Provided by: manpages-pl_20051117-1_all bug

NAZWA
       setfont - ładuj font konsolowy ekranu dla EGA/VGA


SKŁADNIA
       setfont   [-O  font+umap.orig]  [-o  font.orig]  [-om  cmap.orig]  [-ou
       umap.orig] [-N] [font.new ...]  [-m cmap] [-u umap] [-hH] [-v]  [-V]  X
       setfont polecenie  setfont polecenie


OPIS
       Komenda  setfont  Wczytuje  czcionkę  z  pliku  font.new  i  ładuje  do
       generatora znaków EGA/VGA, a opcjonalnie wypisuje poprzedni font.  Może
       ona  również  wczytać  różne  tablice  odwzorowań  i  wypisać zawartość
       poprzednich.

       Jeżeli nie podano żadnych argumentów (lub tylko opcję  -N  dla  jakiejś
       liczby   N),  wtedy  ładowana  jest  domyślna  czcionka  (8xN)  (zobacz
       poniżej).  Można  podać  wiele  małych  fontów,  zawierających  tablice
       unikodowe, a setfont połączy je i wczyta całość.  Typowe użycie:

       setfont
              Wczytaj domyślną czcionkę.

       setfont drdos8x16
              Wszytaj  podaną  czcionkę  (tutaj  448-glifowy  [448-glyph] font
              drdos).

       setfont cybercafe -u cybercafe
              Wczytaj podaną czcionkę, który nie  posiada  mapy  unikodowej  i
              dostarcz ją.

       setfont LatArCyrHeb-19 -m 8859-2
              Wczytaj podaną czcionkę (tutaj 512-glifowy łączący różne zestawy
              znaków) i wskaż, że lokalnym zestawem znaków jest ISO 8859-2.


FORMATY CZCIONEK
       Standardowym formatem czcionek w Linuksie jest PSF. Posiada on nagłówek
       opisujący  własności fontu takie jak rozmiar znaku, po którym występuje
       mapa bitowa glifów,  po  której  opcjonalnie  występować  może  tablica
       odwzorowań  unikodowego,  dająca  wartość  unikodową dla każdego glifu.
       Rozpoznawanych jest również  wiele  innych  (przestarzałych)  formatów.
       Gdy   plik   wejściowy  ma  format  strony  kodowej  (prawdopodobnie  z
       rozszerzeniem .cp), zawierającej trzy czcionki o  rozmiarach  np.  8x8,
       8x14 i 8x16, wtedy jedna z opcji -8 lub -14 lub -16 musi być podana, by
       wybrać jeden z nich. Surowe pliki z czcionkami są plikami  binarnymi  o
       rozmiarze  256*N  bajtów,  zawierającymi  obrazy  bitowe  każdego z 256
       znaków, po jednym bajcie na każdą skanowaną linię i po N bajtów na znak
       (0  <  N  <=  32).   Większość  czcionek  ma  szerokość 8 bitów, lecz z
       urządzeniem bufora ramki (fb) użyte mogą być inne szerokości.


WYSOKOŚĆ CZCIONKI
       Program setfont nie posiada  wbudowanych  informacji  na  temat  trybów
       graficznych  VGA,  ale  po  prostu  prosi jądro o wczytanie pewnej mapy
       bitowej do pamięci znakowej ROM karty  graficznej.  Jednak  od  Linuksa
       1.3.1  jądro wie wystarczająco o trybach graficznych EGA/VGA aby wybrać
       inną odległość lini (line distance). Domyślną wysokością  znaku  będzie
       liczba  N  wyciągnięta  z  czcionki  lub  podana jako opcja. Użytkownik
       jednak może podać inną wysokość znaku H, używając opcji -h.


MAPY KONSOLI
       W drodze od wyjścia programu użytkownika  do  wyświetlenia  na  konsoli
       zaangażowanych  jest  kilka  odwzorowań. Gdy konsola jest w trybie utf8
       (zobacz start_unicode(1)) wtedy jądro  oczekuje,  że  wyjście  programu
       użytkownika  jest kodowane jako UTF-8 (zobacz utf-8(7)) i konwertuje je
       do Unikodu (ucs2).  W przeciwnym razie, 8-bitowe wyjście programu  jest
       zamieniane   na   16-bitowe   wartości   unikodowe  za  pomocą  tablicy
       translacji. Taka tablica nazywana jest unikodow map konsoli  (Unicode
       console  map).   Są  cztery  takie  tablice:  trzy  wbudowane w jądro i
       czwarta, która może być ustawiona, dzięki opcji  -m  programu  setfont.
       Między  tymi  tablicami wybiera sekwencja eskejpowa; po wczytaniu cmap,
       setfont wyrzuci na wyjściu eskejpową sekwencję Esc  (  to  sprawia,  że
       jest to aktywna translacja).

       Przykładami  argumentów  dla  opcji -m są 8859-1, 8859-2, ..., 8859-15,
       cp437, ..., cp1250.

       Jądro znajduje prawidłowy glif dla podanej wartości unikodowej symbolu,
       który ma być wyświetlony, używając informacji o odwzorowaniu unikodowym
       czcionki i wyświetla go.

       Stare czcionki nie posiadają informacji  o  odwzorowaniu  unikodowym  i
       dlatego   istnieją  mapy  bezpośrednio-do-fontu  (direct-to-font  maps)
       (wczytywane   także   dzięki   opcji   -m),   które    dają    zgodność
       (correspondence)  pomiędzy  bajtami  użytkownika, a pozycjami czcionek.
       Najbardziej powszechną zgodnością jest ta podana w pliku trivial (gdzie
       wartości  bajtów  użytkownika  są  używane  bezpośrednio  jako  pozycje
       czcionek). Czasami preferowane są inne zgodności, gdyż sprzęt PC  video
       oczekuje, że znaki rysowane będą na pewnych pozycjach fontów.

       Gdy  podany  zostanie  argument  -m  none wczytanie i aktywacja tablicy
       odwzorowań zostaną  powstrzymane.  Poprzednia  mapa  konsoli  może  być
       zachowana  dzięki  opcji  -om  plik.  Te opcje sprawiają, że mapscrn(8)
       jest przestarzały.  (Jednak  może  być  użyteczny  przy  czytaniu  tego
       podręcznika).


UNIKODOWE MAPY CZCIONEK
       Zgodność między glifami w foncie a wartościami unikodowymi jest opisana
       przez unikodową  tablicę  odwzorowań.  W  wielu  plikach  z  czcionkami
       zawarte  są unikodowe tablice odwzorowań, które mogą być wskazane przez
       opcję -u.  Program setfont wczyta taką  unikodową  tablicę  odwzorowań,
       chyba  że  podana została opcja -ou none.  Poprzednia unikodowa tablica
       odwzorowań będzie zachowana jako część zapisanego pliku z czcionką, gdy
       użyta  będzie opcja -O. Tablica ta może być także zapisana w oddzielnym
       pliku dzięki opcji -ou plik.  Te opcje sprawiają, że loadunimap(8) jest
       przestarzały.

       Unikodowa  tablica  odwzorowań  powinna  przydzielić  kilka  glifów  do
       'brakującego znaku' (missing character) o wartości U+fffd. W przeciwnym
       razie brakujące znaki nie są tłumaczone, dając pogmatwane rezultaty.

       Zazwyczaj  nie  jest  potrzebna tablica odwzorowań, a unikodowa tablica
       odwzorowań  jest  już  zawarta  w  foncie  (czasami  wskazyje   na   to
       rozszerzenie  .psfu),  więc większość użytkowników nie musi się martwić
       dokładnym znaczeniem i funkcjonalnością tych tablic.

       Każdy może dodać unikodową tablicę odwzorowań do czcionki psf  używając
       psfaddtable(1).


OPCJE
       -h H   Zmień wysokość czcionki.

       -m plik
              Wczytaj mapę konsoli lub unikodową mapę konsoli z plik.

       -o plik
              Zachowaj poprzednią czcionkę w plik.

       -O plik
              Zachowaj poprzednią czcionkę i mapę unikodową w plik.

       -om plik
              Przechowaj mapę konsoli w plik.

       -ou plik
              Zachowaj poprzednią mapę unikodową w plik.

       -u plik
              Wczytaj tablicę unikodową opisującą czcionkę z plik.

       -v     Bądź gadatliwy.

       -V     Wypisz numer wersji i wyjdź.


PLIKI
       /usr/share/consolefonts   jest   domyślnym   katalogiem   na  czcionki.
       /usr/share/unimaps  jest  domyślnym  katalogiem  na   mapy   unikodowe.
       /usr/share/consoletrans  jest domyślnym katalogiem na mapowania ekranu.
       Domyślną czcionką jest plik default (lub default8xN gdy podana  została
       opcja  -N  dla  jakiejś liczby N), z możliwym odpowiednim rozszerzeniem
       (takim jak .psf).


ZOBACZ TAKŻE
       psfaddtable(1), start_unicode(1), loadunimap(8), utf-8(7), mapscrn(8)


AUTORZY
                                11 lutego 2001                      SETFONT(8)