Provided by: manpages-pl_20060617-4_all bug

NAZWA

       bootparam - Wprowadzenie do parametrów bootujących jądra Linuksa.

OPIS

       Jądro  (kernel)  Linuksa  przyjmuje  pewne  `opcje z linii komend', lub
       `parametry bootujące' podczas uruchamiania. Ogólnie jest to używane  do
       przekazywania   jądru   informacji   o   parametrach  sprzętu,  których
       samodzielnie nie potrafi ono określić lub by zapobiec wartościom, które
       jądro by normalnie wykryło.

       Kiedy  jądro  jest  bootowane  bezpośrednio przez BIOS (powiedzmy, że z
       dyskietki, na którą je skopiowano używając `cp zImage  /dev/fd0'),  nie
       ma  możliwości przekazywania żadnych parametrów. Tak więc, aby móc mieć
       tę możliwość, trzeba używać oprogramowania  zdolnego  do  przekazywania
       parametrów,  takiego  jak  LILO czy loadlin. Dla kilku parametrów można
       także zmodyfikować sam obraz jądra, przy użyciu rdev, zobacz rdev(8).

       Najpopularniejszym loaderem jest LILO (LInux  LOader),  napisany  przez
       Wernera  Almesberegera.  Potrafi  on  bootować  różne jądra i zachowuje
       informację  o  konfiguracji  w  pliku  tekstowym.  (Zobacz  lilo(8)   i
       lilo.conf(5).)   LILO  może  bootować DOS, OS/2 Linux, FreeBSD, itd., i
       jest dość elastyczne.

       Innym popularnym loaderem Linuksa jest `LoadLin', który jest  programem
       dosowym,  który  potrafi  odpalać  jądro  Linuksa z dosa (z argumentami
       bootującymi), zakładając że pewne zasoby są osiągalne.  Jest  to  dobre
       dla osób chcących odpalać Linuksa z dosa.

       Jest  też  bardzo przydatnym, jeśli masz określony sprzęt, który bazuje
       na określonym dosowym sterowniku,  włączającym  go  w  określony  stan.
       Popularnym   przykładem   są  karty  `SoundBlaster  Compatible',  które
       wymagają  dosowych  sterowników  do  zamieszanie  kilkoma   mistycznymi
       rejestrami  aby  włączyć  kartę w tryb kompatybilności z SB. Bootowanie
       dosa z załączonym sterownikiem i późniejsze ładowanie Linuksa z promptu
       dosowego  zapobiega  resetowaniu  karty,  co ma miejsce podczas rebootu
       komputera.

LISTA ARGUMENTÓW

       Większość argumentów bootujących przyjmuje postać:

              name[=value_1][,value_2]...[,value_11]

       gdzie `name' jest unikalnym słowem kluczowym,  które  jest  używane  do
       określania,  która  część  jądra  ma  otrzymać związane z nim wartości.
       Poszczególne argumenty bootujące są zwyczajnie oddzielone  spacjami,  w
       formacie  wyżej podanym. Zauważ, że limit 11 wartości jest rzeczywisty,
       jako że obecnie  kod  obsługuje  jedynie  11  oddzielonych  przecinkami
       parametrów  dla słowa kluczowego. (Jednak możesz użyć tego samego słowa
       kluczowego drugi raz, aby pomieścić dodatkowe parametry.)

       Większość pracy idzie do linux/init/main.c. Najpierw jądro sprawdza czy
       argument jest jednym ze specjalnych argumentów `root=', `ro', `rw', lub
       `debug'. Znaczenie tych specjalnych argumentów jest opisane dalej w tym
       dokumencie.

       Potem  przechodzi przez listę funkcji konfigurujących, aby zobaczyć czy
       podany tekst argumentu (taki jak `foo') nie  jest  związany  z  funkcją
       konfigurującą  (`foo_setup()')  dla  konkretnego urządzenia, lub części
       jądra. Jeśli przekazałeś  jądru  linię  foo=3,4,5,6  to  przeszuka  ono
       tablice  bootsetupowe  aby  sprawdzić,  czy  `foo' było zarejestrowane.
       Jeśli  było,  wywołuje   funkcję   konfigurującą   związaną   z   `foo'
       (foo_setup())  i  przekazuje  jej  argumenty 3, 4, 5 i 6 podane w linii
       poleceń jądra.

       Wszystko, co jest w postaci `foo=bar', co  nie  jest  akceptowane  jako
       funkcja  konfigurująca,  jak  opisano  powyżej, zostaje zinterpretowane
       jako zmienna środowiskowa, która  ma  być  ustawiona.  (Bezużytecznym?)
       przykładem może być użycie `TERM=vt100' jako argumentu bootującego.

       Wszelkie  pozostałe argumenty, które nie były wybrane przez jądro i nie
       były  zinterpretowane  jako   zmienne   środowiskowe,   zostają   potem
       przekazane   procesowi   jeden,   którym   zwykle  jest  program  init.
       Najpopularniejszym argumentem, który jest przekazywany  procesowi  init
       jest  słowo `single', które mówi initowi, by bootował komputer w trybie
       pojedynczego  użytkownika,  żeby  nie  odpalał  wszystkich   normalnych
       demonów.  Sprawdź  na  stronie  podręcznika  dla  init, jakie argumenty
       przyjmuje.

OGÓLNE NIEURZĄDZENIOWE ARGUMENTY BOOTUJĄCE

   `no387'
       Niektóre koprocesory i386 mają błędy, które pojawiają się gdy używa się
       ich w 32 bitowym trybie chronionym. Np. niektóre wczesne chipy ULSI-387
       miały wadliwe operacje zmiennoprzecinkowe. Używanie  `no387'  powoduje,
       że  linux  ignoruje  koprocesor.  Oczywiście  w tym wypadku musisz mieć
       jądro skompilowane ze wsparciem dla emulacji koprocesora.

   `no-hlt'
       Niektóre z pierwszych chipów  i486DX-100  miały  problem  z  instrukcją
       `hlt',  przez  co nie mogły normalnie powracać do trybu operacyjnego po
       jej użyciu.  Używanie `no-hlt' mówi Linuksowi, by zwyczajnie  wykonywał
       nieskończoną  pętlę  gdy  nie  ma  nic  do  roboty,  a  nie  mówił stop
       procesorowi. Pozwala to  osobom  z  tym  wadliwym  chipem  korzystać  z
       Linuksa.

   `root=...'
       Ten  argument  mówi  jądru,  którego  urządzenia  użyć do jako głównego
       systemu plików podczas bootowania.  Domyślna  wartość  tego  ustawienia
       jest   skonfigurowana   podczas  kompilacji  i  zwykle  jest  wartością
       urządzenia głównego systemu, na którym zbudowano jądro. Aby nadpisać tę
       wartość  i  wybrać na urządzenie główne np. drugi napęd dyskietek, użyj
       `root=/dev/fd1'.  (urządzenie główne  może  także  być  ustawione  przy
       pomocy rdev(8).)

       Urządzenie  główne może zostać określone symbolicznie, lub numerycznie.
       Specyfikacja symboliczna ma format  /dev/XXYN,  gdzie  XX  określa  typ
       urządzenia  (`hd'  dla  dysków  twardych kompatybilnych z ST-506, z Y w
       zakresie `a'-`h'; `sd' dla dysków SCSI, z Y w  zakresie  `a'-`e';  `xd'
       dla  dysków  kompatybilnych  z  XT,  z  Y  `a' lub `b'; `fd' dla stacji
       dysków, z Y określającym numer stacji  -  fd0  będzie  dosowym  dyskiem
       `A:',  a  fd1 `B:'), Y literę napędu lub jego numer, a N numer partycji
       na tym urządzeniu (nieobecne w przypadku dyskietek).

       Zauważ, że nie ma to nic do czynienia z przeznaczeniem tych urządzeń na
       twoim systemie. Część `/dev/' jest tylko konwencją.

       Powyższe   urządzenia   można   przekazywać   także   w   reprezentacji
       numerycznej, która jest kombinacją numerów major/minor  urządzeń.  (np.
       /dev/sda  ma numer major 8 i minor 3, więc można użyć `root=0x803' jako
       alternatywy.)

   `ro' i `rw'
       Opcja `ro'  mówi  jądru,  by  zamontowało  główny  system  plików  jako
       przeznaczony  tylko  dla odczytu, aby fsck mógł pracować na nieruchomym
       systemie plików. Żaden proces nie może  zapisywać  plików  na  systemie
       plików,  dopóki nie zostanie remontowany jako przeznaczony do odczytu i
       zapisu, np.  poprzez  `mount  -w  -n  -o  remount  /'.   (Zobacz  także
       mount(8).)

       Opcja  `rw'  mówi  jądru,  by  zamontować  główny  system  plików  jako
       przeznaczony do odczytu/zapisu. Tak jest domyślnie.

       Wybór między r/o i r/w może być również dokonany przy użyciu rdev(8).

   `debug'
       Komunikaty jądra są przekazywane do klogd, demona logowania jądra,  tak
       że  mogą  zostać  zapisane  na dysku. Wiadomości o priorytetach powyżej
       console_loglevel   są   także    drukowane    na    konsoli.    (Zobacz
       <linux/kernel.h>  aby  zobaczyć  te  poziomy priorytetów.) Domyślnie ta
       zmienna jest ustawiona  na  logowanie  wszystkiego  co  ważniejsze  niż
       wiadomości   debugowe.   Ten   argument  bootujący  dodatkowo  nakazuje
       drukowanie wiadomości o priorytecie  DEBUG.  Poziom  logowania  konsoli
       można również ustawić podczas pracy systemu dzięki opcjom klogd. Zobacz
       klogd(8).

   `reserve=...'
       Ta komenda  jest  używana  do  chronienia  regionów  portów  I/O  przed
       sondowaniem.  Postać tej komendy to:

              reserve=iobase,extent[,iobase,extent]...

       Na  niektórych  maszynach  może  być  niezbędnym chronienie sterowników
       urządzeń od szukania urządzeń (autosondowanie) w określonych regionach.
       Może   to   wynikać   z   błędnej  reakcji  sprzętu,  możliwej  błędnej
       identyfikacji lub  po  prostu  z  tego,  że  nie  chcesz  tego  sprzętu
       inicjalizować.

       Argument  reserve  podaje region portu I/O, który nie ma być sondowany.
       Sterownik urządzenia nie będzie sondować zarezerwowanego regionu, chyba
       że inny argument bootujący wyjątkowo mu to nakaże.

       Na przykład, linia bootująca

              reserve=0x300,32  blah=0x300

       powstrzymuje wszystkie sterowniki urządzeń, poza sterownikiem `blah' od
       sondowania 0x300-0x31f.

   `ramdisk=...'
       Ta opcja jest przedawniona od Linuksa 1.3.48, lub okolic.   Podawała  w
       KB  wielkość  opcjonalnego  urządzenia  ramdysku.  Na  przykład,  jeśli
       chciałeś załadować główny system plików z dyskietki 1.44MB, użyłbyś:

              ramdisk=1440

       Ta opcja jest ustawiana podczas kompilacji (domyślnie: brak ramdysku) i
       może być zmieniona przez rdev(8).

   `mem=...'
       Funkcja  BIOS-a  zdefiniowana  w specyfikacji PC, która zwraca wielkość
       zainstalowanej  pamięci  była  skonstruowana  do   zwracania   wartości
       maksymalnie  64MB.  Linux  używa  tej  funkcji  podczas bootowania, aby
       sprawdzić ile jest zainstalowanej pamięci. Jeśli masz więcej niż  64MB,
       możesz  użyć tego argumentu, aby powiedzieć Linuksowi ile masz pamięci.
       Wartości   mogą   być   przekazywane   dziesiętnie   lub   szesnastkowo
       (przedrostek  0x),  z  opcjonalnymi  końcówkami `k' (razy 1024) lub `M'
       (razy 1046576).  Oto cytat Linusa o używaniu parametru `mem='.

       ``Jądro przyjmie dowolny parametr `mem=xx',  jaki  mu  się  poda,  lecz
       jeśli  okaże  się,  że  je okłamałeś, wcześniej czy później załamie się
       straszliwie.  Parametr wskazuje na  najwyższy  adresowalny  adres  RAM,
       więc  `mem=0x1000000'  oznacza  na  przykład,  że masz 16MB pamięci. Na
       maszynie z 96MB byłoby to `mem=0x6000000'.

       UWAGA UWAGA UWAGA: niektóre maszyny mogą używać górną część pamięci dla
       cache'owania  BIOS-a,  lub  innych rzeczy, więc w rzeczywistości możesz
       mieć mniej niż pełne 96MB adresowalnej pamięci. Odwrotny przypadek  też
       może  być  prawdziwy:  niektóre  chipsety mapują pamięć fizyczną, która
       jest przykryta przez obszar BIOS-a w obszar tuż za górą  pamięci,  więc
       wierzchołek pamięci będzie w tym wpadku wynosił np. 96MB + 384KB. Jeśli
       powiesz Linuksowi, że ma więcej pamięci niż w rzeczywistości, staną się
       złe rzeczy: może nie naraz, ale w końcu z pewnością.''

ARGUMENTY BOOTUJĄCE DLA URZĄDZEŃ SCSI

       Ogólne pojęcia w tej sekcji:

       iobase -- pierwszy port I/O, który zajmuje host SCSI. Są one podawane w
       notacji heksadecymalnej i zazwyczaj leżą w zakresie od 0x200 do 0x3ff.

       irq --  przerwanie  sprzętowe,  które  wykorzystuje  karta.  Prawidłowe
       wartości  zależą od rozpatrywanej karty, lecz zwykle są to 4, 7, 9, 10,
       11, 12 i 15.  Inne wartości są zwykle używane w peryferiach takich  jak
       dyski twarde IDE, stacje dysków, porty szeregowe, itp.

       scsi-id  --  identyfikator,  którego  adapter  używa do identyfikowania
       siebie na szynie SCSI. Tylko niektóre adaptery umożliwiają  zmianę  tej
       wartości,  jako  że  większość  ma  ją trwale ustaloną wewnątrz. Częstą
       wartością domyślną jest 7, lecz zestawy Seagate i Future Domain TMC-950
       używają 6.

       parity  --  określa,  czy adapter SCSI oczekuje od załączonych urządzeń
       dostarczania wartości parzystości przy  wymianach  informacji.  Podanie
       jedynki  oznacza,  że  sprawdzanie parzystości jest włączone, a zero ją
       wyłącza.  Znowu  jednak  nie  wszystkie  adaptery  przyjmują   wybranie
       zachowania parzystości podczas bootowania.

   `max_scsi_luns=...'
       Urządzenie  SCSI  może  mieć wiele `podurządzeń' zawartych w nim samym.
       Najpopularniejszym przykładem jest jeden z nowych CD-ROM-ów SCSI, który
       obsługuje  naraz  więcej  niż jeden dysk. Każdy CD jest adresowany jako
       `Logical Unit  Number'  (LUN)  (ang.  logiczny  numer  jednostki)  tego
       urządzenia.   Jednak większość urządzeń takich jak twarde dyski, napędy
       kasetowe i inne jest pojedynczymi urządzeniami z LUN równym zero.

       Niektóre słabo dopracowane urządzenia SCSI nie mogą obsłużyć sondowania
       LUN     nierównego    zeru.    Dlatego,    jeśli    flaga    kompilacji
       CONFIG_SCSI_MULTI_LUN nie była ustawiona, nowe jądra sondują  domyślnie
       tylko LUN zero.

       Aby  podać  ilość  sondowanych  LUN-ów  podczas bootowania, wpisuje się
       `max_scsi_luns=n' jako argument bootujący, gdzie n jest liczbą między 1
       a 8.  Aby zapobiec problemom opisanym wyżej, używa się n=1 aby zapobiec
       denerwowaniu nieprawidłowych urządzeń.

   Konfiguracja napędu kasetowego SCSI
       Niektóre parametry konfiguracji sterownika  kasetowego  SCSI  mogą  być
       osiągnięte przez użycie następującego:

              st=buf_size[,write_threshold[,max_bufs]]

       Pierwsze  dwie  liczby  są podane w jednostkach kilobajtowych. Domyślna
       wartość buf_size to 32KB, a maksymalna  wartość  to  16384KB.   Wartość
       write_threshold  jest  wartością przy której bufor jest przekazywany na
       kasetę z domyślną wartością 30KB. Maksymalna liczba buforów zmienia się
       z  liczbą wykrytych napędów, a domyślną wartością jest 2.  Przykładowym
       użyciem może być:

              st=32,30,2

       Szczegóły można znaleźć w pliku README.st w katalogu scsi źródeł jądra.

   Konfiguracja Adapteca aha151x, aha152x, aic6260, aic6360, SB16-SCSI
       Numery  aha  odnoszą  się  do  kart,  a  numery  aic  odnoszą  się   do
       rzeczywistych  chipów  SCSI  na tych kartach, włączając SoundBlaster-16
       SCSI.

       Kod sondujący dla tych hostów  SCSI  szuka  zainstalowanego  BIOS-a,  a
       jeśli  nie  ma  takowego, sonda nie znajduje twojej karty. Wtedy możesz
       użyć argumentu bootującego w postaci:

              aha152x=iobase[,irq[,scsi-id[,reconnect[,parity]]]]

       Jeśli sterownik był  skompilowany  z  włączonym  debuggowaniem,  szósta
       wartość może ustawić poziom debuga.

       Wszystkie parametry są opisane na górze tej sekcji, a wartość reconnect
       umożliwia  rozłączanie/podłączanie  urządzenia  jeśli  użyto   wartości
       niezerowej. Przykład:

              aha152x=0x340,11,7,1

       Zauważ,  że  parametry  muszą  być podane po kolei, co znaczy, że jeśli
       chcesz podać ustawienie parity, to musisz podać iobase, irq, scsi-id  i
       wartość reconnect.

   Konfiguracja Adapteca aha154x
       Seria  kart aha1542 ma na pokładzie kontroler dyskietek i82077, podczas
       gdy aha1540 go nie ma. Są to karty rządzące  szyną,  i  mają  parametry
       określające   ``uczciwość''   z   jaką   dzielą   szynę  między  innymi
       urządzeniami. Argument bootujący wygląda następująco:

              aha1542=iobase[,buson,busoff[,dmaspeed]]

       Prawidłowe wartości iobase to zwykle  jedno  z:  0x130,  0x134,  0x230,
       0x234, 0x330, 0x334. Klony mogą dozwalać inne wartości.

       Wartości  buson,  busoff  odnoszą  się  do  liczby mikrosekund, którymi
       dominuje na szynie ISA. Domyślnie jest tu 11us na parametr on i 4us  na
       off,  więc  inne  karty  (takie  jak ISA LANCE Ethernet) mają szansę na
       uzyskanie dostępu do szyny ISA.

       Wartość  dmaspeed  odnosi  się  do  częstotliwości  (w  MB/s),  z  jaką
       następuje  DMA  (Direct Memory Access). Domyślnie jest to 5MB/s. Nowsze
       karty  umożliwiają  wybranie  tej  wartości  jako  części  konfiguracji
       programowej,  starsze  karty poprzez zworki.  Możesz używać wartości do
       10MB/s, zakładając,  że  twoja  płyta  główna  potrafi  tyle  obsłużyć.
       Eksperymentuj z rezerwą jeśli używasz wartości ponad 5MB/s.

   Konfiguracja Adapteca aha274x, aha284x, aic7xxx
       Urządzenia te mogą przyjmować argument postaci:

              aic7xxx=extended,no_reset

       Wartość   extended   o  ile  jest  niezerowa,  wskazuje  że  translacja
       rozszerzona (extended translation) dla  dużych  dysków  jest  włączona.
       Wartość  no_reset  o  ile  jest  niezerowa,  mówi  sterownikowi  by nie
       resetował szyny SCSI kiedy konfiguruje adaptor podczas bootowania.

   Konfiguracja hostów SCSI BusLogic (`buslogic=')
       Obecnie, sterownik buslogic przyjmuje tylko jeden parametr, bazę   I/O.
       Oczekuje,  że  będzie  to  jedna z następujących prawidłowych wartości:
       0x130, 0x134, 0x230, 0x234, 0x330, 0x334.

   Konfiguracja Future Domain TMC-8xx, TMC-950
       Jeśli twoja karta nie jest wykrywana podczas  bootowania,  musisz  użyć
       argumentu bootującego postaci:

              tmc8xx=mem_base,irq

       Wartość  mem_base  jest  wartością  mapowanego  w  pamięci regionu I/O,
       którego używa karta. Jest to zwykle  jedna  z  następujących  wartości:
       0xc8000, 0xca000, 0xcc000, 0xce000, 0xdc000, 0xde000.

   Konfiguracja Pro Audio Spectrum
       PAS16  używa  chipa  SCSI NC5380, a nowsze modele wspierają bezzworkową
       konfigurację. Argument bootujący ma postać:

              pas16=iobase,irq

       Jedyną różnicą jest to, że musisz podać wartość  IRQ  255,  która  mówi
       sterownikowi  by  pracował  bez  przerwań,  choć  ze stratą wydajności.
       iobase zwykle wynosi 0x388.

   Konfiguracja Seagate ST-0x
       Jeśli twoja karta nie jest wykrywana podczas  bootowania,  musisz  użyć
       argumentu następującej postaci:

              st0x=mem_base,irq

       Wartość  mem_base  jest  wartością  mapowanego  w  pamięci regionu I/O,
       którego używa karta. Jest to zwykle  jedna  z  następujących  wartości:
       0xc8000, 0xca000, 0xcc000, 0xce000, 0xdc000, 0xde000.

   Konfiguracja Trantor T128
       Te  karty  również  bazują  na  chipie  NCR5380 i przyjmują następujące
       opcje:

              t128=mem_base,irq

       Prawidłowe  wartości  dla  mem_base  to:  0xcc000,  0xc8000,   0xdc000,
       0xd8000.

   Karty, które nie przyjmują argumentów bootujących
       Obecnie,   następujące   karty  SCSI  nie  używają  żadnych  argumentów
       bootujących.  W niektórych wypadkach możesz na twardo dopisać  wartości
       poprzez bezpośrednią edycję samego sterownika, jeśli to konieczne.

       Always IN2000, Adaptec aha1740, EATA-DMA, EATA-PIO, Future Domain 16xx,
       NCR5380 (generic), NCR53c7xx to  NCR53c8xx,  Qlogic,  Ultrastor  (incl.
       u?4f), Western Digital wd7000.

DYSKI TWARDE

   Parametry sterownika dysków/CD-ROM-ów IDE
       Sterownik  IDE  przyjmuje  wiele  parametrów, od specyfikacji geometrii
       dysku do wsparcia dla wadliwych chipów  kontrolera.  Specyficzne  opcje
       dysku mogą być podawane poprzez użycie `hdX=' z X pomiędzy `a'-`h'.

       Opcje  niespecyficzne  napędom  są  przekazywane z przedrostkiem `hd='.
       Zauważ,   że   używanie   przedrostka   specyficznego    dyskowi    dla
       niespecyficznej opcji także zadziała, a opcja zostanie zaaplikowana tak
       jak oczekiwano.

       Zauważ także, że `hd=' może  być  użyty  w  odniesieniu  do  następnego
       niepodanego   napędu   w   sekwencji   (a,  ...,  h).  W  następujących
       omówieniach, opcja `hd=' będzie cytowana dla  zwięzłości.  Zobacz  plik
       README.ide w linux/drivers/block jeśli interesują cię szczegóły.

   Opcje `hd=cyls,heads,sects[,wpcom[,irq]]'
       Tych  opcji  używa  się  do  przekazywania  fizycznej  geometrii dysku.
       Jedynie    pierwsze    trzy    wartości    są    wymagane.     Wartości
       cylinder/head/sectors  będą  tymi  używanym  przez fdisk. Wartość wpcom
       (write precompensation) jest ignorowana dla dysków IDE. Podana  wartość
       IRQ  będzie używana dla interfejsu, na którym rezyduje napęd i nie jest
       tak naprawdę parametrem specyficznym napędowi.

   Opcja `hd=serialize'
       Chip CMD-640 interfejsu dual IDE jest wadliwy; zaprojektowano  go  tak,
       że  gdy napędy z drugiego interfejsu są używane równocześnie z napędami
       pierwszego,  dane  ulegają  zniszczeniu.  Używanie   tej   opcji   mówi
       sterownikowi  by  upewnił  się,  że oba interfejsy nigdy nie są używane
       naraz.

   Opcja `hd=dtc2278'
       Opcja ta mówi sterownikowi, że masz interfejs IDE DTC-2278D.  Sterownik
       próbuje  dokonać  wtedy  specyficznych  DTC operacji, aby włączyć drugi
       interfejs i włączyć szybsze tryby transferu.

   Opcja `hd=noprobe'
       Nie sonduj tego dysku. Np.

              hdb=noprobe hdb=1166,7,17

       wyłączy sondowanie,  lecz  wciąż  poda  geometrię  dysku,  więc  będzie
       zarejestrowany  jako  prawidłowe  urządzenie blokowe, a więc będzie się
       nadawać do użytku.

   Opcja `hd=nowerr'
       Niektóre napędy  czasami  mają  trwale  załączony  bit  WRERR_STAT.  To
       usprawnia działanie tych wadliwych urządzeń.

   Opcja `hd=cdrom'
       Mówi to sterownikowi IDE, że w miejscu normalnego dysku IDE mamy CD-ROM
       typu  ATAPI  .   W   większości   wypadków,   CD-ROM   jest   wykrywany
       automatycznie, lecz jeśli tak nie jest, to to powinno pomóc.

   Opcje Standardowego Sterownika Dysków ST-506 (`hd=')
       Standardowy  sterownik  dysków  może przyjmować argumenty geometrii dla
       dysków podobnie do  sterownika  IDE.  Zauważ  jednak,  że  oczekuje  on
       jedynie  trzech  wartości  (C/H/S)  --  więcej lub mnie spowoduje ciche
       zignorowanie twojego polecenia. Podobnie też, przyjmuje  jedynie  `hd='
       jako   argument,   np.   `hda='  jest  tu  nieprawidłowe.  Format  jest
       następujący:

              hd=cyls,heads,sects

       Jeśli są tam  zainstalowane  dwa  dyski,  powyższe  jest  powtarzane  z
       parametrami geometrii dla drugiego dysku.

   Opcje Sterownika Dysków XT (`xd=')
       Jeśli masz pecha i używasz jednej z tych starych 8 bitowych kart, które
       transferują dane z szybkością 125KB/s, to oto coś  dla  ciebie.   Jeśli
       karta nie jest rozpoznawana, musisz użyć argumentu bootującego postaci:

              xd=type,irq,iobase,dma_chan

       Wartość  type określa konkretnego producenta karty i może mieć wartość:
       0=generic; 1=DTC; 2,3,4=Western Digital, 5,6,7=Seagate; 8=OMTI.  Jedyna
       różnica  między typami tego samego producenta polega na łańcuchu BIOS-a
       użytym do detekcji, który nie jest używany jeśli podano typ.

       Funkcja xd_setup() nie sprawdza wartości i przyjmuje,  że  wprowadziłeś
       wszystkie cztery wartości. Nie zawiedź jej. Oto przykład dla kontrolera
       WD1002  z  wyłączonym/usuniętym  BIOS-em,  przy   użyciu   `domyślnych'
       parametrów kontrolera XT:

              xd=2,5,0x320,3

CD-ROM-y (Non-SCSI/ATAPI/IDE)

   Interfejs Aztech
       Składnia dla karty tego typu to:

              aztcd=iobase[,magic_number]

       Jeśli  ustawisz  magic_number  na  0x79,  to sterownik spróbuje i ruszy
       nawet mimo wszystko w przypadku nieznanej  wersji  firmware.  Wszystkie
       inne wartości są ignorowane.

       Oryginalny   komentarz  (bo  tekst  'will  try  and  run  anyway'  jest
       wieloznaczny): If you set the magic_number to 0x79 then the driver will
       try  and  run  anyway  in the event of an unknown firmware version. All
       other values are ignored.

   Interfejs Sony CDU-31A i CDU-33A
       Ten interfejs CD-ROM można znaleźć  na  niektórych  kartach  Pro  Audio
       Spectrum   i   innych   kartach  z  interfejsami  Sony.  Składnia  jest
       następująca:

              cdu31a=iobase,[irq[,is_pas_card]]

       Podanie wartości IRQ zero mówi sterownikowi,  że  przerwania  sprzętowe
       nie  są  wspierane  (jak  na niektórych kartach PAS). Jeśli twoja karta
       wspiera przerwania, powinieneś użyć  ich,  bo  zmniejszają  użycie  CPU
       przez sterownik.

       Parametr is_pas_card powinien być wprowadzony jako `PAS', jeśli używana
       jest karta Pro Audio Spectrum, lub nie powinien być podawany w ogóle.

   Interfejs Sony CDU-535
       Składnia dla tego interfejsu CD-ROM to:

              sonycd535=iobase[,irq]

       Zero może być użyte dla  bazy  I/O  jako  `wypełniacz  miejsca',  jeśli
       chcesz podać wartość IRQ.

   Interfejs GoldStar
       Składnia dla tego interfejsu CD-ROM to:

              gscd=iobase

   Interfejs Standardowy Mitsumi
       Składnia dla tego interfejsu CD-ROM to:

              mcd=iobase,[irq[,wait_value]]

       Wartość  wait_value  jest  używana jako wewnętrzna wartość timeouta dla
       ludzi, którzy mają problemy ze swoimi napędami i może lecz nie musi być
       zaimplementowana,  zależnie  od  #define  podczas  kompilacji.  Mitsumi
       FX400 jest odtwarzaczem CD-ROM IDE/ATAPI i nie używa sterownika mcd.

   Interfejs Mitsumi XA/MultiSession (`mcdx=')
       Obecnie ten `eksperymentalny' sterownik ma funkcję konfigurującą,  lecz
       nie  ma jeszcze (1.3.15) zaimplementowanych żadnych parametrów. Jest to
       dla takiego samego sprzętu jak powyżej, lecz sterownik  ma  rozszerzone
       właściwości.

   Interfejs nośników optycznych
       Składnia dla tego rodzaju karty to:

              optcd=iobase

   Interfejs Phillips CM206
       Składnia dla tego rodzaju karty to:

              cm206=[iobase][,irq]

       Sterownik  zakłada,  że  numery  pomiędzy  3 a 11 są wartościami IRQ, a
       numery między 0x300 i 0x370 są portami I/O, więc  możesz  podać  jeden,
       lub  dwa  numery  w  dowolnym  porządku.  Przyjmuje  też  `cm206=auto',
       włączające autosondowanie.

   Interfejs Sanyo
       Składnia dla tego rodzaju karty to:

              sjcd=iobase[,irq[,dma_channel]]

   Interfejs SoundBlaster Pro
       Składnia dla tego rodzaju karty to:

              sbpcd=iobase,type

       gdzie  typ  jest  jednym  z  następujących  (uwaga  małe/duże   litery)
       określeń:  `SoundBlaster',  `LaserMate', lub `SPEA'. Baza I/O jest bazą
       interfejsu CD-ROM, a nie tą z części dźwiękowej karty.

Urządzenia Ethernet

       Różne sterowniki używają różnych parametrów, ale wszystkie przynajmniej
       dzielą  IRQ,  wartość  bazowego  portu  I/O  i nazwę. W najogólniejszej
       formie wygląda to tak:

              ether=irq,iobase[,param_1[,param_2,...param_8]],name

       Pierwszy nienumeryczny argument jest  pobierany  jako  nazwa.  Wartości
       param_n  (jeśli  mają  zastosowanie)  zwykle  mają  różne znaczenia dla
       różnych  kart/sterowników.  Typowe  wartości  param_n  są  używane   do
       podawania rzeczy takich jak adres pamięci dzielonej, wyboru interfejsu,
       kanału DMA i podobnych.

       Najpopularniejszym  wykorzystaniem  tego  parametru   jest   wymuszenie
       sondowania drugiej karty ethernetowej, jako że domyślnie sondowana jest
       tylko jedna.  Można tego dokonać prostym:

              ether=0,0,eth1

       Zauważ, że wartości zera dla IRQ i bazy  I/O  w  powyższym  przykładzie
       mówią sterownikowi, by je wysondował automatycznie.

       Ethernet-Howto  zawiera  rozległą  dokumentację  o używaniu wielorakich
       kart  i  o  specyficznych  implementacjach   karta/sterownik   wartości
       param_n.  Zainteresowani  powinni  odnieść się do odpowiedniej sekcji w
       tamtym dokumencie.

Sterownik Stacji Dysków

       Istnieje wiele opcji sterownika stacji dysków i wszystkie są wymienione
       w   README.fd   w  linux/drivers/block.  Tutejsze  informacje  pochodzą
       bezpośrednio z tamtego pliku.

   floppy=mask,allowed_drive_mask
       Ustawia maskę bitową dozwolonych napędów na maskę. Domyślnie, dozwolone
       są  jedynie  jednostki 0 i 1 dla każdego kontrolera stacji dysków. Jest
       tak ponieważ niektóre niestandardowe urządzenia (płyty główne ASUS PCI)
       mieszają  z  klawiaturą,  jeśli  odwołuje  się do jednostek 2 lub 3. Ta
       opcja jest niejako przedawniona dzięki opcji cmos.

   floppy=all_drives
       Ustawia maskę bitową dozwolonych  napędów  na  wszystkie  napędy.  Użyj
       tego,  jeśli masz więcej niż dwa napędy podłączone do kontrolera stacji
       dysków.

   floppy=asus_pci
       Ustaw maskę bitową aby dozwolić tylko jednostki 0 i 1. (Domyślne)

   floppy=daring
       Mówi, że sterownik  stacji  dysków,  że  masz  dobrze  zachowujący  się
       kontroler  stacji  dysków.  Umożliwia  to efektywniejsze i łagodniejsze
       operacje, lecz może nie przejść na niektórych kontrolerach.

   floppy=0,daring
       Mówi sterownikowi, że kontroler  stacji  dysków  powinien  być  używany
       ostrożnie.

   floppy=one_fdc
       Mówi   sterownikowi,  że  masz  tylko  jeden  kontroler  stacji  dysków
       (domyślne)

   floppy=two_fdc lub floppy=address,two_fdc
       Mówi sterownikowi, że masz dwa kontrolery stacji stacji  dysków.  Drugi
       kontroler  powinien  być  pod  podanym  adresem  . Jeśli adres nie jest
       podany, zakłada się 0x370.

   floppy=thinkpad
       Mówi sterownikowi, że  masz  Thinkpada.  Thinkpady  używają  odwróconej
       konwencji linii zmiany dysku.

   floppy=0,thinkpad
       Mówi sterownikowi, że nie masz Thinkpada.

   floppy=drive,type,cmos
       Ustawia  typ  cmos  napędu  na  typ. Dodatkowo ten napęd jest dozwolony
       przez maskę bitową. Jest to przydatne jeśli masz więcej niż dwie stacje
       dysków  (tylko  dwie  mogą  być opisane przez fizyczny cmos), lub jeśli
       twój BIOS używa niestandardowych typów CMOS. Ustawienie CMOS na  0  dla
       pierwszych  dwóch  napędów  (domyślne)  powoduje,  że  sterownik stacji
       dysków odczytuje dla nich fizyczne dane cmos.

   floppy=unexpected_interrupts
       Wypisz wiadomość ostrzegawczą jeśli otrzymasz nieoczekiwane  przerwanie
       (domyślne zachowanie)

   floppy=no_unexpected_interrupts lub floppy=L40SX
       Nie  drukuj  wiadomości kiedy pojawi się nieoczekiwane przerwanie. Jest
       to potrzebne laptopom IBM L40SX przy niektórych trybach video.  (Wydaje
       się  być  tam  interakcja  między  video a stacją dysków. Nieoczekiwane
       przerwania zawalają tylko wydajność i mogą być spokojnie ignorowane.)

Sterownik dźwięku

       Sterownik  dźwięku  może  także  akceptować  argumenty   bootujące   do
       nadpisania  wartości wkompilowanych. Nie jest to zalecane i jest raczej
       złożone.  Jest   to   opisane   w   pliku   Readme.Linux   w   katalogu
       linux/drivers/sound.  Przyjmuje parametr bootujący postaci:

              sound=device1[,device2[,device3...[,device11]]]

       gdzie  każda  wartość  deviceN  jest formatu 0xTaaaId, a bajty są użyte
       następująco:

       T - rodzaj urządzenia: 1=FM,  2=SB,  3=PAS,  4=GUS,  5=MPU401,  6=SB16,
       7=SB16-MPU401

       aaa - heksadecymalnie zapisany adres I/O.

       I - heksadecymalnie zapisana linia przerwań (np. 10=a, 11=b, ...)

       d - kanał DMA.

       Jak  widzisz, jest to całkiem bałaganiarskie i lepiej wkompilować swoje
       własne wartości do sterownika.  Używanie  argumentu  `sound=0'  wyłączy
       sterownik dźwięku.

Sterownik myszy Bus Mouse (`bmouse=')

       Sterownik  myszy  busmouse  przyjmuje  jeden  parametr,  będący numerem
       sprzętowego IRQ, z którego ma korzystać.

AUTORZY

       Linus Torvalds (i wielu innych)

ZOBACZ TAKŻE

       klogd(8), lilo.conf(5), lilo(8), mount(8), rdev(8)

       Ta strona została napisana na podstawie Boot Parameter  HOWTO  (v1.0.1)
       napisanego  przez  Paula  Gortmakera.  W HOWTO można znaleźć minimalnie
       więcej informacji niż w tym dokumencie.

INFORMACJE O TŁUMACZENIU

       Powyższe  tłumaczenie   pochodzi   z   nieistniejącego   już   Projektu
       Tłumaczenia  Manuali i moe nie by aktualne. W razie zauważenia różnic
       między powyższym opisem a rzeczywistym zachowaniem opisywanego programu
       lub  funkcji,  prosimy o zapoznanie się z oryginalną (angielską) wersją
       strony podręcznika.