Provided by: manpages-pl_20060617-2_all bug

NAZWA

       ls - listuje zawartość katalogu

SKŁADNIA

       ls [opcja]...  [plik]...

OPIS

       Dokumentacja  niniejsza nie jest już utrzymywana i może być niedokładna
       lub niekompletna.  Autorytatywnym  źródłem  jest  obecnie  dokumentacja
       Texinfo.  Dostęp do niej uzyskasz wpisując w wierszu poleceń:
              pinfo ls
       lub
              info ls.

       Ta strona podręcznika man opisuje polecenie ls w wersji GNU.

       dir  i  vdir są wersjami ls o różnych domyślnych formatach wyjściowych.
       Polecenia te wyświetlają informację o plikach (dowolnego typu,  łącznie
       z  katalogami).  Opcje i argumenty określające pliki mogą być używane w
       dowolnej kolejności.

       Dla nieopcyjnych  argumentów  wiersza  poleceń  określających  katalogi
       domyślnie   ls   podaje  zawartość  katalogów,  bez  podkatalogów  i  z
       pominięciem plików o nazwach rozpoczynających się  kropką.  Dla  innych
       argumentów,  nie  stanowiących  opcji ls wyświetla jedynie nazwę pliku.
       Jeżeli nie podano innych niż  opcje  argumentów,  to  wyświetlana  jest
       zawartość bieżącego katalogu.

       Domyślnie   wyniki  są  sortowane  alfabetycznie.  Jeżeli  standardowym
       wyjściem jest terminal to wyniki wyświetlane są w szpaltach (kolumnach)
       posortowanych  pionowo  a  znaki  sterujące  wyprowadzane są jako znaki
       zapytania; w innym  wypadku  są  listowane  jeden  na  wiersz  a  znaki
       sterujące  wyprowadzane  są  bez  zmian.   W  dir  pliki  domyślnie  są
       wyświetlane w  kolumnach,  posortowanych  pionowo.   W  vdir  pliki  są
       domyślnie listowane w długim formacie.

OPCJE

       Ponieważ ls jest programem podstawowym, to w ciągu wielu lat zgromadził
       mnóstwo opcji. Opisane są one w podsekcjach grupujących opcje dotyczące
       różnych  aspektów pracy ls. Podział ten nie jest sztywny, gdyż niektóre
       opcje mają wpływ na więcej niż jeden aspekt działania ls.

   Jakie pliki  wyświetlane
       Opcje te określają, dla których plików ls będzie wyświetlać informacje.
       Domyślnie   wyświetlane  są  wszystkie  pliki  i  zawartości  katalogów
       podanych w wierszu poleceń (z wyjątkiem  rozpoczynających  się  kropką,
       chyba że jawnie podano je jako argumenty).

       -a, --all
              Listuje  wszystkie pliki w katalogach, również pliki zaczynające
              się od `.'.

       -A, --almost-all
              Listuje wszystkie pliki w katalogach, poza `.' i `..'.

       -B, --ignore-backups
              Nie pokazuje plików, które kończą się na `~', chyba że podano je
              w wierszu poleceń. Są to zwyczajowo pliki kopii zapasowych.

       -d, --directory
              Wypisuje  tylko  nazwy katalogów, tak jak innych plików, zamiast
              wyświetlać ich zawartość.

       -I wzorzec, --ignore=wzorzec
              Nie  listuj   plików,   których   nazwy   odpowiadają   wzorcowi
              powłokowemu (nie wyrażeniu regularnemu) wzorzec, chyba że podano
              je w wierszu poleceń. Podobnie jak w powłoce,  `.'  na  początku
              wzorca  nazwy  pliku  nie  oznacza  znaku  uogólnienia.  Czasami
              przydaje się kilkakrotne podanie tej opcji. Na przykład:

              $ ls --ignore='.??*' --ignore='.[^.]' --ignore='#*'

              Pierwsza z opcji pomija nazwy o długości  3  lub  więcej  znaków
              rozpoczynające  się  od  `.',  druga pomija wszystkie dwuznakowe
              nazwy rozpoczynające się od `.'  z  wyjątkiem  `..',  a  trzecia
              pomija nazwy rozpoczynające się od `#'.

       -L, --dereference
              W  długim formacie wyświetlania pokazuje dane (np. czasy, prawa)
              dotyczące  plików  wskazywanych  przez  dowiązania  symboliczne,
              zamiast danych samych dowiązań.

       -R, --recursive
              Listuje  rekurencyjnie  zawartości  wszystkich  katalogów (czyli
              wyświetla również podkatalogi).

   Jakie dane  wyświetlane
       Opcje te wpływają  na  to,  jaką  informację  wyświetla  ls.  Domyślnie
       pokazywane są tylko nazwy plików.

       -D, --dired
              Przy  użyciu  "długiego" formatu (-l) podaje dodatkowy wiersz po
              wyświetleniu głównych informacji:
                    //DIRED// POCZ1 KON1 POCZ2 KON2 ...
              POCZN  i  KONN  są  liczbami  całkowitymi  bez  znaku  (unsigned
              integer),  opisującymi pozycję w bajtach początku i końca każdej
              nazwy  pliku  w  wyświetlonej  liście.   Ułatwia   to   Emacsowi
              odnalezienie nazw plików, nawet jeśli zawierają nietypowe znaki,
              jak spacje czy znaki  nowej  linii,  bez  potrzeby  udziwnionego
              wyszukiwania.

              Jeśli  katalogi  wyświetlane są rekurencyjnie (-R), to dodatkowo
              wyświetlany jest podobny wiersz, opisujący podkatalogi:
                    //SUBDIRED// POCZ1 KON1 ...
              Na końcu podawany jest wiersz w postaci:
                    //DIRED-OPTIONS// --quoting-style=SŁOWO
              gdzie SŁOWO jest  stylem  cytowania  (zobacz  Formatowanie  nazw
              plików).

       -G, --no-group
              Nie  wyświetla informacji o grupie przy długim formacie listingu
              katalogu.   (Jest  to  domyślne  zachowanie  niektórych   wersji
              polecenia ls innych niż wersje GNU, więc opcja ta została dodana
              z uwagi na zgodność.)

       -i, --inode
              Wypisuje numer indeksowy (numer i-węzła, numer seryjny)  każdego
              pliku  po  lewej  stronie  jego  nazwy. (Numer ten jednoznacznie
              identyfikuje plik w ramach danego systemu plików.)

       -l, --format=long, --format=verbose
              Oprócz nazwy każdego pliku, wypisuje  jego  typ,  prawa,  liczbę
              dowiązań  twardych,  właściciela,  grupę,  rozmiar  w  bajtach i
              timestamp (czas modyfikacji, chyba że wybrano inne  czasy).  Dla
              plików  z  czasem,  który jest wysunięty więcej niż 6 miesięcy w
              przeszłość  lub  1  godzinę  w  przyszłość,  timestamp   zawiera
              określenie roku zamiast godziny.

              Zawartość   każdego   wyświetlanego  katalogu  poprzedzana  jest
              wierszem z napisem `total  BLOKÓW',  gdzie  BLOKI  są  całkowitą
              przestrzenią   dysku  zajmowaną  przez  wszystkie  pliki  w  tym
              katalogu. Domyślnie używane są obecnie bloki  1024-bajtowe,  ale
              można  to  zmienić  --  zobacz  `Rozmiar  bloku'  w  podręczniku
              fileutils(1).  BLOKI zliczane są osobno dla  każdego  dowiązania
              twardego; jest to usterka dyskusyjna.

              Prawa  dostępu  wyświetlane są w sposób zbliżony do specyfikacji
              trybu symbolicznego (zobacz `Tryby  symboliczne'  w  podręczniku
              fileutils(1)).   Jednakże  ls w trzecim znaku każdej z grup praw
              łączy wiele bitów.  Znaki te ustalane  są  według  następujących
              reguł:

              s      Jeżeli   ustawione   są   bity  SETUID  lub  SETGID  oraz
                     odpowiedni bit wykonywalności.

              S      Jeżeli  ustawione  są  bity  SETUID   lub   SETGID,   ale
                     odpowiedni bit wykonywalności nie jest ustawiony.

              t      Jeżeli  równocześnie  ustawione  są  bit lepkości (sticky
                     bit) i bit wykonywania dla innych użytkowników.

              T      Jeżeli  ustawiony  jest  bit  lepkości,  ale   nie   jest
                     ustawiony bit wykonywania dla innych użytkowników.

              x      Bit  prawa  wykonywania  jest ustawiony, ale nie zachodzi
                     żadna z powyższych sytuacji.

              -      W pozostałych przypadkach.

              Po bitach uprawnień  następuje pojedynczy znak określający,  czy
              do  danego  pliku  stosuje  się alternatywna metoda dostępu. Gdy
              znakiem tym jest spacja, to nie ma żadnej  alternatywnej  metody
              dostępu.  Jeśli  jest  to znak drukowalny (np. `+'), to istnieje
              taka metoda.

       -o     Używa  długiego  formatu   wyświetlania,   ale   nie   wyświetla
              informacji o grupie.  Równoważne użyciu opcji --format=long wraz
              z opcją --no-group.  Opcja zapewniana w celu zgodności z  innymi
              wersjami ls.

       -s, --size
              Dla  każdego pliku wypisuje na lewo od jego nazwy zajętość dysku
              przez ten plik.  Jest to wielkość przestrzeni  dyskowej  zużytej
              przez plik, co zwykle wynosi nieco więcej niż rozmiar pliku, ale
              może to być również mniej, jeśli plik ma dziury.

              Zwykle   zajętość   dysku   drukowana   jest    w    jednostkach
              1024-bajtowych,  może  to  być  jednak  zmienione. Więcej na ten
              temat  znajdziesz   w   sekcji   `Rozmiar   bloku'   podręcznika
              fileutils(1).

   Sortowanie wyników
       -c, --time=ctime, --time=status
              Jeżeli  używany  jest  długi  format  wyświetlania (np. -l, -o),
              wypisuje czas  zmiany  statusu  (ctime  i-węzła)  zamiast  czasu
              modyfikacji.  Przy  jawnym  sortowaniu według czasu (--sort=time
              lub  -t)  lub,  gdy  nie  jest  używany  długi  format,  sortuje
              zawartość katalogu według czasu zmiany statusu plików.

       -f     Przede  wszystkim,  jak  -U -- nie sortuje zawartości katalogów.
              Podaje je w takiej kolejności, w jakiej są zapisane w  katalogu.
              Ale  również  włącza  opcję  -a (listowanie wszystkich plików) a
              wyłącza -l, -s, i --color (jeśli zostały podane przed -f).

       -r, --reverse
              Odwraca stosowany sposób  sortowania  --  tzn.  podaje  pliki  w
              odwrotnej   kolejności   alfabetycznej,   najpierw   najmłodsze,
              najpierw  najmniejsze  itp.,  zależnie  od  podstawowej   metody
              sortowania.

       -S, --sort=size
              Sortuje   zawartość  katalogu  według  rozmiaru  pliku,  zamiast
              sortowania alfabetycznego. Największe pliki wyświetlane będą  na
              początku.

       -t, --sort=time
              Sortuje  zawartość  katalogów według czasu modyfikacji (mtime i-
              węzła), zamiast sortowania alfabetycznego.  Najnowsze  pliki  są
              pierwsze.

       -u, --time=atime, --time=access, --time=use
              Jeżeli    używany    jest   długi   format   wyświetlania   (np.
              --format=long), wypisuje czas ostatniego dostępu do pliku (atime
              i-węzła).   Przy jawnym sortowaniu według czasu (--sort=time lub
              -t) lub, gdy nie jest używany długi  format,  sortuje  zawartość
              katalogu według czasu dostępu do plików.

       -U, --sort=none
              Nie  sortuje  -- pokazuje pliki w takiej kolejności, w jakiej są
              zapisane w katalogu. (Nie wykonuje żadnych innych, związanych  z
              tym,  rzeczy,  jakie  robi  -f.)   Opcja  ta nie jest nazwana -f
              ponieważ uniksowy ls -f włącza -a i wyłącza -l, -s i -t.
              Wydaje się bezużytecznym  i  brzydkim  grupowanie  niezwiązanych
              rzeczy  naraz  w  jednej opcji. Skoro ta opcja tego nie robi, ma
              inną nazwę. Szczególnie  przydatna  przy  listowaniu  obszernych
              katalogów,  gdyż brak sortowania znacznie przyspiesza otrzymanie
              wyniku.

       -v, --sort=version
              Sortuje według nazwy i numeru wersji,  najpierw  o  najmniejszym
              numerze.   Zachowuje  się  podobnie  jak  domyślne sortowanie, z
              wyjątkiem tego, że każda sekwencja cyfr dziesiętnych  traktowana
              jest  numerycznie  jako  indeks/numer  wersji. (zobacz Szczegóły
              dotyczące sortowania wersji).

       -X, --sort=extension
              Sortuje  zawartość  katalogów  alfabetycznie  według  rozszerzeń
              plików  (znaki  po  ostatniej kropce). Pliki bez rozszerzenia są
              podawane jako pierwsze.

   Szczegóły dotyczące sortowania wersji
       Sortowanie wersji  bierze  pod  uwagę  fakt,  że  nazwy  plików  często
       zawierają  indeksy  lub  numery  wersji. Standardowe funkcje sortowania
       zwykle  nie  tworzą  uporządkowania,   jakiego   się   oczekuje,   gdyż
       porównywania  dokonywane są znak po znaku. Sortowanie wersji rozwiązuje
       ten problem i jest szczególnie przydatne  przy  przeglądaniu  katalogów
       zawierających wiele plików z indeksami/numerami wersji w nazwach:
           > ls -1            > ls -1v
           foo.zml-1.gz       foo.zml-1.gz
           foo.zml-100.gz     foo.zml-2.gz
           foo.zml-12.gz      foo.zml-6.gz
           foo.zml-13.gz      foo.zml-12.gz
           foo.zml-2.gz       foo.zml-13.gz
           foo.zml-25.gz      foo.zml-25.gz
           foo.zml-6.gz       foo.zml-100.gz
       Zauważ  też,  że  numeryczne części z początkowymi zerami są traktowane
       jako ułamkowe.
           > ls -1            > ls -1v
           abc-1.007.tgz      abc-1.007.tgz
           abc-1.012b.tgz     abc-1.01a.tgz
           abc-1.01a.tgz      abc-1.012b.tgz

   Ogólne formatowanie wyników
       Poniższe opcje mają wpływ na wygląd całości wyniku.

       -1, --format=single-column
              Wypisuje po jednym pliku na wiersz. Domyślna,  gdy  standardowym
              wyjściem nie jest terminal.

       --block-size=rozmiar
              Używa bloków o wielkości rozmiar bajtów.

       -C, --format=vertical
              Listuje   pliki   w  kolumnach,  posortowanych  pionowo.  Sposób
              domyślny,  gdy  standardowe  wyjście  stanowi  terminal.  Zawsze
              domyślny  dla  programów  dir i d.  GNU ls posługuje się zmienną
              szerokością kolumn, by wyświetlić możliwie  najwięcej  plików  w
              najmniejszej liczbie wierszy.

       --color [=kiedy
              Opcja  ta  decyduje, kiedy posłużyć się kolorami do rozróżnienia
              typów plików.  Argument kiedy może być pominięty lub być  jednym
              z poniższych:

              none, no
                     Wyłącza  kolory.  Jest  to opcja domyślna. Udostępniona w
                     celu wyłączania poprzedniej opcji color.

              tty, auto
                     Używa  kolorowania  nazw  plików,   lecz   tylko,   jeśli
                     standardowym  wyjściem  jest terminal. Bardzo przydatne w
                     skryptach powłoki i aliasach poleceń,  szczególnie  jeśli
                     nasz  ulubiony  pager  nie  obsługuje  kodów  sterujących
                     kolorami.

              yes, always
                     Zawsze. Używa kolorów bez względu na rodzaj standardowego
                     wyjścia.

              Użycie opcji --color bez podania argumentu kiedy jest równoważne
              --color=always.
              Więcej szczegółów podano niżej w sekcji KOLOROWY LS.

       -F, --classify, --indicator-style=classify
              Dodaje do każdej nazwy pliku znak  oznaczający  typ  pliku.  Dla
              plików  wykonywalnych  będzie to `*'. Dla katalogów `/', `@' dla
              dowiązań symbolicznych, `|' dla potoków FIFO, `=' dla  gniazd  i
              nic dla zwykłych plików.

       --full-time
              Podaje  czasy  w  pełnej  postaci, a nie w zwykłym heurystycznym
              uproszczeniu.  Format jest taki sam jak domyślny  dla  polecenia
              date.   Jego  zmiana  jest  niemożliwa, ale można wyciąć łańcuch
              opisujący datę poleceniem cut i przesłać wynik do date -d.
              Najprzydatniejsze, gdyż wyświetlany czas będzie zawierać sekundy
              (uniksowe  systemy plikowe przechowują czasy modyfikacji/dostępu
              z dokładnością do najbliższej sekundy, więc  opcja  ta  pokazuje
              pełną  istniejącą  informację).   Może, na przykład, być pomocne
              gdy używany plik Makefile nie odbudowuje prawidłowo plików.

       --indicator-style=sowo
              Do nazwy pliku dodaje znak oznaczający  jego  typ  według  stylu
              sowo.  Możliwe style oznaczania:

              none   Nie dodaje żadnego oznaczenia pliku; typ domyślny.

              file-type
                     Dodaje `/' dla katalogów, `@' dla dowiązań symbolicznych,
                     `|' dla potoków FIFO, `=' dla gniazd i nic  dla  zwykłych
                     plików. Jest to to samo, co opcja -p lub --file-type.

              classify
                     Dodaje   `*'   dla  zwykłych  plików  wykonywalnych,  dla
                     pozostałych zachowuje się jak dla file-type. Jest  to  to
                     samo, co opcja -F lub --classify.

       -h, --human-readable
              Pokazuje  objętości  w  postaci  czytelniejszej  dla  człowieka,
              dodając literowe przyrostki określające potęgi 1024, np. `M' dla
              megabajtów.  `M'  oznacza 1.048.576 bajtów. Jeżeli wolisz potęgi
              1000 - użyj opcji -H (--si).

       -H, --si
              Podobnie jak --human-readable, ale posługuje się potęgami 1000 a
              nie  1024. (SI - Międzynarodowy System Miar definiuje przyrostki
              potęg 1000).  Przy zastosowaniu tej opcji przyrostek `M' oznacza
              1.000.000  bajtów. Posłuż się opcją -h (--human-readable), jeśli
              wolisz potęgi 1024.

       -k, --kilobytes
              Pokazuje  rozmiary  w  blokach   1024-bajtowych   (kilobajtach),
              przesłaniając  domyślną wielkość bloku. Zobacz `Rozmiar bloku' w
              fileutils(1).

       -m, --format=commas
              Wypisuje pliki poziomo, w takiej ilości,  jaka  pomieści  się  w
              każdym  wierszu,  oddziela  je  sekwencją  złożoną z przecinka i
              spacji (`, ').

       -n, --numeric-uid-gid
              Podaje  numeryczne   wartości   UID   i   GID   (identyfikatorów
              użytkowników i grup), zamiast nazw.

       -p, --file-type, --indicator-style=file-type
              Dodaje  do  każdej  nazwy  pliku  znak  wskazujący na typ pliku.
              Podobne do -F, z wyjątkiem  tego,  że  nie  są  oznaczane  pliki
              wykonywalne.

       -x, --format=across, --format=horizontal
              Listuje pliki wierszami zamiast kolumnami.

       -T cols, --tabsize=cols
              Przyjmuje, że tabulator ma szerokość cols kolumn. Domyślnie jest
              to 8. Dla efektywności, ls używa, gdzie jest to możliwe,  znaków
              tabulacji.  Zerowa  wartość  argumentu  cols powoduje wyłączenie
              używania tabulacji.

       -w cols, --width=cols
              Przyjmuje, że szerokość  ekranu  wynosi  cols  kolumn.  Domyślna
              wartość   jest  pobierana  ze  sterownika  terminala  (jeśli  to
              możliwe); w przeciwnym wypadku używa się (o ile jest  ustawiona)
              zmiennej środowiskowej COLUMNS.  W pozostałych przypadkach używa
              się domyślnej wartości 80.

   Formatowanie nazw plików
       Poniższe opcje zmieniają  sposób,  w  jaki  wypisywane  są  same  nazwy
       plików.

       -b, --escape, --quoting-style=escape
              Cytuje  niegraficzne  znaki  w nazwach plików używając sekwencji
              alfabetycznych i ósemkowych z odwrotnymi  ukośnikami,  podobnych
              do używanych w języku C.

       -N, --literal
              Nie  cytuje  nazw  plików. Pokazuje je w takiej postaci w jakiej
              występują.

       -q, --hide-control-chars
              Wypisuje znaki zapytania zamiast niegraficznych znaków w nazwach
              plików.   Ustawienie  domyślne  gdy  wyjście  stanowi terminal a
              wywołanym programem jest ls.

       -Q, --quote-name, --quoting-style=c
              Umieszcza  nazwy  plików  w  podwójnych  cudzysłowach  i  cytuje
              niegraficzne znaki jak w C.

       --quoting-style=sowo
              Używa  stylu  sowo  do cytowania wynikowych nazw. Sowo powinno
              być jednym z poniższych:

              literal
                     (Dosłownie). Wypisuje nazwy bez zmian, takie jakie są.

              shell  Cytuje  nazwy  dla  powłoki,  jeśli  zawierają  metaznaki
                     powłoki   (znaki   uogólniające)   lub   mogą   powodować
                     niejednoznaczność wyniku.

              shell-always
                     Cytuje nazwy  dla  powłoki,  nawet  jeśli  normalnie  nie
                     wymagałyby cytowania.

              c      Cytuje  nazwy  jak w łańcuchu znakowym języka C.  Jest to
                     to samo, co opcja -Q lub --quote-name.

              escape Cytuje jak opcja c  z  wyjątkiem  pomijania  otaczających
                     znaków  podwójnego  cudzysłowu.  To samo, co opcja -b lub
                     --escape.

              locale Cytujw jak opcja c z wyjątkiem  użycia  znaków  cytowania
                     właściwych  do  ustawień  regionalnych  (locale). Znakami
                     cytowania dla domyślnych ustawień locale są ` oraz '.

              Domyślną wartość opcji --quoting-style  określa  się  za  pomocą
              zmiennej   środowiskowej   QUOTING_STYLE.  Jeśli  nie  jest  ona
              ustawiona, to wartością domyślną jest literal. Wartość  domyślna
              może  się  jednak  zmienić  na  shell  w  przyszłej  wersji tego
              pakietu.

       --show-control-chars
              Pokazuje bez zmian niegraficzne znaki w nazwach plików. Jest  to
              ustawienie  domyślne,  chyba  że  programem  jest  ls, a wyjście
              stanowi terminal.

   Inne opcje
       -g     Ta  opcja  jest  akceptowana,  ale  ignorowana;   istnieje   dla
              zgodności z Unixem.

       --help Wyświetla informację o stosowaniu programu i dostępnych opcjach,
              kończy działanie.

       --version
              Wyświetla numer wersji programu i kończy działanie.

KOLOROWY LS

       Gdy używa się opcji --color, obecna wersja ls pokoloruje  nazwy  plików
       odpowiednio  do  nazwy  i  typu  pliku. Domyślnie to kolorowanie zależy
       tylko od typu pliku, a użyte kody są zgodne z ISO 6429 (ANSI).

       Można  przesłonić  domyślne   kolory   przez   zdefiniowanie   zmiennej
       środowiskowej  LS_COLORS  (lub  LS_COLOURS).   Format tej zmiennej jest
       podobny do  formatu  pliku  termcap(5):  oddzielona  dwukropkami  lista
       wyrażeń w formie "xx=napis", gdzie "xx" jest dwuznakową nazwą zmiennej.
       Zmienne wraz z towarzyszącymi im wartościami domyślnymi to:

         no       0       Normalny tekst (nie nazwy pliku)
         fi       0       Normalny plik
         di       32      Katalog
         ln       36      Dowiązanie symboliczne
         pi       31      Nazwany potok (FIFO)
         so       33      Gniazdo
         bd       44;37   Urządzenie blokowe
         cd       44;37   Urządzenie znakowe
         ex       35      Plik wykonywalny
         mi       (none)  Brakujący plik (domyślnie jak fi)
         or       (none)  Osierocone dowiązanie symboliczne (domyślnie jak ln)
         lc       \e[     Kod lewa
         rc       m       Kod prawa
         ec       (none)  Kod końca (End code) (zastępuje lc+no+rc)

       Trzeba włączyć tylko  te  zmienne,  które  chcemy  zmienić  z  wartości
       domyślnych.

       Nazwy  plików mogą być też kolorowane według rozszerzeń plików. Jest to
       określone w zmiennej LS_COLORS  wg  składni  "*rozszerzenie=napis".  Na
       przykład,  używając  kodów ISO 6429 pokolorujmy pliki języka C na kolor
       niebieski. Zrobimy to przez  podanie  "*.c=34".  Kolor  ten  pokoloruje
       wszystkie pliki kończące się na .c na niebiesko.

       Znaki  kontrolne  mogą  być pisane zarówno w notacji w stylu C (notacja
       \-eskejpowa) jaki i w ^-notacji typu stty.  Notacja C dodaje dla Escape
       \e,  \_  dla normalnej spacji, a \? dla Delete.  Dodatkowo, znak \ może
       zostać użyty do przesłaniania domyślnej interpretacji \, ^, :, =.

       Każdy plik będzie wypisany jako <lc> <kod koloru>  <rc>  <nazwa  pliku>
       <ec>.   Jeśli  kod  <ec> jest niezdefiniowany, użyta zostanie sekwencja
       <lc> <no> <rc>. Jest to generalnie bardziej przekonujące w użyciu, lecz
       mniej ogólne.  Kody lewo, prawo i końca są udostępniane, aby nie trzeba
       było  ciągle  wypisywać  wspólnych  elementów  i  aby  obsłużyć  dziwne
       terminale;  ogólnie  zwykle  w  ogóle nie chcemy ich zmieniać, chyba że
       nasz terminal nie używa sekwencji ISO 6429, a innego systemu.

       Jeśli terminal korzysta  z  kodów  kolorów  ISO  6429,  możemy  składać
       rodzaje  kodów (np. wszystkich poza lc, rc, i ec) z numerycznych komend
       oddzielonych średnikami.  Najpopularniejszymi komendami są:

          0     Odtwarza domyślny kolor
          1     Rozjaśnia kolor
          4     Podkreśla tekst
          5     Miga tekstem
         30     Czarny kolor
         31     Czerwony kolor
         32     Zielony kolor
         33     Żółty (lub brązowy) kolor
         34     Niebieski kolor
         35     Purpurowy kolor
         36     Turkusowy kolor
         37     Biały (lub szary) kolor
         40     Czarny kolor tła
         41     Czerwony kolor tła
         42     Zielony kolor tła
         43     Żółty (lub brązowy) kolor tła
         44     Niebieski kolor tła
         45     Purpurowy kolor tła
         46     Turkusowy kolor tła
         47     Biały (lub szary) kolor tła

       Nie  wszystkie  komendy  będą  działać  na  wszystkich  systemach   lub
       wyświetlaczach.

       Niektóre programy terminali nie rozpoznają domyślnego kodu końca. Jeśli
       tekst  nabiera  kolorów  po  wylistowaniu  katalogu,  należy  spróbować
       zmienić  kody  no  i  fi  z 0 na numeryczne kody własnego standardowego
       koloru i tła.

AUTOR

       Napisane przez Richarda Stallmana i Davida MacKenzie.

BŁĘDY

       Na systemach BSD, dla plików zamontowanych przez NFS z  systemu  HP-UX,
       opcja  -s  zgłasza  rozmiary,  które są o połowę mniejsze od poprawnych
       wielkości.  Na HP-UX zgłasza rozmiary dwa razy większe  od  poprawnych,
       jeśli pliki są zamontowane przez NFS z BSD.  Jest to usterka HP-UX i ma
       wpływ również na program ls z tego systemu.

ZGŁASZANIE BŁĘDÓW

       Błędy proszę zgłaszać, w jęz.ang., do <bug-fileutils@gnu.org>.

COPYRIGHT

       Copyright (C) 1999 Free Software Foundation, Inc.
       This is free software; see the source for copying conditions.  There is
       NO  warranty;  not even for MERCHANTABILITY or FITNESS FOR A PARTICULAR
       PURPOSE.

ZOBACZ TAKŻE

       dircolors(1), find(1).  fileutils(1).

OD TŁUMACZA

       Zaktualizowano  i  poszerzono  wg  dokumentacji  Texinfo  dla  narzędzi
       plikowych GNU wersji 4.01.