Provided by:
manpages-pl_20060617-2_all 
NAZWA
patch - dołącz plik różnicowy do oryginału
SKŁADNIA
patch [opcje] [plikoryginalny [plikzat]]
lecz zazwyczaj po prostu
patch -pnum <plikzat
OPIS
Patch pobiera plik z łatą, który może zawierać jedną z czterech postaci
różnic, dawanych przez program diff(1). Jeśli plikzat jest pominięty
lub jest myślnikiem, to łata będzie czytana ze standardowego wejścia.
Następnie dołącza te różnice do pliku oryginalnego, dając w efekcie
wersję załataną. Domyślnie, wersja załatana jest podstawiana na miejsce
oryginału. Może też tworzyć kopie zapasowe zmienianego oryginału, zob.
opcja -b lub --backup. Kopia oryginału jest zapisywana obok, z
rozszerzeniem ".orig" (w systemach nie obsługujących długich nazw
plików "~"). Postać nazwy kopii zapasowej można kontrolować przez
opcje -b (--suffix), -B (--prefix), lub -V (--version-control).
Nazwy plików do załatania są zwykle brane z pliku łaty, ale jeśli
łatany będzie tylko jeden plik, to można podać go w wierszu poleceń
jako plikoryginalny.
Podczas uruchamiania, patch próbuje sam określić rodzaj listingu
różnicowego. Można to zrobić też ręcznie, opcjami -c (--context), -e
(--ed), -n (--normal) lub -u (--unified). Różnice typu context
(starego rodzaju, nowego rodzaju i unifikowane (unified)) są nanoszone
na oryginał wprost przez program patch, podczas gdy różnice ed są po
prostu przesyłane poprzez potok do edytora ed(1).
Patch próbuje automatycznie pominąć wszelkie śmieci znajdujące się
przed fragmentem różnicowym, dokonać załatania i znowu pominąć śmieci,
znajdujące się za różnicą. Tak więc przekazanie patchowi, różnicy
znajdującej się np. w wiadomości pocztowej, powinno działać. Jeśli
całość różnic jest wcięta o ten sam rozmiar, lub różnice kontekstowe
zawierają linie zakończone parami CRLF, lub są raz bądź wielokrotnie
zakapsułkowane przez poprzedzenie ciągiem "- " linii zaczynających się
od "-", jak podano w RFC 934, to jest to poprawnie uwzględniane w
łataniu.
W przypadku różnic typu context i w mniejszym stopniu różnic typu
normal, patch potrafi wykryć, kiedy numery linii wymienione w łacie są
nieprawidłowe i spróbuje znaleźć właściwe miejsce. Jako pierwszy
strzał, używany jest numer linii użyty w badanym kawałku plus lub minus
offset użyty do zaaplikowania poprzedniego kawałka. Jeśli nie jest to
właściwe miejsce, nastąpi skanowanie w przód i wstecz w poszukiwaniu
zestawu linii odpowiadającego podanemu kontekstowi. Na początek,
szukane jest miejsce, do którego pasują wszystkie linie fragmentu.
Jeśli nie uda się go znaleźć i mamy do czynienia z różnicami
kontekstowymi a współczynnik `maximum fuzz factor' jest ustawiony na 1
lub więcej, to skanowanie jest powtarzane, lecz teraz ignoruje pierwszą
i ostatnią linię kontekstu. Jeśli i to zawiedzie, a wyżej wymieniony
współczynnik jest ustawiony na 2 lub więcej, to ignorowane będą dwie
pierwsze i dwie ostatnie linie. (Domyślnym współczynnikiem jest 2.)
Jeśli patch nie może znaleźć właściwego miejsca do zaaplikowania
fragmentu różnicy, to wstawi go do pliku odrzuceń, który normalnie ma
nazwę pliku wyjściowego, z dopisaną końcówką .rej (lub # jeśli .rej
utworzyłoby zbyt długą nazwę pliku. Jeśli dodanie nawet pojedynczego
znaku # powoduje, że nazwa pliku staje się za długa, to # zastępuje
ostatni znak nazwy). (Zauważ, że odrzucony fragment zostanie
wyprodukowany jako różnica typu context, niezależnie od postaci łaty
wejściowej. Jeśli była ona typu normal, wiele kontekstów będzie po
prostu pustych.) Numery linii w pliku odrzuceń mogą być inne niż w
łacie: odzwierciedlają one przypuszczalną pozycję w nowym pliku, do
której prawdopodobnie należą odrzucone fragmenty.
Gdy obróbka fragmentu jest zakończona, zostaniesz poinformowany, czy
zakończyła się sukcesem, czy też się nie powiodła i w której linii
(nowego pliku) wg patcha ten fragment powinien się znaleźć. Jeśli jest
ona inna od numeru linii, podanego w pliku różnicowym, zostaniesz
poinformowany o offsecie. Pojedynczy duży offset moe być wskazówką,
że fragment zainstalowano w złym miejscu. Jeśli do porównania użyto
współczynnika `fuzz factor', to też będziesz o tym poinformowany, gdyż
może to być podejrzane. Jeśli użyłeś opcji --verbose, zostaniesz też
powiadomiony o fragmentach dopasowanych dokładnie.
Jeśli w linii komend nie podano żadnego pliku oryginalnego, patch
spróbuje go odgadnąć ze śmieci, zawartych w pliku z różnicą, stosując
poniższe zasady.
Najpierw buduje uporządkowaną listę kandydatur według takich reguł:
+o Jeśli nagłówek jest nagłówkiem różnicy typu context, nazwa starego i
nowego pliku odczytywana jest z niego. Nazwa pliku jest ignorowana
jeśli ma za mało ukośników dla opcji -pnum lub --strip=num. Nazwa
/dev/null jest również ignorowana.
+o Jeśli w początkowych śmieciach jest linia Index: i albo brakuje obu
nazw, starego i nowego pliku, albo patch działa zgodnie z POSIX, to
pobierana jest nazwa z tej linii.
+o W poniższych regułach zakłada się, że rozważane nazwy plików są
uporządkowane (stary, nowy, indeks), niezależnie od kolejności, w
jakiej występują w nagłówku.
Następnie patch wybiera nazwę pliki z listy potencjalnych nazw:
+o Jeśli któryś z wymienionych plików istnieje, to wybierana jest
pierwsza nazwa zgodna z POSIX, w przeciwnym razie najlepsza.
+o Jeżeli patch nie ignoruje RCS, ClearCase i SCCS (zob. opcję -g num
lub --get=num), a tak wskazany plik istnieje, ale znaleziono główną
(master) pozycję RCS, ClearCase lub SCCS, wybrany zostanie pierwszy
plik wymieniony w tej pozycji.
+o Jeśli nie istnieje plik o danej nazwie, nie znaleziono głównej
pozycji RCS, ClearCase lub SCCS, podano jakieś nazwy, patch nie
stosuje się do POSIX, zaś łata wymaga utworzenia pliku, to wybierana
jest najlepsza nazwa wymagająca stworzenia najmniejszej liczby
katalogów.
+o Jeśli powyższy algorytm heurystyczny nie da żadnej nazwy pliku, to
zostaniesz o nią zapytany. Poza tym, jeśli w prowadzących śmieciach
znajduje linia "Prereq: ", patch spróbuje pobrać pierwsze słowo z
tej linii (zwykle numer wersji) i sprawdzić czy istnieje ono w pliku
wejściowym. Jeśli nie, patch zapyta o potwierdzenie przed
kontynuacją.
Efektem tego wszystkiego jest to, że powinieneś być w stanie podać w
interfejsie newsów następujące:
| patch -d /usr/src/local/blurfl
i tym samym załatać katalog blurfl bezpośrednio z artykułu, który
zawiera łatę.
Jeśli plik z łatą składa się z więcej niż jednej łaty, program patch
spróbuje zaaplikować je tak, jakby przyszły w osobnych plikach z
łatami. Znaczy to między innymi tyle, że nazwa łatanego pliku jest
określana dla każdego listingu różnic z osobna i że śmieci, znajdujące
się przed każdym z listingów będą analizowane jak opisano wyżej. Do
kolejnych łat można przekazywać opcje (i inną oryginalną nazwę pliku),
oddzielając odpowiadające listy argumentów znakiem ' +'. (Lista
argumentów kolejnej łaty nie musi jednak podawać nowej nazwy pliku z
łatą.)
OPCJE
-b, --backup
Tworzy pliki kopii zapasowych. To znaczy, przy łataniu pliku,
zamiast usuwania oryginału tworzy jego kopię lub zmienia nazwę. Jako
kopia zapasowa pliku, który nie istniał tworzony jest pusty plik,
zastępczo reprezentujący nieistniejący oryginał. Sposób ustalania
nazw plików kopii zapasowych opisano przy opcjach -V lub
--version-control.
--backup-if-mismatch
Tworzy kopię zapasową jeśli łata nie pasuje dokładnie do pliku a nie
zażądano w inny sposób tworzenia kopii. Jest to zachowanie domyślne,
chyba że patch działa zgodnie z POSIX.
--no-backup-if-mismatch
Nie tworzy kopii zapasowej jeśli łata nie pasuje dokładnie do pliku
i jeśli nie zażądano w inny sposób tworzenia kopii. Jest to
zachowanie domyślne gdy patch działa zgodnie z POSIX.
-B pref, --prefix=pref
Poprzedza przedrostkiem pref nazwę pliku podczas tworzenia nazwy
zwykłej kopii. Na przykład, przy -B /junk/ nazwą zwykłej kopii dla
src/patch/util.c jest /junk/src/patch/util.c.
--binary
Za wyjątkiem standardowego wyjścia i /dev/tty, wszystkie pliki czyta
i zapisuje w trybie binarnym. Opcja ta nie ma żadnych skutków na
systemach zgodnych z POSIX. Na systemach podobnych do DOS, gdzie ma
znaczenie, łata powinna być tworzona przy użyciu diff -a --binary.
-c, --context
Wymusza interpretację pliku z łatą jako różnicy typu context.
-d kat, --directory=katalog
Powoduje interpretację katalogu jako katalogu, który ma być bieżącym
i przechodzi do niego przed zrobieniem czegokolwiek innego.
-D symb, --ifdef=symb
Powoduje używanie konstrukcji "#ifdef...#endif" do oznaczania zmian.
symb będzie symbolem różnicującym.
--dry-run
Wypisuje wynik łatania bez faktycznego zmieniania plików.
-e, --ed
Wymusza interpretację pliku z łatą jako skryptu ed.
-E, --remove-empty-files
Powoduje, że usuwane są pliki wyjściowe, które po zaaplikowaniu łat
są puste. Zwykle użycie tej opcji nie jest konieczne, gdyż program
potrafi zbadać znaczniki czasu w nagłówku i stwierdzić, czy po
naniesieniu łat plik powinien istnieć. Jeśli jednak wejście nie
jest plikiem różnic kontekstowych lub gdy patch działa zgodnie z
POSIX, puste załatane pliki nie będą usuwane, dopóki nie zostanie
podana ta opcja. Podczas usuwania pliku patch usiłuje usunąć
również jego puste katalogi nadrzędne.
-f, --force
Wymusza założenie, że użytkownik dokładnie wie co robi i powoduje
niezadawanie pytań. Pomija łaty, z których nagłówków nie wynika,
jaki plik powinien być załatany; pliki są łatane nawet jeśli mają
złą wersję dla linii Prereq:; zakłada, że łaty nie są odwrócone,
nawet jeśli tak wyglądają. Opcja ta nie eliminuje komentarzy; do
tego użyj -s.
-F num, --fuzz=num
Ustawia współczynnik `maximum fuzz factor'. Opcja ta tyczy się
tylko różnic typu context i powoduje, że patch ignoruje maksymalnie
tyle linii, zaglądając w miejsca, gdzie ma zainstalować fragment
łaty. Zauważ, że duży współczynnik zwiększa prawdopodobieństwo
nieprawidłowego naniesienia łaty. Domyślną wartością jest 2 i nie
może być ustawiona na więcej niż liczba linii kontekstu w różnicy,
czyli zwykle 3.
-g num, --get=num
Steruje akcjami programu patch gdy oryginalny plik jest pod kontrolą
RCS lub SCCS, a nie istnieje lub jest przeznaczony tylko dla
odczytu. Także wtedy, gdy jest pod kontrolą ClearCase, a nie
istnieje. Jeżeli num jest dodatnie, to pobiera (get) lub
aktualizuje (check out) plik z danego systemu kontroli wersji
(revision control system). Jeśli wynosi zero, patch ignoruje system
kontroli wersji i nie pobiera pliku; jeśli num jest ujemne, to pyta
użytkownika czy pobrać plik. Domyślna wartość tej opcji określana
jest wartością zmiennej środowiska PATCH_GET jeśli takowa istnieje;
jeśli nie, to wartość domyślna jest zerem, gdy patch działa zgodnie
z POSIX, w przeciwnym razie jest ujemna.
-i plikaty, --input=plikaty
Odczytuje łatę z plikuaty. Jeśli plikiematy jest -, to ze
standardowego wejścia, domyślnie.
-l, --ignore-whitespace
Wykonuje swobodniejsze porównywanie wzorców, w przypadku, gdy w
pliku pozamieniano tabulacje i spacje. Dowolna sekwencja białych
spacji (znaków tabulacji lub spacji) w linii pliku łaty będzie
odpowiadać dowolnej sekwencji białych spacji oryginalnego pliku.
Ciągi białych spacji występujące na końcach linii są ignorowane.
Normalne znaki muszą wciąż dokładnie pasować. Każda linia kontekstu
nadal musi pasować do linii oryginalnego pliku.
-n, --normal
Powoduje, że plik z łatą jest interpretowany jak różnica typu
`normal'.
-N, --forward
powoduje ignorowanie łat, które wydają się być odwrócone lub już
zaaplikowane. Zobacz też -R.
-o plik-wyj, --output=plik-wyj
Zamiast łatania bezpośrednio oryginalnych plików, wynik jest
kierowany do plik-wyj.
-pnum, --strip=num
Z każdej nazwy pliku znalezionej w pliku łaty ujmuje najmniejszy
przedrostek zawierający num początkowych ukośników. Ciąg kilku
sąsiadujących ukośników liczy się za jeden ukośnik. Opcję
przewidziano na wypadek gdybyś przechowywał pliki w innym katalogu
niż osoba, która przesłała łatę. Na przykład, załóżmy, że nazwa
pliku w łacie miała wartość
/u/howard/src/blurfl/blurfl.c
ustawienie -p lub -p0 nie zmienia jej, -p1 daje
u/howard/src/blurfl/blurfl.c
bez początkowego ukośnika, a -p4 daje
blurfl/blurfl.c
natomiast niepodanie -p w ogóle, daje po prostu blurfl.c. Wynik tej
operacji jest poszukiwany albo w katalogu bieżącym, albo w katalogu
podanym przez opcję -d.
--posix
Postępuje bardziej zgodnie ze standardem POSIX:
+o Dociekając nazw plików z nagłówków różnic z listy (stary, nowy,
indeks) bierze pierwszy istniejący plik.
+o Nie usuwa plików, które po załataniu stają się puste.
+o Nie pyta o pobieranie plików z RCS, ClearCase czy SCCS.
+o Wymaga, by w wierszu poleceń wszystkie opcje występowały przed
nazwami plików.
+o Nie tworzy kopii zapasowych przy wystąpieniu niezgodności.
--quoting-style=wyraz
Używa stylu wyraz do cytowania nazw wyjściowych. Wyraz powinien być
jednym z poniższych:
literal
Wypisuje nazwy bez zmian.
shell Cytuje nazwy dla powłoki jeśli zawierają metaznaki powłoki
lub spowodowałyby dwuznaczność wyniku.
shell-always
Cytuje nazwy dla powłoki, nawet wtedy, gdy normalnie nie
wymagałyby cytowania.
c Cytuje nazwy jak dla łańcuchów w języku C.
escape Cytuje jak z c, z wyjątkiem tego, iż pomija otaczające znaki
cudzysłowu.
Wartość domyślną opcji --quoting-style można określić za pomocą
zmiennej środowiska QUOTING_STYLE. Jeśli nie jest ona ustawiona, to
wartością domyślną jest shell.
-r plik-odrz, --reject-file=plik-odrz
Odrzucone poprawki są umieszczane w zadanym pliku-odrz, a nie w
domyślnym pliku odrzuceń .rej.
-R, --reverse
Mówi, że łata ta została utworzona przy zamienionych miejscami
starych i nowych plikach [tłum. zamiast `diff -c stary nowy' użyto
pomyłkowo `diff -c nowy stary']. (Tak, obawiam się że czasem się to
zdarza, natura ludzka jest jaka jest.) Patch Spróbuje zamienić
każdy fragment przed jego zaaplikowaniem. Odrzucenia wyjdą w
formacie zamienionym (swapped). Opcja -R nie działa ze skryptami
różnicowymi eda gdyż jest tam zbyt mało danych do zrekonstruowania
operacji odwrotnej.
Jeśli pierwszy fragment łaty zawiedzie, patch odwraca ten fragment,
sprawdzając czy nie może być tak zaaplikowany. Jeśli może,
zostaniesz zapytany czy chcesz ustawić opcję -R. Jeśli nie, łata
będzie aplikowana dalej w sposób tradycyjny. (Uwaga: metoda ta nie
może wykryć łaty odwróconej jeśli jest to różnica typu normal i
jeśli pierwszą komendą jest doklejanie (append) (tj. powinno to być
kasowanie -- delete). Jest tak dlatego, że doklejanie zawsze działa,
gdyż pusty kontekst pasuje wszędzie. Szczęśliwym trafem, wiele łat
raczej dodaje lub zmienia linie niż je kasuje, więc większość
odwróconych różnic typu normal zaczyna się od kasowania, co
zawiedzie i wywoła heurystykę.)
-s, --silent, --quiet
Powoduje, że patch działa cicho, chyba że pojawi się błąd.
-t, --batch
Podobne do -f, gdyż eliminuje pytania, lecz działa według innych
założeń: pomija łaty, których nagłówki nie zawierają nazw plików
(tak samo jak -f), pomija łaty dla plików ze złymi wersjami Prereq:
i przyjmuje, że łaty są odwrócone, jeśli na takie wyglądają.
-T, --set-time
Ustawia czasy modyfikacji i ostatniego dostępu załatanych plików
według znaczników czasu podanych w nagłówkach różnic typu context,
zakładając, że nagłówki te stosują czas lokalny. Opcja ta jest
niezalecana, gdyż użycie łat korzystających z czasu lokalnego przez
osoby z innych stref czasowych nie jest łatwe. Ponadto znaczniki
czasu lokalnego nie są jednoznaczne w przypadku, gdy zegar lokalny
jest cofany w związku z dostosowywaniem do czasu letniego. Zamiast
tej opcji, powinno się tworzyć łaty z czasem uniwersalnym (UTC) i
stosować opcję -Z lub --set-utc.
-u, --unified
Wymusza interpretację łaty jako różnicy typu unified context
(zunifikowana różnica kontekstowa).
-V metoda, --version-control=metoda
-V metoda, --version--control=metoda Powoduje, że metoda staje się
metodą tworzenia nazw plików zapasowych. Rodzaje robionych kopii
zapasowych można również podać w zmiennej środowiskowej
PATCH_VERSION_CONTROL (lub, jeśli nie jest ustawiona, zmienną
VERSION_CONTROL), która jest przesłaniana przez tę opcję. Wybrana
metoda nie ma wpływu na to, czy kopie zapasowe będą wykonywane, i w
jakich przypadkach. Określa tylko sposób tworzenia nazw plików
zapasowych. Wartość metody jest podobna jak zmiennej `version-
control' GNU Emacsa. Patch rozpoznaje też ich bardziej opisowe
synonimy. Poprawne wartości to (przyjmowane są rozróżnialne
skróty):
numbered lub t
Tworzy zawsze numerowane kopie zapasowe. Nazwą numerowanej kopii
zapasowej pliku F jest F.~N~ gdzie N to numer wersji.
existing lub nil
Tworzy numerowane kopie zapasowe plików, które już je mają, a
zwykłe kopie dla pozostałych. Tak jest domyślnie.
`never' lub `simple'
Zawsze robi zwykłe kopie zapasowe. Opcje -B lub --prefix, -Y lub
--basename-prefix i -z lub --suffix określają nazwę pliku zwykłej
kopii zapasowej. Jeżeli nie podano żadnej z nich, to stosowany
jest przyrostek zwykłej kopii zapasowej. Jest to wartość
zmiennej środowiska SIMPLE_BACKUP_SUFFIX, jeśli jest ona
ustawiona, lub .orig w przeciwnym razie.
Przy kopiach numerowanych lub zwykłych, jeśli nazwa pliku kopii
zapasowej jest zbyt długa, to zamiast niej używa się przyrostka
kopii ~. Jeżeli nawet dodanie ~ spowodowałoby, że nazwa będzie za
długa, to ~ zastępuje ostatni znak nazwy pliku.
--verbose
Wypisuje dodatkowe informacje o wykonywanej pracy.
-x num, --debug=num
ustawia wewnętrzne flagi debuggowe. Ma to znaczenie tylko dla
łataczy programu patch.
-Y pref, --basename-prefix=pref
Przy tworzeniu nazwy zwykłej kopii poprzedza przedrostkiem pref
podstawową część nazwy pliku. Na przykład, przy -Y .del/ nazwą
pliku zwykłej kopii zapasowej dla src/patch/util.c jest
src/patch/.del/util.c.
-z suffix, --suffix=suffix
Powoduje, że suff jest interpretowane jako przyrostek nazw zwykłych
kopii zapasowych. Na przykład, przy -z - nazwą pliku zwykłej kopii
kopii dla src/patch/util.c jest src/patch/util.c-. Przyrostek kopii
można też określić za pomocą zmiennej środowiska
SIMPLE_BACKUP_SUFFIX, która jest przesłaniana przez tę opcję.
-Z, --set-utc
Ustawia czasy modyfikacji i ostatniego dostępu załatanych plików
według znaczników czasu podanych w nagłówkach różnic typu context,
zakładając, że nagłówki te stosują czas uniwersalny - Coordinated
Universal Time (UTC, znany też jako czas średni Greenwich GMT).
Zobacz też opcja -T lub --set-time.
Opcje -Z lub --set-utc i -T lub --set-time normalnie powstrzymują
się od ustawiania czasu pliku jeśli jego oryginalny czas nie pasuje
do czasu podanego w nagłówku łaty lub jej zawartość nie pasuje
dokładnie do łaty. Jednak, jeśli podano opcję -f lub --force, to
czas pliku jest ustawiany bez względu na niezgodności.
Z powodu ograniczeń formatu wyjściowego stosowanego przez diff,
opcje te nie potrafią aktualizować czasów plików, których zawartość
się nie zmieniła. Wykorzystując te opcje powinno się pamiętać o
usunięciu (np. za pomocą make clean) wszystkich plików, które zależą
od załatanych, by późniejsze wywołania make nie zostały zmylone
czasem załatanych plików.
--help
Wypisuje listę opcji i kończy działanie.
-v, --version
Wypisuje wersję programu i kończy działanie.
ŚRODOWISKO
PATCH_GET
Określa, czy patch powinien domyślnie pobierać brakujące lub
przeznaczone tylko do odczytu pliki z RCS, ClearCase lub SCCS.
Zobacz opis opcji -g lub --get.
POSIXLY_CORRECT
Jeśli jest ustawiona, patch ściślej stosuje się do standardu POSIX w
zachowaniu domyślnym. Zobacz opis opcji --posix.
QUOTING_STYLE
Domyślna wartość opcji --quoting-style.
SIMPLE_BACKUP_SUFFIX
Przyrostek stosowany do tworzenia nazw plików zwykłych kopii
zapasowych .orig.
TMPDIR, TMP, TEMP
Katalog do przechowywania plików tymczasowych. patch wykorzystuje
pierwszą zmienną środowiska z tej listy, jaka jest ustawiona. Jeśli
żadna nie jest, wartość domyślna zależy od systemu: normalnie na
maszynach uniksowych jest to /tmp.
VERSION_CONTROL lub PATCH_VERSION_CONTROL
Wybiera metodę kontroli wersji kopii pliku; zobacz opcja -v lub
--version-control.
PLIKI
$TMPDIR/p*
pliki tymczasowe
/dev/tty
terminal sterujący; używany do uzyskania odpowiedzi na pytania
zadawane użytkownikowi.
ZOBACZ TAKŻE
diff(1) ed(1).
Marshall T. Rose and Einar A. Stefferud, Proposed Standard for Message
Encapsulation, Internet RFC 934 <URL:ftp://ftp.isi.edu/in-
notes/rfc934.txt> (1985-01).
UWAGI DLA WYSYŁAJĄCYCH ŁATY
Istnieje kilka rzeczy, o których należy pamiętać przy wysyłaniu łat.
Twórz łatę według sprawdzonego schematu. Dobrą metodą jest polecenie
diff -Naur stary nowy gdzie stary i nowy identyfikują stary i nowy
katalog. Nazwy stary i nowy nie powinny zawierać żadnych ukośników.
Nagłówki z poleceń diff powinny zawierać daty i czasy czasu
uniwersalnego (UTC) z zastosowaniem tradycyjnego formatu uniksowego, by
odbiorcy łaty mogli skorzystać z opcji -Z lub --set-utc. Oto
przykładowe polecenie, z użyciem składni powłoki Bourne'a:
LC_ALL=C TZ=UTC0 diff -Naur gcc-2.7 gcc-2.8
Powiadom odbiorców, jak zaaplikować łatę, wskazując, do którego
katalogu przejść cd i jakich opcji patch użyć. Zalecany jest łańcuch
opcji -Np1. Wypróbuj procedurę stawiając się na miejscu odbiorcy i
stosując łatę na kopię oryginalnych plików.
Możesz oszczędzić ludziom wielu problemów, zachowując plik patchlevel.h
Jest on łatany aby zwiększyć poziom łaty (patch level). Umieść go jako
pierwszą różnicę w pliku z łatą, który wysyłasz. Jeśli do łaty
wstawisz linię Prereq:, to nie pozwoli ona na stosowanie łat poza
kolejnością bez ostrzeżenia.
Możesz utworzyć plik u odbiorcy wysyłając mu różnicę z porównania
/dev/null lub pusty plik o dacie równej Epoce (1970-01-01 00:00:00 UTC)
z plikiem, który chcesz stworzyć. Zadziała to tylko jeśli plik taki
jeszcze nie istnieje w katalogu docelowym. I odwrotnie, możesz usunąć
plik wysyłając różnicę kontekstową porównującą plik do usunięcia z
pustym plikiem datowanym na Epokę. Plik nie zostanie usunięty jeśli
patch działa zgodnie z POSIX a nie podano opcji -E lub
--remove-empty-files. Prostą metodą generowania łat, które tworzą i
usuwają pliki jest użycie opcji -N lub --new-file programu GNU diff.
Jeśli spodziewasz się, że odbiorca użyje opcji -pN, nie wysyłaj wyjścia
wyglądającego tak:
diff -Naur v2.0.29/prog/README prog/README
--- v2.0.29/prog/README Mon Mar 10 15:13:12 1997
+++ prog/README Mon Mar 17 14:58:22 1997
bo obie nazwy plików mają różną liczbę ukośników, a rozmaite wersje
patch różnie interpretują nazwy plików. Unikniesz mylnej
interpretacji, wysyłając zamiast tego takie wyjście:
diff -Naur v2.0.29/prog/README v2.0.30/prog/README
--- v2.0.29/prog/README Mon Mar 10 15:13:12 1997
+++ v2.0.30/prog/README Mon Mar 17 14:58:22 1997
Unikaj wysyłania łat porównujących pliki o takich nazwach, jakie mają
kopie zapasowe, jak np. README.orig, gdyż może to zmylić patch, tak że
będzie nakładał łatę na plik kopii zamiast na rzeczywisty plik.
Zamiast tego powinieneś wysyłać łaty porównujące pliki o takich samych
nazwach podstawowych, położone w różnych katalogach, np. old/README i
new/README.
Uważaj by nie wysyłać łat odwrotnych, gdyż powoduje to, że ludzie
zastanawiają się czy już załączyli łatę.
Nie próbuj budować łat, które zmieniały by pliki pochodne (np. plik
configure, w którym jest linia configure: configure.in w swoim
makefile), ponieważ odbiorca i tak powinien być w stanie je odtworzyć.
Jeśli musisz wysłać różnice plików pochodnych, utwórz je używając czasu
uniwersalnego UTC; odbiorcy powinni zaaplikować łątę stosując opcję -Z
lub --set-utc, a następnie usunąć wszystkie niełatane pliki, które
zależą od właśnie załatanych (np. za pomocą make clean).
Mimo iż można umieścić 582 listingów różnic w jednym pliku, to lepiej
wstawić grupy powiązanych łat do osobnych plików.
Poza tym, upewnij się, że podałeś poprawnie nazwy plików, zarówno w
nagłówku różnicy kontekstowej, jak i w linii Index:. Jeśli łatasz coś
w podkatalogu, upewnij się, że powiadomiłeś użytkownika, by podał opcję
-p.
DIAGNOSTYKA
Zbyt wiele by tu wymieniać, lecz ogólnie wskazują, że patch nie mógł
przetworzyć pliku z łatą.
Jeśli podano opcję --verbose, komunikat Hmm... wskazuje, że w pliku z
łatą jest nieprzetworzony tekst i że patch próbuje domyślić się, czy
znajduje się w nim łata, a jeśli tak, to jakiego jest rodzaju.
Patch kończy pracę z kodem 0 jeśli wszystkie kawałki zaaplikowano
poprawnie, 1 jeśli jakieś nie mogły być zaaplikowane, a 2 w przypadku
poważniejszych kłopotów. Podczas aplikowania zbioru łat w pętli,
umożliwia ci sprawdzenie tego kodu, tak by nie dołączać już reszty łat
do częściowo połatanego pliku.
ZASTRZEŻENIA
Różnice kontekstowe nie mogą wiarygodnie odwzorowywać tworzenia lub
usuwania pustych plików, pustych katalogów czy plików specjalnych, jak
dowiązania symboliczne. Nie potrafią też reprezentować zmian w
metadanych pliku, takich jak właściciel, grupa, prawa czy to, że jeden
plik jest twardym dowiązaniem do drugiego. Jeśli takie zmiany są
również wymagane, łacie powinny towarzyszyć osobne instrukcje (np. w
postaci skryptu powłoki).
Patch nie potrafi stwierdzić, czy w skrypcie ed nie istnieją numery
linii, a w normalnych różnicach może wykryć niewłaściwe numery tylko
gdy odnajdzie zmianę lub usunięcie. Różnica kontekstowa, używająca
współczynnika `fuzz factor' 3 może mieć podobne problemy. Dopóki nie
zostanie dodany właściwy interaktywny interfejs użytkownika, powinieneś
raczej w tych wypadkach robić różnice typu context. Zobaczysz czy
zmiany mają sens. Oczywiście kompilowanie bez błędów jest całkiem
dobrym wskazaniem, że łata zadziałała, lecz nie jest to zawsze prawda.
Patch zwykle daje prawidłowe wyniki, nawet gdy musi dużo zgadywać.
Jednak rezultaty mają gwarancję prawidłowości tylko wtedy, gdy łaty
aplikowane są do dokładnie tej samej wersji pliku, z której zostały
wygenerowane.
KWESTIE ZGODNOŚCI
Standard POSIX podaje zachowanie, które różni się od tradycyjnego
zachowania się patcha. Powinieneś pamiętać o tych różnicach jeśli
musisz współpracować z patch w wersji 2.1 lub wcześniejszymi, które nie
są zgodne z POSIX.
+o W tradycyjnym patchu argument opcji -p był opcjonalny, a gołe -p
było równoważne -p0. Obecnie opcja -p wymaga argumentu, a -p 0 jest
teraz równoważnikiem -p0. Dla zachowania maksymalnej zgodności,
stosuj opcje typu -p0 i -p1.
Ponadto, tradycyjny patch po prostu zlicza ukośniki przy obcinaniu
przedrostków ścieżkowych; patch liczy obecnie składowe nazwy pliku.
To znaczy, ciąg sąsiadujących ukośników liczy się obecnie za jeden
ukośnik. Dla zachowania maksymalnej zgodności, unikaj wysyłania łat
zawierających // w nazwach plików.
+o W tradycyjnym patchu, tworzenie kopii zapasowych było włączone
domyślnie. Zachowanie to jest teraz włączane opcją -b lub --backup.
I odwrotnie, w POSIX-owym patch, kopie nigdy nie są tworzone, nawet
jeśli wystąpi niedopasowanie łaty. W GNU patch, zachowanie to jest
włączane opcją --no-backup-if-mismatch lub przez włączenie zgodności
z POSIX opcją --posix albo ustawieniem zmiennej środowiska
POSIXLY_CORRECT.
Opcja -b suffix tradycyjnego patch jest równoważna opcjom
-b -z suffix dla GNU patch.
+o Tradycyjny patch stosuje skomplikowaną (i nie w pełni
udokumentowaną) metodę domyślania się z nagłówka łaty nazwy pliku do
załatania. Metoda ta nie jest zgodna z POSIX i ma kilka
niepoprawnie zakodowanych fragmentów [gotchas]. Obecny patch
korzysta z innej, równie skomplikowanej (ale lepiej udokumentowanej)
metody, która jest opcjonalnie zgodna z POSIX; mamy nadzieję, że ma
mniej błędów. Obie te metody są ze sobą zgodne jeśli nazwy plików w
nagłówku różnicy kontekstowej i w linii Index: po obcięciu
przedrostka są identyczne. Normalnie łata jest zgodna jeśli
wszystkie nazwy plików w nagłówku zawierają tę samę liczbę
ukośników.
+o Gdy tradycyjny patch zadawał użytkownikowi pytanie, kierował je na
standardowe wyjście błędów i oczekiwał odpowiedzi z pierwszego pliku
poniższej listy będącego terminalem: standardowe wyjście błędów,
standardowe wyjście, /dev/tty, i standardowe wejście. Teraz patch
wysyła pytania na standardowe wyjście i pobiera odpowiedzi z
/dev/tty. Zmieniono domyślne odpowiedzi na niektóre z pytań.
Dzięki temu patch nigdy nie wchodzi w nieskończoną pętlę przy
stosowaniu domyślnych odpowiedzi.
+o Tradycyjny patch kończył działanie z kodem równym liczbie błędnych
fragmentów, albo z kodem 1 jeśli napotkano poważny problem. Obecnie
patch kończy działanie z kodem 1 jeśli nie udało się zaaplikować
jakichś fragmentów, albo 2 jeśli napotkano poważny problem.
+o Wysyłając instrukcje określające sposób skorzystania z łaty przez
kogoś pracującego z GNU patch, tradycyjnym patchem, lub patch em
zgodnym z POSIX ogranicz się do podanych niżej opcji. W tym
zestawieniu spacje są znaczące, a argumenty wymagane.
-c
-d kat
-D symb
-e
-l
-n
-N
-o plik-wyj
-pnum
-R
-r plik-odrz
BŁĘDY
Zgłoszenia błędów proszę wysyłać do <bug-gnu-utils@gnu.org>.
Mógłby być sprytniejszy co do częściowych trafień, nadmiernie
odbiegających od normy offsetów i zamienionego kodu, lecz wymagałoby to
dodatkowego przebiegu.
Jeśli kod został powielony (np. #ifdef STARYKOD ... #else ... #endif),
patch nie może załatać obu wersji, i jeśli w ogóle zadziała,
prawdopodobnie załata niewłaściwą i powie, że udało mu się z obydwiema.
Jeśli aplikujesz łatę, którą już zaaplikowałeś, patch pomyśli że jest
to odwrotna łata i zaoferuje zdjęcie łaty. Można to uważać za
zaprojektowaną funkcję programu.
KOPIOWANIE
Copyright 1984, 1985, 1986, 1988 Larry Wall.
Copyright 1989, 1990, 1991, 1992, 1993, 1994, 1995, 1996, 1997, 1998
Free Software Foundation, Inc.
Permission is granted to make and distribute verbatim copies of this
manual provided the copyright notice and this permission notice are
preserved on all copies.
Permission is granted to copy and distribute modified versions of this
manual under the conditions for verbatim copying, provided that the
entire resulting derived work is distributed under the terms of a
permission notice identical to this one.
Permission is granted to copy and distribute translations of this
manual into another language, under the above conditions for modified
versions, except that this permission notice may be included in
translations approved by the copyright holders instead of in the
original English.
AUTORZY
Larry Wall napisał pierwotną wersję patcha. Paul Eggert usunął
istniejące w programie arbitralne ograniczenia. Dodał obsługę plików
binarnych, ustawianie czasów pliku i usuwanie plików, i uczynił go
bardziej zgodnym z POSIX-em. Swój wkład wnieśli też Wayne Davison,
który dodał obsługę formatu unidiff, i David MacKenzie, który dołożył
obsługę ustawień i kopii zapasowych.