Provided by: manpages-pl_20060617-2_all bug

NAZWA

       smbclient - klient zasobów SMB/CIFS podobny do ftp

SKŁADNIA

       smbclient  nazwausługi  [hasło]  [-s  smb.conf] [-B adres IP] [-O opcje
       gniazd] [-R porządek sprawdzania nazw] [-M nazwa NetBIOS]  [-i  zasięg]
       [-N]  [-n  nazwa  NetBIOS]  [-d  poziom debugowania] [-P] [-p port] [-l
       podstawa nazwy logów] [-h] [-I adres IP] [-E]  [-U  nazwa  użytkownika]
       [-L  nazwa NetBIOS] [-t kod terminala] [-m maksymalny poziom protokołu]
       [-W grupa robocza] [-T<c|x>IXFqgbNan] [-D katalog] [-c lista komend]

OPIS

       Ten program jest częścią pakietu Samba.

       smbclient jest klientem, który potrafi 'rozmawiać' z serwerem SMB/CIFS.
       Oferuje  on  interfejs podobny do tego z programu ftp (zobacz ftp (1)).
       Umożliwia on rzeczy takie jak pobieranie plików z  serwera  na  lokalny
       komputer,   umieszczanie   plików  z  lokalnego  komputera  na  serwer,
       pobieranie informacji o katalogach z serwera itp.

OPCJE

       nazwa usługi
              nazwa usługi jest nazwą usługi  na  serwerze,  z  której  chcesz
              skorzystać.   Nazwa  usługi  na  postać  //serwer/usługa,  gdzie
              serwer jest nazwą NetBIOS serwera SMB/CIFS oferującego  pożądaną
              usługę,  a usuga jest nazwą pożądanej usługi. Aby w taki sposób
              połączyć się z usługą drukarka na serwerze  SMB/CIFS  serwersmb,
              powinieneś użyć nazwy usługi

              //serwersmb/drukarka

              Zauważ,  że nazwą serwera nie musi być nazwą IP (DNS) hosta tego
              serwera.  Wymaganą nazwą jest nazwa NetBIOS serwera,  która  nie
              musi być taka sama jak adres IP (DNS) serwera.

              Nazwa serwera jest sprawdzana zgodnie z parametrem -R smbclienta
              lub używając parametru name  resolve  order  z  pliku  smb.conf,
              pozwalającego   administratorowi  na  zmianę  porządku  i  metod
              znajdywania nazw.

       hasło  parametr hasło jest hasłem wymaganym  do  uzyskania  dostępu  do
              określonej  usługi  na  określonym  serwerze. Jeśli ten parametr
              jest podany, opcja -N (pomiń zapytanie o hasło) jest  brana  pod
              uwagę.

              Nie  ma  domyślnego hasła. Jeśli nie podano hasła przy wywołaniu
              programu (używając tego parametru lub dodając hasło do opcji  -U
              (zobacz  niżej)) i nie została podana opcja -N klient zapyta się
              o hasło, nawet jeśli pożądana usługa nie wymaga takowego. (Jeśli
              hasło  nie  jest  potrzebne,  po  prostu wciśnij ENTER aby podać
              zerowe hasło.)

              Uwaga: Niektóre serwery (włączając  w  to  OS/2  i  Windows  for
              Workgroups)  wymagają  hasła  pisanego  dużymi  literami.  Hasła
              pisane małymi literami lub mieszane mogą być odrzucone przez  te
              serwery.

              Bądź ostrożny w dodawaniu haseł do skryptów.

       -s smb.conf
              Ten  parametr  określa ścieżkę do pliku konfiguracyjnego pakietu
              Samba,  smb.conf.  Ten   plik   kontroluje   wszystkie   aspekty
              konfiguracji   Samby   na   komputerze.   Smbclient  także  musi
              przeczytać ten plik.

       -B adres IP
              Adres IP używany przy wysyłaniu pakietu rozgłoszeniowego.

       -O opcje gniazd
              Opcje gniazd TCP do ustawienia przez  klienta.  Zobacz  parametr
              opcje gniazd na stronie podręcznika systemowego smb.conf (5) aby
              sprawdzić listę poprawnych opcji.

       -R porządek sprawdzania nazw
              Ta opcja pozwala użytkownikowi programu smbclient na  ustalenie,
              jakie usługi sprawdzania nazw zostaną użyte do sprawdzenia nazwy
              NetBIOS hosta, z którym chcesz się połączyć.

              Opcjami są:

       o      lmhosts : Sprawdzanie adresów IP w pliku  lmhosts  Samby.   Plik
              lmhosts  jest  przechowywany  w  tym  samym  katalogu,  co  plik
              smb.conf.

       o      host : Przeprowadź standardową zamianę nazwy hosta na  adres  IP
              korzystając   z   pliku  systemowego  /etc/hosts,  służącego  do
              przeszukiwań NIS i DNS. Ta metoda sprawdzania nazw jest  zależna
              od systemu operacyjnego.

       o      wins  :  zapytaj  o  nazwę  komputer  z  adresem  IP  podanym  w
              parametrze wins  server  z  pliku  smb.conf.  Jeśli  nie  podano
              żadnego serwera WINS ta metoda jest pomijana.

       o      bcast  :  Rozgłoś  zapytanie  na  każdym  ze  znanych  lokalnych
              interfejsów sieciowych wymienionych w  parametrze  interfaces  z
              pliku  smb.conf.  Jest to najmniej wiarygodna metoda sprawdzania
              nazw, ponieważ zależy  ona  od  tego,  czy  docelowy  host  jest
              aktualnie  podłączony  do  podsieci.  Aby  podać konkretny adres
              rozgłoszeniowy można użyć opcji -B.

              Jeśli ten parametr nie jest ustawiony, użyta zostanie opcja name
              resolve order z pliku smb.conf.

              Domyślną  kolejnością  jest  lmhosts,  host,  wins,  bcast.  Bez
              parametru -R lub bez żadnego wpisu w  parametrze  "name  resolve
              order"  z  pliku smb.conf metody sprawdzania nazw będą używane w
              tej kolejności.

       -M nazwa NetBIOS
              Ta opcja umożliwia ci wysłanie wiadomości na inny komputer  przy
              użyciu  protokołu  "WinPopup".  Po ustanowieniu połączenia wpisz
              swoją wiadomość. Aby zakończyć wpisywanie wciśnij  ^D  (control-
              D).

              Jeśli   na   komputerze  docelowym  jest  uruchomiony  WinPopup,
              użytkownik otrzyma wpisaną wiadomość  i  prawdopodobnie  usłyszy
              sygnał dźwiękowy. Jeśli WinPopup nie jest uruchomiony, wiadomość
              nie zostanie doręczona a  żadna  wiadomość  o  błędzie  się  nie
              pojawi.

              Wiadomość  zostanie  obcięta,  jeśli jej rozmiar przekracza 1600
              bajtów.  Jest to ograniczenie protokołu.

              Przydatną  sztuczką  jest  wysłanie  wiadomości  na  standardowe
              wejście programu smbclient. Na przykład

              cat mojawiadomość.txt | smbclient -M JANEK

              wyśle wiadomość z pliku mojawiadomość.txt na komputer JANEK.

              Mogą się też przydać opcje -U i -I, które kontrolują części OD i
              DO wiadomości.

              Zobacz opcję message command  z  pliku  smb.conf  (5)  opisującą
              zachowanie się Samby w przypadku otrzymania wiadomości WinPopup.

              Uwaga: skopiuj skrót do programu  WinPopup  do  grupy  autostart
              systemu  Windows,  jeśli chcesz zawsze mieć możliwość odbierania
              wiadomości.

       -i zasięg
              Ta opcja określa zasięg NetBIOS, który smbclient  będzie  używał
              do  komunikowania się przy generowaniu nazw NetBIOS. Szczegółowe
              informacje  dotyczące  zasięgów   NetBIOS   możesz   znaleźć   w
              rfc1001.txt  i  rfc1002.txt.   Zasięgi  NetBIOS są bardzo rzadko
              używane.   Zmieniaj   te   ustawienia   tylko    jeśli    jesteś
              administratorem  wszystkich  systemów  NetBIOS, z którymi chcesz
              się komunikować.

       -N     Jeśli ta opcja jest ustawiona, pomijane jest normalne  zapytanie
              klienta  o  hasło  użytkownika.  Ta  opcja  jest  przydatna przy
              łączeniu się z usługą, która nie wymaga hasła.

              Normalnie klient pyta o hasło, chyba  że  hasło  podane  jest  w
              linii poleceń lub posłużono się tym parametrem.

       -n nazwa NetBIOS
              Domyślnie  klient  użyje nazwy lokalnego hosta (dużymi literami)
              jako swojej nazwy NetBIOS. Ten  parametr  pozwala  na  ustalenie
              dowolnej nazwy NetBIOS.

       -d poziom debugowania
              poziom debugowania jest liczbą od 0 do 10, lub literą 'A'.

              Jeśli  ten  parametr  nie  jest  podany, domyślną wartością jest
              zero.

              Im wyższa jest ta wartość, tym więcej szczegółów będą  zawierały
              logi.   Przy poziomie 0 raportowane będą tylko krytyczne błędy i
              poważne ostrzeżenia.  Poziom 1 jest sensowny dla normalnej pracy
              -   generuje   małą,   ale   wystarczającą  ilość  informacji  o
              przeprowadzanych operacjach.

              Poziomy powyżej 1 wygenerują znaczną ilość danych i powinny  być
              używane  tylko  przy  poszukiwaniu  przyczyn  problemów. Poziomy
              powyżej 3 są zaprojektowane tylko  dla  deweloperów  i  generują
              OGROMNĄ  ilość  danych,  przy  czym  większość jest nieczytelna.
              Jeśli  poziom  debugowania  będzie  ustawiony  na  'A',  zostaną
              zapisane   wszystkie   informacje.   Ta  opcja  jest  tylko  dla
              deweloperów, i to tylko takich, którzy naprawd  chcą  wiedzieć,
              jak działa kod.

              Ten parametr unieważni opcję log level z pliku smb.conf (5).

       -P     Ta  opcja  nie  jest  już używana. Kod programu Samba2.0 pozwala
              serwerowi na decydowanie  o  typie  urządzenie,  więc  nie  jest
              potrzebna flaga drukarki.

       -p port
              To  jest numer portu TCP, który zostanie użyty przy ustanawianiu
              połączenia z serwerem. Standardowy ("dobrze znany" - well-known)
              numer portu TCP dla serwera SMB/CIFS to 139; jest on ustawieniem
              domyślnym.

       -l podstawa nazwy logów
              Jeśli ten parametr jest ustawiony, decyduje on o podstawie nazwy
              pliku,  do  którego  będą  zapisywane  informacje  o działaniach
              klienta.

              Domyślna podstawa nazwy jest określana przy kompilacji.

              Podstawa nazwy jest  używana  do  utworzenia  ostatecznej  nazwy
              pliku.  Na przykład jeśli podaną podstawą jest "log", ostateczną
              nazwą pliku będzie log.client.

              Utworzony plik dziennika (logu) nigdy  nie  jest  usuwany  przez
              klienta.

       -h     Wyświetl informacje o użytkowaniu klienta.

       -I adres IP
              Jest  to  adres  IP  serwera,  do  którego chcesz się podłączyć.
              Powinna to być standardowa notacja "a.b.c.d".

              Normalnie klient  próbuje  zlokalizować  serwer  SMB/CIFS  przez
              mechanizm  sprawdzania nazw NetBIOS opisany powyżej w parametrze
              name resolve order Użycie tego  parametru  wymusza  na  kliencie
              użycie   podanego  adresu  IP  i  podana  nazwa  NetBIOS  będzie
              zignorowana.

              Nie ma domyślnej wartości dla tego parametru. Jeśli  ta  wartość
              nie  zostanie  podana,  będzie  ona ustalona automatycznie przez
              klienta w sposób opisany powyżej.

       -E     Ten parametr wywołuje zapisywanie wiadomości  przez  klienta  do
              standardowego strumienia błędów (stderr).

              Normalnie  te wiadomości są wysyłane do standardowego strumienia
              wyjścia - zazwyczaj konsola użytkownika.

       -U nazwa użytkownika
              Ten parametr określa nazwę  użytkownika,  która  zostanie  użyta
              przy  nawiązywaniu  połączenia,  zakładając  że  twój serwer nie
              używa wersji protokołu, który łączy hasła  z  udziałami,  ale  z
              nazwami użytkowników.

              Niektóre serwery są wybredne co do wielkości znaków tej nazwy, a
              niektóre wymagają, aby była to ważna nazwa NetBIOS.

              Jeśli nie podano żadnej nazwy użytkownika, użyta zostanie wersja
              pisana  dużymi  literami zmiennej środowiskowej USER lub LOGNAME
              (w takiej kolejności). Jeśli nie podano żadnej nazwy użytkownika
              i  żadna  ze  zmiennych  środowiskowych  nie  istnieje, to użyta
              zostanie nazwa użytkownika "GUEST".

              Jeśli zmienna środowiskowa USER zawiera znak  '%',  wszystko  po
              tym znaku będzie traktowane jako hasło. To pozwala na ustawienie
              zmiennej środowiskowej na  USER=użytkownik%hasło,  w  związku  z
              czym  hasło  nie  jest  podawane w linii poleceń, gdzie może być
              podejrzane przez komendę ps.

              Jeśli usługa, do której chcesz się podłączyć wymaga hasła,  może
              ono  być  podane  przy  pomocy  opcji  -U, przez dodanie symbolu
              procentu ("%") i hasła do nazwy użytkownika.  Na  przykład,  aby
              podłączyć  się  do  usługi  jako  użytkownik  "janek"  z  hasłem
              "sekret", możesz użyć opcji

              -U janek%sekret

              w  linii  poleceń.  Zauważ,  że  nie  ma  spacji  wokół  symbolu
              procentu.

              Jeśli  podasz  hasło  jako część nazwy użytkownika, to ustawiana
              jest opcja -N (pomiń zapytanie o hasło).

              Jeśli podasz hasło jako parametr i jako część nazwy użytkownika,
              to  pierwszeństwo  ma hasło podane jako część nazwy użytkownika.
              Nie podanie niczego przed lub po znaku procentu spowoduje użycie
              odpowiednio pustej nazwy użytkownika lub pustego hasła.

              Hasło   może   też   być   podane   przez   ustawienie  zmiennej
              środowiskowej PASSWORD, która zawiera hasło użytkownika. Zauważ,
              że może to być bardzo niebezpieczne na niektórych systemach, ale
              na  innych  umożliwia  to   użytkownikom   skryptowanie   komend
              smbclienta bez możliwości podejrzenia hasła na liście procesów w
              przypadku podania go w linii poleceń.

              Uwaga: Niektóre serwery (włączając  w  to  OS/2  i  Windows  for
              Workgroups)  wymagają  hasła  pisanego  dużymi  literami.  Hasła
              pisane małymi literami lub mieszane mogą być odrzucone przez  te
              serwery.

              Bądź  ostrożny  przy  dopisywaniu  haseł  do  skryptów  lub przy
              ustawianiu zmiennej środowiskowej PASSWORD. Na  wielu  systemach
              linia  poleceń  działającego  procesu  może  być podejrzana przy
              pomocy polecenia ps.  Aby mieć pewność  bezpieczeństwa  pozwalaj
              programowi   smbclient   na   pytanie   o   hasło  i  wpisuj  je
              bezpośrednio.

       -L     Ta opcja pozwala na obejrzenie  usług  dostępnych  na  serwerze.
              Lista  pojawi  się po użyciu w taki sposób: "smbclient -L host".
              Opcja -I może być przydatna jeśli twoje  nazwy  NetBIOS  nie  są
              takie  same  jak  nazwy  DNS  hostów  TCP/IP lub jeśli próbujesz
              połączyć się z hostem z innej sieci.

       -t kod terminala
              Ta opcja  mówi  programowi  smbclient  jak  interpretować  nazwy
              plików     pochodzące    ze    zdalnego    serwera.    Zazwyczaj
              azjatyckojęzyczne  wielobajtowe  implementacje  Uniksów  używają
              innych  zestawów  znaków  niż  serwery SMB/CIFS (na przykład EUC
              zamiast SJIS). Prawidłowe ustawienie tego  parametru  programowi
              smbclient   na   prawidłową   konwersję  między  nazwami  plików
              Uniksowymi a tymi pochodzącymi z  serwerów  SMB.  Ta  opcja  nie
              została porządnie sprawdzona i mogą być z nią problemy.

              Do  kodów  terminali  należą: sjis, euc, jis7, jis8, junet, hex,
              cap. To nie jest pełna lista. Pełna lista znajduje się w  kodzie
              źródłowym pakietu Samba.

       -m maksymalny poziom protokołu
              Wraz  z nowym kodem w pakiecie Samba2.0 smbclient zawsze próbuje
              nawiązać połączenie z najwyższym poziomem protokołu jaki  serwer
              obsługuje.    Ten   parametr   jest   zachowany   dla  wstecznej
              kompatybilności, ale dowolny ciąg, który znajduje się  po  opcji
              -m zostanie zignorowany.

       -W grupa robocza
              Unieważnia   domyślną   grupę  roboczą  określoną  w  parametrze
              workgroup z pliku smb.conf dla tego połączenia.  Ta  opcja  może
              być niezbędna do połączenia się z niektórymi serwerami.

       -T opcje programu tar
              smbclient   może   być   użyty  do  stworzenia  kopii  zapasowej
              wszystkich  plików  znajdujących  się   na   udziale   SMB/CIFS,
              kompatybilnego  z formatem tar (1). Drugorzędne flagi tar, które
              mogą być podane to:

       c      Stwórz plik tar na Uniksie. Po  tej  opcji  musi  znajdować  się
              nazwa   pliku,   pliku   urządzenia   streamera   lub   "-"  dla
              standardowego  wyjścia.   Jeśli  użyjesz  standardowego  wyjścia
              musisz  użyć  najniższej  wartości  poziomu debugowania -d0, aby
              uniknąć uszkodzenia pliku tar. Ta  flaga  nie  może  być  podana
              razem z flagą x.

       x      Rozpakuj  lokalny  plik tar z powrotem na udział. Jeśli opcja -D
              nie została podana,  struktura  plików  i  katalogów  pliku  tar
              zostanie  odtworzona  od głównego katalogu udziału. Po tej opcji
              musi znajdować się  nazwa  pliku  tar,  urządzenia  lub  -D  dla
              standardowego  wejścia. Flaga ta nie może być łączona z flagą c.
              Odtworzonym  plikom  zostanie  nadana   taka   data   stworzenia
              (modyfikacji),  jaka  została  zapisana w pliku tar. Nie zostaje
              natomiast przywrócona data katalogom.

       I      Włącz pliki i katalogi. Jest to domyślne zachowanie, kiedy pliki
              są  wymienione  powyżej. Powoduje to branie pod uwagę plików tar
              przy rozpakowywaniu lub tworzeniu (a zatem wszystko inne zostaje
              wyłączone z tych działań). Zobacz przykład poniżej.

       X      Wyłącz  pliki  i  katalogi.  Powoduje  to wyłączenie pliku tar z
              działań rozpakowywania lub tworzenia. Zobacz przykład poniżej.

       b      Rozmiar bloku. Po nim musi  następować  dozwolona  (większa  niż
              zero)   wielkość   bloku.   Powoduje   zapisanie  pliku  tar  na
              rozmiar_bloku*TBLOCK (TBLOCK wynosi zazwyczaj 512) blokach.

       g      Przyrostowe. Archiwizuj tylko te pliki, które mają ustawiony bit
              "archive". Przydatne tylko z flagą c.

       q      Ciche.   Powstrzymuje   tara   przed   wypisywaniem   informacji
              diagnostycznych podczas pracy. Ten sam efekt daje tarmode quiet.

       r      Włączanie  lub  wyłączanie  oparte  na  wyrażeniach regularnych.
              Używa wyrażeń regularnych aby sprawdzić, czy  dany  plik  należy
              włączyć  lub  wyłączyć  z działań. Działa to jedynie jeśli Samba
              została skompilowana z HAVE_REGEX_H. Jednakże ten tryb może  być
              bardzo   wolny.    Jeśli   Samba   nie  została  skompilowana  z
              HAVE_REGEX_H, wykonywane jest  porównywanie  oparte  na  maskach
              (użycie znaków * i ?).

       N      Nowszy  niż.  Po  tej  opcji  musi być nazwa pliku, którego data
              będzie porównywana z  plikami  znalezionymi  w  udziale  podczas
              tworzenia  archiwum.  Tylko pliki nowsze niż podany plik zostaną
              zarchiwizowane do pliku tar.  Przydatne tylko z flagą c.

       a      Ustaw bit "archive". Powoduje usunięcie bitu  "archive"  podczas
              archiwizowania pliku. Przydatne z flagami g i c.

              Dugie nazwy w plikach tar

              Tar  smbclienta  obsługuje  obecnie  długie nazwy plików zarówno
              przy archiwizowaniu jak i rozpakowywaniu. Jednakże pełna ścieżka
              razem  z  nazwą  pliku  musi  mieć  mniej  niż 1024 bajty. Kiedy
              smbclient tworzy archiwum tar zapisywane  są  ścieżki  względne,
              nie absolutne.

              Nazwy plikw w archiwach tar

              Wszystkie nazwy plików mogą być podane jako ścieżki DOS'owe (z \
              jako  separatorem)  lub  jako  ścieżki   Unixowe   (z   /   jako
              separatorem)

              Przykady

       o      Odtworzenie  pliku  tar  backup.tar  do  mójudział na mójpc (bez
              hasła).

              smbclient //mójpc/mójudział "" -N -Tx backup.tar

       o      Odtwórz wszystko oprócz users/docs

              smbclient //mójpc/mójudział "" -N -TXx backup.tar users/docs

       o      Stwórz plik tar złożony z plików poniżej users/docs.

              smbclient //mójpc/mójudział "" -N -Tc backup.tar users/docs

       o      Stwórz taki sam plik tar jak powyżej, ale używając ścieżki  DOS.

              smbclient //mójpc/mójudział "" -N -tc backup.tar users\edocs

       o      Stwórz  plik  tar  złożony  ze  wszystkich  plików i katalogów z
              udziału.

              smbclient //mójpc/mójudział "" -N -Tc backup.tar *

       -D początkowy katalog
              Zmień początkowy  katalog  przed  uruchomieniem.  Prawdopodobnie
              jedynym wykorzystaniem jest opcja tar -T.

       -c lista komend
              Lista  komend  jest  to ciąg komend oddzielony średnikami, które
              mają być wykonane zamiast oczekiwania na podawanie komend  przez
              standardowe wejście.  -N jest wymuszana przez -c.

              Ta  opcja  jest  przydatna  przy  skryptowaniu  i  przekazywaniu
              standardowego wejścia do serwera, np. -c 'print -'.

OPERACJE

       Jeśli klient  już  działa,  użytkownikowi  powinien  pokazać  się  znak
       zachęty:

       smb:\>

       Symbol  odwrotnego  ukośnika  ("\") wskazuje bieżący katalog roboczy na
       serwerze, który zmieni się, jeśli zostanie  zmieniony  bieżący  katalog
       roboczy.

       Znak  zachęty  wskazuje  na  to,  że  klient  jest  gotowy  i  czeka na
       polecenia.  Każda komenda jest pojedynczym słowem, opcjonalnie  po  nim
       mogą  nastąpić  parametry  specyficzne  dla  danej  komendy.  Komendy i
       parametry są rozdzielone spacjami, chyba  że  opis  konkretnej  komendy
       stanowi  inaczej.  Wszystkie komendy są niewrażliwe na wielkość znaków.
       To, czy istotna  jest  wielkość  znaków  parametrów  przekazywanych  do
       komend zależy od konkretnych komend.

       Parametry  pokazane  w  nawiasach  kwadratowych  (np.  "[parametr]") są
       opcjonalne. Jeśli nie zaznaczono inaczej, do komendy stosują się zasady
       ogólne.  Parametry  podane  w  nawiasach kątowych (np. "<parametr>") są
       obowiązkowe.

       Zauważ, że wszystkie komendy wykonywane na serwerze są wykonywane przez
       przekazanie  żądania  do  serwera.  Tak więc zachowanie jest zależne od
       tego, jak serwer został zaimplementowany.

       Komendy podane są w porządku alfabetycznym.

       ? [komenda]
              Jeśli "komenda" jest określona, to komenda  ?  wyświetli  krótką
              informację  dotyczącą  podanej komendy. Jeśli pominięty zostanie
              parametr  "komenda",  wyświetlona  zostanie   lista   dostępnych
              komend.

       ! [komenda powłoki]
              Jeśli podana jest "komenda powłoki", komenda ! uruchomi lokalnie
              powłokę i wykona zadaną komendę. Jeśli nie zostanie podana żadna
              komenda powłoki, uruchomiona zostanie lokalna powłoka.

       cd [nazwa katalogu]
              Jeśli  zostanie  podana  "nazwa  katalogu",  to  bieżący katalog
              roboczy na serwerze zostanie zmieniony na  zadany.  Ta  operacja
              nie powiedzie się, jeśli z jakiegokolwiek powodu do katalogu nie
              ma dostępu.

              Jeśli nie zostanie  podana  żadna  nazwa  katalogu,  wyświetlona
              zostanie nazwa bieżącego katalogu roboczego na serwerze.

       del <maska>
              Klient  zażąda  od  serwera  próby  usunięcia  wszystkich plików
              pasujących do maski z bieżącego katalogu roboczego na  serwerze.

       dir <maska>
              Wyświetla  listę  plików pasujących do maski w bieżącym katalogu
              roboczym na serwerze.

       exit   Przerwij połączenie z serwerem i wyjdź z programu.

       get <nazwa pliku zdalnego> [nazwa pliku lokalnego]
              Skopiuj z serwera  plik  o  nazwie  "nazwa  pliku  zdalnego"  na
              lokalny  komputer.   Jeśli  drugi  parametr jest podany, to plik
              zostanie skopiowany do lokalnego pliku  o  nazwie  "nazwa  pliku
              lokalnego".  Zauważ,  że  wszystkie transfery są binarne. Zobacz
              też komendę lowercase.

       help [komenda]
              Zobacz komendę ? powyżej.

       lcd [nazwa katalogu]
              Jeśli "nazwa  katalogu"  jest  podana,  to  bieżący  roboczy  na
              komputerze  lokalnym  zostanie  zmieniony na zadany. Ta operacja
              nie powiedzie się, jeśli z jakiegokolwiek powodu do katalogu nie
              ma dostępu.

              Jeśli  nie  zostanie podana nazwa katalogu, wyświetlona zostanie
              nazwa bieżącego katalogu roboczego na lokalnym komputerze.

       lowercase
              Włącza wyświetlanie nazw plików małymi literami dla komend get i
              mget.

              Kiedy  wyświetlanie  nazw  plików małymi literami jest włączone,
              przy używaniu komend  get  i  mget  lokalne  nazwy  plików  będą
              konwertowane  do  małych  liter.  Jest  to często przydatne przy
              kopiowaniu plików  MSDOS  z  serwera,  ponieważ  małe  litery  w
              nazwach plików są standardem w systemach Uniksowych.

       ls <maska>
              Zobacz komendę dir powyżej.

       mask <maska>
              Ta  komenda  pozwala  użytkownikowi  na  ustawienie maski, która
              będzie używana podczas wykonywania operacji rekurencyjnych przez
              komendy get i mget.

              Kiedy rekurencja jest włączona, maski przekazane do komend get i
              mget działają jak filtry do plików, nie do katalogów.

              Maska określona  komendą  mask  jest  niezbędna  do  filtrowania
              plików  zawartych  w  tych  katalogach. Na przykład, jeśli maską
              podaną komendzie mget jest "source*" a  maską  podaną  komendzie
              mask  jest  "*.c"  a  rekurencja  jest  włączona,  komenda  mget
              pobierze wszystkie pliki pasujące do maski "*&.c" we  wszystkich
              katalogach  poniżej  pasujących  do  maski  "source*" w bieżącym
              katalogu roboczym.

              Zauważ,  że  domyślna  wartość  dla  maski   jest   pusta   (jej
              równoważnością  jest  "*")  i pozostaje taka dopóki nie zostanie
              użyta komenda mask do jej zmiany.  Najczęściej  maska  pozostaje
              niezdefiniowana.  Aby  uniknąć nieoczekiwanych rezultatów dobrze
              jest przywrócić wartość maski na "*" po użyciu komendy mget  lub
              mput.

       md <nazwa katalogu>
              Zobacz komendę mkdir.

       mget <maska>
              Skopiuj wszystkie pliki pasujące do maski na komputer, na którym
              uruchomiony jest klient.

              Zauważ, że maska jest  interpretowana  inaczej  przy  operacjach
              rekurencyjnych  i  nierekurencyjnych  - zobacz komendy recurse i
              mask aby zdobyć więcej informacji.

       mkdir <nazwa katalogu>
              Tworzy  nowy  katalog  na  serwerze  (jeśli  pozwalają   na   to
              uprawnienia) z podaną nazwą.

       mput <maska>
              Skopiuj  wszystkie  pliki pasujące do maski z bieżącego katalogu
              roboczego komputera lokalnego do bieżącego katalogu roboczego na
              serwerze.

              Zauważ,  że  maska  jest  interpretowana inaczej przy operacjach
              rekurencyjnych i nierekurencyjnych - zobacz  komendy  recurse  i
              mask aby zdobyć więcej informacji.

       print <nazwa pliku>
              Wydrukuj  podany  plik  z  lokalnego komputera używając drukarki
              podłączonej do serwera.

              Zobacz też komendę printmode.

       printmode <graphics lub text>
              Ustawia tryb drukowania tak, aby obsługiwać dane binarne  (takie
              jak  grafika)  albo  tekst.  Późniejsze  komendy drukowania będą
              używały trybu ustawionego przez to polecenie.

       prompt Przełącza pytanie o nazwy plików podczas działania komend mget i
              mput.

              Kiedy  jest włączone, użytkownik będzie proszony o potwierdzenie
              transferu każdego z plików podczas działania tych komend.  Kiedy
              jest  wyłączone, wszystkie pliki zostaną przesłane bez zapytania
              o potwierdzenie.

       put <nazwa pliku lokalnego> [nazwa pliku zdalnego]
              Skopiuj plik  o  nazwie  "nazwa  pliku  lokalnego"  z  komputera
              lokalnego  na serwer. Jeśli zostanie podany drugi parametr, plik
              na serwerze zostanie nazwany "nazwa pliku zdalnego". Zauważ,  że
              wszystkie transfery są binarne. Zobacz też komendę lowercase.

       queue  Wyświetla  kolejkę  drukowania, pokazując identyfikator zadania,
              nazwę, rozmiar i aktualny stan.

       quit   Zobacz komendę exit.

       rd <nazwa katalogu>
              Zobacz komendę rmdir.

       recurse
              Przełącza stosowanie rekurencji dla komend mget i mput.

              Kiedy jest włączona,  te  komendy  będą  przetwarzały  wszystkie
              katalogi   znajdujące   się   w   katalogu  początkowym  i  będą
              przeglądały ich zawartość jeśli nazwa danego katalogu pasuje  do
              maski  podanej  komendzie.  Pobrane będą tylko pliki pasujące do
              maski ustalonej za pomocą polecenia mask. Zobacz także polecenie
              mask.

              Jeśli  rekurencja  jest  wyłączona,  kopiowane  będą tylko pliki
              znajdujące  się  w  bieżącym  katalogu  roboczym  na  komputerze
              źródłowym pasujące do maski podanej jako parametr polecenia mget
              lub mput, a maska  ustalona  za  pomocą  polecenia  mask  będzie
              zignorowana.

       rm <maska>
              Usuwa  z  bieżącego  katalogu  roboczego serwera wszystkie pliki
              pasujące do maski.

       rmdir <nazwa katalogu>
              Usuwa podany katalog (jeśli pozwalają na  to  prawa  dostępu)  z
              serwera.

       tar <c|x>[IXbgNa]
              Przeprowadza   operację  tar  -  zobacz  opcję  -T  powyżej.  Na
              zachowanie może wpływać komenda tarmode (zobacz poniżej). Użycie
              g  (przyrostowe) i N (nowsze niż) wpłynie na ustawienia tarmode.
              Zauważ, że użycie opcji "-" z opcją x może nie działać - zamiast
              tego użyj linii poleceń.

       blocksize <rozmiar bloku>
              Rozmiar  bloku. Po nim musi następować dopuszczalna (większa niż
              zero)  wielkość  bloku.  Powoduje   zapisanie   pliku   tar   na
              rozmiar_bloku*TBLOCK (TBLOCK wynosi zazwyczaj 512) blokach.

       tarmode <full|inc|reset|noreset>
              Zmienia  zachowanie  polecenia  tar  względem  bitu "archive". W
              trybie "full" polecenia tar zarchiwizuje wszystko nie  zwracając
              uwagi  na  ustawienie  bitu "archive" (jest to tryb domyślny). W
              trybie "inc" (incremental - przyrostowy) tar zarchiwizuje  tylko
              pliki  z ustawionym bitem "archive". W trybie "reset" tar usunie
              bit "archive" ze wszystkich plików,  które  archiwizuje  (wymaga
              możliwości zapisywania w udziale).

       setmode <nazwa pliku> <perm=[+|\-]rsha>
              Wersja  DOSowej komendy attribm służącej do ustawiania atrybutów
              pliku. Na przykład:

              setmode mójplik +r

              sprawi, że plik "mójplik" będzie tylko do odczytu.

UWAGI

       Niektóre serwery są wybredne, co  do  wielkości  znaków  podanej  nazwy
       użytkownika,  hasła,  nazwy  udziału  (nazywanego także nazwą usługi) i
       nazw serwerów. Jeśli nie możesz się połączyć z serwerem  spróbuj  podać
       wszystkie parametry dużymi literami.

       Często  niezbędne  jest  użycie opcji -n przy łączeniu się z niektórymi
       typami serwerów. Na przykład LanManager OS/2 wymaga użycia  prawidłowej
       nazwy NetBIOS, więc musisz podać prawidłową nazwę, która może być znana
       serwerowi.

       smbclient  obsługuje  długie  nazwy  plików,  jeśli  serwer   obsługuje
       protokół LANMAN2 lub nowszy.

ZMIENNE ŚRODOWISKOWE

       Zmienna  USER może zawierać nazwę użytkownika osoby używającej klienta.
       Ta informacja jest użyta tylko wtedy, gdy poziom protokołu jest na tyle
       wysoki, że obsługuje hasła na poziomie sesji.

       Zmienna  PASSWORD  może  zawierać  hasło  osoby używającej klienta.  Ta
       informacja jest użyta tylko jeśli poziom protokołu jest na tyle wysoki,
       że obsługuje hasła na poziomie sesji.

INSTALACJA

       Lokalizacja  programu  klienta jest indywidualną kwestią administratora
       systemu. Dalej znajdują się tylko sugestie.

       Zaleca się, aby oprogramowanie smbclienta było zainstalowane w katalogu
       /usr/local/samba/bin  lub  /usr/samba/bin. Ten katalog może być czytany
       przez wszystkich a zapisywany tylko przez roota.  Każdy  powinien  mieć
       możliwość  uruchomienia  klienta.  Klient nie powinien mieć ustawionych
       uprawnień setuid czy setgid!

       Pliki z dziennikami pracy (logami) klienta powinny  być  umieszczane  w
       katalogu,  którego  zawartość  może  być odczytywana i zapisywana tylko
       przez danego użytkownika.

       Aby przetestować klienta, będziesz potrzebował nazwy serwera  SMB/CIFS.
       Istnieje  możliwość  uruchomienia  smbd  (8)  jako  zwykły użytkownik -
       uruchomienie serwera jako demona na porcie  dostępnym  dla  użytkownika
       (zazwyczaj  dowolny  port  powyżej  1024)  dostarczy serwera, na którym
       będzie można przeprowadzać testy.

DIAGNOSTYKA

       Większość informacji  diagnostycznych  wysyłanych  przez  klienta  jest
       rejestrowana  w  odpowiednim  pliku.  Nazwa  tego  pliku  jest ustalana
       podczas kompilacji, ale może być  zmieniona  przez  parametr  podany  z
       linii poleceń.

       Liczba   i   źródło   informacji   diagnostycznych  zależy  od  poziomu
       debugowania ustalonego przez klienta. Jeśli masz problemy, ustaw poziom
       debugowania na 3 i przejrzyj pliki z logami.

WERSJA

       Ta  strona  podręcznika  systemowego  obowiązuje dla wersji 2.0 pakietu
       Samba.

AUTOR

       Oryginalne oprogramowanie Samba i  związane  z  nim  narzędzia  zostały
       stworzone przez Andrew Tridgella samba-bugs@samba.org. Samba jest teraz
       rozwijana przez Samba Team jako projekt typu Open  Source,  podobny  do
       sposobu rozwijania jądra Linuksa.

       Oryginalne   strony   podręcznika  systemowego  pakietu  Samba  zostały
       napisane przez Karla  Auera.  Strony  podręcznika  systemowego  zostały
       skonwertowane  do  formatu  YODL (kolejne wspaniałe oprogramowanie Open
       Source,  dostępne  pod  adresem    ftp://ftp.icce.rug.nl/pub/unix/)   i
       odświeżone  dla  wersji  2.0  pakietu Samba przez Jeremy'ego  Allisona.
       samba-bugs@samba.org.

       Zobacz  samba  (7).  Znajdziesz  tam  pełną  listę  współpracowników  i
       informacje jak wysłać informacje o błędach, komentarze itp.