Provided by: manpages-pl_20060617-4_all bug

NAZWA

       term - zasady nazywania typów terminali

OPIS

       Zmienna  środowiskowa  TERM powinna standardowo zawierać nazwę typu terminala, konsoli lub
       urządzenia wyświetlającego, którego używasz.  Informacja ta jest niezbędna dla  wszystkich
       programów  wyświetlających  wyniki  na  ekranie,  włączając  w  to Twój edytor czy program
       pocztowy.

       Standardowa wartość zmiennej TERM będzie ustawiona poprzez inicjalizację lini poprzez plik
       /etc/inittab  (Linux  i  System-V-podobne UNIXy) lub plik /etc/ttys (BSD UNIXy). To prawie
       zawsze wystarczy dla stacji roboczych czy konsoli mikrokomputerów.

       Jeśli używasz lini telefonicznej, typ urządzenia  dołączonego  do  niej  może  być  różny.
       Starsze  systemy  UNIXowe  ustawiają początkowo bardzo prosty typ terminala np. `dumb' lub
       `dialup'.   Nowsze  mogą  używać  terminala  `vt100',  odzwierciedlając  rozpowszechnienie
       terminali DECa VT100-kompatybilnych i emulatorów z komputerów osobistych.

       Nowoczesne  telnet'y  przekazują  Twoją  zmienną  środowiskową TERM z lokalnego systemu do
       odległego. Mogą wystąpić problemy jeżeli terminfo lub termcap  na  odległym  systemie  nie
       zawiera  definicji terminala kompatybilnej z Twoją, ale ta sytuacja jest rzadka i może być
       prawie zawsze uniknięta  przez  ustawienie  typu  terminala  na  `vt100'  (zakładając,  że
       rzeczywiście używasz VT100-podobnej konsoli, terminala, lub emulatora terminala.)

       W  każdym  razie,  możesz  dowolnie  zmieniać  zmienną TERM ustawioną przez Twój system na
       dowolną wartość w profilu Twojej powłoki. Program tset(1) może być w tym  pomocny;  możesz
       mu  podać  zbiór  reguł  aby  wydedukował  lub  zażądał  podania typu terminala bazując na
       urządzeniu tty i prędkości przesyłu danych (baud rate).

       Ustawienie zmiennej TERM własną wartością może być także użyteczne jeśli stworzyłeś własną
       definicję terminala włączając opcje (takie jak widzialny dzwonek (czyli błyśnięcie ekranu)
       lub podświetlenie) które mają zamienić standardowe ustawienia systemu.

       Opisy  typów  terminali  są  przechowywane  jako  pliki  zawierające  dane  opisujące  ich
       możliwości  w  katalogu /usr/share/terminfo. Aby przejrzeć listę wszystkich nazw terminali
       rozpoznawanych przez system, wykonaj

            toe | more

       z promptu powłoki. Pliki te, opisujące możliwości terminali są  przechowywane  w  formacie
       binarnym  aby  zapewnić  optymalną  prędkość  dostępu  do  nich (odwrotnie niż w przypadku
       starego bazującego na tekście pliku termcap,  który  zastępują);  aby  sprawdzić  jedną  z
       pozycji musisz użyć komendy infocmp(1).  Wywołaj ją następująco:

            infocmp nazwa

       gdzie  nazwa  jest  nazwą  typu terminala, który chcesz sprawdzić (i zarazem nazwą pliku w
       podkatalogu /usr/share/terminfo nazwanym od pierwszej litery typu terminala).  Komenda  ta
       wyświetla plik z opisem terminala w formacie tekstowym opisanym przez terminfo(5).

       Pierwsza  linia terminfo(5) opisuje nazwy, pod którymi terminfo rozpoznaje terminal, nazwy
       przedzielone są znakami `|', a ostatnia zakończona jest przecinkiem.  Pierwsza nazwa  jest
       podstawową  nazwą terminala (primary name), i powinna być używana przy ustawianiu zmiennej
       TERM.  Ostatnia nazwa jest w rzeczywistości opisem typu terminala (może  zawierać  spacje;
       inne muszą być pojedynczymi słowami). Nazwy pomiędzy pierwszą, a ostatnią (o ile istnieją)
       są aliasami nazwy terminala i zazwyczaj przechowywane są tam  dawne  nazwy  terminala  dla
       kompatybilności.

       Istnieją pewne konwencje jak dobierać podstawowe nazwy terminala, które pozwalają aby były
       unikalne,  a  zarazem  niosły  w  sobie  pewną  informację.   Poniżej  zamieszczony   jest
       przewodnik, który krok po kroku wyjaśnia jak nazywać a także jak je rozumieć:

       Najpierw  wybierz główną nazwę.  Powinna się ona składać z małej litery i następujących po
       niej do siedmiu małych liter bądź cyfr. Powinieneś unikać używania znaków przestankowych w
       głównych nazwach, ponieważ są one używane i interpretowane jako nazwy plików i meta-znaków
       powłoki (np. takie jak !, $, *, ? etc.), umieszczone  w  nich  mogą  spowodować  dziwne  i
       kłopotliwe  zachowanie.   Ukośnik  (/),  czy  jakikolwiek  inny  znak,  który  może zostać
       zinterpretowany przez czyjś system plików (\, $, [,  ]),  jest  szczególnie  niebezpieczne
       (terminfo jest niezależne od platformy, więc wybór nazwy zawierającej znaki specjalne może
       któregoś dnia spowodować pewne problemy dla przyszłych użytkowników). Znak kropki (.) jest
       względnie  bezpieczny o ile występuje co najwyżej jedna w nazwie głównej; niektóre starsze
       nazwy terminfo wykorzystują ją.

       Nazwa główna terminala lub typu konsoli stacji roboczej powinna prawie zawsze zaczynać się
       od  przedrostka sprzedawcy (np. hp dla Hewlett-Packard, wy dla Wyse, czy att dla terminali
       AT&T), lub popularną nazwą lini terminala (vt dla terminali typu  VT od DECa, czy sun  dla
       konsoli  stacji  roboczych  Suna  czy  regent  dla modeli ADDS Regent).  Możesz wylistować
       drzewo terminfo aby zobaczyć jakie przedrostki są już w  powszechnym  użyciu.   Po  nazwie
       głównej  powinien  znajdować  się, jeśli to potrzebne, numer modelu; a więc vt100, hp2621,
       wy50.

       Nazwą główną dla konsoli typu PC-Unix powinna być nazwa systemu  operacyjnego  np.  linux,
       bsdos, freebsd, netbsd.  Nie powinna to być nazwa typu console czy jakakolwiek inna ogólna
       nazwa która może spowodować zamieszanie w środowisku o wielu  platformach.  Jeśli  później
       następuje  numer  modelu,  powinien  wskazywać  albo numer wersji systemu operacyjnego lub
       numer wersji sterownika konsoli.

       Nazwą główna dla emulatora terminala (zakładając że nie pasuje do  któregoś  ze  standardu
       ANSI  lub  typu vt100) powinna być nazwa programu lub z łatwością rozpoznawalny skrót (np.
       versaterm, ctrm).

       Po nazwie głównej, możesz dodać  dowolną  lecz  rozsądną  ilość  rozdzielonych  łącznikiem
       przyrostków określających specjalne właściwości.

       2p   Ma dwie strony pamięci.  Podobnie 4p, 8p, itd.

       mc   Magic-cookie.   Niektóre  terminale  (szczególnie starsze Wyse) mogą wspierać jedynie
            jeden atrybut bez utraty  magic-cookie.  Ich  definicja  w  terminfo  zazwyczaj  jest
            sparowana z inną (która posiada ten przyrostek) aby wspierać dużą ilość atrybutów.

       -am  Włącza auto-margines (prawostronne zawijanie)

       -m   Tryb mono - wyłączenie wsparcia dla kolorów

       -na  Bez strzałek - termcap ignoruje strzałki które w rzeczywistości są na terminalu, więc
            użytkownik może używać ich lokalnie.

       -nam Bez auto-marginesu - Wyłącz opcję am

       -nl  Bez etykiet - wyłącz miękkie etykiety

       -nsl Bez lini statusu - zlikwiduj linię statusu

       -pp  Ma port drukarki który jest używany

       -rv  Terminal w odwróconym trybie video (czarny na białym)

       -s   Użyj lini statusu.

       -vb  Użyj widzialnego dzwonka (błysk) a nie krótkiego dzwięku.

       -w   Szeroki; terminal jest w 132 kolumnowym trybie.

       Standardowo, jeśli typ Twojego terminala jest jednym z  wariantów,  który  ma  za  zadanie
       określić  liczbę  lini,  przyrostek  powinien znaleźć się tam pierwszy. Dla hipotetycznego
       terminala FuBarCo model 2317 w  30-liniowym  trybie  z  odwrotnym  wyświetlaniem  (reverse
       video), lepszą nazwą byłaby fubar-30-rv (niż np. `fubar-rv-30').

       Typy  terminali,  które nie są opisane jako samodzielne sekcje, a raczej jako składniki do
       dołączenia do innych sekcji poprzez use, są rozróżniane poprzez użycie znaków plus  (+)  a
       nie minus (-).

       Komendy,  które używają typu terminala aby kontrolować wyświetlanie często akceptują opcję
       -T, która pozwala podać typ terminala jako argument.  Takie programy powinny skorzystać ze
       zmiennej środowiskowej TERM kiedy opcja -T jest nie podana.

PRZENOŚNOŚĆ

       Dla  maksymalnej  kompatybilności ze starymi systemami UNIXowymi V, nazwy i aliasy powinny
       być unikalne w pierwszych 14 znakach.

PLIKI

       /usr/share/terminfo/?/*
            skąpilowane pliki zawierające opisy terminali

       /etc/inittab
            inicjalizacja lini tyy (AT&T-podobne UNIXy).

       /etc/ttys
            inicjalizacja lini tty (BSD-podobne UNIXy).

ZOBACZ TAKŻE

       curses(3X), terminfo(5), term(/usr/share/terminfo).

INFORMACJE O TŁUMACZENIU

       Powyższe tłumaczenie pochodzi z nieistniejącego już Projektu Tłumaczenia  Manuali  i  może
       nie  być  aktualne.  W  razie  zauważenia  różnic  między  powyższym opisem a rzeczywistym
       zachowaniem opisywanego programu lub  funkcji,  prosimy  o  zapoznanie  się  z  oryginalną
       (angielską) wersją strony podręcznika.

                                                                                          TERM(7)