Provided by: manpages-pl_20060617-1_all bug

NAZWA

       mcedit - terminalowy edytor tekstowy dla systemów Unixowych

SKŁADNIA

       mcedit [[+liczba] plik [-bcCdfhstVx?]]

OPIS

       mcedit  jest  dowiązaniem (link) do mc, Midnight Commandera, wymuszając
       na nim natychmiastowe uruchomienie  wewnętrznego  edytora.  Edytor  ten
       jest terminalową wersją cooledit, odrębnego edytora X-window.

OPCJE

       +liczba
              Przechodzi  do  wiersza o zadanym numerze (nie należy umieszczać
              odstępu pomiędzy znakiem "+" a liczbą).

       -b     Wymusza wyświetlanie czarno-białe.

       -c     Wymusza  tryb  kolorowy  na  terminalach,  dla  których   mcedit
              domyślnie używa trybu czarno-białego.

       -C     <sowo_kluczowe>=<kolor_znaku>,<kolor_ta>:<sowo_kluczowe>=...
              Używane   do   definiowania   innego   zestawu   kolorów,  gdzie
              sowo_kluczowe jest jednym z:
                     normal, selected,  marked,  markselect,  errors,  reverse
                     menu, menusel, menuhot, menuhotsel i gauge.
              Kolory są opcjonalne i mogą przyjmować wartości:
                     black,  gray,  red, brightred, green, brightgreen, brown,
                     yellow, blue, brightblue, magenta,  brightmagenta,  cyan,
                     brightcyan, lightgray oraz white.
              Więcej informacji znajdziesz w sekcji Kolory w mc.1

       -d     Wyłącza obsługę myszy.

       -f     Wyświetla  wkompilowane  ścieżki  poszukiwania  plików  Midnight
              Commandera.

       -t     Używane tylko, gdy kod został skompilowany ze Sland i  terminfo;
              powoduje,  że Midnight Commander użyje wartości zmiennej TERMCAP
              do  uzyskania  informacji  o  terminalu  zamiast  informacji   o
              systemowej bazie danych terminali.

       -V     Wyświetla wersję programu.

       -x     Wymusza  tryb  xterm.  Używane  przy uruchamianiu na terminalach
              potrafiących obsłużyć xterm (dwa tryby ekranu i  zdolne  wysyłać
              sekwencje specjalne myszy).

FUNKCJE

       Wewnętrzny   edytor   plików   posiada  większość  funkcji  powszechnie
       używanych edytorów pełnoekranowych.  Ma  rozszerzalny  limit  wielkości
       pliku  (do szesnastu megabajtów) i bezproblemowo edytuje pliki binarne.
       Obecnie obsługuje funkcje: kopiowania, przesuwania, usuwania, wycinania
       i wstawiania bloków tekstu; klawisz dla klawisza cofania zmian (key for
       key  undo);  rozwijalne  menu;  wstawianie  pliku;  definiowanie  makr;
       wyszukiwanie  i zastępowanie z obsługą wyrażeń regularnych (oraz własne
       wyszukiwanie  i  zastępowanie  scanf-printf);  przełącznik  wstawianie-
       nadpisywanie;  przenoszenie  wyrazów  (word-wrap);  różnorodne  funkcje
       tabulacji;  podświetlanie  składni  dla  różnych  typów  plików;   oraz
       możliwość  potokowania  bloków  tekstu  poprzez  polecenia  powłoki jak
       indent czy ispell.

KLAWISZE

       Edytor jest bardzo prosty w użytkowaniu i nie wymaga  szkolenia.   Żeby
       zobaczyć,  co  robi  który  klawisz, po prostu zajrzyj do odpowiedniego
       menu rozwijalnego. A oto opis pozostałych klawiszy:

       Ruch kursora przy wciśniętym Shift podświetla tekst (tylko  na  konsoli
       Linuksa).
       Ctrl-Ins kopiuje do pliku ~/.cedit/cooledit.clip, zaś
       Shift-Ins wkleja z pliku ~/.cedit/cooledit.clip.
       Shift-Del wycina do ~/.cedit/cooledit.clip,
       a  Ctrl-Del  usuwa  podświetlony  tekst  -  wszystkie  tylko na konsoli
       Linuksa.

       Klawisz uzupełnienia (completion key)  (patrz  mc.1)  wykonuje  również
       twardy  Return  bez  automatycznego wcięcia. Działa także podświetlanie
       myszką i możesz unieważnić je jak zwykle  przytrzymując  klawisz  Shift
       podczas  ciągnięcia  myszką,  by  włączyć  normalne podświetlanie myszą
       terminala.

       W celu zdefiniowania makra naciśnij Ctrl-R i użyj  sekwencji  klawiszy,
       jaką  chciałbyś  zarejestrować.  Na  koniec  naciśnij powtórnie Ctrl-R.
       Możesz teraz przypisać makro do dowolnego klawisza naciskając go. Makro
       zostanie   wykonane,  gdy  naciśniesz  Ctrl-A  a  następnie  przypisany
       klawisz.  Makro wykonywane jest również po naciśnięciu Meta,  Ctrl  lub
       Esc  i  przypisanego  klawisza, pod warunkiem, że sekwencja ta nie jest
       używana do obsługi innej funkcji. Po zdefiniowaniu makra zapisywane  są
       w  pliku  ~/.cedit/cooledit.macros.  Nie  modyfikuj  go,  chyba  że nie
       zamierzasz ponownie używać makr w tej samej sesji edycji,  gdyż  mcedit
       buforuje definicje makr w pamięci.  mcedit nadpisuje makro jeżeli makro
       przypisane do tego samego klawisza  już  istnieje,  więc  nie  będziesz
       musiał  zmieniać  tego pliku. Musisz ponownie uruchomić inne działające
       procesy edytora, by zadziałały zmienione makra.

       F19 sformatuje podświetlony kod C. W celu włączenia  tej  cechy  stwórz
       plik   wykonywalny   .cedit/edit.indent.rc  w  swoim  katalogu  domowym
       zawierający:

              #!/bin/sh
              # Użyj $HOME zamiast ~ jeśli nie działa.
              # Być może będziesz też musiał użyć innej składni
              # przekierowania wyjścia
              usr/bin/ident -kr -pcs ~/.cedit/cooledit.block >& /dev/null
              cat /dev/null > ~/.cedit/cooledit.error

       C-p w podobny sposób  uruchomi  ispell  na  bloku  tekstu.  Odpowiednim
       plikiem jest .cedit/edit.spell.rc.

              #!/bin/sh
              # Użyj $HOME zamiast ~ jeśli nie działa.
              # Być może będziesz też musiał użyć innej składni
              # przekierowania wyjścia
              /usr/local/bin/ispell ~/.cedit/cooledit.block >& /dev/null
              cat /dev/null > ~/.cedit/cooledit.error

PRZEDEFINIOWYWANIE KLAWISZY

       Klawisze mogą być redefiniowane w menu opcji Midnight Commandera.

PODŚWIETLANIE SKŁADNI

       Od  wersji 3.6.0 cooledit posiada podświetlanie składni. Oznacza to, że
       słowa kluczowe i elementy języka (jak komentarze  C,  stałe  łańcuchowe
       itd.)   podświetlane  są  różnymi  kolorami. Poniższy fragment wyjaśnia
       format pliku ~/.cedit/syntax.

       Plik  ~/.cedit/syntax  jest  ponownie  przeglądany  przy  otwieraniu  w
       edytorze każdego nowego pliku. Zawiera on reguły podświetlania, każdą w
       osobnej linii, i definiuje,  jakie  słowa  kluczowe  będą  podświetlane
       jakim  kolorem.   Plik  jest  podzielony  na  sekcje,  z  których każda
       rozpoczyna  się  linią  z  poleceniem   file   zakończonym   wyrażeniem
       regularnym.  Wyrażenie regularne określa nazwę pliku, do jakiego odnosi
       się dany zestaw reguł.

       Po nim następuje  opis  wyświetlany  po  lewej  stronie  okna  edytora,
       objaśniający  użytkownikowi  typ pliku. Trzecim, opcjonalnym argumentem
       jest wyrażenie regularne dopasowujące pierwszą linię tekstu pliku. Dane
       reguły  zostaną  wczytane  jeśli  dopasowano  nazwę pliku bądź pierwszą
       linię tekstu.

       Sekcja kończy się z początkiem kolejnej sekcji. Każda sekcja podzielona
       jest  na  konteksty,  a  każdy  kontekst  zawiera reguły. Kontekst jest
       zakresem wewnątrz tekstu, do którego odnosi się konkretny zestaw reguł.
       Na  przykład,  obszar  w obrębie komentarza w stylu C (tj.pomiędzy /* a
       */) ma swój własny kolor. To jest kontekst, mimo iż nie będzie  miał  w
       środku  innych  reguł,  gdyż  raczej  nie  ma  niczego,  co chcelibyśmy
       podświetlić wewnątrz komentarza C.

       Prosta sekcja programu w C może wyglądać tak:

       file .\*\\.c C\sProgram\sFile (#include|/\\\*)

       wholechars abcdefghijklmnopqrstuvwxyzABCDEFGHIJKLMNOPQRSTUVWXYZ_

       # kolory domyślne
       context default
         keyword  whole  if       24
         keyword  whole  else     24
         keyword  whole  for      24
         keyword  whole  while    24
         keyword  whole  do       24
         keyword  whole  switch   24
         keyword  whole  case     24
         keyword  whole  static   24
         keyword  whole  extern   24
         keyword         {        14
         keyword         }        14
         keyword         '*'      6

       # komentarze C
       context /\* \*/ 22

       # dyrektywy preprocesora C
       context linestart # \n 18
         keyword  \\\n  24

       # stałe łańcuchowe C
       context " " 6
         keyword  %d    24
         keyword  %s    24
         keyword  %c    24
         keyword  \\"   24

       Każdy kontekst rozpoczyna się linią postaci:
              context  [exclusive]  [whole|wholeright|wholeleft]   [linestart]
              ogranicznik [linestart] ogranicznik [kolor_znakw] [kolor_ta]
       Jedynym  wyjątkiem  jest  pierwszy  kontekst.  Musi  on rozpoczynać się
       poleceniem
              context default [kolor_znakw] [kolor_ta]
       albo cooledit zwróci błąd.

       Opcja linestart nakazuje,  by  ogranicznik  zaczynał  się  od  początku
       linii.

       Opcja whole określa, że ogranicznik musi być całym wyrazem. Całe wyrazy
       są tworzone z zestawu znaków, który może zostać  zmieniony  w  dowolnym
       miejscu  pliku  przy  pomocy polecenia wholechars. Polecenie wholechars
       umieszczone na samym początku ustawia zestaw znaków dokładnie  na  jego
       wartość  domyślną  i w związku z tym mogłoby być pominięte. Możesz użyć
       opcji wholeleft dla wskazania, że słowo musi być pełne  tylko  z  lewej
       strony,  i  podobnie  dla  prawej.  Lewy i prawy zestaw znaków może być
       ustawiony odrębnie przy pomocy wholechars [left|right] characters

       Opcja exclusive  powoduje,  że  podświetlony  zostanie  tekst  pomiędzy
       ogranicznikami, ale nie one same.

       Każda reguła jest linią postaci:
              keyword [whole|wholeright|wholeleft] [linestart] acuch znakowy
              kolor_znakw [kolor_ta]
       Łańcuchy znakowe kontekstu i słów kluczowych są interpretowane, tak  że
       możesz  użyć tabulatorów i spacji przy pomocy sekwencji \t i \s.  Znaki
       nowej linii i \ są wyszczególniane przy pomocy  odpowiednio  \n  i  \\.
       Wynika  to  z  tego,  że separatorem jest biały znak, zatem nie może on
       zostać użyty wprost.  Również znak * musi być podany jako  \*.  Samo  *
       jest  znakiem uogólniającym, który dopasowuje dowolną liczbę znaków. Na
       przykład
              keyword         '*'      6
       koloruje wszystkie jednoznakowe stałe C  na  zielono.  Mógłbyś  również
       użyć
              keyword         "*"      6
       do  pokolorowania stałych łańcuchowych, z wyjątkiem tego, że dopasowany
       łańcuch nie może kończyć się w innej linii. Znaki uoglniajce mog by
       te  uyte  wewntrz ogranicznikw kontekstu, ale nie możesz użyć znaku
       uogólniającego jako pierwszego lub ostatniego.

       Godna uwagi jest linia
              keyword  \\\n  24
       Linia ta definiuje słowo kluczowe zawierające znak \  oraz  znak  nowej
       linii.   Ponieważ słowa kluczowe mają wyższy priorytet niż ograniczniki
       kontekstu, to słowo kluczowe zapobiega temu, by kontekst kończył się na
       końcu  linii,  jeśli  linia kończy się na \. Umożliwia zatem prawidłowe
       podświetlenie  dyrektywy  preprocesora  C  nakazującej  kontynuację   w
       kolejnej linii.

       Kolory  są  numerowane  od  0 do 26.  Możesz też posłużyć się dowolną z
       nazw kolorów wyszczególnionych w pliku /usr/lib/X11/rgb.txt, ale  tylko
       w wersji jednowyrazowej.  Lepiej jest pozostać przy kolorach wyrażonych
       liczbowo, by ograniczyć użycie palety kolorów.

       Komentarza mogą być umieszczane w odrębnych liniach; zaczynają się  one
       od znaku #.

       Z  powodu  prostoty  rozwiązania, jest w nim trochę zawikłań, które nie
       zostaną poprawnie obsłużone, ale nie są one  zbyt  irytujące.  Na  ogół
       przy pomocy powyższych prostych reguł obsługiwany jest szeroki wachlarz
       całkiem skomplikowanych sytuacji. Dobrze  jest  przyjrzeć  się  plikowi
       składni, by zaczerpnąć pomysły prostych trików, jakie można wykorzystać
       przy odrobinie wyobraźni. Jeżeli nie  możesz  uporać  się  z  regułami,
       jakie zakodowałem, a sądzisz, że masz regułę, która może być przydatna,
       wyślij mi, proszę, e-mail ze swoim życzeniem. Nie proś jednak o obsługę
       wyrażeń regularnych, gdyż jest to stanowczo niemożliwe.

       Użyteczną  wskazówką  może  być  praca przy maksymalnym wykorzystywaniu
       możliwości zamiast prób robienia rzeczy,  z  którymi  ta  implementacja
       sobie nie radzi.  Pamiętaj również, że celem podświetlania składni jest
       zmniejszenie błędów przy programowaniu, a nie pokazanie ładnego kodu.

KOLORY

       Domyślne kolory mogą być zmienione przez dodanie do zmiennej środowiska
       MC_COLOR_TABLE.  Pary  kolorów  znaków  i  tła  mogą  być  określone na
       przykład przy pomocy
              MC_COLOR_TABLE="$MC_COLOR_TABLE:editnormal=lightgray,black:editbold=yellow,black:editmarked=black,cyan"

OPCJE

       Obecnie  większość opcji może zostać ustawiona w oknie dialogowym opcji
       edytora.   Patrz  menu  Options  (Opcje).  Objaśnione   poniżej   opcje
       zdefiniowane  są  w  .mc.ini  i  mają  oczywiste  odpowiedniki  w oknie
       dialogowym.   Możesz  je  zmieniać,  by  zmienić  zachowanie   edytora,
       zmieniając  plik.   Jeżeli nie podano inaczej, to tradycyjnie 1 ustawia
       włącza opcję, 0 ją wyłącza.

       use_internal_edit
              Ignorowana przy wywoływaniu mcedit.

       editor_key_emulation
              1 dla klawiszy Emacsa, 0 dla zwykłych klawiszy Cooledit.

       editor_tab_spacing
              Długość znaku tabulacji. Domyślnie 8. Powinieneś unikać używania
              innych  wartości,  gdyż większość innych edytorów i przeglądarek
              tekstu  zakłada  tabulatory  długości  8.   Posłuż   się   opcją
              editor_fake_half_tabs    chcąc    symulować   mniejsze   odstępy
              tabulacji.

       editor_fill_tabs_with_spaces
              Nigdy nie wstawiaj znaków tabulacji. Wstaw zamiast nich  odstępy
              (ASCII 20h) wypełniające zadany rozmiar tabulacji.

       editor_return_does_auto_indent
              Automatyczne  wcięcia.   Naciśnięcie  Return  przesuwa kolejnymi
              pozycjami tabulacji aż do osiągnięcia  takiego  samego  wcięcia,
              jak w pierwszej poprzedzającej linii zawierającej tekst.

       editor_backspace_through_tabs
              Pojedyncze  naciśnięcie  Backspace usuwa wszystkie odstępy aż do
              lewego marginesu (jeśli nie ma tekstu pomiędzy kursorem a  lewym
              marginesem).

       editor_fake_half_tabs
              Emuluje   połówki  tabulacji.  Dla  potrzebujących  tabulacji  z
              krokiem 4, ale bez zmiany rozmiaru tabulacji z domyślnego 8 (kod
              będzie  tak  samo  sformatowany  przy  wyświetlaniu  przez  inne
              programy). W trakcie edycji pomiędzy tekstem a lewym  marginesem
              przesuwanie  i  wstawianie  tabulacji będzie zachowywać się tak,
              jakby krokiem tabulacji było 4. W rzeczywistości do  optymalnego
              wypełniania  będą  używane  odstępy  i  zwykłe  tabulatory. Przy
              edycji w innych miejscach wstawiany jest zwykły tabulator.

       editor_option_save_mode
              (0, 1 lub 2.)  Tryb  zachowywania  (patrz  również  menu  opcji)
              pozwala na zmianę metody zapisywania pliku. Zachowywanie szybkie
              (0)  zapisuje  plik  natychmiast,  obcinając  (trunctate)   plik
              dyskowy  do  długości  zerowej  (tj.wymazując go) i zapisując do
              niego  zawartość   edytora.   Metoda   ta   jest   szybka,   ale
              niebezpieczna,   gdyż   błąd   systemowy  podczas  zapisu  pliku
              pozostawi    częściowo     zapisany     plik,     prawdopodobnie
              uniemożliwiając  odzyskanie  danych.   Użycie opcji zachowywania
              bezpiecznego (1) włącza tworzenie pliku tymczasowego, do którego
              wstępnie   zapisywana   jest  zawartość  zmienionego  pliku.   W
              przypadku  kłopotów  pierwotny  plik   jest   nienaruszony.   Po
              pomyślnym zapisaniu pliku tymczasowego zmieniana jest jego nazwa
              na  nazwę  pliku  pierwotnego,   powodując   jego   zastąpienie.
              Najbezpieczniejszą  metodą  jest tworzenie kopii zapasowych (2).
              Kopia zapasowa  tworzona  jest  przed  dokonaniem  jakichkolwiek
              zmian.  W  oknie  dialogowym  możesz  podać  własne rozszerzenie
              plików kopii.  Zauważ,  że  podwójne  zachowanie  pliku  zastąpi
              zarówno kopię zapasową jak i pierwotny plik.

RÓŻNE

       (Wyszukiwanie i zastępowanie scanf poprzednio nie działało poprawnie. W
       obecnej  edycji  problemy  z  wyszukiwaniem  i  zastępowaniem   zostały
       usunięte.)

       Możesz  użyć  wyszukiwania  i  zastępowania  typu scanf do wyszukania i
       zastąpienia łańcucha znakowego w formacie C. Przejrzyj najpierw  strony
       podręcznika  systemowego omawiające sscanf i sprintf, by zapoznać się z
       opisem budowy formatu łańcuchowego i jego działaniem. A  oto  przykład:
       załóżmy,   że   chcesz   zamienić   wszystkie  wystąpienia,  powiedzmy,
       otwierającego nawiasu, trzech oddzielonych przecinkami liczb i  nawiasu
       zamykającego,  na słowo czerwone, trzecią z liczb, słowo czarne i drugą
       z liczb.  Powinieneś wówczas wypełnić okno dialogowe  Replace  (zastąp)
       jak niżej:
              Enter search string
              (%d,%d,%d)
              Enter replace string
              czerwone %d czarne %d
              Enter replacement argument order
              3,2
       Ostatnia  linia  nakazuje,  by  w  miejsce  pierwszej  i drugiej liczby
       zostały użyte trzecia a następnie druga z liczb.

       Zaleca się użycie tej funkcji z włączonym  potwierdzaniem  zastępowania
       (Prompt  On  Replace),  gdyż  dopasowanie  jest  znalezione, gdy liczba
       znalezionych argumentów odpowiada liczbie podanych, co nie zawsze  jest
       rzeczywistym  dopasowaniem.  Ponadto  scanf  traktuje  białe znaki jako
       "rozciągliwe". Zauważ, iż format scanf  %[  jest  bardzo  przydatny  do
       wyszukiwania łańcuchów znakowych i białych znaków.

       Edytor  wyświetla  także  znaki  spoza  USA (non-US) (o kodach od 160).
       Przy modyfikacji plików binarnych  powinieneś  w  menu  opcji  Midnight
       Commandera  ustawić  liczbę  bitów wyświetlania (display bits) na 7, co
       zapewni porządne wyświetlanie odstępów.

PLIKI

       /opt/gnome/mc.hlp

              Plik pomocy programu.

       /opt/gnome/lib/mc/mc.ini

              Ogólnosystemowy plik konfiguracyjny Midnight Commandera, używany
              wyłącznie,  gdy użytkownik nie posiada własnego pliku ~/.mc.ini.

       /opt/gnome/lib/mc/mc.lib

              Globalne ustawienia Midnight Commandera. Ustawienia w tym  pliku
              są  globalne  dla każdej sesji Midnight Commandera. Przydatny do
              zdefiniowania  ustawień  terminala  obowiązujących  dla   całego
              systemu (site-global).

       $HOME/.mc.ini

              Prywatna    konfiguracja   użytkownika.   Jeśli   istnieje,   to
              konfiguracja odczytywana jest z tego właśnie  pliku,  zamiast  z
              ogólnosystemowego pliku startowego.

       $HOME/.cedit/

              Tymczasowy  katalog  użytkownika. Przetwarzane i zapisywane są w
              nim polecenia operujące na blokach tekstu.

LICENCJA

       Niniejszy program  jest  rozpowszechniany  na  warunkach  licencji  GNU
       General  Public  Licence opublikowanych przez Free Software Foundation.
       Wbudowana pomoc Midnight Commandera zawiera Licencję,  w  szczególności
       zastrzeżenie dotyczące braku gwarancji.

DOSTĘPNOŚĆ

       Najświeższą wersję programu odnajdziesz na
          ftp.nuclecu.unam.mx w katalogu /linux/local
       oraz w Europie:
          na sunsite.mff.cuni.cz w katalogu /GNU/mc
          i na ftp.teuto.de w katalogu /lmb/mc.

       Wersję dla X Window można znaleźć na
          sunsite.unc.edu w katalogu /pub/Linux/apps/editors/X
          lub też na argeas.argos.hol.gr w /pub/unix/cooledit.

PATRZ TAKŻE

       cooledit(1), mc(1), gpm(1), terminfo(1), scanf(3).

AUTORZY

       Twórcą edytora wbudowanego w program Midnight Commander jest Paul Sheer
       (psheer@obsidian.co.za).

BŁĘDY

       Więcej  szczegółów  znajdziesz  w  pliku  README.edit  dostarczanym   w
       pakiecie dystrybucyjnym.

                               30 stycznia 1997                      mcedit(1)