Provided by: manpages-pl_20060617-2_all bug

NAZWA

       perlsyn - Składnia perla

OPIS

       Skrypt perla składa się z sekwencji deklaracji i instrukcji. Jedynymi
       rzeczami, które muszą być zadeklarowane w perlu, to formatki raportowe
       i procedury. Więcej informacji o tych deklaracji znajdziesz w sekcjach
       poniżej. Wszystkie niezainicjalizowane, stworzone przez użytkownika
       obiekty, uznawane są za posiadające początkową wartość null lub 0,
       dopóki nie zostaną zdefiniowane w jakiejś jawnej operacji, jak np.
       przypisanie. (Choć jeśli chcesz, możesz dostawać ostrzeżenia o używaniu
       wartości niezdefiniowanych.) Sekwencja instrukcji jest wykonywana tylko
       jednokrotnie, w przeciwieństwie do skryptów sed(1) czy awk(1), gdzie
       sekwencja taka jest wykonywana dla każdej linii wejściowej. Oznacza to,
       że musisz jawnie przetwarzać w pętli linie swojego pliku wejściowego
       (lub plików), oznacza to też, że masz dużo większą kontrolę nad tym,
       którymi plikami i liniami się zajmujesz.  (Właściwie to kłamię--można
       zrobić niejawną pętlę za pomocą przełącznika -n lub -p. Nie jest to po
       prostu domyślne i zarazem obowiązkowe jak w sed(1) czy awk(1).)

       Deklaracje

       Perl jest w ogólności językiem wolnej postaci (free-form). (Jedynym
       wyjątkiem są deklarację formatek--z oczywistych przyczyn.) Komentarze
       są rozpoczynane znakiem "#" i ciągną się do końca linii.  Jeśli
       spróbujesz użyć komentarzy /* */ w stylu C, to zostaną one
       zinterpretowane albo jako dzielenie, albo jako porównywanie wzorca. Z
       kolei komentarz // z C++ wygląda dokładnie jak puste wyrażenie
       regularne.  Nie kombinuj więc z tymi konstrukcjami.

       Deklaracja może być wstawiona gdziekolwiek, gdzie można wstawić
       instrukcję, lecz nie ma wpływu na wykonywanie podstawowej sekwencji
       instrukcji--deklaracje mają znaczenie tylko podczas kompilacji.
       Zazwyczaj wszystkie deklaracje wstawiane są na początku lub na końcu
       skryptu. Jeśli jednak używasz zmiennych prywatnych zawężonych
       leksykalnie, utworzonych przez my(), będziesz musiał się upewnić, czy
       twoja definicja formatki lub procedury, używającej tych deklaracji leży
       wewnątrz tego samego zakresu.

       Deklarowanie procedury zezwala na używanie jej nazwy tak, jakby była
       operatorem listowym, licząc od tego miejsca, aż do końca programu.
       Możesz zadeklarować procedurę bez jej definiowania, pisząc sub name,
       więc:

           sub myname;
           $me = myname $0             or die "can't get myname";

       Zauważ, że działa to jak operator listowy, a nie jak jednoargumentowy;
       uważaj więc i używaj or zamiast ||. Jednak jeśli zadeklarowałbyś
       procedurę jako sub myname ($), to myname funkcjonowałoby jak operator
       jednoargumentowy, więc działałyby zarówno or jak i ||.

       Deklaracje procedur mogą być również ładowane instrukcją require, lub
       jednocześnie ładowane jak i importowane do przestrzeni nazw dzięki
       instrukcji use. Dla szczegółów polecam podręcznik perlmod(1).

       Sekwencja instrukcji może zawierać deklaracje zmiennych zawężonych
       leksykalnie, lecz poza deklarowaniem nazwy zmiennej, deklaracja działa
       jak zwykła instrukcja i jest wykonywana w sekwencji instrukcji jak
       zwyczajna instrukcja. Znaczy to, że ma ona zarówno skutki podczas
       kompilacji, jak w czasie działania.

       Instrukcje proste

       Jedynym rodzajem instrukcji prostej jest wyrażenie, analizowane dla
       swoich efektów ubocznych. Każda instrukcja prosta musi się kończyć
       średnikiem, chyba że jest ostatnią instrukcją bloku, wtedy średnik nie
       jest obowiązujący. (Jednak wciąż jest zalecany jeśli blok zajmuje
       więcej niż jedną linię, gdyż możliwe że dodasz jeszcze kolejne linie.)
       Zauważ, że istnieją operatory takie, jak eval {} i do {}, które
       wyglądają jak instrukcje złożone, lecz nimi nie są i wymagają jawnego
       zakończenia jeśli są użyte jako ostatni element instrukcji.

       Za każdą prostą instrukcją, tuż przed średnikiem (lub końcem bloku)
       może znajdować się POJEDYNCZY modyfikator. Dopuszczalne modyfikatory
       to:

           if WYRAŻ
           unless WYRAŻ
           while WYRAŻ
           until WYRAŻ
           foreach WYRAŻ

       Modyfikatory if i unless mają semantykę zgodną z oczekiwaniami (jeżeli
       i chyba że). Modyfikator foreach jest iteratorem: dla każdej wartości w
       WYRAŻ przypisuje jej nazwę zastępczą $_ i wykonuje instrukcję.
       Modyfikatory while i until również mają typową semantykę pętli while
       (warunek jest analizowany najpierw). Wyjątkiem jest poprzedzenie tych
       modyfikatorów konstrukcją do-BLOK - wówczas blok jest wykonywany raz
       przed sprawdzeniem warunku.  Dzięki temu możesz tworzyć pętle w
       rodzaju:

           do {
               $line = <STDIN>;
               ...
           } until $line  eq ".\n";

       Zobacz opis do w podręczniku perlfunc. Zauważ też, że opisane poniżej
       instrukcje kontroli pętli NIE będą działały w tej konstrukcji, gdyż
       modyfikatory nie pobierają etykiet pętli. Przykro mi.  Możesz zawsze
       umieścić wewnątrz inny blok (dla WnextfR) lub też umieścić swoją
       instrukcję wewnątrz bloku (dla last), aby zrobić coś takiego.  W
       przypadku next po prostu podwój nawiasy:

          do {{
             next if $x == $y;
             # coś tu robi
          }} until $x++ > $z;

       Dla next musisz się bardziej rozpisać:

          LOOP: {
                  do {
                     last if $x = $y**2;
                     # coś tu robi
                  } while $x++ <= $z;
          }

       Instrukcje złożone

       W perlu, sekwencja instrukcji definiująca zakres nazywana jest blokiem.
       Czasami ograniczeniem bloku stanowi zawierający go plik (w wypadku
       wymaganego (required) pliku lub programu jako całości), a czasami
       zasięg łańcucha znakowego (w wypadku eval).

       Lecz ogólnie, blok jest ograniczony nawiasami klamrowymi. Taką
       konstrukcję syntaktyczną nazwiemy BLOKIEM.

       Do kontroli przepływu można używać następujących instrukcji złożonych:

           if (WYRAŻ) BLOK
           if (WYRAŻ) BLOK else BLOK
           if (WYRAŻ) BLOK elsif (WYRAŻ) BLOK ... else BLOK
           ETYKIETA while (WYRAż) BLOK
           ETYKIETA while (WYRAŻ) BLOK continue BLOK
           ETYKIETA for (WYRAŻ; WYRAŻ; WYRAŻ) BLOK
           ETYKIETA foreach VAR (LISTA) BLOK
           ETYKIETA BLOK continue BLOK

       Zauważ, że w przeciwieństwie do C i Pacala, są one zdefiniowane w
       kategoriach BLOKÓW, a nie instrukcji. Znaczy to, że nawiasy klamrowe są
       niezbędne--wiszące instrukcje nie są dozwolone. Jeśli chcesz pisać
       warunki bez nawiasów, to są na to inne sposoby. Następujące przykłady
       robią wszystkie to samo:

           if (!open(FOO)) { die "Can't open $FOO: $!"; }
           die "Can't open $FOO: $!" unless open(FOO);
           open(FOO) or die "Can't open $FOO: $!";     # FOO lub giń!
           open(FOO) ? 'hi mom' : die "Can't open $FOO: $!";
                               # to ostatnie trochę egzotyczne

       Instrukcja if jest nieskomplikowana. Ponieważ BLOKI są zawsze
       ograniczone nawiasami klamrowymi, nigdy nie ma niejednoznaczności co do
       tego, do którego if przynależy dany else.  Jeśli zamiast if używasz
       unless, sens testu jest odwrócony.

       Instrukcja while wykonuje swój blok tak długo, jak wyrażenie jest
       prawdziwe (jego wartością nie jest łańcuch pusty, 0 czy "0").  ETYKIETA
       jest opcjonalna, a jeśli jest obecna, składa się z identyfikatora, za
       którym następuje dwukropek. ETYKIETA identyfikuje pętlę dla instrukcji
       kontroli pętli, czyli next, last i redo.  Jeśli pominięto ETYKIETĘ,
       instrukcje kontroli pętli odnoszą się do najbardziej wewnętrznej
       otaczającej pętli. Może to wymagać dynamicznego przeglądania wstecz
       stosu wywołań w czasie wykonania, aby znaleźć odpowiednią ETYKIETĘ.
       Takie desperackie zachowania dają zwykle ostrzeżenia przy włączonej
       fladze -w.

       Jeśli istnieje BLOK continue, to jest on zawsze wykonywany tuż przed
       kolejną analizą warunku, podobnie jak trzeci element pętli for w C.
       Można tego używać do zwiększania zmiennej sterującej pętli, nawet gdy
       pętla jest właśnie kontynuowana instrukcją next (która jest z kolei
       podobna do instrukcji continue z C).

       Kontrola pętli

       Polecenie next jest podobne do instrukcji continue z C; rozpoczyna nową
       iterację pętli:

           LINE: while (<STDIN>) {
               next LINE if /^#/;      # wykasuj komentarze
               ...
           }

       Polecenie last jest podobne do instrukcji break z C (używanej w
       pętlach); natychmiastowo opuszcza pętlę. Blok continue nie jest
       wykonywany:

           LINE: while (<STDIN>) {
               last LINE if /^$/;      # zakończ po obsłużeniu nagłówka
               ...
           }

       Polecenie redo restartuje pętlę bez ponownego analizowania warunku.
       Blok continue nie jest wykonywany. Polecenie to jest zazwyczaj używane
       w programach, które chcą się okłamywać co do tego, co właśnie pobrały z
       wejścia.

       Na przykład, podczas przetwarzania pliku takiego, jak /etc/termcap.
       Jeśli twoje wiersze wejściowe mogą się kończyć lewymi ukośnikami,
       wskazującymi kontynuację, możesz chcieć z wyprzedzeniem pobrać następny
       rekord.

           while (<>) {
               chomp;
               if (s/\\$//) {
                   $_ .= <>;
                   redo unless eof();
               }
               # teraz przetwórz $_
           }

       co w perlu jest skrótem dla wersji napisanej bardziej dosłownie:

           LINE: while (defined($line = <ARGV>)) {
               chomp($line);
               if ($line =~ s/\\$//) {
                   $line .= <ARGV>;
                   redo LINE unless eof(); # nie eof(ARGV)!
               }
               # teraz przetwórz $line
           }

       A tu mamy prosty striptizer komentarzy Pascalowych (uwaga: zakłada brak
       { lub } w łańcuchach).

           LINE: while (<STDIN>) {
               while (s|({.*}.*){.*}|$1 |) {}
               s|{.*}| |;
               if (s|{.*| |) {
                   $front = $_;
                   while (<STDIN>) {
                       if (/}/) {      # koniec komentarza?
                           s|^|$front{|;
                           redo LINE;
                       }
                   }
               }
               print;
           }

       Zauważ, że jeśli w powyższym kodzie istniałby blok continue, został by
       on wywołany nawet dla usuniętych wierszy. Blok ten jest często używany
       do resetowania liczników wierszy czy jednokrotnych dopasowań ?wzorców?.

           # zainspirowane przez :1,$g/fred/s//WILMA/
           while (<>) {
              ?(fred)?     && s//WILMA $1 WILMA/;
              ?(barney)?   && s//BETTY $1 BETTY/;
              ?(homer)?    && s//MARGE $1 MARGE/;
           } continue {
              print "$ARGV $.: $_";
              close ARGV   if eof();    # reset $. (nr wiersza)
              reset        if eof();    # reset ?wzorca?
           }

       Jeśli słowo while jest zamieniane słowem until, to sens testu jest
       odwrócony, lecz warunek jest wciąż testowany w pierwszej iteracji.

       Instrukcje sterujące pętli nie współpracują z if ani unless, gdyż nie
       są one pętlami. Możesz jednak podwoić nawiasy by je nimi uczynić.

           if (/wzorzec/) {{
              next if /fred/;
              next if /barney/;
              # coś tu robi
           }}

       Postać while/if BLOCK BLOCK, która była dostępna w Perl 4 nie jest już
       prawidłowa. Zmień wszystkie wystąpienia if BLOCK na if (do BLOCK).

       Pętle for

       Perlowa pętla for w stylu C, działa dokładnie jak odpowiadająca jej
       pętla while, co znaczy, że to:

           for ($i = 1; $i < 10; $i++) {
               ...
           }

       jest tym samym, co to:

           $i = 1;
           while ($i < 10) {
               ...
           } continue {
               $i++;
           }

       (Jest jedna drobna różnica: pierwsza postać wymusza zawężenie
       leksykalne dla zmiennych zadeklarowanych przez my w wyrażeniu
       inicjalizacji.)

       Poza zwykłymi pętlami po indeksach tablic, for daje wiele innych
       zastosowań. Oto przykład, zapobiegający problemowi, który napotyka się
       testując jawnie EOF na interaktywnym deskryptorze pliku, co powoduje,
       że program wygląda jakby się zawiesił.

           $on_a_tty = -t STDIN && -t STDOUT;
           sub prompt { print "yes? " if $on_a_tty }
           for ( prompt(); <STDIN>; prompt() ) {
               # zrób coś
           }

       Pętle foreach

       Pętla foreach iteruje poprzez normalną wartość listową i przypisuje
       zmiennej VAR wartość każdego kolejnego elementu listy. Jeśli zmienna
       jest poprzedzona słowem kluczowym my, to jest ona leksykalnie zawężona
       i widzialna tylko wewnątrz pętli. W przeciwnym wypadku, zmienna jest
       niejawnie lokalna w pętli i, po wyjściu z niej, odzyskuje pierwotną
       wartość.  Jeśli zmienna była poprzednio zadeklarowana przez my, to
       pętla używa tej zmiennej, zamiast zmiennej globalnej, lecz wciąż jest
       ona lokalna w obrębie pętli. (Zauważ, że zmienne o zasięgu leksykalnym
       mogą być przyczyną kłopotów, jeśli wewnątrz pętli masz odwołujące się
       do nich procedury lub deklaracje formatów.)

       Słowo kluczowe foreach jest w rzeczywistości synonimem słowa for, więc
       foreach możesz używać dla czytelności, a for dla skrócenia. (Albo też
       powłoka Bourne'a jest Ci milsza niż csh, więc pisanie for jest
       naturalniejsze.)  Jeśli VAR jest pominięte, na kolejne wartości
       ustawiane będzie $_.  Jeśli dowolny element LISTY jest lwartością, to
       możesz łatwo modyfikować jego wartość, modyfikując VAR wewnątrz pętli.
       Jest tak dlatego, że zmienna indeksu pętli foreach jest niejawnym
       synonimem każdego iterowanego elementu.  W szczególności możliwa jest
       zmiana tym sposobem wartości elementów tablicy LISTA (ale nie wyrażenia
       zwracającego LISTĘ).

       Jeśli dowolna część LISTY jest tablicą, to foreach bardzo się zmiesza,
       jeśli wewnątrz pętli dodasz lub usuniesz elementy, na przykład przy
       pomocy splice. Nie rób więc tego.

       foreach prawdopodobnie nie zrobi tego, czego oczekujesz, jeśli VAR jest
       zmienną specjalną. Tego też nie rób.

       Przykłady:

           for (@ary) { s/foo/bar/ }

           foreach my $elem (@elements) {
               $elem *= 2;
           }

           for $count (10,9,8,7,6,5,4,3,2,1,'BOOM') {
               print $count, "\n"; sleep(1);
           }

           for (1..15) { print "Merry Christmas\n"; }

           foreach $item (split(/:[\\\n:]*/, $ENV{TERMCAP})) {
               print "Item: $item\n";
           }

       Oto, jak programista C mógłby zakodować szczególny algorytm w perlu:

           for (my $i = 0; $i < @ary1; $i++) {
               for (my $j = 0; $j < @ary2; $j++) {
                   if ($ary1[$i] > $ary2[$j]) {
                       last; # nie mogę wyjść do zewnętrznej :-(
                   }
                   $ary1[$i] += $ary2[$j];
               }
               # tu zabiera mnie last
           }

       Podczas gdy programista perla mógłby zrobić to wygodniej:

           OUTER: foreach my $wid (@ary1) {
           INNER:   foreach my $jet (@ary2) {
                       next OUTER if $wid > $jet;
                       $wid += $jet;
                    }
                 }

       Widzisz jakie to proste? Czystsze, bezpieczniejsze i szybsze. Jest
       czystsze, bo mniej tu zamieszania. Jest bezpieczniejsze, bo jeśli
       między wewnętrzną, a zewnętrzną pętlę zostanie później dodany kod, to
       nie będzie on przypadkiem wykonywany. next jawnie iteruje inną pętlę
       zamiast przerywania wewnętrznej. Jest to szybsze, gdyż perl wywołuje
       instrukcje foreach szybciej niż równoważnik z pętlą for.

       Podstawowe instrukcje BLOKOWE i switch

       BLOK (z etykietą lub bez) jest równoważny pętli, która jest wykonywana
       jeden raz. Tak więc możesz wewnątrz używać instrukcji kontroli pętli by
       wyjść z bloku lub ponowić jego wykonanie.  (Zauważ, że nie jest to
       prawdą wewnątrz eval{}, sub{} czy, przeciwnie do rozpowszchnionych
       przekonań, bloków do{}, które nie zaliczają się do pętli.) Blok
       continue jest opcjonalny.

       Konstrukcja BLOKU jest szczególnie wygodna do tworzenia struktur wyboru
       (case).

           SWITCH: {
               if (/^abc/) { $abc = 1; last SWITCH; }
               if (/^def/) { $def = 1; last SWITCH; }
               if (/^xyz/) { $xyz = 1; last SWITCH; }
               $nothing = 1;
           }

       W perlu nie ma oficjalnej instrukcji switch, gdyż istnieje już kilka
       sposobów na wykonanie jej równoważnika. Oprócz, mógłbyś napisać

           SWITCH: {
               $abc = 1, last SWITCH  if /^abc/;
               $def = 1, last SWITCH  if /^def/;
               $xyz = 1, last SWITCH  if /^xyz/;
               $nothing = 1;
           }

       (W rzeczywistości nie jest to tak dziwne jak wygląda. Musisz sobie
       uświadomić, że możesz  korzystać z "operatorów" kontroli pętli wewnątrz
       wyrażeń. Jest to zwyczajny operator przecinka z C.)

       lub

           SWITCH: {
               /^abc/ && do { $abc = 1; last SWITCH; };
               /^def/ && do { $def = 1; last SWITCH; };
               /^xyz/ && do { $xyz = 1; last SWITCH; };
               $nothing = 1;
           }

       lub sformatowane w taki sposób, że wygląda bardziej na "poprawną"
       instrukcję switch:

           SWITCH: {
               /^abc/      && do {
                                   $abc = 1;
                                   last SWITCH;
                              };

               /^def/      && do {
                                   $def = 1;
                                   last SWITCH;
                              };

               /^xyz/      && do {
                                   $xyz = 1;
                                   last SWITCH;
                               };
               $nothing = 1;
           }

       lub

           SWITCH: {
               /^abc/ and $abc = 1, last SWITCH;
               /^def/ and $def = 1, last SWITCH;
               /^xyz/ and $xyz = 1, last SWITCH;
               $nothing = 1;
           }

       lub nawet straszliwe

           if (/^abc/)
               { $abc = 1 }
           elsif (/^def/)
               { $def = 1 }
           elsif (/^xyz/)
               { $xyz = 1 }
           else
               { $nothing = 1 }

       Popularnym idiomem instrukcji switch jest wykorzystanie tworzonego
       przez foreach synonimu. Uzyskane tymczasowe przypisanie do zmiennej $_
       umożliwia wygodne dopasowywanie:

           SWITCH: for ($where) {
                       /In Card Names/     && do { push @flags, '-e'; last; };
                       /Anywhere/          && do { push @flags, '-h'; last; };
                       /In Rulings/        && do {                    last; };
                       die "unknown value for form variable where: `$where'";
                   }

       Innym interesującym podejściem do instrukcji switch jest rozplanowanie
       bloku do tak, by zwracał właściwą wartość:

           $amode = do {
               if     ($flag & O_RDONLY) { "r" }
               elsif  ($flag & O_WRONLY) { ($flag & O_APPEND) ? "a" : "w" }
               elsif  ($flag & O_RDWR)   {
                   if ($flag & O_CREAT)  { "w+" }
                   else                  { ($flag & O_APPEND) ? "a+" : "r+" }
               }
           };

       lub też

               print do {
                   ($flags & O_WRONLY) ? "write-only"          :
                   ($flags & O_RDWR)   ? "read-write"          :
                                         "read-only";
               };

       albo, jeśli jesteś pewien, że wszystkie klauzule && są prawdziwe,
       możesz posłużyć się czymś podobnym, co "przełącza" w zależności od
       wartości zmiennej środowiska HTTP_USER_AGENT.

           #!/usr/bin/perl
           # dobierz plik ze stroną żargonu według przeglądarki
           $dir = 'http://www.wins.uva.nl/~mes/jargon';
           for ($ENV{HTTP_USER_AGENT}) {
               $page  =    /Mac/            && 'm/Macintrash.html'
                        || /Win(dows )?NT/  && 'e/evilandrude.html'
                        || /Win|MSIE|WebTV/ && 'm/MicroslothWindows.html'
                        || /Linux/          && 'l/Linux.html'
                        || /HP-UX/          && 'h/HP-SUX.html'
                        || /SunOS/          && 's/ScumOS.html'
                        ||                     'a/AppendixB.html';
           }
           print "Location: $dir/$page\015\012\015\012";

       Ten rodzaj instrukcji switch działa tylko, gdy wiesz, że klauzule &&
       będą prawdziwe. Jeśli nie, to powinien być użyty poprzedni przykład z
       ?:.

       Możesz także rozważyć napisanie hasza (tablicy asocjacyjnej) zamiast
       syntezowania instrukcji switch.

       Goto

       Perl obsługuje instrukcję goto. ETYKIETA pętli nie jest w
       rzeczywistości prawidłowym celem goto; jest tylko nazwą pętli.
       Istnieją trzy postacie: goto-ETYKIETA, goto-WYRAŻ i goto-&NAZWA.

       Postać goto-ETYKIETA szuka instrukcji oznaczonej ETYKIETĄ i kontynuuje
       wykonywanie w tym miejscu. Nie może być używana do wchodzenia do
       wnętrza konstrukcji, które wymagają inicjalizacji, takich jak procedury
       lub pętle foreach. Nie może też być używana do wchodzenia do
       konstrukcji, które są w jakiś sposób optymalizowane. Może być używane
       do wchodzenia prawie we wszystkie inne miejsca w zakresie dynamicznym,
       łącznie z wychodzeniem z procedur, lecz zwykle lepiej jest użyć
       konstrukcji takiej jak last lub die. Autor Perla nigdy nie czuł
       potrzeby używania tej postaci goto (w Perlu--C to inna sprawa).

       Postać goto-WYRAŻ oczekuje nazwy etykiety, której zakres zostanie
       rozwiązany dynamicznie. Umożliwia to stosowanie wyliczanych goto jak w
       FORTRANie, lecz nie jest zbyt zalecane jeśli optymalizujesz z uwagi na
       konserwację programu:

           goto ("FOO", "BAR", "GLARCH")[$i];

       Postać goto-&NAZWA jest bardzo magiczna i podstawia wywołanie do
       nazwanej procedury za bieżącą procedurę. Jest to używane przez
       procedury AUTOLOAD(), które chcą ładować inne procedury, a potem
       udawać, że inna procedura została wywołana jako pierwsza (poza tym, że
       wszelkie modyfikacje @_ w bieżącej procedurrze są przenoszone do tej
       innej procedury.) Po takim goto, nawet caller() nie będzie w stanie
       powiedzieć, że ta procedura została wywołana pierwsza.

       W większości tego typu przypadków, zazwyczaj dużo, dużo lepszym
       pomysłem jest używanie strukturalnych mechanizmów kontroli przepływu
       next, last lub redo, zamiast zwracać się ku goto.  Dla niektórych
       zastosowań, para eval{} i die(), służąca do przetwarzania wyjątków może
       być też rozsądnym wyjściem.

       POD: Osadzona dokumentacja

       Perl posiada mechanizm łączenia dokumentacji z kodem źródłowym.
       Podczas oczekiwania początku nowej instrukcji, jeśli kompilator natrafi
       na linię, rozpoczynającą się od znaku równości i słowa, jak

           =head1 Here There Be Pods!

       To ten tekst, oraz reszta napisów, aż do linii, rozpoczynającej się od
       =cut włącznie zostaną zignorowane. Format tekstu wtrąconego jest
       opisany w podręczniku perlpod(1).

       Umożliwia ci to łączenie kodu źródłowego i dokumentacji, jak w

           =item snazzle($)

           Funkcja snazzle() będzie zachowywać się w najbardziej spektakularny
           sposób, jaki możesz sobie wyobrazić, prześcigając nawet cyber
           pirotechnikę.

           =cut powrót do kompilatora, fora z tego pod-fora!

           sub snazzle($) {
               my $thingie = shift;
               .........
           }

       Zauważ, że translatory pod powinny patrzeć tylko na akapity,
       rozpoczynające się od dyrektywy pod (ułatwia to przetwarzanie), podczas
       gdy kompilator wie, że ma szukać sekwencji specjalnych pod nawet w
       środku akapitu. Znaczy to, że następujący tajny tekst będzie ignorowany
       zarówno przez kompilator, jak i przez translatory.

           $a=3;
           =tajne rzeczy
            warn "Ani POD ani KOD!?"
           =cut powrot
           print "got $a\n";

       Prawdopodobnie nie powinieneś opierać się na warn(), "wypodowanym" na
       zawsze. Nie wszystkie translatory zachowują się w tym momencie dobrze i
       być może kompilator stanie się wybredniejszy.

       Dyrektyw pod można też używać do szybkiego wykomentowania sekcji kodu.

       Plain Old Comments (Nie!)

       Podobnie jak preprocesor C, perl może przetwarzać dyrektywy liniowe.
       Przy ich użyciu, można kontrolować perlowe pojęcie nazw plików i
       numerów linii w komunikatach o błędach/ostrzeżeniach (szczególnie dla
       łańcuchów, które są przetwarzane z eval()). Składnia tego mechanizmu
       jest taka sama dla jak dla większości preprocesorów C: dopasowuje
       wyrażenie regularne /^#\s*line\s+(\d+)\s*(?:\s"([^"]*)")?/ do $1,
       będącego numerem linii i $2, będącego opcjonalną nazwą pliku (podaną w
       cudzysłowach).

       Oto niektóre przykłady, które możesz sprawdzić w swojej powłoce:

           % perl
           # line 200 "bzzzt"
           # znak `#' w poprzedniej linii musi być pierwszym znakiem linii
           die 'foo';
           __END__
           foo at bzzzt line 201.

           % perl
           # line 200 "bzzzt"
           eval qq[\n#line 2001 ""\ndie 'foo']; print $@;
           __END__
           foo at - line 2001.

           % perl
           eval qq[\n#line 200 "foo bar"\ndie 'foo']; print $@;
           __END__
           foo at foo bar line 200.

           % perl
           # line 345 "goop"
           eval "\n#line " . __LINE__ . ' "' . __FILE__ ."\"\ndie 'foo'";
           print $@;
           __END__
           foo at goop line 345.