Provided by:
manpages-pl_20060617-1_all 
NAZWA
ls - listuje zawartość katalogu
SKŁADNIA
ls [opcja]... [plik]...
OPIS
Dokumentacja niniejsza nie jest już utrzymywana i może być niedokładna
lub niekompletna. Autorytatywnym źródłem jest obecnie dokumentacja
Texinfo. Dostęp do niej uzyskasz wpisując w wierszu poleceń:
pinfo ls
lub
info ls.
Ta strona podręcznika man opisuje polecenie ls w wersji GNU.
dir i vdir są wersjami ls o różnych domyślnych formatach wyjściowych.
Polecenia te wyświetlają informację o plikach (dowolnego typu, łącznie
z katalogami). Opcje i argumenty określające pliki mogą być używane w
dowolnej kolejności.
Dla nieopcyjnych argumentów wiersza poleceń określających katalogi
domyślnie ls podaje zawartość katalogów, bez podkatalogów i z
pominięciem plików o nazwach rozpoczynających się kropką. Dla innych
argumentów, nie stanowiących opcji ls wyświetla jedynie nazwę pliku.
Jeżeli nie podano innych niż opcje argumentów, to wyświetlana jest
zawartość bieżącego katalogu.
Domyślnie wyniki są sortowane alfabetycznie. Jeżeli standardowym
wyjściem jest terminal to wyniki wyświetlane są w szpaltach (kolumnach)
posortowanych pionowo a znaki sterujące wyprowadzane są jako znaki
zapytania; w innym wypadku są listowane jeden na wiersz a znaki
sterujące wyprowadzane są bez zmian. W dir pliki domyślnie są
wyświetlane w kolumnach, posortowanych pionowo. W vdir pliki są
domyślnie listowane w długim formacie.
OPCJE
Ponieważ ls jest programem podstawowym, to w ciągu wielu lat zgromadził
mnóstwo opcji. Opisane są one w podsekcjach grupujących opcje dotyczące
różnych aspektów pracy ls. Podział ten nie jest sztywny, gdyż niektóre
opcje mają wpływ na więcej niż jeden aspekt działania ls.
Jakie pliki są wyświetlane
Opcje te określają, dla których plików ls będzie wyświetlać informacje.
Domyślnie wyświetlane są wszystkie pliki i zawartości katalogów
podanych w wierszu poleceń (z wyjątkiem rozpoczynających się kropką,
chyba że jawnie podano je jako argumenty).
-a, --all
Listuje wszystkie pliki w katalogach, również pliki zaczynające
się od `.'.
-A, --almost-all
Listuje wszystkie pliki w katalogach, poza `.' i `..'.
-B, --ignore-backups
Nie pokazuje plików, które kończą się na `~', chyba że podano je
w wierszu poleceń. Są to zwyczajowo pliki kopii zapasowych.
-d, --directory
Wypisuje tylko nazwy katalogów, tak jak innych plików, zamiast
wyświetlać ich zawartość.
-I wzorzec, --ignore=wzorzec
Nie listuj plików, których nazwy odpowiadają wzorcowi
powłokowemu (nie wyrażeniu regularnemu) wzorzec, chyba że podano
je w wierszu poleceń. Podobnie jak w powłoce, `.' na początku
wzorca nazwy pliku nie oznacza znaku uogólnienia. Czasami
przydaje się kilkakrotne podanie tej opcji. Na przykład:
$ ls --ignore='.??*' --ignore='.[^.]' --ignore='#*'
Pierwsza z opcji pomija nazwy o długości 3 lub więcej znaków
rozpoczynające się od `.', druga pomija wszystkie dwuznakowe
nazwy rozpoczynające się od `.' z wyjątkiem `..', a trzecia
pomija nazwy rozpoczynające się od `#'.
-L, --dereference
W długim formacie wyświetlania pokazuje dane (np. czasy, prawa)
dotyczące plików wskazywanych przez dowiązania symboliczne,
zamiast danych samych dowiązań.
-R, --recursive
Listuje rekurencyjnie zawartości wszystkich katalogów (czyli
wyświetla również podkatalogi).
Jakie dane są wyświetlane
Opcje te wpływają na to, jaką informację wyświetla ls. Domyślnie
pokazywane są tylko nazwy plików.
-D, --dired
Przy użyciu "długiego" formatu (-l) podaje dodatkowy wiersz po
wyświetleniu głównych informacji:
//DIRED// POCZ1 KON1 POCZ2 KON2 ...
POCZN i KONN są liczbami całkowitymi bez znaku (unsigned
integer), opisującymi pozycję w bajtach początku i końca każdej
nazwy pliku w wyświetlonej liście. Ułatwia to Emacsowi
odnalezienie nazw plików, nawet jeśli zawierają nietypowe znaki,
jak spacje czy znaki nowej linii, bez potrzeby udziwnionego
wyszukiwania.
Jeśli katalogi wyświetlane są rekurencyjnie (-R), to dodatkowo
wyświetlany jest podobny wiersz, opisujący podkatalogi:
//SUBDIRED// POCZ1 KON1 ...
Na końcu podawany jest wiersz w postaci:
//DIRED-OPTIONS// --quoting-style=SŁOWO
gdzie SŁOWO jest stylem cytowania (zobacz Formatowanie nazw
plików).
-G, --no-group
Nie wyświetla informacji o grupie przy długim formacie listingu
katalogu. (Jest to domyślne zachowanie niektórych wersji
polecenia ls innych niż wersje GNU, więc opcja ta została dodana
z uwagi na zgodność.)
-i, --inode
Wypisuje numer indeksowy (numer i-węzła, numer seryjny) każdego
pliku po lewej stronie jego nazwy. (Numer ten jednoznacznie
identyfikuje plik w ramach danego systemu plików.)
-l, --format=long, --format=verbose
Oprócz nazwy każdego pliku, wypisuje jego typ, prawa, liczbę
dowiązań twardych, właściciela, grupę, rozmiar w bajtach i
timestamp (czas modyfikacji, chyba że wybrano inne czasy). Dla
plików z czasem, który jest wysunięty więcej niż 6 miesięcy w
przeszłość lub 1 godzinę w przyszłość, timestamp zawiera
określenie roku zamiast godziny.
Zawartość każdego wyświetlanego katalogu poprzedzana jest
wierszem z napisem `total BLOKÓW', gdzie BLOKI są całkowitą
przestrzenią dysku zajmowaną przez wszystkie pliki w tym
katalogu. Domyślnie używane są obecnie bloki 1024-bajtowe, ale
można to zmienić -- zobacz `Rozmiar bloku' w podręczniku
fileutils(1). BLOKI zliczane są osobno dla każdego dowiązania
twardego; jest to usterka dyskusyjna.
Prawa dostępu wyświetlane są w sposób zbliżony do specyfikacji
trybu symbolicznego (zobacz `Tryby symboliczne' w podręczniku
fileutils(1)). Jednakże ls w trzecim znaku każdej z grup praw
łączy wiele bitów. Znaki te ustalane są według następujących
reguł:
s Jeżeli ustawione są bity SETUID lub SETGID oraz
odpowiedni bit wykonywalności.
S Jeżeli ustawione są bity SETUID lub SETGID, ale
odpowiedni bit wykonywalności nie jest ustawiony.
t Jeżeli równocześnie ustawione są bit lepkości (sticky
bit) i bit wykonywania dla innych użytkowników.
T Jeżeli ustawiony jest bit lepkości, ale nie jest
ustawiony bit wykonywania dla innych użytkowników.
x Bit prawa wykonywania jest ustawiony, ale nie zachodzi
żadna z powyższych sytuacji.
- W pozostałych przypadkach.
Po bitach uprawnień następuje pojedynczy znak określający, czy
do danego pliku stosuje się alternatywna metoda dostępu. Gdy
znakiem tym jest spacja, to nie ma żadnej alternatywnej metody
dostępu. Jeśli jest to znak drukowalny (np. `+'), to istnieje
taka metoda.
-o Używa długiego formatu wyświetlania, ale nie wyświetla
informacji o grupie. Równoważne użyciu opcji --format=long wraz
z opcją --no-group. Opcja zapewniana w celu zgodności z innymi
wersjami ls.
-s, --size
Dla każdego pliku wypisuje na lewo od jego nazwy zajętość dysku
przez ten plik. Jest to wielkość przestrzeni dyskowej zużytej
przez plik, co zwykle wynosi nieco więcej niż rozmiar pliku, ale
może to być również mniej, jeśli plik ma dziury.
Zwykle zajętość dysku drukowana jest w jednostkach
1024-bajtowych, może to być jednak zmienione. Więcej na ten
temat znajdziesz w sekcji `Rozmiar bloku' podręcznika
fileutils(1).
Sortowanie wyników
-c, --time=ctime, --time=status
Jeżeli używany jest długi format wyświetlania (np. -l, -o),
wypisuje czas zmiany statusu (ctime i-węzła) zamiast czasu
modyfikacji. Przy jawnym sortowaniu według czasu (--sort=time
lub -t) lub, gdy nie jest używany długi format, sortuje
zawartość katalogu według czasu zmiany statusu plików.
-f Przede wszystkim, jak -U -- nie sortuje zawartości katalogów.
Podaje je w takiej kolejności, w jakiej są zapisane w katalogu.
Ale również włącza opcję -a (listowanie wszystkich plików) a
wyłącza -l, -s, i --color (jeśli zostały podane przed -f).
-r, --reverse
Odwraca stosowany sposób sortowania -- tzn. podaje pliki w
odwrotnej kolejności alfabetycznej, najpierw najmłodsze,
najpierw najmniejsze itp., zależnie od podstawowej metody
sortowania.
-S, --sort=size
Sortuje zawartość katalogu według rozmiaru pliku, zamiast
sortowania alfabetycznego. Największe pliki wyświetlane będą na
początku.
-t, --sort=time
Sortuje zawartość katalogów według czasu modyfikacji (mtime i-
węzła), zamiast sortowania alfabetycznego. Najnowsze pliki są
pierwsze.
-u, --time=atime, --time=access, --time=use
Jeżeli używany jest długi format wyświetlania (np.
--format=long), wypisuje czas ostatniego dostępu do pliku (atime
i-węzła). Przy jawnym sortowaniu według czasu (--sort=time lub
-t) lub, gdy nie jest używany długi format, sortuje zawartość
katalogu według czasu dostępu do plików.
-U, --sort=none
Nie sortuje -- pokazuje pliki w takiej kolejności, w jakiej są
zapisane w katalogu. (Nie wykonuje żadnych innych, związanych z
tym, rzeczy, jakie robi -f.) Opcja ta nie jest nazwana -f
ponieważ uniksowy ls -f włącza -a i wyłącza -l, -s i -t.
Wydaje się bezużytecznym i brzydkim grupowanie niezwiązanych
rzeczy naraz w jednej opcji. Skoro ta opcja tego nie robi, ma
inną nazwę. Szczególnie przydatna przy listowaniu obszernych
katalogów, gdyż brak sortowania znacznie przyspiesza otrzymanie
wyniku.
-v, --sort=version
Sortuje według nazwy i numeru wersji, najpierw o najmniejszym
numerze. Zachowuje się podobnie jak domyślne sortowanie, z
wyjątkiem tego, że każda sekwencja cyfr dziesiętnych traktowana
jest numerycznie jako indeks/numer wersji. (zobacz Szczegóły
dotyczące sortowania wersji).
-X, --sort=extension
Sortuje zawartość katalogów alfabetycznie według rozszerzeń
plików (znaki po ostatniej kropce). Pliki bez rozszerzenia są
podawane jako pierwsze.
Szczegóły dotyczące sortowania wersji
Sortowanie wersji bierze pod uwagę fakt, że nazwy plików często
zawierają indeksy lub numery wersji. Standardowe funkcje sortowania
zwykle nie tworzą uporządkowania, jakiego się oczekuje, gdyż
porównywania dokonywane są znak po znaku. Sortowanie wersji rozwiązuje
ten problem i jest szczególnie przydatne przy przeglądaniu katalogów
zawierających wiele plików z indeksami/numerami wersji w nazwach:
> ls -1 > ls -1v
foo.zml-1.gz foo.zml-1.gz
foo.zml-100.gz foo.zml-2.gz
foo.zml-12.gz foo.zml-6.gz
foo.zml-13.gz foo.zml-12.gz
foo.zml-2.gz foo.zml-13.gz
foo.zml-25.gz foo.zml-25.gz
foo.zml-6.gz foo.zml-100.gz
Zauważ też, że numeryczne części z początkowymi zerami są traktowane
jako ułamkowe.
> ls -1 > ls -1v
abc-1.007.tgz abc-1.007.tgz
abc-1.012b.tgz abc-1.01a.tgz
abc-1.01a.tgz abc-1.012b.tgz
Ogólne formatowanie wyników
Poniższe opcje mają wpływ na wygląd całości wyniku.
-1, --format=single-column
Wypisuje po jednym pliku na wiersz. Domyślna, gdy standardowym
wyjściem nie jest terminal.
--block-size=rozmiar
Używa bloków o wielkości rozmiar bajtów.
-C, --format=vertical
Listuje pliki w kolumnach, posortowanych pionowo. Sposób
domyślny, gdy standardowe wyjście stanowi terminal. Zawsze
domyślny dla programów dir i d. GNU ls posługuje się zmienną
szerokością kolumn, by wyświetlić możliwie najwięcej plików w
najmniejszej liczbie wierszy.
--color [=kiedy
Opcja ta decyduje, kiedy posłużyć się kolorami do rozróżnienia
typów plików. Argument kiedy może być pominięty lub być jednym
z poniższych:
none, no
Wyłącza kolory. Jest to opcja domyślna. Udostępniona w
celu wyłączania poprzedniej opcji color.
tty, auto
Używa kolorowania nazw plików, lecz tylko, jeśli
standardowym wyjściem jest terminal. Bardzo przydatne w
skryptach powłoki i aliasach poleceń, szczególnie jeśli
nasz ulubiony pager nie obsługuje kodów sterujących
kolorami.
yes, always
Zawsze. Używa kolorów bez względu na rodzaj standardowego
wyjścia.
Użycie opcji --color bez podania argumentu kiedy jest równoważne
--color=always.
Więcej szczegółów podano niżej w sekcji KOLOROWY LS.
-F, --classify, --indicator-style=classify
Dodaje do każdej nazwy pliku znak oznaczający typ pliku. Dla
plików wykonywalnych będzie to `*'. Dla katalogów `/', `@' dla
dowiązań symbolicznych, `|' dla potoków FIFO, `=' dla gniazd i
nic dla zwykłych plików.
--full-time
Podaje czasy w pełnej postaci, a nie w zwykłym heurystycznym
uproszczeniu. Format jest taki sam jak domyślny dla polecenia
date. Jego zmiana jest niemożliwa, ale można wyciąć łańcuch
opisujący datę poleceniem cut i przesłać wynik do date -d.
Najprzydatniejsze, gdyż wyświetlany czas będzie zawierać sekundy
(uniksowe systemy plikowe przechowują czasy modyfikacji/dostępu
z dokładnością do najbliższej sekundy, więc opcja ta pokazuje
pełną istniejącą informację). Może, na przykład, być pomocne
gdy używany plik Makefile nie odbudowuje prawidłowo plików.
--indicator-style=sowo
Do nazwy pliku dodaje znak oznaczający jego typ według stylu
sowo. Możliwe style oznaczania:
none Nie dodaje żadnego oznaczenia pliku; typ domyślny.
file-type
Dodaje `/' dla katalogów, `@' dla dowiązań symbolicznych,
`|' dla potoków FIFO, `=' dla gniazd i nic dla zwykłych
plików. Jest to to samo, co opcja -p lub --file-type.
classify
Dodaje `*' dla zwykłych plików wykonywalnych, dla
pozostałych zachowuje się jak dla file-type. Jest to to
samo, co opcja -F lub --classify.
-h, --human-readable
Pokazuje objętości w postaci czytelniejszej dla człowieka,
dodając literowe przyrostki określające potęgi 1024, np. `M' dla
megabajtów. `M' oznacza 1.048.576 bajtów. Jeżeli wolisz potęgi
1000 - użyj opcji -H (--si).
-H, --si
Podobnie jak --human-readable, ale posługuje się potęgami 1000 a
nie 1024. (SI - Międzynarodowy System Miar definiuje przyrostki
potęg 1000). Przy zastosowaniu tej opcji przyrostek `M' oznacza
1.000.000 bajtów. Posłuż się opcją -h (--human-readable), jeśli
wolisz potęgi 1024.
-k, --kilobytes
Pokazuje rozmiary w blokach 1024-bajtowych (kilobajtach),
przesłaniając domyślną wielkość bloku. Zobacz `Rozmiar bloku' w
fileutils(1).
-m, --format=commas
Wypisuje pliki poziomo, w takiej ilości, jaka pomieści się w
każdym wierszu, oddziela je sekwencją złożoną z przecinka i
spacji (`, ').
-n, --numeric-uid-gid
Podaje numeryczne wartości UID i GID (identyfikatorów
użytkowników i grup), zamiast nazw.
-p, --file-type, --indicator-style=file-type
Dodaje do każdej nazwy pliku znak wskazujący na typ pliku.
Podobne do -F, z wyjątkiem tego, że nie są oznaczane pliki
wykonywalne.
-x, --format=across, --format=horizontal
Listuje pliki wierszami zamiast kolumnami.
-T cols, --tabsize=cols
Przyjmuje, że tabulator ma szerokość cols kolumn. Domyślnie jest
to 8. Dla efektywności, ls używa, gdzie jest to możliwe, znaków
tabulacji. Zerowa wartość argumentu cols powoduje wyłączenie
używania tabulacji.
-w cols, --width=cols
Przyjmuje, że szerokość ekranu wynosi cols kolumn. Domyślna
wartość jest pobierana ze sterownika terminala (jeśli to
możliwe); w przeciwnym wypadku używa się (o ile jest ustawiona)
zmiennej środowiskowej COLUMNS. W pozostałych przypadkach używa
się domyślnej wartości 80.
Formatowanie nazw plików
Poniższe opcje zmieniają sposób, w jaki wypisywane są same nazwy
plików.
-b, --escape, --quoting-style=escape
Cytuje niegraficzne znaki w nazwach plików używając sekwencji
alfabetycznych i ósemkowych z odwrotnymi ukośnikami, podobnych
do używanych w języku C.
-N, --literal
Nie cytuje nazw plików. Pokazuje je w takiej postaci w jakiej
występują.
-q, --hide-control-chars
Wypisuje znaki zapytania zamiast niegraficznych znaków w nazwach
plików. Ustawienie domyślne gdy wyjście stanowi terminal a
wywołanym programem jest ls.
-Q, --quote-name, --quoting-style=c
Umieszcza nazwy plików w podwójnych cudzysłowach i cytuje
niegraficzne znaki jak w C.
--quoting-style=sowo
Używa stylu sowo do cytowania wynikowych nazw. Sowo powinno
być jednym z poniższych:
literal
(Dosłownie). Wypisuje nazwy bez zmian, takie jakie są.
shell Cytuje nazwy dla powłoki, jeśli zawierają metaznaki
powłoki (znaki uogólniające) lub mogą powodować
niejednoznaczność wyniku.
shell-always
Cytuje nazwy dla powłoki, nawet jeśli normalnie nie
wymagałyby cytowania.
c Cytuje nazwy jak w łańcuchu znakowym języka C. Jest to
to samo, co opcja -Q lub --quote-name.
escape Cytuje jak opcja c z wyjątkiem pomijania otaczających
znaków podwójnego cudzysłowu. To samo, co opcja -b lub
--escape.
locale Cytujw jak opcja c z wyjątkiem użycia znaków cytowania
właściwych do ustawień regionalnych (locale). Znakami
cytowania dla domyślnych ustawień locale są ` oraz '.
Domyślną wartość opcji --quoting-style określa się za pomocą
zmiennej środowiskowej QUOTING_STYLE. Jeśli nie jest ona
ustawiona, to wartością domyślną jest literal. Wartość domyślna
może się jednak zmienić na shell w przyszłej wersji tego
pakietu.
--show-control-chars
Pokazuje bez zmian niegraficzne znaki w nazwach plików. Jest to
ustawienie domyślne, chyba że programem jest ls, a wyjście
stanowi terminal.
Inne opcje
-g Ta opcja jest akceptowana, ale ignorowana; istnieje dla
zgodności z Unixem.
--help Wyświetla informację o stosowaniu programu i dostępnych opcjach,
kończy działanie.
--version
Wyświetla numer wersji programu i kończy działanie.
KOLOROWY LS
Gdy używa się opcji --color, obecna wersja ls pokoloruje nazwy plików
odpowiednio do nazwy i typu pliku. Domyślnie to kolorowanie zależy
tylko od typu pliku, a użyte kody są zgodne z ISO 6429 (ANSI).
Można przesłonić domyślne kolory przez zdefiniowanie zmiennej
środowiskowej LS_COLORS (lub LS_COLOURS). Format tej zmiennej jest
podobny do formatu pliku termcap(5): oddzielona dwukropkami lista
wyrażeń w formie "xx=napis", gdzie "xx" jest dwuznakową nazwą zmiennej.
Zmienne wraz z towarzyszącymi im wartościami domyślnymi to:
no 0 Normalny tekst (nie nazwy pliku)
fi 0 Normalny plik
di 32 Katalog
ln 36 Dowiązanie symboliczne
pi 31 Nazwany potok (FIFO)
so 33 Gniazdo
bd 44;37 Urządzenie blokowe
cd 44;37 Urządzenie znakowe
ex 35 Plik wykonywalny
mi (none) Brakujący plik (domyślnie jak fi)
or (none) Osierocone dowiązanie symboliczne (domyślnie jak ln)
lc \e[ Kod lewa
rc m Kod prawa
ec (none) Kod końca (End code) (zastępuje lc+no+rc)
Trzeba włączyć tylko te zmienne, które chcemy zmienić z wartości
domyślnych.
Nazwy plików mogą być też kolorowane według rozszerzeń plików. Jest to
określone w zmiennej LS_COLORS wg składni "*rozszerzenie=napis". Na
przykład, używając kodów ISO 6429 pokolorujmy pliki języka C na kolor
niebieski. Zrobimy to przez podanie "*.c=34". Kolor ten pokoloruje
wszystkie pliki kończące się na .c na niebiesko.
Znaki kontrolne mogą być pisane zarówno w notacji w stylu C (notacja
\-eskejpowa) jaki i w ^-notacji typu stty. Notacja C dodaje dla Escape
\e, \_ dla normalnej spacji, a \? dla Delete. Dodatkowo, znak \ może
zostać użyty do przesłaniania domyślnej interpretacji \, ^, :, =.
Każdy plik będzie wypisany jako <lc> <kod koloru> <rc> <nazwa pliku>
<ec>. Jeśli kod <ec> jest niezdefiniowany, użyta zostanie sekwencja
<lc> <no> <rc>. Jest to generalnie bardziej przekonujące w użyciu, lecz
mniej ogólne. Kody lewo, prawo i końca są udostępniane, aby nie trzeba
było ciągle wypisywać wspólnych elementów i aby obsłużyć dziwne
terminale; ogólnie zwykle w ogóle nie chcemy ich zmieniać, chyba że
nasz terminal nie używa sekwencji ISO 6429, a innego systemu.
Jeśli terminal korzysta z kodów kolorów ISO 6429, możemy składać
rodzaje kodów (np. wszystkich poza lc, rc, i ec) z numerycznych komend
oddzielonych średnikami. Najpopularniejszymi komendami są:
0 Odtwarza domyślny kolor
1 Rozjaśnia kolor
4 Podkreśla tekst
5 Miga tekstem
30 Czarny kolor
31 Czerwony kolor
32 Zielony kolor
33 Żółty (lub brązowy) kolor
34 Niebieski kolor
35 Purpurowy kolor
36 Turkusowy kolor
37 Biały (lub szary) kolor
40 Czarny kolor tła
41 Czerwony kolor tła
42 Zielony kolor tła
43 Żółty (lub brązowy) kolor tła
44 Niebieski kolor tła
45 Purpurowy kolor tła
46 Turkusowy kolor tła
47 Biały (lub szary) kolor tła
Nie wszystkie komendy będą działać na wszystkich systemach lub
wyświetlaczach.
Niektóre programy terminali nie rozpoznają domyślnego kodu końca. Jeśli
tekst nabiera kolorów po wylistowaniu katalogu, należy spróbować
zmienić kody no i fi z 0 na numeryczne kody własnego standardowego
koloru i tła.
AUTOR
Napisane przez Richarda Stallmana i Davida MacKenzie.
BŁĘDY
Na systemach BSD, dla plików zamontowanych przez NFS z systemu HP-UX,
opcja -s zgłasza rozmiary, które są o połowę mniejsze od poprawnych
wielkości. Na HP-UX zgłasza rozmiary dwa razy większe od poprawnych,
jeśli pliki są zamontowane przez NFS z BSD. Jest to usterka HP-UX i ma
wpływ również na program ls z tego systemu.
ZGŁASZANIE BŁĘDÓW
Błędy proszę zgłaszać, w jęz.ang., do <bug-fileutils@gnu.org>.
COPYRIGHT
Copyright (C) 1999 Free Software Foundation, Inc.
This is free software; see the source for copying conditions. There is
NO warranty; not even for MERCHANTABILITY or FITNESS FOR A PARTICULAR
PURPOSE.
ZOBACZ TAKŻE
dircolors(1), find(1). fileutils(1).
OD TŁUMACZA
Zaktualizowano i poszerzono wg dokumentacji Texinfo dla narzędzi
plikowych GNU wersji 4.01.