tą opcją reiserfs przyjmuje, że na urządzeniu jest
liczba bloków. Opcja jest używana z urządzeniami zarządzanymi
przez menedżera logicznych woluminów (LVM). Istniej specjalne
narzędzie resizer, które można pobrać z
ftp://ftp.namesys.com/pub/reiserfsprogs.
Opcje montowania dla romfs
Brak.
Opcje montowania dla systemu smb
Tak jak nfs, implementacja smb oczekuje binarnego argumentu (struct
smb_mount_data) do funkcji systemowej mount. Argument ten jest
konstruowany przez smbmount(8) a bieżąca wersja mount (2.9w) nie wie
nic o smb.
Opcje montowania dla sysv
Brak.
Mount options for tmpfs
Poniższe parametry akceptują przyrostek k, m lub g dla Ki, Mi, Gi
(binarne kilo, mega oraz giga) i mogą być zmienione w czasie ponownego
montowania.
size=nbytes
Nadpisuje domyślny rozmiar sustemu plików. Rozmiar może być
podany w bajtach i jest zaokrąglany do stron. Domyślną
wartością jest połowa rozmiaru pamięci.
nr_blocks=
Ustawia liczbę bloków.
nr_inodes=
Ustawia liczbę węzłów.
mode= Określa początkowe prawa dostępu głównego katalogu.
Opcje montowania dla udf
gid= Ustawia domyślną grupę.
umask= Ustawia domyślne umask.
uid= Ustawia domyślnego użytkownika.
unhide Pokazuje pliki, które inaczej byłyby ukryte.
undelete
Pokazuje na listach pliku usunięte.
strict Ustawia ścisłą zgodność (nieużywane).
utf8 (nieużywane).
iocharset
(nieużywane).
bs= Ustawia rozmiar bloku. (Może nie działać, chyba że 2048.)
novrs Pomija rozpoznawanie numeru sekwencyjnego wolumenu.
session=
Ustawia sesję CD-ROM licząc od 0. Domyślnie: ostatnia sesja.
anchor=
Przesłania położenie standardowego zakotwiczenia (anchor).
Domyślnie: 256.
volume=
Przesłania położenie VolumeDesc. (nieużywane)
partition=
Przesłania położenie PartitionDesc. (nieużywane)
lastblock=
Ustawia ostatni blok systemu plików.
fileset=
Przesłania położenie bloku zestawu plików (fileset block).
(nieużywane)
rootdir=
Przesłania położenie katalogu głównego). (nieużywane)
Opcje montowania dla ufs
ufstype=warto
UFS jest systemem plików szeroko wykorzystywanym w różnych
systemach operacyjnych. Problem stanowią różnice pomiędzy
implementacjami. Cechy niektórych z nich są nieudokumentowane,
tak więc trudno rozpoznać automatycznie typ ufs. Z tego powodu
użytkownik musi określić typ ufs za pomocą opcji montowania.
Możliwe wartości to:
old Stary format ufs, jest to typ domyślny, tylko do odczytu.
44bsd Dla systemów plików utworzonych przez system typu BSD
(NetBSD,FreeBSD,OpenBSD).
sun Dla systemów plików utworzonych przez SunOS lub Solaris
na komputerze Sparc.
sunx86 Dla systemów plików utworzonych przez Solaris na x86.
nextstep
Dla systemów plików utworzonych przez NeXTStep (na stacji
roboczej NeXT) (obecnie tylko do odczytu).
nextstep-cd
Dla CD-ROM-ów NextStep (block_size == 2048), tylko do
odczytu.
openstep
Dla systemów plików utworzonych przez OpenStep (obecnie
tylko do odczytu).
onerror=warto
Ustala zachowanie w przypadku błędu:
panic Jeśli napotkano błąd, powoduje panikę jądra.
[lock|umount|repair]
Te opcje montowania teraz nic nie robią: po napotkaniu
błędu wypisują tylko komunikat na konsoli.
Opcje montowania dla umsdos
Zobacz opcje dla msdos. Opcja dotsOK jest jawnie ubijana przez umsdos.
Opcje montowania dla vfat
Przede wszystkim, rozpoznawane są wszystkie opcje dla fat. Opcja
dotsOK jest jawnie ubijana przez vfat. Pnadto istnieją
uni_xlate
Tłumaczy nieobsługiwane znaki Unikodu na specjalne sekwencje
unikowe. To umożliwia wykonywanie kopii zapasowych i
odtwarzanie plików o nazwach, utworzonych ze znakami Unikodu.
Bez tej opcji, w wypadku braku możliwości konwersji używane jest
'?'. Znakiem unikowym jest ':', ponieważ na systemie vfat jest w
innych wypadkach niedozwolony. Sekwencja specjalna, która byłaby
użyta dla znaku u, gdzie u jest znakiem Unikodu to: ':', (u &
0x3f), ((u>>6) & 0x3f), (u>>12).
posix Pozwala, by dwa pliki miały nazwy różniące się tylko wielkością
liter.
nonumtail
Zanim zacznie próbować nazwa~nr.roz najpierw próbuje zrobić
krótką nazwę bez numeru kolejnego.
utf8 UTF8 jest systemem plików bezpiecznego 8-bitowego kodowania
Unikodu, który jest wykorzystywany przez konsolę. Tą opcją można
go włączyć dla danego systemu plików. Jeśli zostanie ustawione
`uni_xlate', UTF8 jest wyłączane.
Opcje montowania dla xenixa
Brak.
Opcje montowania dla xfs
biosize=rozmiar
Ustawia preferowany rozmiar buforowanego wejścia/wyjścia
(domyślnie 64K). rozmiar musi być wyrażony jako logarytm (o
podstawie 2) pożądanego rozmiaru I/O. Poprawnymi wartościami
tej opcji są 14 do 16, włącznie (tzn. 16K, 32K i 64K bajtów).
Na komputerach z 4K rozmiarem strony, 13 (8K bajtów) jest
również poprawnym rozmiarem. Preferowany rozmiar buforowanego
I/O można też zmieniać dla poszczególnych plików, korzystając z
funkcji systemowej ioctl(2).
dmapi / xdsm
Włącza wyróżnione zdarzenia DMAPI (Data Management API).
logbufs=warto
Ustala liczbę buforów pamięciowych dziennika (in-memory log
buffers). Poprawne są liczby z zakresu 2-8, włącznie. Domyślna
wartość to 8 buforów dla systemów plików z blokiem o rozmiarze
64K, 4 bufory dla systemów o bloku 32K, 3 bufory dla systemów o
bloku 16K, i 2 bufory dla wszystkich innych konfiguracji.
Zwiększanie liczby buforów może poprawić wydajność przy
niektórych obciążeniach roboczych kosztem pamięci
wykorzystywanej na dodatkowe bufory i związane z nimi struktury
sterujące.
logbsize=warto
Ustawia wielkość każdego z buforów pamięciowych dziennika (in-
memory log buffers). Poprawne wartości to 16384 (16K) i 32768
(32K). Domyślna wartość dla komputerów o więcej niż 32MB
pamięci to 32768, komputery o mniejszej pamięci stosują
domyślnie 16384.
logdev=urzdzenie i rtdev=urzdzenie
Używa zewnętrznego dziennika (rejestru metadanych) i/lub
urządzenia czasu rzeczywistego. System plików XFS ma do trzech
części: sekcji danych, sekcji dziennika i sekcji czasu
rzeczywistego. Sekcja czasu rzeczywistego jest opcjonalna, a
sekcja dziennika może być osobna od sekcji danych albo może być
w niej zawarta. Bliższe informacje podaje xfs(5).
noalign
Alokacja danych nie będzie wyrównywana na granicach jednostki
paskowej (stripe unit).
noatime
Podczas odczytu pliku nie są aktualizowane znaczniki czasu
dostępu.
norecovery
System plików zostanie zamontowany bez uruchamiania odzyskiwania
dziennika. Jeśli system ten nie był poprawnie odmontowany, to
możliwe, że montowany w trybie norecovery będzie niespójny.
Część plików lub katalogów może z tego powodu być niedostępna.
Systemy plików przy włączeniu trybu norecovery muszą być
montowane tylko do odczytu albo montowanie się nie powiedzie.
osyncisdsync
Powoduje, że zapisy do plików otwartych z ustawioną flagą O_SYNC
będą się zachowywać jakby zamiast niej użyto flagi O_DSYNC. Może
to dać lepszą wydajność bez naruszenia bezpieczeństwa danych.
Jednakże, jeśli działa ta opcja, to w przypadku załamania się
systemu mogą zostać utracone aktualizacje znaczników czasu z
O_SYNC.
quota / usrquota / uqnoenforce
Włączenie systemu rozliczania udziałów dyskowych (quota)
użytkowników i wymuszenie (opcjonalnie) limitów.
grpquota / gqnoenforce
Włączenie systemu rozliczania udziałów dyskowych (quota) grup i
wymuszenie (opcjonalnie) limitów.
sunit=warto i swidth=warto
Stosowane do określenia jednostki i szerokości paska dla
urządzenia RAID lub wolumenu paskowego. Warto musi być podana
jako liczba 512-bajtowych bloków. Jeśli nie podano tej opcji, a
system plików został utworzony na wolumenie paskowym lub podczas
korzystania z mkfs podano szerokość albo jednostkę paska dla
urządzenia RAID, to funkcja systemowa mount odtworzy tę wartość
z superbloku. Dla systemów plików utworzonych bezpośrednio na
urządzeniach RAID, opcji tych można użyć do przesłonięcia
informacji z superbloku jeśli po stworzeniu systemu zmienił się
odnośny układ dysku. Jeśli podano sunit, to opcja swidth jest
wymagana i musi być wielokrotnością wartości sunit.
Opcje montowania dla xiafs
Brak. Chociaż xiafs nic nie dolega, nie jest on używany zbyt często i
nie jest rozwijany. Prawdopodobnie nie powinno się go używać. Od
Linuksa wersji 2.1.21 xiafs nie występuje już w kodzie źródłowym jądra.
URZĄDZENIE LOOP
Kolejnym możliwym typem jest montowanie poprzez urządzenie loop. Na
przykład, polecenie
mount /tmp/fdimage /mnt -t msdos -o loop=/dev/loop3,blocksize=1024
skonfiguruje urządzenie loop /dev/loop3 tak, by odpowiadało plikowi
/tmp/fdimage, i zamontuje je w /mnt. Ten typ montowania zna trzy
opcje, konkretnie loop, offset i encryption, które są w rzeczywistości
opcjami dla losetup(8). Jeśli nie podano jawnie urządzenia loop (lecz
tylko opcję `-o loop'), to mount spróbuje znaleźć jakieś nieużywane
urządzenie loop i użyć go. Jeśli nie jest się tak niemądrym, by zrobić
/etc/mtab dowiązaniem symbolicznym do /proc/mounts, to każde urządzenie
loop przydzielone przez mount zostanie zwolnione przez umount. Można
też zwalniać urządzenie loop ręcznie, stosując `losetup -d' -- zobacz
losetup(8).
PLIKI
/etc/fstab tabela systemów plików
/etc/mtab tabela zamontowanych systemów plików
/etc/mtab~ plik blokujący
/etc/mtab.tmp plik tymczasowy
ZOBACZ TAKŻE
mount(2), umount(2), fstab(5), umount(8), swapon(8), nfs(5), xfs(5),
e2label(8), xfs_admin(8), mountd(8), nfsd(8), mke2fs(8), tune2fs(8),
losetup(8)
BŁĘDY
Jest możliwe, że uszkodzony system plików spowoduje załamanie systemu.
Niektóre linuksowe systemy plików nie obsługują -o sync (systemy ext2 i
ext3 obsuguj synchroniczne odświeżania (updates) (a la BSD), gdy
zostaną zamontowane z opcją sync).
Opcja -o remount może nie być w stanie zmienić parametrów montowania
(np. wszystkie parametry ext2fs, poza sb, dają się zmieniać przy
ponownym montowaniu, lecz nie można zmienić gid czy umask dla fatfs).
HISTORIA
Polecenie mount pojawiło się w wersji 5 AT&T UNIX.