Provided by: manpages-pl_20051117-1_all bug

NAZWA

       mount - montuj system plików

SKŁADNIA

       mount [-lhV]

       mount -a [-fFnrsvw] [-t typ_systemu]
       mount [-fnrsvw] [-o opcje [,...]] urzdzenie | katalog
       mount [-fnrsvw] [-t typ_systemu] [-o opcje] urzdzenie katalog

OPIS

       Wszystkie  pliki  dostępne  w  systemie  UNIX są zorganizowane w jednym
       wielkim drzewie, hierarchii plików, zakorzenionej w /.  Pliki  te  mogą
       być   położone   na   wielu  urządzeniach.  Polecenie  mount  umożliwia
       przyłączenie systemu plików znajdującego się  na  danym  urządzeniu  do
       wielkiego   drzewa  plików.  Odwrotnie,  polecenie  umount(8)  powoduje
       odłączenie go.

       Standardowa postać polecenia mount to
              mount -t typ urzdzenie katalog
       Nakazuje jądru,  by  przyłączyło  system  plików  znaleziony  na  danym
       urzdzeniu  (które  jest  typu  typ)  w  zadanym  katalogu.  Poprzednia
       zawartość (jeśli istniała) i właściciel  oraz  prawa  katalogu  katalog
       stają  się  niewidzialne  na  czas  przyłączenia  (zamontowania) nowego
       systemu plików. W tym czasie ścieżka katalog  odnosi  się  do  korzenia
       systemu plików na podanym urzdzeniu.

       Trzy formy wywołania niczego faktycznie nie montują:
              mount -h
       wypisuje komunikat pomocy,
              mount -V
       wypisuje wersję, a samo
              mount [-l] [-t typ]
       pokazuje  listę  wszystkich  zamontowanych  systemów plików (typu typ).
       Opcja -l ujmuje w zestawieniu również  etykiety  (ext2,  ext3  i  XFS).
       Patrz niżej.

       Od  wersji  2.4.0  Linuksa  możliwe  jest  ponowne  zamontowanie części
       systemu plików w innym miejscu. Służy do tego wywołanie:
              mount --bind stary_katalog nowy_katalog

       System plików proc nie jest związany z żadnym urządzeniem specjalnym  i
       podczas  jego  montowania zamiast nazwy urządzenia można użyć dowolnego
       słowa kluczowego, np.  proc.  (Zwyczajowy wybór none jest mniej  udany:
       komunikat błędu `none busy' od umount może być mylący.)

       Większość  urządzeń  jest  wskazywanych  przez nazwę pliku (specjalnego
       urządzenia  blokowego),  jak  np.   /dev/sda1,   lecz   istnieją   inne
       możliwości.  Na  przykład  w  wypadku  montowania  NFS, urzdzenie może
       wyglądać tak: knuth.cwi.nl:/dir.  Specjalne  urządzenie  blokowe  można
       wskazać  podając  etykietę  wolumenu  lub   UUID  (zob.  opcje  -L i -U
       poniżej).

       Plik /etc/fstab (zobacz fstab(5)),  może  zawierać  wiersze  opisujące,
       jakie  urządzenia  gdzie  są  zazwyczaj  montowane i przy użyciu jakich
       opcji. Plik ten może być używany na trzy sposoby:

       (i) Polecenie
              mount -a [-t typ]
       (zwykle  podawane  w  skryptach   startowych)   powoduje   zamontowanie
       wszystkich  systemów  plików  (danego  typu) wymienionych w fstab, poza
       tymi, których wpisy zawierają słowo kluczowe noauto.  Podanie opcji  -F
       spowoduje,  że  mount  się  rozdzieli na kilka procesów, tak że systemy
       plików będą montowane równocześnie.

       (ii) Podczas montowania systemu plików wymienionego w fstab,  wystarczy
       podać tylko nazwę urządzenia lub tylko punkt montowania.

       (iii)  Tradycyjnie  tylko superużytkownik może montować systemy plików.
       Jednak jeśli fstab w danym wierszu zawiera opcję user,  to  każdy  może
       zamontować odpowiadający temu wpisowi system plików.

       Tak więc, jeśli mamy wiersz
              /dev/cdrom  /cd  iso9660  ro,user,noauto,unhide
       to dowolny użytkownik może zamontować system plików iso9660 umieszczony
       na CD-ROM-ie, posługując się poleceniem
              mount /dev/cdrom
       lub
              mount /cd
       Szczegóły opisuje fstab(5).  Tylko użytkownik, który zamontował  system
       plików  może  ponownie  go  odmontować.   Jeżeli  zachodzi potrzeba, by
       odmontowywać mógł każdy, w odpowiednim  wierszu  fstab  należy  zamiast
       user  wpisać  users.   Opcja  owner przypomina opcję user, poza tym, że
       dany użytkownik musi być właścicielem odpowiedniego pliku  specjalnego.
       Jest przydatna np. w przypadku /dev/fd jeśli skrypt zgłoszeniowy (login
       script) czyni danego użytkownika korzystającego z konsoli  właścicielem
       tego urządzenia.

       Programy  mount  i  umount  opiekują  się  listą  obecnie zamontowanych
       systemów plików, znajdującą się w pliku /etc/mtab.   Jeśli  nie  podano
       argumentów  dla  mount,  to  wypisywana jest ta lista.  Gdy zamontowany
       jest system plików proc (powiedzmy, że  w  /proc),  pliki  /etc/mtab  i
       /proc/mounts  mają  bardzo podobną zawartość. Pierwszy ma trochę więcej
       informacji,  takich  jak  opcje  montowania,  lecz  niekoniecznie  jest
       aktualny.   (zobacz   opcję  -n  poniżej).   Możliwe  jest  zastąpienie
       /etc/mtab dowiązaniem symbolicznym do /proc/mounts, ale  w  ten  sposób
       tracona  jest  część danych, a szczególnie mniej wygodna będzie praca z
       urządzeniem loop.

OPCJE

       Pełny zestaw opcji używanych przy wywoływaniu mount jest ustalany przez
       pobranie   opcji  dla  danego  systemu  plików  z  fstab,  a  następnie
       zastosowanie wszelkich opcji podanych argumentem -o, a na koniec  opcji
       -r lub -w, o ile istnieją.

       Opcje dostępne dla polecenia mount:

       -V     Wypisuje wersję.

       -h     Wypisuje komunikat pomocy.

       -v     Tryb verbose (gadatliwy).

       -p num Jeżeli  montowanie  wymaga  podania hasła, to jest ono czytane z
              deskryptora pliku num zamiast z terminala.

       -a     Montuje wszystkie systemy plików (zadanych typów) ujęte w fstab.

       -F     (Użyte  w  połączeniu z -a.)  Dla każdego urządzenia tworzy nowy
              proces  równoległy  mount.   Powoduje  to  równoległy   przebieg
              montowania  różnych  urządzeń  lub  różnych serwerów NFS. Zaletą
              jest większa szybkość: także przekroczenia czasu  dla  NFS  będą
              wyznaczane równolegle. Wadą jest to, że montowania wykonywane są
              w niezdefiniowanej kolejności. Nie można  zatem  zastosować  tej
              opcji do równoczesnego montowania /usr i /usr/spool.

       -f     Powoduje  wykonywanie  wszystkiego  poza  faktycznym  wywołaniem
              funkcji systemowej.  Jeśli nie jest to oczywiste:  ,,udaje''  to
              montowanie systemu plików.  W połączeniu z flagą -v przydaje się
              do ustalenia, co usiłuje zrobić polecenie mount.  Może  być  też
              używana  do  dodawania  wpisów  dla  urządzeń, które zamontowano
              wcześniej z opcją -n.

       -l     Dokłada etykiety ext2, ext3 i XFS do wyjścia wypisywanego  przez
              mount.   Żeby  opcja  ta  mogła  działać,  mount musi mieć prawo
              odczytu urządzania dyskowego (np. suid root). Etykietę dla  ext2
              i  ext3 nadaje się za pomocą narzędzia e2label(8), zaś dla XFS -
              stosując xfs_admin(8).

       -n     Montuje bez zapisywania  w  /etc/mtab.   Jest  to  niezbędne  na
              przykład  gdy  /etc  znajduje  się  na systemie plików tylko dla
              odczytu.

       -s     Toleruje nieodpowiednie opcje montowania, zamiast kończyć  pracę
              niepowodzeniem.  Powoduje to ignorowanie opcji montowania, które
              nie są obsługiwane  przez  dany  system  plików.  Nie  wszystkie
              systemy plików rozpoznają tę opcję. Istnieje ona dla wspomożenia
              linuksowego automountera opartego na autofs.

       -r     Montuje system plików w trybie tylko dla odczytu. Synonimem jest
              -o ro.

       -w     Montuje  system  plików  w  trybie  odczytu  i  zapisu. Tak jest
              domyślnie.  Synonimem jest -o rw.

       -L label
              Montuje partycję posiadającą podaną etykietę label.

       -U uuid
              Montuje partycję mającą podany uuid.   Te  dwie  opcje  wymagają
              istnienia  pliku  /proc/partitions  (obecnego  od wersji 2.1.116
              Linuksa).

       -t typ_systemu_plikw
              Argument występujący po -t jest  używany  do  wskazania  rodzaju
              systemu  plików.   Obecnie  obsługiwane są : adfs, affs, autofs,
              coda, coherent, cramfs, devpts, efs, ext, ext2, ext3, hfs, hpfs,
              iso9660,  jfs,  minix,  msdos,  ncpfs,  nfs,  ntfs,  proc, qnx4,
              reiserfs, romfs, smbfs, sysv, tmpfs,  udf,  ufs,  umsdos,  vfat,
              xenix,  xfs,  xiafs.   Zauważ,  że  coherent,  sysv  i  xenix są
              równoważne i że xenix oraz coherent zostaną kiedyś  usunięte  --
              należy  zamiast nich stosować sysv.  Od jądra wersji 2.1.21 typy
              ext i xiafs już nie istnieją.

              Dla większości typów, jedyne,  co  robi  program  mount,  to  po
              prostu  wywołuje  funkcję  systemową  mount(2),  i  nie  jest tu
              wymagana żadna  szczegółowa  wiedza  o  danym  systemie  plików.
              Jednakże  dla  kilku typów (jak np. nfs, smbfs, ncpfs) konieczny
              jest niezaplanowany kod. Kod dla nfs jest wbudowany, ale smbfs i
              ncpfs  mają  osobny  program montujący. Żeby umożliwić jednolite
              traktowanie  wszystkich  typów,  mount  wywołany  z  typem   TYP
              uruchamia   program  /sbin/mount.TYP  (jeśli  takowy  istnieje).
              Ponieważ rozmaite wersje programu smbmount mają różne  konwencje
              wywołań,  być  może  /sbin/mount.smb  będzie musiał być skryptem
              powłoki, który dobierze właściwe wywołanie.

              Typ iso9660 jest domyślny. Jeśli nie poda się opcji -t lub jeśli
              podany   zostanie   typ  auto,  to  typ  systemu  plików  będzie
              wyszukiwany w superbloku.  (Obsługiwane są  adfs,  bfs,  cramfs,
              ext,  ext2,  ext3,  hfs,  hpfs, iso9660, jfs, minix, ntfs, qnx4,
              reiserfs, romfs, ufs, vxfs,  xfs,  xiafs)  Jeśli  test  ten  nie
              powiedzie się, mount próbuje odczytać plik /etc/filesystems, lub
              jeśli on nie istnieje, /proc/filesystems.   Wypróbowane  zostaną
              wszystkie  wymienione  tam  systemy  plików,  poza tymi które są
              oznaczone jako "nodev" (np.  devpts, proc i nfs).

              Zauważ,  że  auto  może  być  przydatne  dla  montowanych  przez
              użytkownika   dyskietek.    Utworzenie   pliku  /etc/filesystems
              przydaje  się  do  zmiany  kolejności  rozpoznawania   (np.   do
              próbowania  vfat  przed msdos) lub w przypadku stosowania modułu
              autoloadera.  Uwaga: rozpoznawanie  używa  heurystyki  (obecność
              odpowiedniej  `magii')  i  może  rozpoznać  zły  rodzaj  systemu
              plików.

              Można podać więcej niż jeden typ, w postaci  listy  rozdzielonej
              przecinkami.   Lista  typów systemów plików może być poprzedzona
              słowem no aby określić systemy plików, na  których  żadna  akcja
              nie  powinna  być  wykonywana.   (Może to mieć znaczenie z opcją
              -a.)

              Na przykład, polecenie:
                     mount -a -t nomsdos,ext
              montuje wszystkie systemy plików poza tymi, które są typu  msdos
              lub ext.

       -o     Opcje  podaje  się  flagą  -o,  po  której  następuje oddzielony
              przecinkami ciąg opcji.  Niektóre  z  tych  opcji  są  użyteczne
              tylko  jeśli  pojawiają  się w pliku /etc/fstab.  Poniższe opcje
              dotyczą dowolnego montowanego systemu plików (choć nie  każdy  z
              systemów  plików  faktycznie je honoruje, np. opcja sync obecnie
              wpływa tylko na ext2, ext3 i ufs):

              async  Wszelkie operacje wejścia/wyjścia dla tego systemu plików
                     powinny być wykonywane asynchronicznie.

              atime  Przy  każdym sięgnięciu do pliku aktualizuje czas dostępu
                     zapisany w i-węźle.  Tak jest domyślnie.

              auto   System plików może być montowany opcją -a.

              defaults
                     Używa opcji domyślnych: rw, suid, dev, exec, auto, nouser
                     i async.

              dev    Interpretuje  specjalne  urządzenia  blokowe i znakowe na
                     danym systemie plików.

              exec   Zezwala na uruchamianie binariów.

              noatime
                     Nie  wykonuje  aktualizacji  czasu  dostępu   w   i-węźle
                     położonym  na  tym  systemie plików (np. w celu uzyskania
                     szybszego dostępu do bufora  wiadomości,  co  przyspiesza
                     działanie serwerów grup dyskusyjnych).

              noauto Dany  system  plików może być montowany tylko jawnie (np.
                     opcja -a nie spowoduje jego zamontowania).

              nodev  Nie  interpretuje  specjalnych  urządzeń  blokowych   ani
                     znakowych na systemie plików.

              noexec Nie  pozwala  na  uruchamianie  żadnych  binariów  z tego
                     systemu plików.  Opcja ta może być użyteczna dla serwera,
                     który   ma   systemy   plików   zawierające  binaria  dla
                     architektur innych niż jego własna.

              nosuid Nie pozwala na działanie bitów set-user-id  i  set-group-
                     id.   (Wygląda na bezpieczną, ale w rzeczywistości raczej
                     taka nie jest jeśli zainstalowano suidperl(1).)

              nouser Zabrania zwykłemu użytkownikowi (tzn.  innemu  niż  root)
                     montowania systemu plików. Tak jest domyślnie.

              remount
                     Usiłuje   ponownie   zamontować  już  zamontowany  system
                     plików. Często używane do zmiany flag montowania systemu,
                     szczególnie  aby  umożliwić  zapis na systemach tylko dla
                     odczytu. Nie zmienia urządzenia ani punktu montowania.

              ro     Montuje system plików w trybie tylko dla odczytu.

              rw     Montuje system plików w trybie odczytu i zapisu.

              suid   Umożliwia działanie bitom set-user-id i set-group-id.

              sync   Wszelkie operacje wejścia/wyjścia dla tego systemu plików
                     powinny być wykonywane synchronicznie.

              user   Pozwala   na   zamontowanie  tego  systemu  plików  przez
                     zwykłego użytkownika.  Opcja ta implikuje  opcje  noexec,
                     nosuid,  i nodev (chyba że są przesłaniane przez następne
                     opcje, jak w linii user,exec,dev,suid).

       users  Pozwala każdemu użytkownikowi  na  zamontowanie  i  odmontowanie
              tego systemu plików.  Opcja ta implikuje opcje noexec, nosuid, i
              nodev (chyba że są przesłaniane  przez  następne  opcje,  jak  w
              linii user,exec,dev,suid).

       encryption
              Określa używany algorymt kodowania. Używane w połączeniu z opcją
              loop.

       keybits
              Określa rozmiar klucza używanego w algorytmie kodowania. Używane
              w połączeniu z opcjami loop i encryption.

OPCJE MONTOWANIA SPECYFICZNE DLA RÓŻNYCH SYSTEMÓW PLIKÓW

       Następujące  opcje  stosuje  się  tylko do określonych systemów plików.
       Uporządkowaliśmy je  według  systemu  plików.  Wszystkie  występują  po
       fladze -o.

Opcje montowania dla adfs

       uid=warto i gid=warto
              Ustawia  właściciela  i  grupę  plików  w  danym systemie plików
              (domyślnie: uid=gid=0).

       ownmask=warto i othmask=warto
              Ustawia maskę praw dla, odpowiednio,  'właściciela'  i  'innych'
              (domyślnie,   odpowiednio:   0700   i   0077).    Zobacz   także
              /usr/src/linux/Documentation/filesystems/adfs.txt.

Opcje montowania dla affs

       uid=warto i gid=warto
              Ustawia właściciela i grupę korzenia systemu plików  (domyślnie:
              uid=gid=0),   lecz  opcje  uid  lub  gid  bez  podanej  wartości
              pobierają uid i gid bieżącego procesu).

       setuid=warto i setgid=warto
              Ustawia właściciela i grupę wszystkich plików.

       mode=warto
              Ustawia prawa wszystkich plików na warto & 0777, nie  zważając
              na oryginalne prawa.  Dodaje prawa przeszukiwania dla katalogów,
              które mają prawo odczytu.  Wartość jest podawana ósemkowo.

       protect
              Nie dopuszcza do zmian w bitach ochrony systemu plików.

       usemp  Ustawia uid i gid korzenia systemu plików na uid  i  gid  punktu
              montowania,  aż do pierwszego sync lub umount, a potem kasuje tę
              opcję. Dziwne...

       verbose
              Wypisuje informację o każdym pomyślnym montowaniu.

       prefix=napis
              Przedrostek używany przed  nazwą  wolumenu,  przy  podążaniu  za
              dowiązaniem.

       volume=napis
              Przedrostek  (długości  najwyżej  30),  używany  przed  '/' przy
              podążaniu za dowiązaniem symbolicznym.

       reserved=warto
              (Domyślnie:  2.)  Liczba  nieużytkowanych  bloków  na   początku
              urządzenia.

       root=warto
              Podaje jawnie lokalizację bloku korzenia (root block).

       bs=warto
              Podaje  rozmiar  bloku.  Dozwolone  wartości to 512, 1024, 2048,
              4096.

       grpquota / noquota / quota / usrquota
              Opcje  te  są  przyjmowane,  lecz  są   ignorowane.    (Jednakże
              narzędzia  przydziałów  dyskowych (quota) mogą reagować na takie
              łańcuchy w /etc/fstab.)

Opcje montowania dla coherent

       Brak.

Opcje montowania dla devpts

       devpts jest pseudosystemem plików, tradycyjnie montowanym  w  /dev/pts.
       W  celu  uzyskania  pseudoterminala, proces otwiera /dev/ptmx.  Jest mu
       wówczas    udostępniany    numer    pseudoterminala;    podporządkowany
       pseudoterminal jest dostępny jako /dev/pts/<numer>.

       uid=warto i gid=warto
              Ustawia właściciela lub grupę nowotworzonych PTY według zadanych
              wartości.  Jeśli nie podano żadnych, to zostaną nadane UID i GID
              procesu  tworzącego.  Na przykład, jeśli mamy grupę tty o GID=5,
              to gid=5 spowoduje, że nowotworzone PTY będą  należeć  do  grupy
              tty.

       mode=warto
              Nadaje trybowi nowotworzonych PTY zadaną wartość. Domyślnie jest
              to  0600.   Wartość  mode=620   i   gid=5   powoduje,   że   dla
              nowoutworzonych PTY będzie domyślnie "mesg y".

Opcje montowania dla ext

       Brak.  Zauważ, że system plików `ext' jest przedawniony. Nie używaj go.
       Od Linuksa wersji 2.1.21 kod źródłowy jądra nie zawiera już extfs.

Opcje montowania dla ext2

       System plików `ext2'  jest  standardowym  systemem  plików  Linuksa.  Z
       powodu  błędu  jądra, może być montowany z dowolnymi opcjami montowania
       (poprawiono w Linuksie 2.0.4).

       bsddf / minixdf
              Ustala zachowanie dla  funkcji  systemowej  statfs.   Zachowanie
              minixdf  to  zwracanie  w  polu f_blocks całkowitej ilość bloków
              systemu  plików,  podczas  gdy  zachowaniem  bsddf  (które  jest
              domyślne)  jest  odejmowanie nadmiarowych bloków używanych przez
              ext2 i niedostępnych dla przechowywania plików. Tak więc

       % mount /k -o minixdf; df /k; umount /k
       Filesystem   1024-blocks  Used Available Capacity Mounted on
       /dev/sda6      2630655   86954  2412169      3%   /k
       % mount /k -o bsddf; df /k; umount /k
       Filesystem   1024-blocks  Used Available Capacity Mounted on
       /dev/sda6      2543714      13  2412169      0%   /k

       (Zauważ, że ten przykład pokazuje, że można dodać opcje wiersza poleceń
       do opcji podanych w /etc/fstab.)

       check / check=normal / check=strict
              Ustawia  poziom  sprawdzania.  Gdy  ustawiona  jest przynajmniej
              jedna z tych opcji (a check=normal  jest  ustawiane  domyślnie),
              podczas montowania sprawdzane są i-węzły i bitmapy bloków (co na
              dużym dysku może zabrać pół minuty lub  coś  koło  tego  i  jest
              raczej   nieprzydatne).  Przy  dokładnym  (strict)  sprawdzaniu,
              dealokacja bloków  sprawdza,  czy  blok  do  zwolnienia  leży  w
              strefie danych.

       check=none / nocheck
              Bez  sprawdzania.  Tak jest szybko. Najnowsze jądra nie mają już
              opcji sprawdzania - kontrola za  pomocą  e2fsck(8).   ma  więcej
              sensu.

       debug  Wypisuje informacje diagnostyczne przy każdym (re)montowaniu.

       errors=continue / errors=remount-ro / errors=panic
              Definiuje  zachowanie  przy  napotkaniu  błędu.   (Albo ignoruje
              błędy,  zaznaczając  tylko   system   plików   jako   błędny   i
              kontynuując,  albo  ponownie  montuje  system plików na tylko do
              odczytu, albo panikuje i zatrzymuje system.) Domyślne ustawienie
              jest wpisane w superbloku systemu plików i może być zmienione za
              pomocą tune2fs(8).

       grpid lub bsdgroups / nogrpid lub sysvgroups
              Opcje te definiują, jaki identyfikator grupy (gid) otrzyma  nowo
              utworzony  plik.  Gdy  ustawiony  jest  grpid,  to  pobiera  gid
              katalogu,  w  którym  jest  utworzony;  w   przeciwnym   wypadku
              (domyślnie)  bierze fsgid bieżącego procesu, chyba że katalog ma
              ustawiony   bit   setgid,   wówczas   pobiera    gid    katalogu
              rodzicielskiego i dodatkowo otrzymuje bit setgid, jeśli sam jest
              katalogiem.

       resgid=n i resuid=n
              System  plików  ext2  rezerwuje  pewną  ilość  wolnego   miejsca
              (domyślnie   5%,  zobacz  mke2fs(8)  i  tune2fs(8)).   Opcje  te
              określają, kto może używać  zarezerwowanych  bloków.   (Ogólnie:
              każdy, kto ma podany uid lub należy do podanej grupy.)

       sb=n   Zamiast  bloku  1,  jako  superbloku używa bloku n.  Może to być
              przydatne, gdy system plików został uszkodzony. Zazwyczaj  kopie
              superbloku  znajdują się co 8192 bloków: w bloku 1, 8193, 16385,
              ...  (Dlatego na dużym systemie plików istnieją setki, lub nawet
              tysiące  kopii  superbloku.  Od  wersji 1.08, mke2fs ma opcję -s
              (sparse superblock), redukującą liczbę zapasowych superbloków, a
              od  wersji  1.15 jest ona domyślna. Zauważ, że może to oznaczać,
              że systemy plików typu ext2 stworzone przez nowe mke2fs nie mogą
              być  montowane  do  zapisu  pod  Linuksem 2.0.*.)  Liczba bloków
              podawana jest w jednostkach 1k.  Dlatego,  aby  użyć  logicznego
              bloku  32768 na systemie plików z blokami o rozmiarze 4k, należy
              podać "sb=131072".

       grpquota / noquota / quota / usrquota
              Opcje te są przyjmowane, lecz ignorowane.

       nouid32
              Wyłącza 32-bitowe UID-y i GID-y w celu zachowania  zgodności  ze
              starszymi   jądrami,   które  przechowują  i  oczekują  wartości
              16-bitowych.

Opcje montowania dla ext3

       System plików `ext3'  jest wersją systemu ext2, uzupełnioną o  dziennik
       (journal).  Przyjmuje takie same opcje jak ext2 oraz dodatkowo:

       journal=update
              Aktualizuje dziennik systemu plików ext3 do obecnego formatu.

       journal=inum
              Jeżeli  dziennik  już  istnieje,  ta  opcja  jest  ignorowana. W
              przeciwnym wypadku, określa numer  i-węzła,  który  reprezentuje
              dziennik  systemu  plików  ext3;  ext3  utworzy  nowy  dziennik,
              nadpisując  starą  zawartość  pliku,  który  zajmuję  i-węzeł  o
              numerze inum.

       noload Podczas montowania nie ładuje dziennika systemu plików ext3.

       data=journal / data=ordered / data=writeback
              Określa  tryb  zapisywania  dziennika  dla  plików. Dziennik dla
              metadanych zawsze jest tworzony.

              journal
                     Wszystkie dane są zapisywane do dziennika  zanim  zostaną
                     zapisane do głównego systemu plików.

              ordered
                     Domyślny  tryb. Wszystkie dane są zapisywane bezpośrednio
                     do głównego systemu plików  zanim  ich  metadane  zostaną
                     zapisane do dziennika.

              writeback
                     Nie  jest  zachowywany  porządek danych - mogą one zostać
                     zapisane  do  głównego  systemu   plików   po   zapisaniu
                     metadanych  do dziennika.  Data ordering is not preserved
                     - data may be written into the main file system after its
                     metadata  has  been  committed  to  the  journal.  Chodzą
                     słuchy,  że  jest  to   opcja   zapewniająca   największą
                     wydajność.    Zachowuje   integralność   systemu  plików,
                     jednakże po krachu  systemu  i  odtwarzaniu  dziennika  w
                     plikach mogą się pojawić stare dane.

Opcje montowania dla fat

       (Uwaga:  fat  nie  jest  odrębnym  rodzajem systemu plików, ale wspólną
       częścią systemów plików msdos, umsdos i vfat.)

       blocksize=512 / blocksize=1024 / blocksize=2048
              Ustawia rozmiar bloku (domyślnie 512).

       uid=warto i gid=warto
              Ustawia właściciela i grupę wszystkich plików (domyślnie: uid  i
              gid bieżącego procesu).

       umask=warto
              Ustawia   umask   (maskę  bitową  praw,  które  nie  występują).
              Domyślnie  przyjmuje  się  wartość  umask   bieżącego   procesu.
              Wartość jest podawana ósemkowo.

       check=warto
              Można wybrać trzy stopnie:

              r[elaxed]
                     Akceptowane  i równoważne sobie są zarówno wielkie, jak i
                     małe  litery.   Części  długich  nazw  są  obcinane  (np.
                     verylongname.foobar staje się verylong.foo), początkowe i
                     wtrącone spacje są akceptowane jako część nazwy (nazwa  i
                     rozszerzenie).

              n[ormal]
                     Podobnie  jak  "relaxed",  lecz  wiele znaków specjalnych
                     (jak *, ?, <, spacje, itp.) jest  odrzucanych.  Tak  jest
                     domyślnie.

              s[trict]
                     Jak "normal", lecz nazwy nie mogą zawierać długich części
                     i  znaków  specjalnych,  które  czasem  są  używane   pod
                     Linuksem,  lecz  nie  są  akceptowane przez MS-DOS (+, =,
                     spacje itp.)

       codepage=warto
              Ustawia stronę kodową  do  konwersji  znaków  krótkiej  nazwy  w
              systemach  plików  FAT  i  VFAT. Domyślnie stosowana jest strona
              kodowa 437.

       conv=b[inary] / conv=t[ext] / conv=a[uto]
              System plików fat może dokonywać  konwersji  CRLF<-->NL  (format
              tekstowy  MS-DOS  na format tekstowy UNIX) w jądrze. Dostępne są
              następujące tryby konwersji:

              binary brak konwersji. Domyślne.

              text   Konwersja CRLF<-->NL wykonywana dla wszystkich plików.

              auto   Konwersja CRLF<-->NL dla  wszystkich  plików,  które  nie
                     mają  "ogólnie  znanego  rozszerzenia  binarnego".  Listę
                     znanych   rozszerzeń   można    znaleźć    na    początku
                     fs/fat/misc.c (w wersji 2.0, na liście są: exe, com, bin,
                     app, sys, drv, ovl, ovr, obj, lib, dll,  pif,  arc,  zip,
                     lha,  lzh,  zoo, tar, z, arj, tz, taz, tzp, tpz, gz, tgz,
                     deb, gif, bmp, tif, gl, jpg, pcx, tfm, vf, gf,  pk,  pxl,
                     dvi).

              Programy,   które   dokonują   obliczonych  lseek-ów,  nie  będą
              zadowolone z konwersji. Niektórzy ludzie utracili dane przez  tę
              translację. Strzeżcie się!

              Dla  systemów  zamontowanych  w  trybie  binarnym,  dostępne  są
              narzędzia konwersji (fromdos/todos).

       cvf_format=modu
              Wymusza na sterowniku stosowanie modułu CVF  (Compressed  Volume
              File)  cvf_modu zamiast automatycznego wykrywania. Jeżeli jądro
              obsługuje kmod, to opcja cvf_format=xxx steruje także ładowaniem
              na żądanie modułu CVF.

       cvf_option=opcja
              Opcja przekazywana do modułu CVF.

       debug  Włącza flagę debug.  Wypisana zostanie wersja i lista parametrów
              systemu plików (te dane wypisywane są  też  jeśli  parametry  są
              niespójne).

       fat=12 / fat=16 / fat=32
              Określa  fat  12-,  16-  lub  32-bitowy. To przesłania procedurę
              automatycznego wykrywania typu FAT. Używaj ostrożnie!

       iocharset=warto
              Zestaw znaków używany do konwersji między znakami  8-bitowymi  a
              16-bitowymi  znakami  Unikodu.  Domyślnym jest iso8859-1. Długie
              nazwy plików są przechowywane na dysku w formacie Unicode.

       quiet  Włącza flagę quiet (cicho). Próby chown lub chmod  nie  zwracają
              błędów, chociaż się nie udają.  Używaj ostrożnie!

       sys_immutable, showexec, dots, nodots, dotsOK=[yes|no]
              Różne  bezmyślne  próby wymuszenia konwencji Uniksa lub DOS-u na
              systemie plików FAT.

Opcje montowania dla hpfs

       uid=warto i gid=warto
              Ustawia właściciela i grupę wszystkich plików (domyślnie: uid  i
              gid bieżącego procesu).

       umask=warto
              Ustawia   umask   (maskę  bitową  praw,  które  nie  występują).
              Domyślnie  używany  jest  umask  bieżącego   procesu.    Wartość
              podawana jest ósemkowo.

       case=lower / case=asis
              Konwertuje  wszystkie nazwy plików na małe litery lub pozostawia
              bez zmian.  (Domyślnie: case=lower.)

       conv=binary / conv=text / conv=auto
              Dla conv=text, usuwa losowe znaki CR (konkretnie  wszystkie,  po
              których  występuje  NL)  podczas  odczytu pliku.  Dla conv=auto,
              wybiera  mniej  lub  bardziej  losowo   między   conv=binary   i
              conv=text.   Dla  conv=binary,  po  prostu  czyta  to, co jest w
              pliku. Tak jest domyślnie.

       nocheck
              Nie przerywa montowania gdy zawiodą pewne kontrole spójności.

Opcje montowania dla iso9660

       Normalne nazwy plików  iso9660  pojawiają  się  w  formacie  8.3  (tzn.
       występują  DOS-owe  ograniczenia  długości  nazw  plików),  a w dodatku
       wszystkie znaki pisane są wielkimi literami.   Poza  tym  nie  ma  pola
       właściciela,   ochrony,   liczby   dowiązań,  zastrzeżeń  dla  urządzeń
       znakowych/blokowych, itd.

       Rozszerzeniem iso9660 jest Rock Ridge, który  udostępnia  wszystkie  te
       uniksopodobne   właściwości.  Najprościej  mówiąc,  dla  każdego  wpisu
       katalogowego istnieją w nim rozszerzenia, które  uzupełniają  wszystkie
       informacje.    Gdy   używane   jest  Rock  Ridge,  system  plików  jest
       nieodróżnialny od normalnego uniksowego systemu plików  (poza  tym,  że
       jest tylko do odczytu, oczywiście).

       norock Wyłącza  korzystanie  z  rozszerzeń  Rock  Ridge, nawet jeśli są
              dostępne. Zob. map.

       nojoliet
              Wyłącza korzystanie z rozszerzeń Joliet firmy  Microsoft,  nawet
              jeśli są dostępne. Zob. map.

       check=r[elaxed] / check=s[trict]
              Z  check=relaxed,  nazwa  pliku przed dokonywaniem podglądu jest
              najpierw przekształcana na małe  litery.  Prawdopodobnie  ma  to
              znaczenie  tylko  razem  z  norock  i  map=normal.   (Domyślnie:
              check=strict.)

       uid=warto i gid=warto
              Nadaje wszystkim plikom systemu  plików  wskazany  identyfikator
              użytkownika   i   grupy,   być   może  przesłaniając  informacje
              znalezione   w   rozszerzeniach   Rock    Ridge.     (Domyślnie:
              uid=0,gid=0.)

       map=n[ormal] / map=o[ff] / map=a[corn]
              Dla  wolumenów  typu  innego niż Rock Ridge, normalna translacja
              nazwy odwzorowuje wielkie litery ASCII na małe, porzuca kończące
              `;1'  i  zamienia  `;'  na  `.'.   Z map=off nie jest dokonywana
              konwersja  nazw.  Zobacz   norock.    (Domyślnie:   map=normal.)
              map=acorn   jest   podobne  do  map=normal,  ale  stosuje  także
              rozszerzenia Acorn, jeśli występują.

       mode=warto
              Dla wolumenów typu  innego  niż  Rock  Ridge,  nadaje  wszystkim
              plikom   wskazane  prawa.  (Domyślnie:  prawa  dla  odczytu  dla
              wszystkich.)  Od Linuksa 2.1.37 nie  trzeba  już  podawać  trybu
              dziesiętnie.   (Tryb   ósemkowy   jest  wskazywany  przez  0  na
              początku).

       unhide Pokazuje również pliki ukryte i związane.

       block=[512|1024|2048]
              Ustawia  rozmiar  bloku  we  wskazanym  wolumenie.   (Domyślnie:
              block=1024.)

       conv=a[uto] / conv=b[inary] / conv=m[text] / conv=t[ext]
              (Domyślnie:  conv=binary.)   Od  Linuksa 1.3.54 opcja ta już nie
              działa. (A niebinarne ustawienia  bywały  bardzo  niebezpieczne,
              często prowadziły do milczącego niszczenia danych).

       cruft  Jeśli  starszy  bajt  długości  pliku zawiera inne śmieci, warto
              ustawić tę opcję montowania, aby był ignorowany. Powoduje to, że
              maksymalny  rozmiar  pliku  nie może być większy niż 16MB. Opcja
              `cruft' jest ustawiana automatycznie jeśli cały CDROM ma  dziwny
              rozmiar (ujemny lub większy niż 800 MB). Jest też ustawiana, gdy
              numery sekwencyjne wolumenu są inne niż 0 lub 1.

       session=x
              Wybiera numer sesji na CD wielosesyjnych. (Od 2.3.4.)

       sbsector=xxx
              Sesja zaczyna się od sektora xxx. (Od 2.3.4.)

Opcje montowania dla miniksa

       Brak.

Opcje montowania dla msdos

       Zobacz opcje dla FAT.  Jeśli system plików msdos  wykryje  niespójność,
       zgłasza  błąd  i  ustawia  system  plików  na tylko dla odczytu. System
       plików może być znowu dostępny do zapisu przez ponowne zamontowanie.

Opcje montowania dla ncp

       Tak jak  przy  nfs,  implementacja  ncp  oczekuje  binarnego  argumentu
       (struct  ncp_mount_data)  funkcji  systemowej  mount. Argument ten jest
       konstruowany przez ncpmount(8), a bieżąca wersja mount (2.6h)  nic  nie
       wie o ncp.

Opcje montowania dla nfs

       Zamiast  tekstowych  napisów  opcji, przetwarzanych przez jądro, system
       plików nfs oczekuje binarnych argumentów  typu  struct  nfs_mount_data.
       Program  mount  sam  z  siebie  przetwarza  następujące  opcje (postaci
       `cecha=wartość')  i  wstawia  je  do  wymienionej  struktury:  rsize=n,
       wsize=n,   timeo=n,   retrans=n,  acregmin=n,  acregmax=n,  acdirmin=n,
       acdirmax=n, actimeo=n, retry=n, port=n,  mountport=n,  mounthost=nazwa,
       mountprog=n, mountvers=n, nfsprog=n, nfsvers=n, namlen=n.  Opcja addr=n
       jest akceptowana, lecz ignorowana.  Rozpoznawane są również następujące
       opcje  logiczne,  które  mogą  być poprzedzane słowem no: bg, fg, soft,
       hard, intr, posix, cto, ac, tcp, udp, lock.  Szczegóły można znaleźć  w
       nfs(5).

       Szczególnie użyteczne opcje obejmują

       rsize=8192,wsize=8192
              Uczyni  to  połączenie nfs dużo szybszym niż z domyślnym buforem
              wielkości 1024.  (NFSv2 nie działa z większymi wartościami rsize
              i wsize.)

       hard   Program  sięgający  do pliku na zamontowanym systemie plików NFS
              zawiesi się, gdy serwer  padnie.  Procesu  takiego  nie  da  się
              przerwać  ani  zabić,  chyba że podano również intr.  Gdy serwer
              NFS stanie się znowu aktywny,  program  będzie  kontynuował  bez
              przeszkód  od miejsca, w którym był. Prawdopodobnie tego właśnie
              chcesz.

       soft   Opcja ta pozwala jądru na kończenie prób po upłynięciu  zadanego
              limitu  czasu  (timeout)  jeśli  serwer  nfs nie odpowiada przez
              jakiś czas.  Czas podaje się za  pomocą  timeo=time.   Opcja  ta
              jest użyteczna, jeśli serwer nfs czasem nie odpowiada lub jest w
              trakcie ponownego  uruchamiania  w  momencie  gdy  jakiś  proces
              próbuje  uzyskać  leżący na nim plik.  Zwykle po prostu powoduje
              mnóstwo kłopotów.

       nolock Nie stosuje blokowania. Nie uruchamia procesu lockd(8).

Opcje montowania dla ntfs

       iocharset=nazwa
              Zestaw  znaków  stosowany  przy  zwracaniu   nazw   plików.    W
              przeciwieństwie  do VFAT, NTFS eliminuje nazwy zawierające znaki
              nie dające się przekształcić.

       utf8   Do konwersji nazw plików stosuje UTF-8.

       uni_xlate=[0|1|2]
              Dla 0 (lub `no' albo `false') nie  używa  specjalnych  kodowania
              nieznanych  znaków Unikodu.  Dla 1 (lub `yes' albo `true') lub 2
              używa   4-bajtowych   sekwencji   specjalnych   w   stylu   vfat
              zaczynających  się  od  ":".  Liczba 2 oznacza kodowanie little-
              endian, a 1 - kodowanie big-endian z odwróconymi bajtami.

       posix=[0|1]
              jeśli  jest  włączone  (posix=1),  to  system  plików  rozróżnia
              wielkie i małe litery. Nazwy zastępcze 8.3 są przedstawiane jako
              dowiązania twarde, a nie pomijane.

       uid=warto, gid=warto i umask=warto
              Ustawia  prawa  plików  dla  danego   systemu.   Domyślnie   ich
              właścicielem jest root i nikt inny nie może ich czytać.

Opcje montowania dla systemu proc

       uid=warto i gid=warto
              Opcje  te  są  rozpoznawane,  lecz  o ile wiem, nie mają żadnego
              efektu.

Opcje montowania dla reiserfs

       Opcje montowania systemu reiserfs są  bardziej  dokładnie  opisane  pod
       adresem http://www.namesys.com/mount-options.html.

       conv   Mówi  wersji 3.6 oprogramowania reiserfs, aby zamontowała wersję
              3.5 systemu plików, używając  formatu  3.6  dla  nowoutworzonych
              plików.  Ten  system  plików  nie będzie już zgodny z wersją 3.5
              narzędzi reiserfs.

       hash=rupasov / hash=tea / hash=r5 / hash=detect
              Wybiera funkcję mieszającą (haszującą) do znajdowania  plików  w
              katalogach.

              rupasov
                     Funkcja  haszująca  autorstwa  Yury  Yu.  Rupasova.  Jest
                     szybka i  zachowuje  lokalizację,  mapując  nazwy  plików
                     bliskie  w  porządku  leksykograficznym  na bliskie sobie
                     wartości funkcji. Z powodu  wysokiego  prawdopodobieństwa
                     kolizji w haszowaniu, ta opcja nie powinna być używana.

              tea    Funkcja  Davis-Meyera  zaimplementowana  przez Jeremy'ego
                     Fitzhardinge'a.  Używa  mieszania  permutującego  bity  w
                     nazwie   pliku.   Wykazuje   dużą   losowość   wyników  i
                     teoretycznie małe prawdopodobieństwo kolizji.   Może  być
                     używana, jeżeli funkcja r5 powoduje błędy EHASHCOLLISION.

              r5     Zmodyfikowana wersja funkcji rupasov. Używana domyślnie i
                     jest najlepszym wyborem, jeżeli system plików nie zawiera
                     dużych katalogów i niezwykłych nazw plików.

              detect Powoduje, że mount wykryje, która funkcja mieszająca jest
                     używana,  sprawdzając  właśnie montowany system plików, i
                     zapisze tę informację w superbloku systemu reiserfs.   Ta
                     opcja  jest  użyteczna  przy pierwszym montowaniu systemu
                     plików o starym formacie.

       hashed_relocation
              Stroi mechanizm przydzielania bloków. Może powodować  w  pewnych
              okolicznościach poprawienie wydajności systemu.

       no_unhashed_relocation
              Stroi  mechanizm  przydzielania bloków. Może powodować w pewnych
              okolicznościach poprawienie wydajności systemu.

       noborder
              Wyłącza  algorytm  przydzielania  granicznego  wymyślony   przez
              Yury'ego Yu. Rupasova.  Może powodować w pewnych okolicznościach
              poprawienie wydajności systemu.

       nolog  Wyłącza  dziennik.  Może   w   pewnych   sytuacjach   spowodować
              nieznaczne  podniesienie  wydajności  systemu  kosztem utracenia
              szybkiego odzyskiwania danych po krachu systemu.  Nawet jeśli ta
              opcja  jest  włączona,  reiserfs  wciąż  przeprowadza  wszystkie
              operacje związane z dziennikiem, ale go nie zapisuje. Prace przy
              implementacji opcji nolog wciąż trwają.

       notail Domyślnie  reiserfs  przechowuje  małe pliki i `końcówki plików'
              bezpośrednio w swoim drzewie. Jest to zachowanie mylące dla  nie
              których  narzędzi  użytkowych  takich  jak  LILO(8).   Ta  opcja
              wyłącza pakowanie plików do drzewa.

       replayonly
              Powtarza  transakcje  zapisane  w  dzienniku,  ale  nie  montuje
              systemu plików.  Głównie używane przez reiserfsck.

       resize=liczba
              Opcje  remontowania,  która  pozwala  na  rozszerzenie  partycji
              reiserfs.  Z tą opcją reiserfs przyjmuje, że na urządzeniu  jest
              liczba  bloków.   Opcja jest używana z urządzeniami zarządzanymi
              przez menedżera logicznych woluminów (LVM).   Istniej  specjalne
              narzędzie      resizer,      które      można      pobrać      z
              ftp://ftp.namesys.com/pub/reiserfsprogs.

Opcje montowania dla romfs

       Brak.

Opcje montowania dla systemu smb

       Tak jak nfs, implementacja smb  oczekuje  binarnego  argumentu  (struct
       smb_mount_data)   do   funkcji  systemowej  mount.  Argument  ten  jest
       konstruowany przez smbmount(8) a bieżąca wersja mount  (2.9w)  nie  wie
       nic o smb.

Opcje montowania dla sysv

       Brak.

Mount options for tmpfs

       Poniższe  parametry  akceptują  przyrostek  k,  m  lub g dla Ki, Mi, Gi
       (binarne kilo, mega oraz giga) i mogą być zmienione w czasie  ponownego
       montowania.

       size=nbytes
              Nadpisuje  domyślny  rozmiar  sustemu  plików.  Rozmiar może być
              podany  w  bajtach  i  jest  zaokrąglany  do  stron.    Domyślną
              wartością jest połowa rozmiaru pamięci.

       nr_blocks=
              Ustawia liczbę bloków.

       nr_inodes=
              Ustawia liczbę węzłów.

       mode=  Określa początkowe prawa dostępu głównego katalogu.

Opcje montowania dla udf

       gid=   Ustawia domyślną grupę.

       umask= Ustawia domyślne umask.

       uid=   Ustawia domyślnego użytkownika.

       unhide Pokazuje pliki, które inaczej byłyby ukryte.

       undelete
              Pokazuje na listach pliku usunięte.

       strict Ustawia ścisłą zgodność (nieużywane).

       utf8   (nieużywane).

       iocharset
              (nieużywane).

       bs=    Ustawia rozmiar bloku. (Może nie działać, chyba że 2048.)

       novrs  Pomija rozpoznawanie numeru sekwencyjnego wolumenu.

       session=
              Ustawia sesję CD-ROM licząc od 0. Domyślnie: ostatnia sesja.

       anchor=
              Przesłania   położenie   standardowego  zakotwiczenia  (anchor).
              Domyślnie: 256.

       volume=
              Przesłania położenie VolumeDesc. (nieużywane)

       partition=
              Przesłania położenie PartitionDesc. (nieużywane)

       lastblock=
              Ustawia ostatni blok systemu plików.

       fileset=
              Przesłania  położenie  bloku  zestawu  plików  (fileset  block).
              (nieużywane)

       rootdir=
              Przesłania położenie katalogu głównego). (nieużywane)

Opcje montowania dla ufs

       ufstype=warto
              UFS  jest  systemem  plików  szeroko  wykorzystywanym  w różnych
              systemach  operacyjnych.  Problem  stanowią   różnice   pomiędzy
              implementacjami.   Cechy niektórych z nich są nieudokumentowane,
              tak więc trudno rozpoznać automatycznie typ ufs.  Z tego  powodu
              użytkownik  musi  określić  typ  ufs za pomocą opcji montowania.
              Możliwe wartości to:

              old    Stary format ufs, jest to typ domyślny, tylko do odczytu.

              44bsd  Dla  systemów  plików  utworzonych  przez system typu BSD
                     (NetBSD,FreeBSD,OpenBSD).

              sun    Dla systemów plików utworzonych przez SunOS  lub  Solaris
                     na komputerze Sparc.

              sunx86 Dla systemów plików utworzonych przez Solaris na x86.

              nextstep
                     Dla systemów plików utworzonych przez NeXTStep (na stacji
                     roboczej NeXT) (obecnie tylko do odczytu).

              nextstep-cd
                     Dla CD-ROM-ów NextStep (block_size  ==  2048),  tylko  do
                     odczytu.

              openstep
                     Dla  systemów  plików utworzonych przez OpenStep (obecnie
                     tylko do odczytu).

       onerror=warto
              Ustala zachowanie w przypadku błędu:

              panic  Jeśli napotkano błąd, powoduje panikę jądra.

              [lock|umount|repair]
                     Te opcje montowania teraz nic nie  robią:  po  napotkaniu
                     błędu wypisują tylko komunikat na konsoli.

Opcje montowania dla umsdos

       Zobacz opcje dla msdos.  Opcja dotsOK jest jawnie ubijana przez umsdos.

Opcje montowania dla vfat

       Przede wszystkim, rozpoznawane  są  wszystkie  opcje  dla  fat.   Opcja
       dotsOK jest jawnie ubijana przez vfat.  Pnadto istnieją

       uni_xlate
              Tłumaczy  nieobsługiwane  znaki  Unikodu  na specjalne sekwencje
              unikowe.   To  umożliwia    wykonywanie   kopii   zapasowych   i
              odtwarzanie  plików  o  nazwach, utworzonych ze znakami Unikodu.
              Bez tej opcji, w wypadku braku możliwości konwersji używane jest
              '?'. Znakiem unikowym jest ':', ponieważ na systemie vfat jest w
              innych wypadkach niedozwolony. Sekwencja specjalna, która byłaby
              użyta  dla  znaku  u, gdzie u jest znakiem Unikodu to: ':', (u &
              0x3f), ((u>>6) & 0x3f), (u>>12).

       posix  Pozwala, by dwa pliki miały nazwy różniące się tylko  wielkością
              liter.

       nonumtail
              Zanim  zacznie  próbować  nazwa~nr.roz  najpierw  próbuje zrobić
              krótką nazwę bez numeru kolejnego.

       utf8   UTF8 jest  systemem  plików  bezpiecznego  8-bitowego  kodowania
              Unikodu, który jest wykorzystywany przez konsolę. Tą opcją można
              go włączyć dla danego systemu plików. Jeśli  zostanie  ustawione
              `uni_xlate', UTF8 jest wyłączane.

Opcje montowania dla xenixa

       Brak.

Opcje montowania dla xfs

       biosize=rozmiar
              Ustawia   preferowany   rozmiar   buforowanego   wejścia/wyjścia
              (domyślnie 64K).  rozmiar musi być  wyrażony  jako  logarytm  (o
              podstawie  2)  pożądanego  rozmiaru I/O.  Poprawnymi wartościami
              tej opcji są 14 do 16, włącznie (tzn. 16K, 32K  i  64K  bajtów).
              Na  komputerach  z  4K  rozmiarem  strony,  13  (8K bajtów) jest
              również poprawnym rozmiarem.  Preferowany  rozmiar  buforowanego
              I/O  można też zmieniać dla poszczególnych plików, korzystając z
              funkcji systemowej ioctl(2).

       dmapi  /  xdsm
              Włącza wyróżnione zdarzenia DMAPI (Data Management API).

       logbufs=warto
              Ustala liczbę  buforów  pamięciowych  dziennika  (in-memory  log
              buffers).  Poprawne są liczby z zakresu 2-8, włącznie.  Domyślna
              wartość to 8 buforów dla systemów plików z blokiem  o  rozmiarze
              64K,  4 bufory dla systemów o bloku 32K, 3 bufory dla systemów o
              bloku 16K,  i  2  bufory  dla  wszystkich  innych  konfiguracji.
              Zwiększanie   liczby   buforów   może  poprawić  wydajność  przy
              niektórych    obciążeniach     roboczych     kosztem     pamięci
              wykorzystywanej  na dodatkowe bufory i związane z nimi struktury
              sterujące.

       logbsize=warto
              Ustawia wielkość każdego z buforów pamięciowych  dziennika  (in-
              memory  log  buffers).  Poprawne wartości to 16384 (16K) i 32768
              (32K).  Domyślna  wartość  dla  komputerów  o  więcej  niż  32MB
              pamięci   to   32768,  komputery  o  mniejszej  pamięci  stosują
              domyślnie 16384.

       logdev=urzdzenie i rtdev=urzdzenie
              Używa  zewnętrznego  dziennika   (rejestru   metadanych)   i/lub
              urządzenia  czasu  rzeczywistego. System plików XFS ma do trzech
              części:  sekcji  danych,  sekcji  dziennika   i   sekcji   czasu
              rzeczywistego.  Sekcja  czasu  rzeczywistego  jest opcjonalna, a
              sekcja dziennika może być osobna od sekcji danych albo może  być
              w niej zawarta.  Bliższe informacje podaje xfs(5).

       noalign
              Alokacja  danych  nie  będzie wyrównywana na granicach jednostki
              paskowej (stripe unit).

       noatime
              Podczas odczytu  pliku  nie  są  aktualizowane  znaczniki  czasu
              dostępu.

       norecovery
              System plików zostanie zamontowany bez uruchamiania odzyskiwania
              dziennika.  Jeśli system ten nie był poprawnie  odmontowany,  to
              możliwe,  że  montowany  w  trybie  norecovery będzie niespójny.
              Część plików lub katalogów może z tego powodu  być  niedostępna.
              Systemy   plików  przy  włączeniu  trybu  norecovery  muszą  być
              montowane tylko do odczytu albo montowanie się nie powiedzie.

       osyncisdsync
              Powoduje, że zapisy do plików otwartych z ustawioną flagą O_SYNC
              będą się zachowywać jakby zamiast niej użyto flagi O_DSYNC. Może
              to dać lepszą wydajność bez  naruszenia  bezpieczeństwa  danych.
              Jednakże,  jeśli  działa  ta opcja, to w przypadku załamania się
              systemu mogą zostać utracone  aktualizacje  znaczników  czasu  z
              O_SYNC.

       quota / usrquota / uqnoenforce
              Włączenie   systemu   rozliczania   udziałów  dyskowych  (quota)
              użytkowników i wymuszenie (opcjonalnie) limitów.

       grpquota / gqnoenforce
              Włączenie systemu rozliczania udziałów dyskowych (quota) grup  i
              wymuszenie (opcjonalnie) limitów.

       sunit=warto i swidth=warto
              Stosowane   do  określenia  jednostki  i  szerokości  paska  dla
              urządzenia RAID lub wolumenu paskowego.  Warto musi być podana
              jako liczba 512-bajtowych bloków.  Jeśli nie podano tej opcji, a
              system plików został utworzony na wolumenie paskowym lub podczas
              korzystania  z  mkfs  podano  szerokość albo jednostkę paska dla
              urządzenia RAID, to funkcja systemowa mount odtworzy tę  wartość
              z  superbloku.   Dla systemów plików utworzonych bezpośrednio na
              urządzeniach  RAID,  opcji  tych  można  użyć  do  przesłonięcia
              informacji  z superbloku jeśli po stworzeniu systemu zmienił się
              odnośny układ dysku.  Jeśli podano sunit, to opcja  swidth  jest
              wymagana i musi być wielokrotnością wartości sunit.

Opcje montowania dla xiafs

       Brak.  Chociaż  xiafs nic nie dolega, nie jest on używany zbyt często i
       nie jest rozwijany. Prawdopodobnie  nie  powinno  się  go  używać.   Od
       Linuksa wersji 2.1.21 xiafs nie występuje już w kodzie źródłowym jądra.

URZĄDZENIE LOOP

       Kolejnym możliwym typem jest montowanie  poprzez  urządzenie  loop.  Na
       przykład, polecenie

         mount /tmp/fdimage /mnt -t msdos -o loop=/dev/loop3,blocksize=1024

       skonfiguruje  urządzenie  loop  /dev/loop3  tak, by odpowiadało plikowi
       /tmp/fdimage, i zamontuje je w  /mnt.   Ten  typ  montowania  zna  trzy
       opcje,  konkretnie loop, offset i encryption, które są w rzeczywistości
       opcjami dla losetup(8).  Jeśli nie podano jawnie urządzenia loop  (lecz
       tylko  opcję  `-o  loop'),  to mount spróbuje znaleźć jakieś nieużywane
       urządzenie loop i użyć go.  Jeśli nie jest się tak niemądrym, by zrobić
       /etc/mtab dowiązaniem symbolicznym do /proc/mounts, to każde urządzenie
       loop przydzielone przez mount zostanie zwolnione przez  umount.   Można
       też  zwalniać  urządzenie loop ręcznie, stosując `losetup -d' -- zobacz
       losetup(8).

PLIKI

       /etc/fstab tabela systemów plików
       /etc/mtab tabela zamontowanych systemów plików
       /etc/mtab~ plik blokujący
       /etc/mtab.tmp plik tymczasowy

ZOBACZ TAKŻE

       mount(2), umount(2), fstab(5), umount(8),  swapon(8),  nfs(5),  xfs(5),
       e2label(8),  xfs_admin(8),  mountd(8),  nfsd(8), mke2fs(8), tune2fs(8),
       losetup(8)

BŁĘDY

       Jest możliwe, że uszkodzony system plików spowoduje załamanie  systemu.

       Niektóre linuksowe systemy plików nie obsługują -o sync (systemy ext2 i
       ext3 obsuguj synchroniczne odświeżania  (updates)  (a  la  BSD),  gdy
       zostaną zamontowane z opcją sync).

       Opcja  -o  remount  może nie być w stanie zmienić parametrów montowania
       (np. wszystkie parametry  ext2fs,  poza  sb,  dają  się  zmieniać  przy
       ponownym montowaniu, lecz nie można zmienić gid czy umask dla fatfs).

HISTORIA

       Polecenie mount pojawiło się w wersji 5 AT&T UNIX.