Provided by:
manpages-pl_20060617-1_all 
NAZWA
cp - kopiuje pliki i katalogi
SKŁADNIA
cp [opcja]... rdo przeznaczenie
cp [opcja]... rdo... katalog_docelowy
OPIS
Dokumentacja niniejsza nie jest już utrzymywana i może być niedokładna
lub niekompletna. Autorytatywnym źródłem jest obecnie dokumentacja
Texinfo. Dostęp do niej uzyskasz wpisując w wierszu poleceń:
pinfo cp
lub
info cp.
Ta strona podręcznika opisuje polecenie cp w wersji GNU.
cp kopiuje pliki (lub, opcjonalnie, katalogi). Kopia jest całkowicie
niezależna od oryginału. Można kopiować jeden plik na inny albo też
kopiować dowolną liczbą plików do katalogu docelowego. Istniejące
docelowe pliki są nadpisywane.
Jeśli ostatni argument określa istniejący katalog, to cp cp kopiuje
każdy z podanych plików źródłowych do tego katalogu (pod tymi samymi
nazwami). W przeciwnym przypadku, gdy podano tylko dwa pliki program
kopiuje pierwszy z nich na drugi. Jest błędem, jeśli ostatni argument
nie jest katalogiem a podano więcej niż dwa argumenty. Zasadniczo,
pliki są zapisywane tak, jak są odczytywane. Wyjątki opisano poniżej w
opcji --sparse.
Domyślnie cp nie kopiuje katalogów (patrz opis opcji -r poniżej).
Ogólnie cp odmawia skopiowania pliku na ten sam plik, z następującym
jednak wyjątkiem: jeśli użyto opcji --force --backup przy identycznym
źródle i przeznaczeniu, odnoszących się do zwykłego pliku, cp utworzy
kopię zapasową (backup) pliku (prostą lub numerowaną, w zależności od
użytej opcji). Opcja ta jest przydatna do tworzenia kopii zapasowej
istniejącego pliku przed jego zmianą. Zobacz `Opcje kopii zapasowych' w
podręczniku fileutils(1).
OPCJE
-a , --archive
Zachowuje w kopiach tyle ile możliwe ze struktury i atrybutów
oryginalnych plików (ale nie próbuje zachować wewnętrznej
struktury katalogów, tzn. ls -U może pokazywać pozycje w
skopiowanym katalogu w innej kolejności). To samo co -dpR.
-b [metoda], --backup[=metoda]
Tworzy kopie zapasowe tych plików, które mają być nadpisane lub
usunięte. Zobacz opis opcji -V oraz sekcja `Opcje kopii
zapasowych' w podręczniku fileutils(1).
-d, --no-dereference
Kopiuje dowiązania symboliczne jako dowiązania, zamiast
kopiowania plików, na które one wskazują i zachowuje połączenia
dowiązań twardych (hardlinks) pomiędzy plikami źródłowymi w
kopiach.
-f, --force
Usuwa istniejące pliki docelowe.
-i, --interactive
Pyta czy nadpisywać istniejące pliki docelowe.
-l, --link
Tworzy dowiązania twarde zamiast kopii plików innych niż
katalogi.
-p, --preserve
Zachowuje atrybuty (właściciela, grupę, prawa i czasy)
oryginalnych plików. Przy braku tej opcji każdy z plików
docelowych jest tworzony z prawami odpowiedniego pliku
źródłowego minus bity ustawione w umask. Zobacz `Prawa pliku' w
podręczniku fileutils(1).
-P, --parents
Kopiuje pliki do katalogu docelowego traktując go jako
macierzysty; powiela strukturę katalogów, w której były pliki
źródłowe. Ta opcja tworzy nazwę każdego z plików docelowych
przez dodanie do katalogu docelowego ukośnika i podanej nazwy
pliku źródłowego. Ostatni argument podany cp musi być nazwą
istniejącego katalogu. Na przykład, polecenie:
cp --parents miesiac/dzien/godzina rok
kopiuje plik miesiac/dzien/godzina na plik
rok/miesiac/dzien/godzina, tworząc wszystkie brakujące katalogi
pośrednie (katalog `rok' musi istnieć przed kopiowaniem).
-r Kopiuje rekurencyjnie całe poddrzewa katalogów wejściowych do
katalogu docelowego. Kopiowane są wszystkie pliki inne niż
katalogi i dowiązania symboliczne (tzn. nazwane potoki/FIFO i
pliki specjalne) tak, jakby były zwykłymi plikami. Oznacza to
próbę odczytu danych z każdego z plików źródłowych i zapisu w
docelowych. Zatem, przy użyciu tej opcji cp może czekać w
nieskończoność przy odczycie łącza nazwanego, póki coś innego do
niego nie zapisze. Zwykle błędem jest zastosowanie `cp -r' do
plików specjalnych jak potoki FIFO i inne znajdujących się w
katalogu /dev. W większości przypadków `cp -r' zawiśnie
próbując czytać z FIFO i plików specjalnych w rodzaju
/dev/console/ i przepełni dysk docelowy jeśli użyje się go do
skopiowania /dev/zero. Zamiast tego, jeśli chce się kopiować
pliki specjalne, należy użyć opcji --recursive (-R). Zachowa to
ich specyficzną naturę, zamiast czytania z nich w celu
skopiowania zawartości.
-R, --recursive
Kopiuje rekurencyjnie całe poddrzewa katalogów wejściowych
zachowując nie-katalogi (w przeciwieństwie do -r).
--sparse=kiedy
Określa sposób tworzenia "rzadkich" plików. Plik "rzadki"
("sparse file") zawiera "dziury" -- sekwencje zerowych bajtów,
które nie zajmują żadnych fizycznych bloków na dysku; systemowa
funkcja odczytu (read) czyta je jako zera. Oszczędza to znacząco
miejsce na dysku jak i powiększa prędkość, gdyż wiele plików
binarnych zawiera wiele kolejnych bajtów zerowych. Domyślnie cp
wykrywa dziury w pliku źródłowym przy pomocy zgrubnych metod
heurystycznych i tworzy odpowiedni plik wynikowy również jako
rzadki. Argument kiedy opcji --sparse może mieć jedną z
następujących wartości:
auto Zachowanie domyślne. Plik wynikowy jest rzadki jeśli plik
źródłowy jest rzadki.
always Zawsze tworzy rzadki plik wynikowy. Przydatne, gdy plik
źródłowy przechowywany jest w systemie plików nie
obsługującym plików rzadkich (najistotniejszym przykładem
są systemy `efs' w SGI IRIX 5.3 i wcześniejszych), ale
plik wynikowy jest w innego typu systemie plików.
never Nigdy nie tworzy rzadkich plików wynikowych. Daj nam znać
jeśli znajdziesz zastosowanie dla tej opcji.
-s, --symbolic-link
Tworzy dowiązania symboliczne zamiast kopii plików innych niż
katalogi. Wszystkie nazwy plików źródłowych muszą być
bezwzględne (zaczynające się od `/'), chyba że pliki docelowe są
w bieżącym katalogu. Opcja ta wypisuje komunikat o błędzie na
systemach, które nie obsługują dowiązań symbolicznych.
-S przyr_kopii, --suffix=przyr_kopii
Dodaje przyrostek przyr_kopii do nazwy każdego pliku kopii
zapasowej wykonanego przy pomocy -b. Jeśli opcja ta nie zostanie
podana, to użyta zostanie wartość zmiennej środowiskowej
SIMPLE_BACKUP_SUFFIX. Jeśli ona również nie jest określona, to
użyty zostanie domyślny znak `~', jak w Emacsie.
--target-directory=katalog
Określa katalog docelowy. Zobacz sekcja `Katalog docelowy' w
fileutils(1).
-u, --update
Aktualizacja. Nie kopiuje pliku (innego niż katalog), który ma
już istniejący cel o tej samej lub nowszej dacie modyfikacji.
-v, --verbose
Wypisuje nazwę każdego pliku przed jego skopiowaniem.
-V metoda, --version-control=metoda
Zmienia typ kopii zapasowych wykonywanych za pomocą -b. Jeśli
opcja ta nie zostanie podana, to użyta zostanie wartość zmiennej
środowiskowej VERSION_CONTROL. Jeśli nie zdefiniowano również
VERSION_CONTROL to użyta zostanie domyślny typ kopii zapasowej:
`existing'.
Opcja ta odpowiada zmiennej `version-control' Emacsa: używane są
te same wartości dla typu kopii. Rozpoznają także bardziej
opisowe synonimy. Prawidłowe wartości to (unikalne skróty są
dopuszczalne):
t, numbered
Zawsze tworzy numerowane kopie zapasowe.
nil, existing
Tworzy numerowane kopie zapasowe plików, które już je
mają, zwykłę kopie dla reszty.
never, simple
Robi zawsze zwykłe kopie zapasowe (uzyskiwane przez
dodanie przyrostka wg opcji -S).
-x, --one-file-system
Pomija podkatalogi, które znajdują się na innym systemie plików
niż ten, na którym rozpoczęło się kopiowanie. Jednak katalogi
stanowiące punkty montowania są kopiowane.
--help Wyświetla informację o stosowaniu programu i dostępnych opcjach,
kończy działanie.
--version
Wyświetla numer wersji programu i kończy działanie.
AUTOR
Napisane przez Torbjorna Granlund, Davida MacKenzie i Jima Meyering.
ZGŁASZANIE BŁĘDÓW
Błędy proszę zgłaszać, w jęz. ang., do <bug-fileutils@gnu.org>.
COPYRIGHT
Copyright (C) 1999 Free Software Foundation, Inc.
This is free software; see the source for copying conditions. There is
NO warranty; not even for MERCHANTABILITY or FITNESS FOR A PARTICULAR
PURPOSE.
ZOBACZ TAKŻE
cpio(1), mcopy(1), ln(1), mv(1), rm(1), chmod(1), fileutils(1).
OD TŁUMACZA
Zaktualizowano i poszerzono wg dokumentacji Texinfo dla narzędzi
plikowych GNU wersji 4.01.