Provided by:
manpages-pl_20060617-2_all 
NAZWA
smbclient - klient zasobów SMB/CIFS podobny do ftp
SKŁADNIA
smbclient nazwausługi [hasło] [-s smb.conf] [-B adres IP] [-O opcje
gniazd] [-R porządek sprawdzania nazw] [-M nazwa NetBIOS] [-i zasięg]
[-N] [-n nazwa NetBIOS] [-d poziom debugowania] [-P] [-p port] [-l
podstawa nazwy logów] [-h] [-I adres IP] [-E] [-U nazwa użytkownika]
[-L nazwa NetBIOS] [-t kod terminala] [-m maksymalny poziom protokołu]
[-W grupa robocza] [-T<c|x>IXFqgbNan] [-D katalog] [-c lista komend]
OPIS
Ten program jest częścią pakietu Samba.
smbclient jest klientem, który potrafi 'rozmawiać' z serwerem SMB/CIFS.
Oferuje on interfejs podobny do tego z programu ftp (zobacz ftp (1)).
Umożliwia on rzeczy takie jak pobieranie plików z serwera na lokalny
komputer, umieszczanie plików z lokalnego komputera na serwer,
pobieranie informacji o katalogach z serwera itp.
OPCJE
nazwa usługi
nazwa usługi jest nazwą usługi na serwerze, z której chcesz
skorzystać. Nazwa usługi na postać //serwer/usługa, gdzie
serwer jest nazwą NetBIOS serwera SMB/CIFS oferującego pożądaną
usługę, a usuga jest nazwą pożądanej usługi. Aby w taki sposób
połączyć się z usługą drukarka na serwerze SMB/CIFS serwersmb,
powinieneś użyć nazwy usługi
//serwersmb/drukarka
Zauważ, że nazwą serwera nie musi być nazwą IP (DNS) hosta tego
serwera. Wymaganą nazwą jest nazwa NetBIOS serwera, która nie
musi być taka sama jak adres IP (DNS) serwera.
Nazwa serwera jest sprawdzana zgodnie z parametrem -R smbclienta
lub używając parametru name resolve order z pliku smb.conf,
pozwalającego administratorowi na zmianę porządku i metod
znajdywania nazw.
hasło parametr hasło jest hasłem wymaganym do uzyskania dostępu do
określonej usługi na określonym serwerze. Jeśli ten parametr
jest podany, opcja -N (pomiń zapytanie o hasło) jest brana pod
uwagę.
Nie ma domyślnego hasła. Jeśli nie podano hasła przy wywołaniu
programu (używając tego parametru lub dodając hasło do opcji -U
(zobacz niżej)) i nie została podana opcja -N klient zapyta się
o hasło, nawet jeśli pożądana usługa nie wymaga takowego. (Jeśli
hasło nie jest potrzebne, po prostu wciśnij ENTER aby podać
zerowe hasło.)
Uwaga: Niektóre serwery (włączając w to OS/2 i Windows for
Workgroups) wymagają hasła pisanego dużymi literami. Hasła
pisane małymi literami lub mieszane mogą być odrzucone przez te
serwery.
Bądź ostrożny w dodawaniu haseł do skryptów.
-s smb.conf
Ten parametr określa ścieżkę do pliku konfiguracyjnego pakietu
Samba, smb.conf. Ten plik kontroluje wszystkie aspekty
konfiguracji Samby na komputerze. Smbclient także musi
przeczytać ten plik.
-B adres IP
Adres IP używany przy wysyłaniu pakietu rozgłoszeniowego.
-O opcje gniazd
Opcje gniazd TCP do ustawienia przez klienta. Zobacz parametr
opcje gniazd na stronie podręcznika systemowego smb.conf (5) aby
sprawdzić listę poprawnych opcji.
-R porządek sprawdzania nazw
Ta opcja pozwala użytkownikowi programu smbclient na ustalenie,
jakie usługi sprawdzania nazw zostaną użyte do sprawdzenia nazwy
NetBIOS hosta, z którym chcesz się połączyć.
Opcjami są:
o lmhosts : Sprawdzanie adresów IP w pliku lmhosts Samby. Plik
lmhosts jest przechowywany w tym samym katalogu, co plik
smb.conf.
o host : Przeprowadź standardową zamianę nazwy hosta na adres IP
korzystając z pliku systemowego /etc/hosts, służącego do
przeszukiwań NIS i DNS. Ta metoda sprawdzania nazw jest zależna
od systemu operacyjnego.
o wins : zapytaj o nazwę komputer z adresem IP podanym w
parametrze wins server z pliku smb.conf. Jeśli nie podano
żadnego serwera WINS ta metoda jest pomijana.
o bcast : Rozgłoś zapytanie na każdym ze znanych lokalnych
interfejsów sieciowych wymienionych w parametrze interfaces z
pliku smb.conf. Jest to najmniej wiarygodna metoda sprawdzania
nazw, ponieważ zależy ona od tego, czy docelowy host jest
aktualnie podłączony do podsieci. Aby podać konkretny adres
rozgłoszeniowy można użyć opcji -B.
Jeśli ten parametr nie jest ustawiony, użyta zostanie opcja name
resolve order z pliku smb.conf.
Domyślną kolejnością jest lmhosts, host, wins, bcast. Bez
parametru -R lub bez żadnego wpisu w parametrze "name resolve
order" z pliku smb.conf metody sprawdzania nazw będą używane w
tej kolejności.
-M nazwa NetBIOS
Ta opcja umożliwia ci wysłanie wiadomości na inny komputer przy
użyciu protokołu "WinPopup". Po ustanowieniu połączenia wpisz
swoją wiadomość. Aby zakończyć wpisywanie wciśnij ^D (control-
D).
Jeśli na komputerze docelowym jest uruchomiony WinPopup,
użytkownik otrzyma wpisaną wiadomość i prawdopodobnie usłyszy
sygnał dźwiękowy. Jeśli WinPopup nie jest uruchomiony, wiadomość
nie zostanie doręczona a żadna wiadomość o błędzie się nie
pojawi.
Wiadomość zostanie obcięta, jeśli jej rozmiar przekracza 1600
bajtów. Jest to ograniczenie protokołu.
Przydatną sztuczką jest wysłanie wiadomości na standardowe
wejście programu smbclient. Na przykład
cat mojawiadomość.txt | smbclient -M JANEK
wyśle wiadomość z pliku mojawiadomość.txt na komputer JANEK.
Mogą się też przydać opcje -U i -I, które kontrolują części OD i
DO wiadomości.
Zobacz opcję message command z pliku smb.conf (5) opisującą
zachowanie się Samby w przypadku otrzymania wiadomości WinPopup.
Uwaga: skopiuj skrót do programu WinPopup do grupy autostart
systemu Windows, jeśli chcesz zawsze mieć możliwość odbierania
wiadomości.
-i zasięg
Ta opcja określa zasięg NetBIOS, który smbclient będzie używał
do komunikowania się przy generowaniu nazw NetBIOS. Szczegółowe
informacje dotyczące zasięgów NetBIOS możesz znaleźć w
rfc1001.txt i rfc1002.txt. Zasięgi NetBIOS są bardzo rzadko
używane. Zmieniaj te ustawienia tylko jeśli jesteś
administratorem wszystkich systemów NetBIOS, z którymi chcesz
się komunikować.
-N Jeśli ta opcja jest ustawiona, pomijane jest normalne zapytanie
klienta o hasło użytkownika. Ta opcja jest przydatna przy
łączeniu się z usługą, która nie wymaga hasła.
Normalnie klient pyta o hasło, chyba że hasło podane jest w
linii poleceń lub posłużono się tym parametrem.
-n nazwa NetBIOS
Domyślnie klient użyje nazwy lokalnego hosta (dużymi literami)
jako swojej nazwy NetBIOS. Ten parametr pozwala na ustalenie
dowolnej nazwy NetBIOS.
-d poziom debugowania
poziom debugowania jest liczbą od 0 do 10, lub literą 'A'.
Jeśli ten parametr nie jest podany, domyślną wartością jest
zero.
Im wyższa jest ta wartość, tym więcej szczegółów będą zawierały
logi. Przy poziomie 0 raportowane będą tylko krytyczne błędy i
poważne ostrzeżenia. Poziom 1 jest sensowny dla normalnej pracy
- generuje małą, ale wystarczającą ilość informacji o
przeprowadzanych operacjach.
Poziomy powyżej 1 wygenerują znaczną ilość danych i powinny być
używane tylko przy poszukiwaniu przyczyn problemów. Poziomy
powyżej 3 są zaprojektowane tylko dla deweloperów i generują
OGROMNĄ ilość danych, przy czym większość jest nieczytelna.
Jeśli poziom debugowania będzie ustawiony na 'A', zostaną
zapisane wszystkie informacje. Ta opcja jest tylko dla
deweloperów, i to tylko takich, którzy naprawd chcą wiedzieć,
jak działa kod.
Ten parametr unieważni opcję log level z pliku smb.conf (5).
-P Ta opcja nie jest już używana. Kod programu Samba2.0 pozwala
serwerowi na decydowanie o typie urządzenie, więc nie jest
potrzebna flaga drukarki.
-p port
To jest numer portu TCP, który zostanie użyty przy ustanawianiu
połączenia z serwerem. Standardowy ("dobrze znany" - well-known)
numer portu TCP dla serwera SMB/CIFS to 139; jest on ustawieniem
domyślnym.
-l podstawa nazwy logów
Jeśli ten parametr jest ustawiony, decyduje on o podstawie nazwy
pliku, do którego będą zapisywane informacje o działaniach
klienta.
Domyślna podstawa nazwy jest określana przy kompilacji.
Podstawa nazwy jest używana do utworzenia ostatecznej nazwy
pliku. Na przykład jeśli podaną podstawą jest "log", ostateczną
nazwą pliku będzie log.client.
Utworzony plik dziennika (logu) nigdy nie jest usuwany przez
klienta.
-h Wyświetl informacje o użytkowaniu klienta.
-I adres IP
Jest to adres IP serwera, do którego chcesz się podłączyć.
Powinna to być standardowa notacja "a.b.c.d".
Normalnie klient próbuje zlokalizować serwer SMB/CIFS przez
mechanizm sprawdzania nazw NetBIOS opisany powyżej w parametrze
name resolve order Użycie tego parametru wymusza na kliencie
użycie podanego adresu IP i podana nazwa NetBIOS będzie
zignorowana.
Nie ma domyślnej wartości dla tego parametru. Jeśli ta wartość
nie zostanie podana, będzie ona ustalona automatycznie przez
klienta w sposób opisany powyżej.
-E Ten parametr wywołuje zapisywanie wiadomości przez klienta do
standardowego strumienia błędów (stderr).
Normalnie te wiadomości są wysyłane do standardowego strumienia
wyjścia - zazwyczaj konsola użytkownika.
-U nazwa użytkownika
Ten parametr określa nazwę użytkownika, która zostanie użyta
przy nawiązywaniu połączenia, zakładając że twój serwer nie
używa wersji protokołu, który łączy hasła z udziałami, ale z
nazwami użytkowników.
Niektóre serwery są wybredne co do wielkości znaków tej nazwy, a
niektóre wymagają, aby była to ważna nazwa NetBIOS.
Jeśli nie podano żadnej nazwy użytkownika, użyta zostanie wersja
pisana dużymi literami zmiennej środowiskowej USER lub LOGNAME
(w takiej kolejności). Jeśli nie podano żadnej nazwy użytkownika
i żadna ze zmiennych środowiskowych nie istnieje, to użyta
zostanie nazwa użytkownika "GUEST".
Jeśli zmienna środowiskowa USER zawiera znak '%', wszystko po
tym znaku będzie traktowane jako hasło. To pozwala na ustawienie
zmiennej środowiskowej na USER=użytkownik%hasło, w związku z
czym hasło nie jest podawane w linii poleceń, gdzie może być
podejrzane przez komendę ps.
Jeśli usługa, do której chcesz się podłączyć wymaga hasła, może
ono być podane przy pomocy opcji -U, przez dodanie symbolu
procentu ("%") i hasła do nazwy użytkownika. Na przykład, aby
podłączyć się do usługi jako użytkownik "janek" z hasłem
"sekret", możesz użyć opcji
-U janek%sekret
w linii poleceń. Zauważ, że nie ma spacji wokół symbolu
procentu.
Jeśli podasz hasło jako część nazwy użytkownika, to ustawiana
jest opcja -N (pomiń zapytanie o hasło).
Jeśli podasz hasło jako parametr i jako część nazwy użytkownika,
to pierwszeństwo ma hasło podane jako część nazwy użytkownika.
Nie podanie niczego przed lub po znaku procentu spowoduje użycie
odpowiednio pustej nazwy użytkownika lub pustego hasła.
Hasło może też być podane przez ustawienie zmiennej
środowiskowej PASSWORD, która zawiera hasło użytkownika. Zauważ,
że może to być bardzo niebezpieczne na niektórych systemach, ale
na innych umożliwia to użytkownikom skryptowanie komend
smbclienta bez możliwości podejrzenia hasła na liście procesów w
przypadku podania go w linii poleceń.
Uwaga: Niektóre serwery (włączając w to OS/2 i Windows for
Workgroups) wymagają hasła pisanego dużymi literami. Hasła
pisane małymi literami lub mieszane mogą być odrzucone przez te
serwery.
Bądź ostrożny przy dopisywaniu haseł do skryptów lub przy
ustawianiu zmiennej środowiskowej PASSWORD. Na wielu systemach
linia poleceń działającego procesu może być podejrzana przy
pomocy polecenia ps. Aby mieć pewność bezpieczeństwa pozwalaj
programowi smbclient na pytanie o hasło i wpisuj je
bezpośrednio.
-L Ta opcja pozwala na obejrzenie usług dostępnych na serwerze.
Lista pojawi się po użyciu w taki sposób: "smbclient -L host".
Opcja -I może być przydatna jeśli twoje nazwy NetBIOS nie są
takie same jak nazwy DNS hostów TCP/IP lub jeśli próbujesz
połączyć się z hostem z innej sieci.
-t kod terminala
Ta opcja mówi programowi smbclient jak interpretować nazwy
plików pochodzące ze zdalnego serwera. Zazwyczaj
azjatyckojęzyczne wielobajtowe implementacje Uniksów używają
innych zestawów znaków niż serwery SMB/CIFS (na przykład EUC
zamiast SJIS). Prawidłowe ustawienie tego parametru programowi
smbclient na prawidłową konwersję między nazwami plików
Uniksowymi a tymi pochodzącymi z serwerów SMB. Ta opcja nie
została porządnie sprawdzona i mogą być z nią problemy.
Do kodów terminali należą: sjis, euc, jis7, jis8, junet, hex,
cap. To nie jest pełna lista. Pełna lista znajduje się w kodzie
źródłowym pakietu Samba.
-m maksymalny poziom protokołu
Wraz z nowym kodem w pakiecie Samba2.0 smbclient zawsze próbuje
nawiązać połączenie z najwyższym poziomem protokołu jaki serwer
obsługuje. Ten parametr jest zachowany dla wstecznej
kompatybilności, ale dowolny ciąg, który znajduje się po opcji
-m zostanie zignorowany.
-W grupa robocza
Unieważnia domyślną grupę roboczą określoną w parametrze
workgroup z pliku smb.conf dla tego połączenia. Ta opcja może
być niezbędna do połączenia się z niektórymi serwerami.
-T opcje programu tar
smbclient może być użyty do stworzenia kopii zapasowej
wszystkich plików znajdujących się na udziale SMB/CIFS,
kompatybilnego z formatem tar (1). Drugorzędne flagi tar, które
mogą być podane to:
c Stwórz plik tar na Uniksie. Po tej opcji musi znajdować się
nazwa pliku, pliku urządzenia streamera lub "-" dla
standardowego wyjścia. Jeśli użyjesz standardowego wyjścia
musisz użyć najniższej wartości poziomu debugowania -d0, aby
uniknąć uszkodzenia pliku tar. Ta flaga nie może być podana
razem z flagą x.
x Rozpakuj lokalny plik tar z powrotem na udział. Jeśli opcja -D
nie została podana, struktura plików i katalogów pliku tar
zostanie odtworzona od głównego katalogu udziału. Po tej opcji
musi znajdować się nazwa pliku tar, urządzenia lub -D dla
standardowego wejścia. Flaga ta nie może być łączona z flagą c.
Odtworzonym plikom zostanie nadana taka data stworzenia
(modyfikacji), jaka została zapisana w pliku tar. Nie zostaje
natomiast przywrócona data katalogom.
I Włącz pliki i katalogi. Jest to domyślne zachowanie, kiedy pliki
są wymienione powyżej. Powoduje to branie pod uwagę plików tar
przy rozpakowywaniu lub tworzeniu (a zatem wszystko inne zostaje
wyłączone z tych działań). Zobacz przykład poniżej.
X Wyłącz pliki i katalogi. Powoduje to wyłączenie pliku tar z
działań rozpakowywania lub tworzenia. Zobacz przykład poniżej.
b Rozmiar bloku. Po nim musi następować dozwolona (większa niż
zero) wielkość bloku. Powoduje zapisanie pliku tar na
rozmiar_bloku*TBLOCK (TBLOCK wynosi zazwyczaj 512) blokach.
g Przyrostowe. Archiwizuj tylko te pliki, które mają ustawiony bit
"archive". Przydatne tylko z flagą c.
q Ciche. Powstrzymuje tara przed wypisywaniem informacji
diagnostycznych podczas pracy. Ten sam efekt daje tarmode quiet.
r Włączanie lub wyłączanie oparte na wyrażeniach regularnych.
Używa wyrażeń regularnych aby sprawdzić, czy dany plik należy
włączyć lub wyłączyć z działań. Działa to jedynie jeśli Samba
została skompilowana z HAVE_REGEX_H. Jednakże ten tryb może być
bardzo wolny. Jeśli Samba nie została skompilowana z
HAVE_REGEX_H, wykonywane jest porównywanie oparte na maskach
(użycie znaków * i ?).
N Nowszy niż. Po tej opcji musi być nazwa pliku, którego data
będzie porównywana z plikami znalezionymi w udziale podczas
tworzenia archiwum. Tylko pliki nowsze niż podany plik zostaną
zarchiwizowane do pliku tar. Przydatne tylko z flagą c.
a Ustaw bit "archive". Powoduje usunięcie bitu "archive" podczas
archiwizowania pliku. Przydatne z flagami g i c.
Dugie nazwy w plikach tar
Tar smbclienta obsługuje obecnie długie nazwy plików zarówno
przy archiwizowaniu jak i rozpakowywaniu. Jednakże pełna ścieżka
razem z nazwą pliku musi mieć mniej niż 1024 bajty. Kiedy
smbclient tworzy archiwum tar zapisywane są ścieżki względne,
nie absolutne.
Nazwy plikw w archiwach tar
Wszystkie nazwy plików mogą być podane jako ścieżki DOS'owe (z \
jako separatorem) lub jako ścieżki Unixowe (z / jako
separatorem)
Przykady
o Odtworzenie pliku tar backup.tar do mójudział na mójpc (bez
hasła).
smbclient //mójpc/mójudział "" -N -Tx backup.tar
o Odtwórz wszystko oprócz users/docs
smbclient //mójpc/mójudział "" -N -TXx backup.tar users/docs
o Stwórz plik tar złożony z plików poniżej users/docs.
smbclient //mójpc/mójudział "" -N -Tc backup.tar users/docs
o Stwórz taki sam plik tar jak powyżej, ale używając ścieżki DOS.
smbclient //mójpc/mójudział "" -N -tc backup.tar users\edocs
o Stwórz plik tar złożony ze wszystkich plików i katalogów z
udziału.
smbclient //mójpc/mójudział "" -N -Tc backup.tar *
-D początkowy katalog
Zmień początkowy katalog przed uruchomieniem. Prawdopodobnie
jedynym wykorzystaniem jest opcja tar -T.
-c lista komend
Lista komend jest to ciąg komend oddzielony średnikami, które
mają być wykonane zamiast oczekiwania na podawanie komend przez
standardowe wejście. -N jest wymuszana przez -c.
Ta opcja jest przydatna przy skryptowaniu i przekazywaniu
standardowego wejścia do serwera, np. -c 'print -'.
OPERACJE
Jeśli klient już działa, użytkownikowi powinien pokazać się znak
zachęty:
smb:\>
Symbol odwrotnego ukośnika ("\") wskazuje bieżący katalog roboczy na
serwerze, który zmieni się, jeśli zostanie zmieniony bieżący katalog
roboczy.
Znak zachęty wskazuje na to, że klient jest gotowy i czeka na
polecenia. Każda komenda jest pojedynczym słowem, opcjonalnie po nim
mogą nastąpić parametry specyficzne dla danej komendy. Komendy i
parametry są rozdzielone spacjami, chyba że opis konkretnej komendy
stanowi inaczej. Wszystkie komendy są niewrażliwe na wielkość znaków.
To, czy istotna jest wielkość znaków parametrów przekazywanych do
komend zależy od konkretnych komend.
Parametry pokazane w nawiasach kwadratowych (np. "[parametr]") są
opcjonalne. Jeśli nie zaznaczono inaczej, do komendy stosują się zasady
ogólne. Parametry podane w nawiasach kątowych (np. "<parametr>") są
obowiązkowe.
Zauważ, że wszystkie komendy wykonywane na serwerze są wykonywane przez
przekazanie żądania do serwera. Tak więc zachowanie jest zależne od
tego, jak serwer został zaimplementowany.
Komendy podane są w porządku alfabetycznym.
? [komenda]
Jeśli "komenda" jest określona, to komenda ? wyświetli krótką
informację dotyczącą podanej komendy. Jeśli pominięty zostanie
parametr "komenda", wyświetlona zostanie lista dostępnych
komend.
! [komenda powłoki]
Jeśli podana jest "komenda powłoki", komenda ! uruchomi lokalnie
powłokę i wykona zadaną komendę. Jeśli nie zostanie podana żadna
komenda powłoki, uruchomiona zostanie lokalna powłoka.
cd [nazwa katalogu]
Jeśli zostanie podana "nazwa katalogu", to bieżący katalog
roboczy na serwerze zostanie zmieniony na zadany. Ta operacja
nie powiedzie się, jeśli z jakiegokolwiek powodu do katalogu nie
ma dostępu.
Jeśli nie zostanie podana żadna nazwa katalogu, wyświetlona
zostanie nazwa bieżącego katalogu roboczego na serwerze.
del <maska>
Klient zażąda od serwera próby usunięcia wszystkich plików
pasujących do maski z bieżącego katalogu roboczego na serwerze.
dir <maska>
Wyświetla listę plików pasujących do maski w bieżącym katalogu
roboczym na serwerze.
exit Przerwij połączenie z serwerem i wyjdź z programu.
get <nazwa pliku zdalnego> [nazwa pliku lokalnego]
Skopiuj z serwera plik o nazwie "nazwa pliku zdalnego" na
lokalny komputer. Jeśli drugi parametr jest podany, to plik
zostanie skopiowany do lokalnego pliku o nazwie "nazwa pliku
lokalnego". Zauważ, że wszystkie transfery są binarne. Zobacz
też komendę lowercase.
help [komenda]
Zobacz komendę ? powyżej.
lcd [nazwa katalogu]
Jeśli "nazwa katalogu" jest podana, to bieżący roboczy na
komputerze lokalnym zostanie zmieniony na zadany. Ta operacja
nie powiedzie się, jeśli z jakiegokolwiek powodu do katalogu nie
ma dostępu.
Jeśli nie zostanie podana nazwa katalogu, wyświetlona zostanie
nazwa bieżącego katalogu roboczego na lokalnym komputerze.
lowercase
Włącza wyświetlanie nazw plików małymi literami dla komend get i
mget.
Kiedy wyświetlanie nazw plików małymi literami jest włączone,
przy używaniu komend get i mget lokalne nazwy plików będą
konwertowane do małych liter. Jest to często przydatne przy
kopiowaniu plików MSDOS z serwera, ponieważ małe litery w
nazwach plików są standardem w systemach Uniksowych.
ls <maska>
Zobacz komendę dir powyżej.
mask <maska>
Ta komenda pozwala użytkownikowi na ustawienie maski, która
będzie używana podczas wykonywania operacji rekurencyjnych przez
komendy get i mget.
Kiedy rekurencja jest włączona, maski przekazane do komend get i
mget działają jak filtry do plików, nie do katalogów.
Maska określona komendą mask jest niezbędna do filtrowania
plików zawartych w tych katalogach. Na przykład, jeśli maską
podaną komendzie mget jest "source*" a maską podaną komendzie
mask jest "*.c" a rekurencja jest włączona, komenda mget
pobierze wszystkie pliki pasujące do maski "*&.c" we wszystkich
katalogach poniżej pasujących do maski "source*" w bieżącym
katalogu roboczym.
Zauważ, że domyślna wartość dla maski jest pusta (jej
równoważnością jest "*") i pozostaje taka dopóki nie zostanie
użyta komenda mask do jej zmiany. Najczęściej maska pozostaje
niezdefiniowana. Aby uniknąć nieoczekiwanych rezultatów dobrze
jest przywrócić wartość maski na "*" po użyciu komendy mget lub
mput.
md <nazwa katalogu>
Zobacz komendę mkdir.
mget <maska>
Skopiuj wszystkie pliki pasujące do maski na komputer, na którym
uruchomiony jest klient.
Zauważ, że maska jest interpretowana inaczej przy operacjach
rekurencyjnych i nierekurencyjnych - zobacz komendy recurse i
mask aby zdobyć więcej informacji.
mkdir <nazwa katalogu>
Tworzy nowy katalog na serwerze (jeśli pozwalają na to
uprawnienia) z podaną nazwą.
mput <maska>
Skopiuj wszystkie pliki pasujące do maski z bieżącego katalogu
roboczego komputera lokalnego do bieżącego katalogu roboczego na
serwerze.
Zauważ, że maska jest interpretowana inaczej przy operacjach
rekurencyjnych i nierekurencyjnych - zobacz komendy recurse i
mask aby zdobyć więcej informacji.
print <nazwa pliku>
Wydrukuj podany plik z lokalnego komputera używając drukarki
podłączonej do serwera.
Zobacz też komendę printmode.
printmode <graphics lub text>
Ustawia tryb drukowania tak, aby obsługiwać dane binarne (takie
jak grafika) albo tekst. Późniejsze komendy drukowania będą
używały trybu ustawionego przez to polecenie.
prompt Przełącza pytanie o nazwy plików podczas działania komend mget i
mput.
Kiedy jest włączone, użytkownik będzie proszony o potwierdzenie
transferu każdego z plików podczas działania tych komend. Kiedy
jest wyłączone, wszystkie pliki zostaną przesłane bez zapytania
o potwierdzenie.
put <nazwa pliku lokalnego> [nazwa pliku zdalnego]
Skopiuj plik o nazwie "nazwa pliku lokalnego" z komputera
lokalnego na serwer. Jeśli zostanie podany drugi parametr, plik
na serwerze zostanie nazwany "nazwa pliku zdalnego". Zauważ, że
wszystkie transfery są binarne. Zobacz też komendę lowercase.
queue Wyświetla kolejkę drukowania, pokazując identyfikator zadania,
nazwę, rozmiar i aktualny stan.
quit Zobacz komendę exit.
rd <nazwa katalogu>
Zobacz komendę rmdir.
recurse
Przełącza stosowanie rekurencji dla komend mget i mput.
Kiedy jest włączona, te komendy będą przetwarzały wszystkie
katalogi znajdujące się w katalogu początkowym i będą
przeglądały ich zawartość jeśli nazwa danego katalogu pasuje do
maski podanej komendzie. Pobrane będą tylko pliki pasujące do
maski ustalonej za pomocą polecenia mask. Zobacz także polecenie
mask.
Jeśli rekurencja jest wyłączona, kopiowane będą tylko pliki
znajdujące się w bieżącym katalogu roboczym na komputerze
źródłowym pasujące do maski podanej jako parametr polecenia mget
lub mput, a maska ustalona za pomocą polecenia mask będzie
zignorowana.
rm <maska>
Usuwa z bieżącego katalogu roboczego serwera wszystkie pliki
pasujące do maski.
rmdir <nazwa katalogu>
Usuwa podany katalog (jeśli pozwalają na to prawa dostępu) z
serwera.
tar <c|x>[IXbgNa]
Przeprowadza operację tar - zobacz opcję -T powyżej. Na
zachowanie może wpływać komenda tarmode (zobacz poniżej). Użycie
g (przyrostowe) i N (nowsze niż) wpłynie na ustawienia tarmode.
Zauważ, że użycie opcji "-" z opcją x może nie działać - zamiast
tego użyj linii poleceń.
blocksize <rozmiar bloku>
Rozmiar bloku. Po nim musi następować dopuszczalna (większa niż
zero) wielkość bloku. Powoduje zapisanie pliku tar na
rozmiar_bloku*TBLOCK (TBLOCK wynosi zazwyczaj 512) blokach.
tarmode <full|inc|reset|noreset>
Zmienia zachowanie polecenia tar względem bitu "archive". W
trybie "full" polecenia tar zarchiwizuje wszystko nie zwracając
uwagi na ustawienie bitu "archive" (jest to tryb domyślny). W
trybie "inc" (incremental - przyrostowy) tar zarchiwizuje tylko
pliki z ustawionym bitem "archive". W trybie "reset" tar usunie
bit "archive" ze wszystkich plików, które archiwizuje (wymaga
możliwości zapisywania w udziale).
setmode <nazwa pliku> <perm=[+|\-]rsha>
Wersja DOSowej komendy attribm służącej do ustawiania atrybutów
pliku. Na przykład:
setmode mójplik +r
sprawi, że plik "mójplik" będzie tylko do odczytu.
UWAGI
Niektóre serwery są wybredne, co do wielkości znaków podanej nazwy
użytkownika, hasła, nazwy udziału (nazywanego także nazwą usługi) i
nazw serwerów. Jeśli nie możesz się połączyć z serwerem spróbuj podać
wszystkie parametry dużymi literami.
Często niezbędne jest użycie opcji -n przy łączeniu się z niektórymi
typami serwerów. Na przykład LanManager OS/2 wymaga użycia prawidłowej
nazwy NetBIOS, więc musisz podać prawidłową nazwę, która może być znana
serwerowi.
smbclient obsługuje długie nazwy plików, jeśli serwer obsługuje
protokół LANMAN2 lub nowszy.
ZMIENNE ŚRODOWISKOWE
Zmienna USER może zawierać nazwę użytkownika osoby używającej klienta.
Ta informacja jest użyta tylko wtedy, gdy poziom protokołu jest na tyle
wysoki, że obsługuje hasła na poziomie sesji.
Zmienna PASSWORD może zawierać hasło osoby używającej klienta. Ta
informacja jest użyta tylko jeśli poziom protokołu jest na tyle wysoki,
że obsługuje hasła na poziomie sesji.
INSTALACJA
Lokalizacja programu klienta jest indywidualną kwestią administratora
systemu. Dalej znajdują się tylko sugestie.
Zaleca się, aby oprogramowanie smbclienta było zainstalowane w katalogu
/usr/local/samba/bin lub /usr/samba/bin. Ten katalog może być czytany
przez wszystkich a zapisywany tylko przez roota. Każdy powinien mieć
możliwość uruchomienia klienta. Klient nie powinien mieć ustawionych
uprawnień setuid czy setgid!
Pliki z dziennikami pracy (logami) klienta powinny być umieszczane w
katalogu, którego zawartość może być odczytywana i zapisywana tylko
przez danego użytkownika.
Aby przetestować klienta, będziesz potrzebował nazwy serwera SMB/CIFS.
Istnieje możliwość uruchomienia smbd (8) jako zwykły użytkownik -
uruchomienie serwera jako demona na porcie dostępnym dla użytkownika
(zazwyczaj dowolny port powyżej 1024) dostarczy serwera, na którym
będzie można przeprowadzać testy.
DIAGNOSTYKA
Większość informacji diagnostycznych wysyłanych przez klienta jest
rejestrowana w odpowiednim pliku. Nazwa tego pliku jest ustalana
podczas kompilacji, ale może być zmieniona przez parametr podany z
linii poleceń.
Liczba i źródło informacji diagnostycznych zależy od poziomu
debugowania ustalonego przez klienta. Jeśli masz problemy, ustaw poziom
debugowania na 3 i przejrzyj pliki z logami.
WERSJA
Ta strona podręcznika systemowego obowiązuje dla wersji 2.0 pakietu
Samba.
AUTOR
Oryginalne oprogramowanie Samba i związane z nim narzędzia zostały
stworzone przez Andrew Tridgella samba-bugs@samba.org. Samba jest teraz
rozwijana przez Samba Team jako projekt typu Open Source, podobny do
sposobu rozwijania jądra Linuksa.
Oryginalne strony podręcznika systemowego pakietu Samba zostały
napisane przez Karla Auera. Strony podręcznika systemowego zostały
skonwertowane do formatu YODL (kolejne wspaniałe oprogramowanie Open
Source, dostępne pod adresem ftp://ftp.icce.rug.nl/pub/unix/) i
odświeżone dla wersji 2.0 pakietu Samba przez Jeremy'ego Allisona.
samba-bugs@samba.org.
Zobacz samba (7). Znajdziesz tam pełną listę współpracowników i
informacje jak wysłać informacje o błędach, komentarze itp.