Provided by: manpages-pl_20060617-3_all bug

NAZWA

       mtools.conf - pliki konfiguracyjne mtools

OPIS

       Niniejsza  strona  podręcznika  opisuje  pliki  konfiguracyjne  pakietu
       mtools. Pliki  konfiguracyjne  noszą  nazwy  /usr/local/etc/mtools.conf
       oraz ~/.mtoolsrc.

       Jeśli  określono  zmienną  środowiska  MTOOLSRC,  to  jej  wartość jest
       używana   jako   nazwa   trzeciego   pliku   konfiguracyjnego.    Pliki
       konfiguracyjne opisują następujące pozycje:

       * Ogólne flagi i zmienne konfiguracji

       * Flagi i zmienne dla napędu

       * Tablice translacji znaków

   Położenie plików konfiguracyjnych
       Ogólnym,       systemowym       plikiem       konfiguracyjnym      jest
       /usr/local/etc/mtools.conf,  zaś  ~/.mtoolsrc  jest  prywatnym  plikiem
       konfiguracyjnym użytkownika.

       W    niektórych    systemach    plikiem   konfiguracyjnym   o   zasięgu
       ogólnosystemowym jest jednak /etc/defaults/mtools.conf.

   Ogólna składnia pliku konfiguracyjnego
       Pliki konfiguracyjne złożone są z sekcji. Każda sekcja  rozpoczyna  się
       identyfikującym   ją  słowem  kluczowym  zakończonym  dwukropkiem.   Po
       identyfikacji  sekcji   następują   przypisania   zmiennych   i   flag.
       Przypisania zmiennych posiadają poniższą postać:
              nazwa=warto
       Flagi   są   pojedynczymi  słowami  kluczowymi  bez  znaku  równości  i
       przypisanej  wartości.  Sekcja  kończy  się  z  końcem  pliku   lub   z
       rozpoczęciem kolejnej sekcji.

       Linie  rozpoczynające  się od znaku krzyżyka (#) są komentarzami. Znaki
       nowej  linii  są  równoważne  białym  znakom  (z  wyjątkiem  kończących
       komentarz).  Wielkość liter w pliku konfiguracyjnym nie ma znaczenia, z
       wyjątkiem pozycji ujętych w znaki cytowania (jak np. nazwy plików).

   Domyślne wartości
       Dla  większości  platform  mtools   posiadają   rozsądne   wkompilowane
       parametry domyślne dla napędów dyskietek. Zwykle zatem, nie ma potrzeby
       zajmowania  się   plikiem   konfiguracyjnym,   jeśli   chcemy   jedynie
       wykorzystywać  mtools  do  uzyskania  dostępu  do  dyskietek. Z drugiej
       strony jednak, plik konfiguracyjny jest niezbędny  przy  użyciu  mtools
       również do partycji dysku twardego i plików obrazu dosemu.

   Zmienne globalne
       Przełączniki (flagi) globalne mogą być ustawione na 1 lub 0.

       Rozpoznawane są następujące flagi globalne:

       MTOOLS_SKIP_CHECK
              Ustawienie  na  1  powoduje, że mtools pomijają większość testów
              kontrolnych.   Potrzebne  przy  odczycie  niektórych   dyskietek
              Atari,  zrobionych  z użyciem wcześniejszych wersji ROM, które w
              inny sposób nie byłyby rozpoznawane.

       MTOOLS_FAT_COMPATIBILITY
              Przy ustawieniu na 1, mtools pomijają sprawdzenie rozmiaru  FAT.
              Niektóre  dyski mają FAT większy niż faktycznie tego potrzebują.
              Są one odrzucane, jeśli niniejsza opcja nie jest ustawiona.

       MTOOLS_LOWER_CASE
              Ustawienie na 1 powoduje, że mtools wyświetlają małymi  literami
              krótkie  nazwy  plików,  w  których  wszystkie  litery  są duże.
              Stworzone dla uzyskania zgodności z poprzednimi wersjami mtools,
              które   nie   rozpoznawały   bitu   dużych/małych  liter  (patrz
              mtools(1), sekcja Rozróżnianie dużych i małych liter w  systemie
              VFAT).

       MTOOLS_NO_VFAT
              Przy  ustawieniu  na  1  mtools nie będą tworzyć wpisów VFAT dla
              nazw plików o mieszanych, dużych/małych literach, które poza tym
              są  poprawnymi  nazwami  plików  DOSu.  Przydatne  przy  pracy z
              wersjami DOSu nie  obsługującymi  długich  nazw  VFAT,  jak  np.
              FreeDos.

       MTOOLS_DOTTED_DIR
              Przy  szerokim  listowaniu  katalogu,  pokazuje  nazwy  plików z
              kropką zamiast odstępów oddzielających nazwę od rozszerzenia.

       MTOOLS_NAME_NUMERIC_TAIL
              Domyślnie ustawione na jeden, decyduje o tworzeniu  numerycznych
              przyrostków   we   wszystkich   długich   nazwach  plików  (~1).
              Ustawienie na zero oznacza, że przyrostki  numeryczne  nie  będą
              tworzone, chyba że spowodowałoby to kolizję nazw.

       MTOOLS_TWENTY_FOUR_HOUR_CLOCK
              Przy  ustawieniu  na jeden używany jest europejski sposób zapisu
              czasu (zegar 24-godzinny). W przeciwnym przypadku wykorzystywana
              jest notacja anglosaska (am/pm).

       Przykład: Wstawienie poniższej linii do pliku konfiguracyjnego nakazuje
       mtools pominięcie testów poprawności:
              MTOOLS_SKIP_CHECK=1
       Zmienne globalne mogą być również ustawiane poprzez środowisko:
              export MTOOLS_SKIP_CHECK=1

       Globalne zmienne znakowe mogą mieć przypisaną dowolną wartość:

       MTOOLS_DATE_STRING
              Format używany do wyświetlania dat plików. Domyślnie jest to dd-
              mm-yyyy.

   Flagi i zmienne napędów

   Informacje ogólne
       W sekcji napędu mogą być użyte przełączniki i wartości odnoszące się do
       tego napędu. Sekcja opisująca napęd rozpoczyna się od napisu:
              drive litera_napdu:
       następnie występują pary zmienna-wartość oraz flagi. A oto  przykładowy
       opis napędu:
              drive a:
                file="/dev/fd0" use_xdf=1

   Konfiguracja geometrii dysku
       Informacja  o  geometrii opisuje fizyczną charakterystykę dysku. Ma ona
       trojakie zastosowanie:

       formatowanie
              Informacja o geometrii  zapisywana  jest  w  sektorze  startowym
              (boot-sector)   nowo  utworzonego  dysku.  Można  jednak  opisać
              geometrię dysku z linii poleceń (patrz polecenie mformat).

       filtrowanie
              W niektórych Unixach węzły  urządzeń  (device  nodes)  obsługują
              wyłącznie   jedną   geometrię   fizyczną.  Na  przykład,  możesz
              potrzebować innego węzła dla dostępu do dyskietki dużej gęstości
              niż  do  dyskietki  o  małej  gęstości.  Aby  zapewnić możliwość
              poprawnego odczytu dysku przez węzeł, geometria porównywana jest
              z  faktyczną geometrią zapisaną w sektorze startowym. Jeżeli nie
              pasują, to odpowiedni zapis  charakteryzujący  napęd  zawodzi  i
              testowany  jest  kolejny  wpis  z  tą samą literą napędu. Sekcja
              Wielokrotne  opisy  wyjaśnia  bliżej  posługiwanie  się  wieloma
              opisami dla jednej litery napędu.

              Gdy  w  pliku  konfiguracyjnym  nie  podano  żadnej informacji o
              geometrii,  to  akceptowane  są  wszystkie  dyski.  W   Linuksie
              (również  na  Sparc)  istnieją  węzły urządzeń o konfigurowalnej
              geometrii (/dev/fd0, /dev/fd1 itd.), zatem  filtrowanie  napędów
              dyskowych  jest  zbędne  (i  jest  ignorowane). (mtools wykonują
              jednak filtrowanie plików zwykłych (obrazów dysków) w  Linuksie:
              przeznaczono  to  głównie do testowania, gdyż nie mam dostępu do
              Unixa, który faktycznie potrzebowałby filtrowania).

              Jeśli nie potrzebujesz filtrowania, a  chcesz  używać  domyślnej
              geometrii przy formatowaniu (z użyciem mformat), możesz wyłączyć
              filtrowaniu flagą mformat_only.

              Jeśli chcesz filtrowania - powinieneś użyć flagi filter. Podając
              geometrię musisz podać również jedną z tych dwu flag.

       geometria początkowa
              W   urządzeniach   obsługujących  tę  możliwość  (zwykle  napędy
              dyskietek),  informacja  o  geometrii  używana   jest   też   do
              ustawienia    geometrii   początkowej.    Geometria   początkowa
              stosowana jest przy odczycie sektora  startowego,  zawierającego
              rzeczywistą   geometrię.   Początkowe  konfigurowanie  nie  jest
              wykonywane,  gdy  w  pliku  konfiguracyjnym  brak   jest   opisu
              geometrii lub gdy użyto flagi mformat_only.

              W  Linuksie  geometria początkowa nie jest faktycznie potrzebna,
              gdyż  urządzenia  konfigurowalne  potrafią  samoczynnie   wykryć
              dostatecznie  dokładnie  typ  dysku (dla większości powszechnych
              formatów) by móc odczytać sektor startowy.

       Zły opis geometrii może prowadzić do bardzo poważnych  błędów.  Dlatego
       też  usilnie  zaleca  się  dodanie  flagi mformat_only do opisu napędu,
       chyba  iż  faktycznie  występuje  potrzeba  filtrowania  czy  geometrii
       początkowej.

       Dostępne są następujące zmienne związane z geometrią dysków:

       cylinders [tracks]
              Liczba  cylindrów.  Forma  zalecana; tracks (ścieżki) jest formą
              przestarzałą.

       heads  Liczba głowic (stron).

       sectors
              Liczba sektorów na ścieżkę.

       Przykład: poniższa sekcja opisuje napęd 1.44MB:
              drive a:
                file="/dev/fd0H1440"
                fat_bits=12
                cylinders=80 heads=2 sectors=18
                mformat_only

       Dostępne są następujące skrócone opisy geometrii:

       1.44m  dyskietka  3,5"  wysokiej  gęstości.   Równoważne:   fat_bits=12
              cylinders=80 heads=2 sectors=18

       1.2m   dyskietka   5,25"  wysokiej  gęstości.  Równoważne:  fat_bits=12
              cylinders=80 heads=2 sectors=15

       720k   dyskietka  3,5"  podwójnej  gęstości.  Równoważne:   fat_bits=12
              cylinders=80 heads=2 sectors=9

       360k   dyskietka  5,25"  podwójnej  gęstości.  Równoważne:  fat_bits=12
              cylinders=40 heads=2 sectors=9

       Skrócone opisy formatów mogą być zmieniane,  zdefiniując  inny  format.
       Na  przykład,  360k  sectors=8 opisuje dyskietkę 320k i jest równoważne
       zapisowi: fat_bits=12 cylinders=40 heads=2 sectors=8.

   Flagi otwarcia
       Dostępne są ponadto następujące flagi:

       sync   Wszystkie operacje wejścia/wyjścia wykonywane są synchronicznie.

       nodelay
              Urządzenie  lub  plik jest otwierane z flagą O_NDELAY. Niezbędne
              przy niektórych systemach nie-Linuksowych.

       exclusive
              Urządzenie lub plik jest otwierane z flagą  O_EXCL.  W  Linuksie
              zapewnia  to  dostęp do napędu dyskietek w trybie wyłączności. W
              większości innych architektur oraz dla zwykłych plików nie  daje
              żadnego efektu.

   Ogólne zmienne napędu
       Dostępne  są  poniższe  ogólne  zmienne  napędu.  W zależności od typu,
       zmiennym tym może być przypisany łańcuch  znakowy  (file,  precmd)  lub
       liczba całkowita (pozostałe).

       file   Nazwa     pliku    lub    urządzenia    przechowującego    obraz
              dysku/dyskietki.  Zmienna obowiązkowa. Nazwa pliku  powinna  być
              ujęta w cudzysłowy.

       partition
              Sygnalizuje    mtools    traktowanie   napędu   jak   urządzenia
              spartycjonowanego i użycie zadanej partycji.  Przy  zastosowaniu
              tej  metody  dostępne  są  wyłącznie  partycje główne (primary),
              numerowane od 1 do 4. Dla partycji  logicznych  należy  posłużyć
              się  ogólniejszą  zmienną offset. Zmienna partition przeznaczona
              jest do obsługi nośników wyjmowalnych takich jak napędy Syquest,
              ZIP   czy  dyski  maagneto-optyczne.  Mimo,  iż  tradycyjny  DOS
              postrzega dyski Syquest i dyski  magneto-optyczne  jako  ogromne
              dyskietki,  które nie są partycjonowane, to OS/2 oraz Windows NT
              traktują je jak dyski  twarde,  tj.  urządzenia  partycjonowane.
              Flaga partition przydaje się dla obrazów dysków twardych DOSEMU.
              Nie jest zalecana dla dysków twardych, dla których możliwy  jest
              bezpośredni dostęp do partycji poprzez montowanie (mount).

       offset Opisuje,  gdzie  w  pliku  rozpoczyna  się system plików MS-DOS.
              Przydatna w obsłudze partycji logicznych wewnątrz obrazów dysków
              twardych  (hdimages)  DOSEMU  oraz  ram-dysków  Atari. Domyślnie
              ustawiona na zero, co oznacza, że system plików zaczyna  się  na
              samym początku urządzenia lub pliku.

       fat_bits
              Liczba  bitów  tablicy alokacji plików (FAT). Może to być 12 lub
              16. Rzadko potrzebna, gdyż prawie zawsze  może  być  uzyskana  z
              informacji  w  sektorze  startowym. I przeciwnie, podanie liczby
              bitów FAT może być  przyczyną  kłopotów,  jeśli  jest  ona  zła.
              Powinna   być   używana   wyłącznie  w  przypadku  niewłaściwego
              rozpoznawania automatycznego  przez  mtools  liczby  bitów  FAT.
              Przydatna  również  przy formatowaniu z wykorzystaniem polecenia
              mformat dyskietki z nietypową liczbą bitów FATu.

       precmd W niektórych odmianach Solaris niezbędne jest wywołanie volcheck
              -v   przed   otwarciem  urządzenia  dyskietek,  co  ma  na  celu
              wymuszenie na systemie zauważenia, że  w  napędzie  rzeczywiście
              jest  dyskietka.   precmd="volcheck  -v"  umieszczone  w  sekcji
              opisującej napęd powoduje pożądane zachowanie.

       blocksize
              Parametr ten określa domyślny rozmiar bloku, jaki będzie  zawsze
              używany    dla    danego    urządzenia.    Wszystkie    operacje
              wejścia/wyjścia wykonywane są z  wielokrotnością  tego  rozmiaru
              bloku,  niezależnie  od  rozmiaru  sektora zapisanego w sektorze
              startowym systemu  plików.  Rozwiązanie  to  jest  przydatne  do
              obsługi  urządzeń znakowych, gdzie rozmiar sektora jest inny niż
              512, jak na przykład napędy CD-ROM w systemie Solaris.

       Obowiązkowa  jest  tylko  zmienna  file.  Inne  parametry  mogą  zostać
       pominięte.  W  takim  przypadku  przyjmowane  są  wartości domyślne lub
       automatycznie wykrywane.

   Ogólne flagi napędu
       Flaga może być albo ustawiona na 1 (włączone) albo  na  0  (wyłączone).
       Jeśli  pominięto  wartość, to jest ona włączana. Na przykład, scsi jest
       równoważne scsi=1.

       nolock Poleca mtools nie używać  blokady  (locking)  dla  tego  napędu.
              Przydatne  w  systemach  z  nienajlepszą  semantyką  blokowania.
              Włączenie tego przełącznika  powoduje  jednak,  że  operacje  są
              mniej  bezpieczne  w  przypadkach,  gdy  kilku użytkowników może
              korzystać z tego samego napędu w tym samym czasie.

       scsi   Ustawiona  na  1  nakazuje  mtools  użycie  przy   dostępie   do
              urządzenia  surowego wejścia/wyjścia SCSI (raw SCSI I/O) zamiast
              standardowych funkcji read/write. Obecnie jest to obsługiwane na
              HP/UX,  Solaris i SunOs.  Przełącznik jest tam niezbędny, gdyż w
              niektórych architekturach, jak  SunOS  czy  Solaris,  nie  można
              korzystać  z  nośników PC przy użyciu funkcji systemowych read i
              write, gdyż system operacyjny oczekuje,  że  będą  one  zawierać
              specyficzną dla Suna "etykietę dysku".

              Ponieważ  surowy  dostęp  do  SCSI  zawsze  posługuje  się całym
              urządzeniem, musisz podać dodatkowo flagę partition.

              Na  niektórych  systemach,  jak   Solaris,   mtools   potrzebują
              uprawnień  superużytkownika  (root),  by  móc  wykorzystać opcję
              scsi. Zatem, jeśli chcesz korzystać z napędów Zip/Jaz w systemie
              Solaris,  powinieneś  zainstalować  mtools  z  uprawnieniem SUID
              root. Stąd  też,  jeśli  podano  flagę  scsi,  to  automatycznie
              używana  jest też privileged, chyba że zostanie jawnie wyłączona
              przez privileged=0.

              mtools używają swoich  uprawnień  superużytkownika  do  otwarcia
              urządzenia  oraz wywołania rzeczywistych funkcji wejścia/wyjścia
              SCSI. Co więcej, uprawnienia  roota  używane  są  wyłącznie  dla
              napędów    opisanych   w   pliku   konfiguracyjnym   o   zasięgu
              ogólnosystemowym,  jak  /usr/local/mtools.conf,  nie   zaś   dla
              napędów opisanych w ~/.mtoolsrc czy też $MTOOLSRC.

       privileged
              Ustawiona  na  1  nakazuje  mtools  użycie posiadanych przez nie
              uprawnień SUID oraz SGID przy otwieraniu danego napędu. Opcja ta
              jest  poprawna  tylko  dla  napędów opisanych w ogólnosystemowym
              pliku konfiguracyjnym (jak np. /usr/local/mtools.conf,  nie  zaś
              dla   napędów   opisanych  w  ~/.mtoolsrc  czy  też  $MTOOLSRC).
              Naturalnie, opcja ta nie działa również jeśli mtools nie zostały
              zainstalowane  z  ustawionym  SUID lub SGID.  Jest automatycznie
              ustawiana  przez  scsi=1,  ale  również  wyłącznie  dla  napędów
              zdefiniowanych    w    plikach    konfiguracyjnych   o   zasięgu
              ogólnosystemowym. Flaga ta może być jawnie ustawiona na  zero  w
              celu zakazania mtools używania uprawnień do danego napędu, nawet
              jeśli ustawione jest scsi=1.

              mtools potrzebują  ustawienia  dostępu  SUID  tylko  wtedy,  gdy
              planuje  się  wykorzystanie  zmiennych  privileged  lub scsi dla
              któregoś z napędów. Jeżeli  opcje  te  nie  są  używane,  mtools
              działa prawidłowo nawet bez ustawiania SUID root.

       vold   Poleca mtools interpretację nazwy urządzenia jako identyfikatora
              "vold"  [tłum.:volume  daemon  -  demon  mechanizmu  zarządzania
              woluminami   systemu   Solaris],   nie  zaś  jako  nazwy  pliku.
              Identyfikator "vold" jest tłumaczony na  faktyczną  nazwę  pliku
              przy  użyciu  funkcji media_findname() oraz media_oldaliases() z
              biblioteki  volmgt.  Przełącznik  ten  jest  dostępny  tylko   w
              przypadku skonfigurowania mtools z opcją --enable-new-vold przed
              kompilacją.

       use_xdf
              Ustawienie na wartość  niezerową  powoduje,  że  mtools  próbuje
              również  dostępu do tej dyskietki jak do dyskietki XDF. XDF jest
              formatem dużej gęstości wykorzystywanym przez OS/2.  Przełącznik
              ten  jest  domyślnie  wyłączony.  Więcej informacji znajdziesz w
              sekcji XDF dokumentacji mtools(1).

       mformat_only
              mtools powinny użyć geometrii tego napędu tylko do  formatowania
              (mformat), ale nie do filtrowania.

       filter mtools użyją geometrii tego napędu zarówno do formatowania jak i
              do filtrowania.

       remote nakazuje mtools podłączenie się do floppyd (patrz floppyd(1)).

   Wielokrotne opisy napędu
       Możliwe jest podanie wielu opisów dla danego napędu. W takim przypadku,
       opisy  są  wypróbowywane  po kolei, aż do znalezienia pasującego. Opisy
       mogą nie pasować z kilku powodów:
              1. nieodpowiednia geometria,
              2. brak dysku w napędzie,
              3. inne kłopoty.
       Wielość opisów jest przydatna przy wykorzystywaniu urządzeń  fizycznych
       potrafiących  obsługiwać  tylko  jedną  geometrię  pojedynczego  dysku.
       Przykład:
              drive a: file="/dev/fd0H1440" 1.44m
              drive a: file="/dev/fd0H720" 720k
       Powyższe linie  nakazują  mtools  użycie  /dev/fd0H1440  dla  dyskietek
       1.44MB   (dużej   gęstości)   oraz  /dev/fd0H720  dla  dyskietek  720KB
       (podwójnej  gęstości).  W  Linuksie  cecha  ta  nie   jest   faktycznie
       potrzebna,  gdyż  urządzenie  /dev/fd0 jest w stanie obsługiwać dowolną
       geometrię.

       Można też  użyć  wielu  opisów  napędu,  by  korzystać  z  obu  napędów
       fizycznych za pośrednictwem jednej litery napędu:
              drive z: file="/dev/fd0"
              drive z: file="/dev/fd1"
       Z  takim  opisem  mdir  z:  wykorzystuje pierwszy napęd fizyczny, jeśli
       zawiera on dyskietkę. Jeśli w pierwszym napędzie nie ma  dyskietki,  to
       mtools sprawdzają drugi napęd.

       Przy użyciu wielu plików konfiguracyjnych opisy napędu występujące jako
       ostatnie  przesłaniają  uprzednie  opisy  dla  tego  samego  napędu   z
       wcześniejszych  plików.  Można  tego  uniknąć  posługując  się  słowami
       kluczowymi drive+ lub +drive zamiast drive.  Pierwsza  składnia  dodaje
       opis na końcu listy (tzn.będzie wypróbowany jako ostatni), zaś druga na
       początek listy.

   Tablice translacji zestawów znaków
       Jeśli mieszkasz w USA, Europie Zachodniej lub Australii, możesz pominąć
       tę sekcję.

   Dlaczego potrzebne  tablice translacji znaków
       DOS  używa  odmiennego  mapowania kodów znaków niż Unix. Znaki 7-bitowe
       mają to samo znaczenie, różnice dotyczą tylko znaków z ustawionym ósmym
       bitem.  Co gorsza, istnieje kilkanaście tablic translacji, w zależności
       od kraju.  Wygląd znaków definiowany jest przy  użyciu  stron  kodowych
       (code  pages).   Strony kodowe nie są takie same dla wszystkich krajów.
       Na  przykład,  niektóre  strony  kodowe  nie  zawierają  dużych   liter
       akcentowanych.   Z  drugiej strony, niektóre z nich zawierają znaki nie
       istniejące w Uniksie, jak  znaki  ramek  czy  "spółgłoski  akcentowane"
       używane  w  niektórych krajach Europy Wschodniej. Dotyczy to dwu rzeczy
       związanych z nazwami plików:

       duże litery
              W nazwach krótkich dozwolone są tylko  duże  znaki.  Dotyczy  to
              również znaków akcentowanych. Na przykład, przy stronie kodowej,
              która  nie  zawiera  akcentowanych  dużych  znaków,  małe  znaki
              akcentowane    zostaną    zamienione   na   ich   nieakcentowane
              odpowiedniki.

       długie nazwy plików
              Micro$oft wreszcie się opamiętał i używa bardziej  standardowego
              mapowania  w  długich  nazwach  plików. Używają Unicodu, który w
              uproszczeniu jest 32 bitową wersją ASCII.  Pierwszych  jego  256
              znaków  jest  identycznych  z  Uniksowym ASCII. Stąd też, strona
              kodowa ma również wpływ na powiązania pomiędzy kodami użytymi  w
              długich nazwach plików a kodami użytymi w krótkich nazwach.

       mtools  uważają,  że  nazwy  plików  wprowadzone  w  linii poleceń mają
       mapowanie  unixowe  i  zamienia  znaki  dla  uzyskania  nazw  krótkich.
       Domyślnie  używana jest strona kodowa 850 ze szwajcarskim odwzorowaniem
       duże liter na małe.  Wybrano tę stronę kodową gdyż  jej  zestaw  znaków
       jest  najbliższy  unixowemu.   Ponadto,  zawiera  ona  większość znaków
       używanych w USA,  Australii  i  Europie  Zachodniej.  Niemniej  jednak,
       możliwy  jest wybór innego odwzorowania.  Istnieją dwie metody: zmienna
       country (kraj) i bezpośrednie tablice.

   Konfiguracja przy użyciu zmiennej Country
       Zmienna COUNTRY polecana jest dla tych, którzy mają  dostęp  do  plików
       systemowych  MS-DOS  i  dokumentacji.  Jeżeli  się  ich nie posiada, to
       lepiej jest użyć bezpośrednich tablic translacji.

       Składnia:

       COUNTRY="country[,[codepage],country-file]"

       Zapis ten powoduje użycie przez mtools tablicy  translacji  Unix-na-DOS
       pasującej  do  strony kodowej codepage i tablicy małe-na-duże dla kraju
       country oraz zastosowanie pliku country-file do uzyskania tablicy duże-
       na-małe.  Kod  kraju  jest najczęściej telefonicznym przedrostkiem tego
       kraju. Więcej szczegółów znaleźć można  w  pomocy  DOS  dla  "country".
       Parametry  codepage  i  country-file  są  opcjonalne. Plik country-file
       dostarczany jest z DOSem, zwykle nazywa się COUNTRY.SYS i znajduje  się
       w   katalogu  C:\DOS.  W  większości  przypadków  będzie  zbędny,  gdyż
       najczęściej występujące tablice translacji są  wkompilowane  w  mtools.
       Nie ma zatem problemu, jeśli w Uniksie brakuje tego pliku.

       Jeżeli  nie  podano strony kodowej (codepage), to używana jest domyślna
       strona kodowa kodowa dla  danego  kraju.  Jeśli  nie  podano  parametru
       country-file,  to  dla  tablicy  małe-na-duże  użyte  będą wkompilowane
       wartości domyślne. Cecha ta jest przydatna w Unixach innych niż Linuks,
       gdzie może nie być dostępny plik COUNTRY.SYS.

       Tablice  Unix-na-DOS  nie są zawarte w COUNTRY.SYS, zatem mtools zawsze
       posługują  się  wkompilowanymi  wartościami   domyślnymi.   Stąd   też,
       obsługiwana  jest  tylko  ograniczona  ilość stron kodowych. Jeśli brak
       jest używanej przez ciebie strony kodowej lub jeśli znasz  nazwę  pliku
       Windows  95  przechowującego  to  odwzorowanie,  to  napisz  do autora:
       alain@linux.lu.

       Zmienna COUNTRY może być także  ustawiona  przez  zdefiniowanie  jej  w
       środowisku.

   Konfiguracja przy użyciu bezpośrednich tablic translacji
       Tablice  translacji  mogą  być  opisane wprost w pliku konfiguracyjnym.
       Niezbędne są dwie tablice: pierwsza to tablica  DOS-na-Unix,  druga  to
       tablica   małe-na-duże.   tablica  DOS_na-Unix  zaczyna  się  od  słowa
       kluczowego tounix zakończonego  dwukropkiem,  o  którym  następuje  128
       liczb  szesnastkowych.   Tablica  małe-na-duże  rozpoczyna  się  słowem
       kluczowym fucase zakończonym dwukropkiem, po którym następuje 128 liczb
       szesnastkowych.

       Tablice określają translację dla znaków o kodach większych od 128, gdyż
       translacja dla niższych kodów jest banalna.

       Przykład:

               tounix:
                 0xc7 0xfc 0xe9 0xe2 0xe4 0xe0 0xe5 0xe7
                 0xea 0xeb 0xe8 0xef 0xee 0xec 0xc4 0xc5
                 0xc9 0xe6 0xc6 0xf4 0xf6 0xf2 0xfb 0xf9
                 0xff 0xd6 0xdc 0xf8 0xa3 0xd8 0xd7 0x5f
                 0xe1 0xed 0xf3 0xfa 0xf1 0xd1 0xaa 0xba
                 0xbf 0xae 0xac 0xbd 0xbc 0xa1 0xab 0xbb
                 0x5f 0x5f 0x5f 0x5f 0x5f 0xc1 0xc2 0xc0
                 0xa9 0x5f 0x5f 0x5f 0x5f 0xa2 0xa5 0xac
                 0x5f 0x5f 0x5f 0x5f 0x5f 0x5f 0xe3 0xc3
                 0x5f 0x5f 0x5f 0x5f 0x5f 0x5f 0x5f 0xa4
                 0xf0 0xd0 0xc9 0xcb 0xc8 0x69 0xcd 0xce
                 0xcf 0x5f 0x5f 0x5f 0x5f 0x7c 0x49 0x5f
                 0xd3 0xdf 0xd4 0xd2 0xf5 0xd5 0xb5 0xfe
                 0xde 0xda 0xd9 0xfd 0xdd 0xde 0xaf 0xb4
                 0xad 0xb1 0x5f 0xbe 0xb6 0xa7 0xf7 0xb8
                 0xb0 0xa8 0xb7 0xb9 0xb3 0xb2 0x5f 0x5f

               fucase:
                 0x80 0x9a 0x90 0xb6 0x8e 0xb7 0x8f 0x80
                 0xd2 0xd3 0xd4 0xd8 0xd7 0xde 0x8e 0x8f
                 0x90 0x92 0x92 0xe2 0x99 0xe3 0xea 0xeb
                 0x59 0x99 0x9a 0x9d 0x9c 0x9d 0x9e 0x9f
                 0xb5 0xd6 0xe0 0xe9 0xa5 0xa5 0xa6 0xa7
                 0xa8 0xa9 0xaa 0xab 0xac 0xad 0xae 0xaf
                 0xb0 0xb1 0xb2 0xb3 0xb4 0xb5 0xb6 0xb7
                 0xb8 0xb9 0xba 0xbb 0xbc 0xbd 0xbe 0xbf
                 0xc0 0xc1 0xc2 0xc3 0xc4 0xc5 0xc7 0xc7
                 0xc8 0xc9 0xca 0xcb 0xcc 0xcd 0xce 0xcf
                 0xd1 0xd1 0xd2 0xd3 0xd4 0x49 0xd6 0xd7
                 0xd8 0xd9 0xda 0xdb 0xdc 0xdd 0xde 0xdf
                 0xe0 0xe1 0xe2 0xe3 0xe5 0xe5 0xe6 0xe8
                 0xe8 0xe9 0xea 0xeb 0xed 0xed 0xee 0xef
                 0xf0 0xf1 0xf2 0xf3 0xf4 0xf5 0xf6 0xf7
                 0xf8 0xf9 0xfa 0xfb 0xfc 0xfd 0xfe 0xff

       Pierwsza tablica odwzorowuje kody znaków DOSu na kody znaków Unixa.  Na
       przykład,  znak  DOSu  numer  129. Jest to litera u z kropkami nad nią.
       Aby wykonać translację do Unixa, szukamy  znaku  numer  1  w  pierwszej
       tablicy  (1=129-128).  Jest  to  0xfc. (Uwaga! numeracja zaczyna się od
       zera).  Druga tablica odwzorowuje małe znaki DOSu na duże  znaki  DOSu.
       Ta sama mała litera u z kropkami przekształcona będzie na 0x9a, co jest
       dużym U z kropkami w DOSie.

   Znaki Unicodu większe niż 256
       Jeśli istniejąca nazwa MS-DOS zawiera znaki Unicodu większe niż 256, to
       są  one  tłumaczone  na podkreślenia lub znaki wyglądające podobnie. Na
       przykład, spółgłoski akcentowane odwzorowywane są na swe nieakcentowane
       odpowiedniki.   Tłumaczenie  to używane jest przez mdir i unixowe nazwy
       plików generowane przez mcopy. Linux  również  obsługuje  Unicode,  ale
       niestety  zbyt  mało  aplikacji go jeszcze używa, by zajmować się tym w
       mtools.  Co  najistotniejsze,  xterm  nie  potrafi  jeszcze  wyświetlać
       Unicodu. Jeśli będzie odpowiednie zapotrzebowanie, autor mtools dołączy
       obsługę Unicodu również w unixowych nazwach plików.

       Ostrzeżenie:  Przy  usuwaniu  plików  przez  mtools  znak  podkreślenia
       oznacza  wszystkie  znaki,  które  nie mogą być przedstawione w Unixie.
       Ostrożnie z mdel !

   Położenie plików konfiguracyjnych i kolejność przetwarzania
       Pliki konfiguracyjne przetwarzane są w następującej kolejności:

       1. wkompilowane wartości domyślne

       2. /usr/local/etc/mtools.conf

       3. /etc/mtools
              Do celów zgodności wstecznej i wyłącznie wtedy, gdy nie istnieje
              mtools.conf.

       4. ~/.mtoolsrc.

       5. $MTOOLSRC
              (plik wskazywany przez zawartość zmiennej środowiska MTOOLSRC)

       Opcje  opisywane  w  późniejszych  plikach unieważniają opcje opisane w
       plikach wcześniejszych.  Napędy  zdefiniowane  w  późniejszych  plikach
       pozostają  zdefiniowane  jeśli  nie są unieważnione w plikach czytanych
       później. Na przykład, napędy A  i  B  mogą  być  zdefiniowane  w  pliku
       /usr/local/etc/mtools.conf,   zaś   napędy   C   i   D  zdefiniowane  w
       ~/.mtoolsrc. Jeżeli jednak ~/.mtoolsrc definiuje również napęd A, to ta
       nowa    definicja    unieważnia    poprzedni    opis    napędu    A   w
       /usr/local/etc/mtools.conf zamiast uzupełnienia  go.   W  celu  dodania
       nowego  opisu  do  napędu  już  opisanego we wcześniejszym pliku należy
       posłużyć się słowem kluczowym +drive bądź drive+.

Wsteczna zgodność ze starą składnią plików konfiguracyjnych

       Składnia opisana w niniejszym  dokumencie  obowiązuje  w  nowej  wersji
       mtools-3.0. Stara zorientowana liniowo składnia jest nadal obsługiwana.
       W starej składni  każda  linia  rozpoczynająca  się  pojedynczą  literą
       uważana  jest  za  opis napędu. Sekcje napędów w starej i nowej składni
       mogą być mieszane w tym samym pliku konfiguracyjnym, co powinno ułatwić
       upgrade.  Obsługa  starej  składni będzie z czasem zaniechana, a w celu
       zniechęcenia do jej używania celowo pominięto tu jej opis.

ZOBACZ TAKŻE

       mtools(1).

INFORMACJE O TŁUMACZENIU

       Powyższe  tłumaczenie   pochodzi   z   nieistniejącego   już   Projektu
       Tłumaczenia  Manuali i moe nie by aktualne. W razie zauważenia różnic
       między powyższym opisem a rzeczywistym zachowaniem opisywanego programu
       lub  funkcji,  prosimy o zapoznanie się z oryginalną (angielską) wersją
       strony podręcznika.