Provided by: manpages-pl_20060617-4_all bug

NAZWA

       term - zasady nazywania typów terminali

OPIS

       Zmienna  środowiskowa  TERM  powinna  standardowo  zawierać  nazwę typu
       terminala, konsoli lub  urządzenia  wyświetlającego,  którego  używasz.
       Informacja  ta  jest niezbędna dla wszystkich programów wyświetlających
       wyniki na ekranie, włączając w to Twój edytor czy program pocztowy.

       Standardowa   wartość   zmiennej   TERM   będzie   ustawiona    poprzez
       inicjalizację  lini poprzez plik /etc/inittab (Linux i System-V-podobne
       UNIXy) lub plik /etc/ttys (BSD UNIXy). To prawie zawsze  wystarczy  dla
       stacji roboczych czy konsoli mikrokomputerów.

       Jeśli  używasz  lini  telefonicznej, typ urządzenia dołączonego do niej
       może być różny. Starsze systemy  UNIXowe  ustawiają  początkowo  bardzo
       prosty  typ  terminala  np.  `dumb'  lub  `dialup'.  Nowsze mogą używać
       terminala `vt100', odzwierciedlając  rozpowszechnienie  terminali  DECa
       VT100-kompatybilnych i emulatorów z komputerów osobistych.

       Nowoczesne  telnet'y  przekazują  Twoją  zmienną  środowiskową  TERM  z
       lokalnego systemu do odległego. Mogą wystąpić problemy jeżeli  terminfo
       lub  termcap  na  odległym  systemie  nie  zawiera  definicji terminala
       kompatybilnej z Twoją, ale ta sytuacja jest rzadka i  może  być  prawie
       zawsze   uniknięta   przez   ustawienie   typu   terminala  na  `vt100'
       (zakładając, że rzeczywiście używasz VT100-podobnej konsoli, terminala,
       lub emulatora terminala.)

       W  każdym  razie, możesz dowolnie zmieniać zmienną TERM ustawioną przez
       Twój system na  dowolną  wartość  w  profilu  Twojej  powłoki.  Program
       tset(1)  może  być  w  tym  pomocny;  możesz  mu  podać zbiór reguł aby
       wydedukował lub zażądał podania typu terminala  bazując  na  urządzeniu
       tty i prędkości przesyłu danych (baud rate).

       Ustawienie  zmiennej  TERM  własną  wartością  może być także użyteczne
       jeśli stworzyłeś własną definicję terminala włączając opcje (takie  jak
       widzialny  dzwonek  (czyli  błyśnięcie ekranu) lub podświetlenie) które
       mają zamienić standardowe ustawienia systemu.

       Opisy typów terminali są  przechowywane  jako  pliki  zawierające  dane
       opisujące  ich możliwości w katalogu /usr/share/terminfo. Aby przejrzeć
       listę wszystkich nazw terminali rozpoznawanych przez system, wykonaj

            toe | more

       z  promptu  powłoki.  Pliki  te,  opisujące  możliwości  terminali   są
       przechowywane  w  formacie  binarnym  aby  zapewnić  optymalną prędkość
       dostępu do nich  (odwrotnie  niż  w  przypadku  starego  bazującego  na
       tekście  pliku termcap, który zastępują); aby sprawdzić jedną z pozycji
       musisz użyć komendy infocmp(1).  Wywołaj ją następująco:

            infocmp nazwa

       gdzie nazwa jest  nazwą  typu  terminala,  który  chcesz  sprawdzić  (i
       zarazem  nazwą  pliku  w  podkatalogu  /usr/share/terminfo  nazwanym od
       pierwszej litery typu terminala). Komenda ta wyświetla  plik  z  opisem
       terminala w formacie tekstowym opisanym przez terminfo(5).

       Pierwsza   linia   terminfo(5)  opisuje  nazwy,  pod  którymi  terminfo
       rozpoznaje terminal, nazwy przedzielone  są  znakami  `|',  a  ostatnia
       zakończona  jest  przecinkiem.   Pierwsza  nazwa  jest podstawową nazwą
       terminala  (primary  name),  i  powinna  być  używana  przy  ustawianiu
       zmiennej  TERM.   Ostatnia  nazwa  jest  w  rzeczywistości  opisem typu
       terminala (może zawierać spacje; inne muszą być pojedynczymi  słowami).
       Nazwy  pomiędzy pierwszą, a ostatnią (o ile istnieją) są aliasami nazwy
       terminala i zazwyczaj przechowywane są tam dawne  nazwy  terminala  dla
       kompatybilności.

       Istnieją pewne konwencje jak dobierać podstawowe nazwy terminala, które
       pozwalają aby były unikalne, a zarazem niosły w sobie pewną informację.
       Poniżej  zamieszczony jest przewodnik, który krok po kroku wyjaśnia jak
       nazywać a także jak je rozumieć:

       Najpierw wybierz główną nazwę.  Powinna się ona składać z małej  litery
       i  następujących  po niej do siedmiu małych liter bądź cyfr. Powinieneś
       unikać używania znaków przestankowych w głównych nazwach,  ponieważ  są
       one  używane  i  interpretowane jako nazwy plików i meta-znaków powłoki
       (np. takie jak !, $, *, ? etc.), umieszczone  w  nich  mogą  spowodować
       dziwne  i  kłopotliwe  zachowanie.   Ukośnik  (/), czy jakikolwiek inny
       znak, który może zostać zinterpretowany przez czyjś system  plików  (\,
       $,  [,  ]), jest szczególnie niebezpieczne (terminfo jest niezależne od
       platformy, więc wybór nazwy zawierającej znaki specjalne może  któregoś
       dnia  spowodować  pewne  problemy  dla  przyszłych  użytkowników). Znak
       kropki (.) jest względnie bezpieczny o ile występuje co najwyżej  jedna
       w nazwie głównej; niektóre starsze nazwy terminfo wykorzystują ją.

       Nazwa  główna terminala lub typu konsoli stacji roboczej powinna prawie
       zawsze zaczynać się od przedrostka  sprzedawcy  (np.  hp  dla  Hewlett-
       Packard,  wy dla Wyse, czy att dla terminali AT&T), lub popularną nazwą
       lini terminala (vt dla terminali typu  VT od DECa, czy sun dla  konsoli
       stacji  roboczych  Suna  czy  regent  dla  modeli ADDS Regent).  Możesz
       wylistować drzewo terminfo aby zobaczyć  jakie  przedrostki  są  już  w
       powszechnym użyciu.  Po nazwie głównej powinien znajdować się, jeśli to
       potrzebne, numer modelu; a więc vt100, hp2621, wy50.

       Nazwą główną  dla  konsoli  typu  PC-Unix  powinna  być  nazwa  systemu
       operacyjnego  np.  linux,  bsdos,  freebsd, netbsd.  Nie powinna to być
       nazwa typu  console  czy  jakakolwiek  inna  ogólna  nazwa  która  może
       spowodować  zamieszanie w środowisku o wielu platformach. Jeśli później
       następuje numer modelu, powinien wskazywać albo  numer  wersji  systemu
       operacyjnego lub numer wersji sterownika konsoli.

       Nazwą  główna  dla  emulatora  terminala  (zakładając  że nie pasuje do
       któregoś ze standardu ANSI lub typu vt100) powinna być  nazwa  programu
       lub z łatwością rozpoznawalny skrót (np. versaterm, ctrm).

       Po   nazwie   głównej,   możesz   dodać  dowolną  lecz  rozsądną  ilość
       rozdzielonych   łącznikiem    przyrostków    określających    specjalne
       właściwości.

       2p   Ma dwie strony pamięci.  Podobnie 4p, 8p, itd.

       mc   Magic-cookie.   Niektóre terminale (szczególnie starsze Wyse) mogą
            wspierać  jedynie  jeden  atrybut  bez  utraty  magic-cookie.  Ich
            definicja  w  terminfo  zazwyczaj  jest  sparowana  z  inną (która
            posiada ten przyrostek) aby wspierać dużą ilość atrybutów.

       -am  Włącza auto-margines (prawostronne zawijanie)

       -m   Tryb mono - wyłączenie wsparcia dla kolorów

       -na  Bez strzałek - termcap ignoruje strzałki które w rzeczywistości są
            na terminalu, więc użytkownik może używać ich lokalnie.

       -nam Bez auto-marginesu - Wyłącz opcję am

       -nl  Bez etykiet - wyłącz miękkie etykiety

       -nsl Bez lini statusu - zlikwiduj linię statusu

       -pp  Ma port drukarki który jest używany

       -rv  Terminal w odwróconym trybie video (czarny na białym)

       -s   Użyj lini statusu.

       -vb  Użyj widzialnego dzwonka (błysk) a nie krótkiego dzwięku.

       -w   Szeroki; terminal jest w 132 kolumnowym trybie.

       Standardowo, jeśli typ Twojego terminala jest jednym z wariantów, który
       ma za zadanie określić liczbę lini, przyrostek powinien znaleźć się tam
       pierwszy. Dla hipotetycznego terminala FuBarCo model 2317 w 30-liniowym
       trybie z odwrotnym wyświetlaniem (reverse video), lepszą  nazwą  byłaby
       fubar-30-rv (niż np. `fubar-rv-30').

       Typy  terminali, które nie są opisane jako samodzielne sekcje, a raczej
       jako  składniki  do  dołączenia  do  innych  sekcji  poprzez  use,   są
       rozróżniane poprzez użycie znaków plus (+) a nie minus (-).

       Komendy,  które  używają  typu  terminala  aby kontrolować wyświetlanie
       często akceptują opcję -T,  która  pozwala  podać  typ  terminala  jako
       argument.   Takie programy powinny skorzystać ze zmiennej środowiskowej
       TERM kiedy opcja -T jest nie podana.

PRZENOŚNOŚĆ

       Dla maksymalnej kompatybilności ze starymi systemami UNIXowymi V, nazwy
       i aliasy powinny być unikalne w pierwszych 14 znakach.

PLIKI

       /usr/share/terminfo/?/*
            skąpilowane pliki zawierające opisy terminali

       /etc/inittab
            inicjalizacja lini tyy (AT&T-podobne UNIXy).

       /etc/ttys
            inicjalizacja lini tty (BSD-podobne UNIXy).

ZOBACZ TAKŻE

       curses(3X), terminfo(5), term(/usr/share/terminfo).

INFORMACJE O TŁUMACZENIU

       Powyższe   tłumaczenie   pochodzi   z   nieistniejącego   już  Projektu
       Tłumaczenia Manuali i moe nie by aktualne. W razie zauważenia  różnic
       między powyższym opisem a rzeczywistym zachowaniem opisywanego programu
       lub funkcji, prosimy o zapoznanie się z oryginalną  (angielską)  wersją
       strony podręcznika.

                                                                       TERM(7)