Provided by:
manpages-pl_20060617-3_all 
NAZWA
mtools.conf - pliki konfiguracyjne mtools
OPIS
Niniejsza strona podręcznika opisuje pliki konfiguracyjne pakietu
mtools. Pliki konfiguracyjne noszą nazwy /usr/local/etc/mtools.conf
oraz ~/.mtoolsrc.
Jeśli określono zmienną środowiska MTOOLSRC, to jej wartość jest
używana jako nazwa trzeciego pliku konfiguracyjnego. Pliki
konfiguracyjne opisują następujące pozycje:
* Ogólne flagi i zmienne konfiguracji
* Flagi i zmienne dla napędu
* Tablice translacji znaków
Położenie plików konfiguracyjnych
Ogólnym, systemowym plikiem konfiguracyjnym jest
/usr/local/etc/mtools.conf, zaś ~/.mtoolsrc jest prywatnym plikiem
konfiguracyjnym użytkownika.
W niektórych systemach plikiem konfiguracyjnym o zasięgu
ogólnosystemowym jest jednak /etc/defaults/mtools.conf.
Ogólna składnia pliku konfiguracyjnego
Pliki konfiguracyjne złożone są z sekcji. Każda sekcja rozpoczyna się
identyfikującym ją słowem kluczowym zakończonym dwukropkiem. Po
identyfikacji sekcji następują przypisania zmiennych i flag.
Przypisania zmiennych posiadają poniższą postać:
nazwa=warto
Flagi są pojedynczymi słowami kluczowymi bez znaku równości i
przypisanej wartości. Sekcja kończy się z końcem pliku lub z
rozpoczęciem kolejnej sekcji.
Linie rozpoczynające się od znaku krzyżyka (#) są komentarzami. Znaki
nowej linii są równoważne białym znakom (z wyjątkiem kończących
komentarz). Wielkość liter w pliku konfiguracyjnym nie ma znaczenia, z
wyjątkiem pozycji ujętych w znaki cytowania (jak np. nazwy plików).
Domyślne wartości
Dla większości platform mtools posiadają rozsądne wkompilowane
parametry domyślne dla napędów dyskietek. Zwykle zatem, nie ma potrzeby
zajmowania się plikiem konfiguracyjnym, jeśli chcemy jedynie
wykorzystywać mtools do uzyskania dostępu do dyskietek. Z drugiej
strony jednak, plik konfiguracyjny jest niezbędny przy użyciu mtools
również do partycji dysku twardego i plików obrazu dosemu.
Zmienne globalne
Przełączniki (flagi) globalne mogą być ustawione na 1 lub 0.
Rozpoznawane są następujące flagi globalne:
MTOOLS_SKIP_CHECK
Ustawienie na 1 powoduje, że mtools pomijają większość testów
kontrolnych. Potrzebne przy odczycie niektórych dyskietek
Atari, zrobionych z użyciem wcześniejszych wersji ROM, które w
inny sposób nie byłyby rozpoznawane.
MTOOLS_FAT_COMPATIBILITY
Przy ustawieniu na 1, mtools pomijają sprawdzenie rozmiaru FAT.
Niektóre dyski mają FAT większy niż faktycznie tego potrzebują.
Są one odrzucane, jeśli niniejsza opcja nie jest ustawiona.
MTOOLS_LOWER_CASE
Ustawienie na 1 powoduje, że mtools wyświetlają małymi literami
krótkie nazwy plików, w których wszystkie litery są duże.
Stworzone dla uzyskania zgodności z poprzednimi wersjami mtools,
które nie rozpoznawały bitu dużych/małych liter (patrz
mtools(1), sekcja Rozróżnianie dużych i małych liter w systemie
VFAT).
MTOOLS_NO_VFAT
Przy ustawieniu na 1 mtools nie będą tworzyć wpisów VFAT dla
nazw plików o mieszanych, dużych/małych literach, które poza tym
są poprawnymi nazwami plików DOSu. Przydatne przy pracy z
wersjami DOSu nie obsługującymi długich nazw VFAT, jak np.
FreeDos.
MTOOLS_DOTTED_DIR
Przy szerokim listowaniu katalogu, pokazuje nazwy plików z
kropką zamiast odstępów oddzielających nazwę od rozszerzenia.
MTOOLS_NAME_NUMERIC_TAIL
Domyślnie ustawione na jeden, decyduje o tworzeniu numerycznych
przyrostków we wszystkich długich nazwach plików (~1).
Ustawienie na zero oznacza, że przyrostki numeryczne nie będą
tworzone, chyba że spowodowałoby to kolizję nazw.
MTOOLS_TWENTY_FOUR_HOUR_CLOCK
Przy ustawieniu na jeden używany jest europejski sposób zapisu
czasu (zegar 24-godzinny). W przeciwnym przypadku wykorzystywana
jest notacja anglosaska (am/pm).
Przykład: Wstawienie poniższej linii do pliku konfiguracyjnego nakazuje
mtools pominięcie testów poprawności:
MTOOLS_SKIP_CHECK=1
Zmienne globalne mogą być również ustawiane poprzez środowisko:
export MTOOLS_SKIP_CHECK=1
Globalne zmienne znakowe mogą mieć przypisaną dowolną wartość:
MTOOLS_DATE_STRING
Format używany do wyświetlania dat plików. Domyślnie jest to dd-
mm-yyyy.
Flagi i zmienne napędów
Informacje ogólne
W sekcji napędu mogą być użyte przełączniki i wartości odnoszące się do
tego napędu. Sekcja opisująca napęd rozpoczyna się od napisu:
drive litera_napdu:
następnie występują pary zmienna-wartość oraz flagi. A oto przykładowy
opis napędu:
drive a:
file="/dev/fd0" use_xdf=1
Konfiguracja geometrii dysku
Informacja o geometrii opisuje fizyczną charakterystykę dysku. Ma ona
trojakie zastosowanie:
formatowanie
Informacja o geometrii zapisywana jest w sektorze startowym
(boot-sector) nowo utworzonego dysku. Można jednak opisać
geometrię dysku z linii poleceń (patrz polecenie mformat).
filtrowanie
W niektórych Unixach węzły urządzeń (device nodes) obsługują
wyłącznie jedną geometrię fizyczną. Na przykład, możesz
potrzebować innego węzła dla dostępu do dyskietki dużej gęstości
niż do dyskietki o małej gęstości. Aby zapewnić możliwość
poprawnego odczytu dysku przez węzeł, geometria porównywana jest
z faktyczną geometrią zapisaną w sektorze startowym. Jeżeli nie
pasują, to odpowiedni zapis charakteryzujący napęd zawodzi i
testowany jest kolejny wpis z tą samą literą napędu. Sekcja
Wielokrotne opisy wyjaśnia bliżej posługiwanie się wieloma
opisami dla jednej litery napędu.
Gdy w pliku konfiguracyjnym nie podano żadnej informacji o
geometrii, to akceptowane są wszystkie dyski. W Linuksie
(również na Sparc) istnieją węzły urządzeń o konfigurowalnej
geometrii (/dev/fd0, /dev/fd1 itd.), zatem filtrowanie napędów
dyskowych jest zbędne (i jest ignorowane). (mtools wykonują
jednak filtrowanie plików zwykłych (obrazów dysków) w Linuksie:
przeznaczono to głównie do testowania, gdyż nie mam dostępu do
Unixa, który faktycznie potrzebowałby filtrowania).
Jeśli nie potrzebujesz filtrowania, a chcesz używać domyślnej
geometrii przy formatowaniu (z użyciem mformat), możesz wyłączyć
filtrowaniu flagą mformat_only.
Jeśli chcesz filtrowania - powinieneś użyć flagi filter. Podając
geometrię musisz podać również jedną z tych dwu flag.
geometria początkowa
W urządzeniach obsługujących tę możliwość (zwykle napędy
dyskietek), informacja o geometrii używana jest też do
ustawienia geometrii początkowej. Geometria początkowa
stosowana jest przy odczycie sektora startowego, zawierającego
rzeczywistą geometrię. Początkowe konfigurowanie nie jest
wykonywane, gdy w pliku konfiguracyjnym brak jest opisu
geometrii lub gdy użyto flagi mformat_only.
W Linuksie geometria początkowa nie jest faktycznie potrzebna,
gdyż urządzenia konfigurowalne potrafią samoczynnie wykryć
dostatecznie dokładnie typ dysku (dla większości powszechnych
formatów) by móc odczytać sektor startowy.
Zły opis geometrii może prowadzić do bardzo poważnych błędów. Dlatego
też usilnie zaleca się dodanie flagi mformat_only do opisu napędu,
chyba iż faktycznie występuje potrzeba filtrowania czy geometrii
początkowej.
Dostępne są następujące zmienne związane z geometrią dysków:
cylinders [tracks]
Liczba cylindrów. Forma zalecana; tracks (ścieżki) jest formą
przestarzałą.
heads Liczba głowic (stron).
sectors
Liczba sektorów na ścieżkę.
Przykład: poniższa sekcja opisuje napęd 1.44MB:
drive a:
file="/dev/fd0H1440"
fat_bits=12
cylinders=80 heads=2 sectors=18
mformat_only
Dostępne są następujące skrócone opisy geometrii:
1.44m dyskietka 3,5" wysokiej gęstości. Równoważne: fat_bits=12
cylinders=80 heads=2 sectors=18
1.2m dyskietka 5,25" wysokiej gęstości. Równoważne: fat_bits=12
cylinders=80 heads=2 sectors=15
720k dyskietka 3,5" podwójnej gęstości. Równoważne: fat_bits=12
cylinders=80 heads=2 sectors=9
360k dyskietka 5,25" podwójnej gęstości. Równoważne: fat_bits=12
cylinders=40 heads=2 sectors=9
Skrócone opisy formatów mogą być zmieniane, zdefiniując inny format.
Na przykład, 360k sectors=8 opisuje dyskietkę 320k i jest równoważne
zapisowi: fat_bits=12 cylinders=40 heads=2 sectors=8.
Flagi otwarcia
Dostępne są ponadto następujące flagi:
sync Wszystkie operacje wejścia/wyjścia wykonywane są synchronicznie.
nodelay
Urządzenie lub plik jest otwierane z flagą O_NDELAY. Niezbędne
przy niektórych systemach nie-Linuksowych.
exclusive
Urządzenie lub plik jest otwierane z flagą O_EXCL. W Linuksie
zapewnia to dostęp do napędu dyskietek w trybie wyłączności. W
większości innych architektur oraz dla zwykłych plików nie daje
żadnego efektu.
Ogólne zmienne napędu
Dostępne są poniższe ogólne zmienne napędu. W zależności od typu,
zmiennym tym może być przypisany łańcuch znakowy (file, precmd) lub
liczba całkowita (pozostałe).
file Nazwa pliku lub urządzenia przechowującego obraz
dysku/dyskietki. Zmienna obowiązkowa. Nazwa pliku powinna być
ujęta w cudzysłowy.
partition
Sygnalizuje mtools traktowanie napędu jak urządzenia
spartycjonowanego i użycie zadanej partycji. Przy zastosowaniu
tej metody dostępne są wyłącznie partycje główne (primary),
numerowane od 1 do 4. Dla partycji logicznych należy posłużyć
się ogólniejszą zmienną offset. Zmienna partition przeznaczona
jest do obsługi nośników wyjmowalnych takich jak napędy Syquest,
ZIP czy dyski maagneto-optyczne. Mimo, iż tradycyjny DOS
postrzega dyski Syquest i dyski magneto-optyczne jako ogromne
dyskietki, które nie są partycjonowane, to OS/2 oraz Windows NT
traktują je jak dyski twarde, tj. urządzenia partycjonowane.
Flaga partition przydaje się dla obrazów dysków twardych DOSEMU.
Nie jest zalecana dla dysków twardych, dla których możliwy jest
bezpośredni dostęp do partycji poprzez montowanie (mount).
offset Opisuje, gdzie w pliku rozpoczyna się system plików MS-DOS.
Przydatna w obsłudze partycji logicznych wewnątrz obrazów dysków
twardych (hdimages) DOSEMU oraz ram-dysków Atari. Domyślnie
ustawiona na zero, co oznacza, że system plików zaczyna się na
samym początku urządzenia lub pliku.
fat_bits
Liczba bitów tablicy alokacji plików (FAT). Może to być 12 lub
16. Rzadko potrzebna, gdyż prawie zawsze może być uzyskana z
informacji w sektorze startowym. I przeciwnie, podanie liczby
bitów FAT może być przyczyną kłopotów, jeśli jest ona zła.
Powinna być używana wyłącznie w przypadku niewłaściwego
rozpoznawania automatycznego przez mtools liczby bitów FAT.
Przydatna również przy formatowaniu z wykorzystaniem polecenia
mformat dyskietki z nietypową liczbą bitów FATu.
precmd W niektórych odmianach Solaris niezbędne jest wywołanie volcheck
-v przed otwarciem urządzenia dyskietek, co ma na celu
wymuszenie na systemie zauważenia, że w napędzie rzeczywiście
jest dyskietka. precmd="volcheck -v" umieszczone w sekcji
opisującej napęd powoduje pożądane zachowanie.
blocksize
Parametr ten określa domyślny rozmiar bloku, jaki będzie zawsze
używany dla danego urządzenia. Wszystkie operacje
wejścia/wyjścia wykonywane są z wielokrotnością tego rozmiaru
bloku, niezależnie od rozmiaru sektora zapisanego w sektorze
startowym systemu plików. Rozwiązanie to jest przydatne do
obsługi urządzeń znakowych, gdzie rozmiar sektora jest inny niż
512, jak na przykład napędy CD-ROM w systemie Solaris.
Obowiązkowa jest tylko zmienna file. Inne parametry mogą zostać
pominięte. W takim przypadku przyjmowane są wartości domyślne lub
automatycznie wykrywane.
Ogólne flagi napędu
Flaga może być albo ustawiona na 1 (włączone) albo na 0 (wyłączone).
Jeśli pominięto wartość, to jest ona włączana. Na przykład, scsi jest
równoważne scsi=1.
nolock Poleca mtools nie używać blokady (locking) dla tego napędu.
Przydatne w systemach z nienajlepszą semantyką blokowania.
Włączenie tego przełącznika powoduje jednak, że operacje są
mniej bezpieczne w przypadkach, gdy kilku użytkowników może
korzystać z tego samego napędu w tym samym czasie.
scsi Ustawiona na 1 nakazuje mtools użycie przy dostępie do
urządzenia surowego wejścia/wyjścia SCSI (raw SCSI I/O) zamiast
standardowych funkcji read/write. Obecnie jest to obsługiwane na
HP/UX, Solaris i SunOs. Przełącznik jest tam niezbędny, gdyż w
niektórych architekturach, jak SunOS czy Solaris, nie można
korzystać z nośników PC przy użyciu funkcji systemowych read i
write, gdyż system operacyjny oczekuje, że będą one zawierać
specyficzną dla Suna "etykietę dysku".
Ponieważ surowy dostęp do SCSI zawsze posługuje się całym
urządzeniem, musisz podać dodatkowo flagę partition.
Na niektórych systemach, jak Solaris, mtools potrzebują
uprawnień superużytkownika (root), by móc wykorzystać opcję
scsi. Zatem, jeśli chcesz korzystać z napędów Zip/Jaz w systemie
Solaris, powinieneś zainstalować mtools z uprawnieniem SUID
root. Stąd też, jeśli podano flagę scsi, to automatycznie
używana jest też privileged, chyba że zostanie jawnie wyłączona
przez privileged=0.
mtools używają swoich uprawnień superużytkownika do otwarcia
urządzenia oraz wywołania rzeczywistych funkcji wejścia/wyjścia
SCSI. Co więcej, uprawnienia roota używane są wyłącznie dla
napędów opisanych w pliku konfiguracyjnym o zasięgu
ogólnosystemowym, jak /usr/local/mtools.conf, nie zaś dla
napędów opisanych w ~/.mtoolsrc czy też $MTOOLSRC.
privileged
Ustawiona na 1 nakazuje mtools użycie posiadanych przez nie
uprawnień SUID oraz SGID przy otwieraniu danego napędu. Opcja ta
jest poprawna tylko dla napędów opisanych w ogólnosystemowym
pliku konfiguracyjnym (jak np. /usr/local/mtools.conf, nie zaś
dla napędów opisanych w ~/.mtoolsrc czy też $MTOOLSRC).
Naturalnie, opcja ta nie działa również jeśli mtools nie zostały
zainstalowane z ustawionym SUID lub SGID. Jest automatycznie
ustawiana przez scsi=1, ale również wyłącznie dla napędów
zdefiniowanych w plikach konfiguracyjnych o zasięgu
ogólnosystemowym. Flaga ta może być jawnie ustawiona na zero w
celu zakazania mtools używania uprawnień do danego napędu, nawet
jeśli ustawione jest scsi=1.
mtools potrzebują ustawienia dostępu SUID tylko wtedy, gdy
planuje się wykorzystanie zmiennych privileged lub scsi dla
któregoś z napędów. Jeżeli opcje te nie są używane, mtools
działa prawidłowo nawet bez ustawiania SUID root.
vold Poleca mtools interpretację nazwy urządzenia jako identyfikatora
"vold" [tłum.:volume daemon - demon mechanizmu zarządzania
woluminami systemu Solaris], nie zaś jako nazwy pliku.
Identyfikator "vold" jest tłumaczony na faktyczną nazwę pliku
przy użyciu funkcji media_findname() oraz media_oldaliases() z
biblioteki volmgt. Przełącznik ten jest dostępny tylko w
przypadku skonfigurowania mtools z opcją --enable-new-vold przed
kompilacją.
use_xdf
Ustawienie na wartość niezerową powoduje, że mtools próbuje
również dostępu do tej dyskietki jak do dyskietki XDF. XDF jest
formatem dużej gęstości wykorzystywanym przez OS/2. Przełącznik
ten jest domyślnie wyłączony. Więcej informacji znajdziesz w
sekcji XDF dokumentacji mtools(1).
mformat_only
mtools powinny użyć geometrii tego napędu tylko do formatowania
(mformat), ale nie do filtrowania.
filter mtools użyją geometrii tego napędu zarówno do formatowania jak i
do filtrowania.
remote nakazuje mtools podłączenie się do floppyd (patrz floppyd(1)).
Wielokrotne opisy napędu
Możliwe jest podanie wielu opisów dla danego napędu. W takim przypadku,
opisy są wypróbowywane po kolei, aż do znalezienia pasującego. Opisy
mogą nie pasować z kilku powodów:
1. nieodpowiednia geometria,
2. brak dysku w napędzie,
3. inne kłopoty.
Wielość opisów jest przydatna przy wykorzystywaniu urządzeń fizycznych
potrafiących obsługiwać tylko jedną geometrię pojedynczego dysku.
Przykład:
drive a: file="/dev/fd0H1440" 1.44m
drive a: file="/dev/fd0H720" 720k
Powyższe linie nakazują mtools użycie /dev/fd0H1440 dla dyskietek
1.44MB (dużej gęstości) oraz /dev/fd0H720 dla dyskietek 720KB
(podwójnej gęstości). W Linuksie cecha ta nie jest faktycznie
potrzebna, gdyż urządzenie /dev/fd0 jest w stanie obsługiwać dowolną
geometrię.
Można też użyć wielu opisów napędu, by korzystać z obu napędów
fizycznych za pośrednictwem jednej litery napędu:
drive z: file="/dev/fd0"
drive z: file="/dev/fd1"
Z takim opisem mdir z: wykorzystuje pierwszy napęd fizyczny, jeśli
zawiera on dyskietkę. Jeśli w pierwszym napędzie nie ma dyskietki, to
mtools sprawdzają drugi napęd.
Przy użyciu wielu plików konfiguracyjnych opisy napędu występujące jako
ostatnie przesłaniają uprzednie opisy dla tego samego napędu z
wcześniejszych plików. Można tego uniknąć posługując się słowami
kluczowymi drive+ lub +drive zamiast drive. Pierwsza składnia dodaje
opis na końcu listy (tzn.będzie wypróbowany jako ostatni), zaś druga na
początek listy.
Tablice translacji zestawów znaków
Jeśli mieszkasz w USA, Europie Zachodniej lub Australii, możesz pominąć
tę sekcję.
Dlaczego potrzebne są tablice translacji znaków
DOS używa odmiennego mapowania kodów znaków niż Unix. Znaki 7-bitowe
mają to samo znaczenie, różnice dotyczą tylko znaków z ustawionym ósmym
bitem. Co gorsza, istnieje kilkanaście tablic translacji, w zależności
od kraju. Wygląd znaków definiowany jest przy użyciu stron kodowych
(code pages). Strony kodowe nie są takie same dla wszystkich krajów.
Na przykład, niektóre strony kodowe nie zawierają dużych liter
akcentowanych. Z drugiej strony, niektóre z nich zawierają znaki nie
istniejące w Uniksie, jak znaki ramek czy "spółgłoski akcentowane"
używane w niektórych krajach Europy Wschodniej. Dotyczy to dwu rzeczy
związanych z nazwami plików:
duże litery
W nazwach krótkich dozwolone są tylko duże znaki. Dotyczy to
również znaków akcentowanych. Na przykład, przy stronie kodowej,
która nie zawiera akcentowanych dużych znaków, małe znaki
akcentowane zostaną zamienione na ich nieakcentowane
odpowiedniki.
długie nazwy plików
Micro$oft wreszcie się opamiętał i używa bardziej standardowego
mapowania w długich nazwach plików. Używają Unicodu, który w
uproszczeniu jest 32 bitową wersją ASCII. Pierwszych jego 256
znaków jest identycznych z Uniksowym ASCII. Stąd też, strona
kodowa ma również wpływ na powiązania pomiędzy kodami użytymi w
długich nazwach plików a kodami użytymi w krótkich nazwach.
mtools uważają, że nazwy plików wprowadzone w linii poleceń mają
mapowanie unixowe i zamienia znaki dla uzyskania nazw krótkich.
Domyślnie używana jest strona kodowa 850 ze szwajcarskim odwzorowaniem
duże liter na małe. Wybrano tę stronę kodową gdyż jej zestaw znaków
jest najbliższy unixowemu. Ponadto, zawiera ona większość znaków
używanych w USA, Australii i Europie Zachodniej. Niemniej jednak,
możliwy jest wybór innego odwzorowania. Istnieją dwie metody: zmienna
country (kraj) i bezpośrednie tablice.
Konfiguracja przy użyciu zmiennej Country
Zmienna COUNTRY polecana jest dla tych, którzy mają dostęp do plików
systemowych MS-DOS i dokumentacji. Jeżeli się ich nie posiada, to
lepiej jest użyć bezpośrednich tablic translacji.
Składnia:
COUNTRY="country[,[codepage],country-file]"
Zapis ten powoduje użycie przez mtools tablicy translacji Unix-na-DOS
pasującej do strony kodowej codepage i tablicy małe-na-duże dla kraju
country oraz zastosowanie pliku country-file do uzyskania tablicy duże-
na-małe. Kod kraju jest najczęściej telefonicznym przedrostkiem tego
kraju. Więcej szczegółów znaleźć można w pomocy DOS dla "country".
Parametry codepage i country-file są opcjonalne. Plik country-file
dostarczany jest z DOSem, zwykle nazywa się COUNTRY.SYS i znajduje się
w katalogu C:\DOS. W większości przypadków będzie zbędny, gdyż
najczęściej występujące tablice translacji są wkompilowane w mtools.
Nie ma zatem problemu, jeśli w Uniksie brakuje tego pliku.
Jeżeli nie podano strony kodowej (codepage), to używana jest domyślna
strona kodowa kodowa dla danego kraju. Jeśli nie podano parametru
country-file, to dla tablicy małe-na-duże użyte będą wkompilowane
wartości domyślne. Cecha ta jest przydatna w Unixach innych niż Linuks,
gdzie może nie być dostępny plik COUNTRY.SYS.
Tablice Unix-na-DOS nie są zawarte w COUNTRY.SYS, zatem mtools zawsze
posługują się wkompilowanymi wartościami domyślnymi. Stąd też,
obsługiwana jest tylko ograniczona ilość stron kodowych. Jeśli brak
jest używanej przez ciebie strony kodowej lub jeśli znasz nazwę pliku
Windows 95 przechowującego to odwzorowanie, to napisz do autora:
alain@linux.lu.
Zmienna COUNTRY może być także ustawiona przez zdefiniowanie jej w
środowisku.
Konfiguracja przy użyciu bezpośrednich tablic translacji
Tablice translacji mogą być opisane wprost w pliku konfiguracyjnym.
Niezbędne są dwie tablice: pierwsza to tablica DOS-na-Unix, druga to
tablica małe-na-duże. tablica DOS_na-Unix zaczyna się od słowa
kluczowego tounix zakończonego dwukropkiem, o którym następuje 128
liczb szesnastkowych. Tablica małe-na-duże rozpoczyna się słowem
kluczowym fucase zakończonym dwukropkiem, po którym następuje 128 liczb
szesnastkowych.
Tablice określają translację dla znaków o kodach większych od 128, gdyż
translacja dla niższych kodów jest banalna.
Przykład:
tounix:
0xc7 0xfc 0xe9 0xe2 0xe4 0xe0 0xe5 0xe7
0xea 0xeb 0xe8 0xef 0xee 0xec 0xc4 0xc5
0xc9 0xe6 0xc6 0xf4 0xf6 0xf2 0xfb 0xf9
0xff 0xd6 0xdc 0xf8 0xa3 0xd8 0xd7 0x5f
0xe1 0xed 0xf3 0xfa 0xf1 0xd1 0xaa 0xba
0xbf 0xae 0xac 0xbd 0xbc 0xa1 0xab 0xbb
0x5f 0x5f 0x5f 0x5f 0x5f 0xc1 0xc2 0xc0
0xa9 0x5f 0x5f 0x5f 0x5f 0xa2 0xa5 0xac
0x5f 0x5f 0x5f 0x5f 0x5f 0x5f 0xe3 0xc3
0x5f 0x5f 0x5f 0x5f 0x5f 0x5f 0x5f 0xa4
0xf0 0xd0 0xc9 0xcb 0xc8 0x69 0xcd 0xce
0xcf 0x5f 0x5f 0x5f 0x5f 0x7c 0x49 0x5f
0xd3 0xdf 0xd4 0xd2 0xf5 0xd5 0xb5 0xfe
0xde 0xda 0xd9 0xfd 0xdd 0xde 0xaf 0xb4
0xad 0xb1 0x5f 0xbe 0xb6 0xa7 0xf7 0xb8
0xb0 0xa8 0xb7 0xb9 0xb3 0xb2 0x5f 0x5f
fucase:
0x80 0x9a 0x90 0xb6 0x8e 0xb7 0x8f 0x80
0xd2 0xd3 0xd4 0xd8 0xd7 0xde 0x8e 0x8f
0x90 0x92 0x92 0xe2 0x99 0xe3 0xea 0xeb
0x59 0x99 0x9a 0x9d 0x9c 0x9d 0x9e 0x9f
0xb5 0xd6 0xe0 0xe9 0xa5 0xa5 0xa6 0xa7
0xa8 0xa9 0xaa 0xab 0xac 0xad 0xae 0xaf
0xb0 0xb1 0xb2 0xb3 0xb4 0xb5 0xb6 0xb7
0xb8 0xb9 0xba 0xbb 0xbc 0xbd 0xbe 0xbf
0xc0 0xc1 0xc2 0xc3 0xc4 0xc5 0xc7 0xc7
0xc8 0xc9 0xca 0xcb 0xcc 0xcd 0xce 0xcf
0xd1 0xd1 0xd2 0xd3 0xd4 0x49 0xd6 0xd7
0xd8 0xd9 0xda 0xdb 0xdc 0xdd 0xde 0xdf
0xe0 0xe1 0xe2 0xe3 0xe5 0xe5 0xe6 0xe8
0xe8 0xe9 0xea 0xeb 0xed 0xed 0xee 0xef
0xf0 0xf1 0xf2 0xf3 0xf4 0xf5 0xf6 0xf7
0xf8 0xf9 0xfa 0xfb 0xfc 0xfd 0xfe 0xff
Pierwsza tablica odwzorowuje kody znaków DOSu na kody znaków Unixa. Na
przykład, znak DOSu numer 129. Jest to litera u z kropkami nad nią.
Aby wykonać translację do Unixa, szukamy znaku numer 1 w pierwszej
tablicy (1=129-128). Jest to 0xfc. (Uwaga! numeracja zaczyna się od
zera). Druga tablica odwzorowuje małe znaki DOSu na duże znaki DOSu.
Ta sama mała litera u z kropkami przekształcona będzie na 0x9a, co jest
dużym U z kropkami w DOSie.
Znaki Unicodu większe niż 256
Jeśli istniejąca nazwa MS-DOS zawiera znaki Unicodu większe niż 256, to
są one tłumaczone na podkreślenia lub znaki wyglądające podobnie. Na
przykład, spółgłoski akcentowane odwzorowywane są na swe nieakcentowane
odpowiedniki. Tłumaczenie to używane jest przez mdir i unixowe nazwy
plików generowane przez mcopy. Linux również obsługuje Unicode, ale
niestety zbyt mało aplikacji go jeszcze używa, by zajmować się tym w
mtools. Co najistotniejsze, xterm nie potrafi jeszcze wyświetlać
Unicodu. Jeśli będzie odpowiednie zapotrzebowanie, autor mtools dołączy
obsługę Unicodu również w unixowych nazwach plików.
Ostrzeżenie: Przy usuwaniu plików przez mtools znak podkreślenia
oznacza wszystkie znaki, które nie mogą być przedstawione w Unixie.
Ostrożnie z mdel !
Położenie plików konfiguracyjnych i kolejność przetwarzania
Pliki konfiguracyjne przetwarzane są w następującej kolejności:
1. wkompilowane wartości domyślne
2. /usr/local/etc/mtools.conf
3. /etc/mtools
Do celów zgodności wstecznej i wyłącznie wtedy, gdy nie istnieje
mtools.conf.
4. ~/.mtoolsrc.
5. $MTOOLSRC
(plik wskazywany przez zawartość zmiennej środowiska MTOOLSRC)
Opcje opisywane w późniejszych plikach unieważniają opcje opisane w
plikach wcześniejszych. Napędy zdefiniowane w późniejszych plikach
pozostają zdefiniowane jeśli nie są unieważnione w plikach czytanych
później. Na przykład, napędy A i B mogą być zdefiniowane w pliku
/usr/local/etc/mtools.conf, zaś napędy C i D zdefiniowane w
~/.mtoolsrc. Jeżeli jednak ~/.mtoolsrc definiuje również napęd A, to ta
nowa definicja unieważnia poprzedni opis napędu A w
/usr/local/etc/mtools.conf zamiast uzupełnienia go. W celu dodania
nowego opisu do napędu już opisanego we wcześniejszym pliku należy
posłużyć się słowem kluczowym +drive bądź drive+.
Wsteczna zgodność ze starą składnią plików konfiguracyjnych
Składnia opisana w niniejszym dokumencie obowiązuje w nowej wersji
mtools-3.0. Stara zorientowana liniowo składnia jest nadal obsługiwana.
W starej składni każda linia rozpoczynająca się pojedynczą literą
uważana jest za opis napędu. Sekcje napędów w starej i nowej składni
mogą być mieszane w tym samym pliku konfiguracyjnym, co powinno ułatwić
upgrade. Obsługa starej składni będzie z czasem zaniechana, a w celu
zniechęcenia do jej używania celowo pominięto tu jej opis.
ZOBACZ TAKŻE
mtools(1).
INFORMACJE O TŁUMACZENIU
Powyższe tłumaczenie pochodzi z nieistniejącego już Projektu
Tłumaczenia Manuali i moe nie by aktualne. W razie zauważenia różnic
między powyższym opisem a rzeczywistym zachowaniem opisywanego programu
lub funkcji, prosimy o zapoznanie się z oryginalną (angielską) wersją
strony podręcznika.