Provided by: manpages-pl_20060617-4_all bug

NAZWA

       mount - montuj system plików

SKŁADNIA

       mount [-lhV]

       mount -a [-fFnrsvw] [-t typ_systemu]
       mount [-fnrsvw] [-o opcje [,...]] urządzenie | katalog
       mount [-fnrsvw] [-t typ_systemu] [-o opcje] urządzenie katalog

OPIS

       Wszystkie  pliki  dostępne  w  systemie  UNIX  są  zorganizowane w jednym wielkim drzewie,
       hierarchii plików, zakorzenionej w /.  Pliki te mogą być położone na  wielu  urządzeniach.
       Polecenie mount umożliwia przyłączenie systemu plików znajdującego się na danym urządzeniu
       do wielkiego drzewa plików. Odwrotnie, polecenie umount(8) powoduje odłączenie go.

       Standardowa postać polecenia mount to
              mount -t typ urządzenie katalog
       Nakazuje jądru, by przyłączyło system plików znaleziony na danym  urządzeniu  (które  jest
       typu  typ)  w  zadanym  katalogu.  Poprzednia zawartość (jeśli istniała) i właściciel oraz
       prawa katalogu katalog stają się niewidzialne na czas przyłączenia  (zamontowania)  nowego
       systemu  plików.  W  tym  czasie  ścieżka katalog odnosi się do korzenia systemu plików na
       podanym urządzeniu.

       Trzy formy wywołania niczego faktycznie nie montują:
              mount -h
       wypisuje komunikat pomocy,
              mount -V
       wypisuje wersję, a samo
              mount [-l] [-t typ]
       pokazuje listę wszystkich zamontowanych systemów plików (typu typ).   Opcja  -l  ujmuje  w
       zestawieniu również etykiety (ext2, ext3 i XFS).  Patrz niżej.

       Od  wersji  2.4.0  Linuksa możliwe jest ponowne zamontowanie części systemu plików w innym
       miejscu. Służy do tego wywołanie:
              mount --bind stary_katalog nowy_katalog

       System plików proc nie jest związany  z  żadnym  urządzeniem  specjalnym  i  podczas  jego
       montowania  zamiast  nazwy  urządzenia  można  użyć dowolnego słowa kluczowego, np.  proc.
       (Zwyczajowy wybór none jest mniej udany: komunikat błędu `none busy' od  umount  może  być
       mylący.)

       Większość urządzeń jest wskazywanych przez nazwę pliku (specjalnego urządzenia blokowego),
       jak np.  /dev/sda1, lecz istnieją inne możliwości. Na przykład w wypadku  montowania  NFS,
       urządzenie  może  wyglądać  tak:  knuth.cwi.nl:/dir.   Specjalne  urządzenie blokowe można
       wskazać podając etykietę wolumenu lub  UUID (zob. opcje -L i -U poniżej).

       Plik /etc/fstab (zobacz fstab(5)), może zawierać wiersze opisujące, jakie urządzenia gdzie
       są  zazwyczaj  montowane  i  przy  użyciu  jakich opcji. Plik ten może być używany na trzy
       sposoby:

       (i) Polecenie
              mount -a [-t typ]
       (zwykle podawane w skryptach startowych) powoduje zamontowanie wszystkich systemów  plików
       (danego  typu)  wymienionych  w  fstab,  poza tymi, których wpisy zawierają słowo kluczowe
       noauto.  Podanie opcji -F spowoduje, że mount się rozdzieli  na  kilka  procesów,  tak  że
       systemy plików będą montowane równocześnie.

       (ii)  Podczas  montowania systemu plików wymienionego w fstab, wystarczy podać tylko nazwę
       urządzenia lub tylko punkt montowania.

       (iii) Tradycyjnie tylko superużytkownik może montować systemy plików. Jednak jeśli fstab w
       danym  wierszu  zawiera  opcję  user,  to każdy może zamontować odpowiadający temu wpisowi
       system plików.

       Tak więc, jeśli mamy wiersz
              /dev/cdrom  /cd  iso9660  ro,user,noauto,unhide
       to dowolny użytkownik może zamontować system  plików  iso9660  umieszczony  na  CD-ROM-ie,
       posługując się poleceniem
              mount /dev/cdrom
       lub
              mount /cd
       Szczegóły  opisuje  fstab(5).   Tylko  użytkownik,  który  zamontował  system  plików może
       ponownie  go  odmontować.   Jeżeli  zachodzi  potrzeba,  by  odmontowywać  mógł  każdy,  w
       odpowiednim  wierszu fstab należy zamiast user wpisać users.  Opcja owner przypomina opcję
       user, poza tym, że dany użytkownik musi być właścicielem odpowiedniego pliku  specjalnego.
       Jest  przydatna  np.  w  przypadku  /dev/fd jeśli skrypt zgłoszeniowy (login script) czyni
       danego użytkownika korzystającego z konsoli właścicielem tego urządzenia.

       Programy mount  i  umount  opiekują  się  listą  obecnie  zamontowanych  systemów  plików,
       znajdującą  się  w  pliku /etc/mtab.  Jeśli nie podano argumentów dla mount, to wypisywana
       jest ta lista.  Gdy zamontowany jest system plików proc (powiedzmy,  że  w  /proc),  pliki
       /etc/mtab  i  /proc/mounts  mają  bardzo  podobną  zawartość.  Pierwszy  ma  trochę więcej
       informacji, takich jak opcje montowania, lecz niekoniecznie jest aktualny.  (zobacz  opcję
       -n poniżej).  Możliwe jest zastąpienie /etc/mtab dowiązaniem symbolicznym do /proc/mounts,
       ale w ten sposób tracona jest część danych, a szczególnie mniej  wygodna  będzie  praca  z
       urządzeniem loop.

OPCJE

       Pełny zestaw opcji używanych przy wywoływaniu mount jest ustalany przez pobranie opcji dla
       danego  systemu  plików  z  fstab,  a  następnie  zastosowanie  wszelkich  opcji  podanych
       argumentem -o, a na koniec opcji -r lub -w, o ile istnieją.

       Opcje dostępne dla polecenia mount:

       -V     Wypisuje wersję.

       -h     Wypisuje komunikat pomocy.

       -v     Tryb verbose (gadatliwy).

       -p num Jeżeli montowanie wymaga podania hasła, to jest ono czytane z deskryptora pliku num
              zamiast z terminala.

       -a     Montuje wszystkie systemy plików (zadanych typów) ujęte w fstab.

       -F     (Użyte w połączeniu z -a.)  Dla każdego urządzenia tworzy  nowy  proces  równoległy
              mount.   Powoduje  to  równoległy  przebieg montowania różnych urządzeń lub różnych
              serwerów NFS. Zaletą jest większa szybkość: także przekroczenia czasu dla NFS  będą
              wyznaczane równolegle. Wadą jest to, że montowania wykonywane są w niezdefiniowanej
              kolejności. Nie można zatem zastosować tej opcji do równoczesnego montowania /usr i
              /usr/spool.

       -f     Powoduje  wykonywanie  wszystkiego  poza  faktycznym wywołaniem funkcji systemowej.
              Jeśli nie jest to oczywiste: ,,udaje'' to montowanie systemu plików.  W  połączeniu
              z  flagą -v przydaje się do ustalenia, co usiłuje zrobić polecenie mount.  Może być
              też używana do dodawania wpisów dla urządzeń, które zamontowano wcześniej  z  opcją
              -n.

       -l     Dokłada  etykiety ext2, ext3 i XFS do wyjścia wypisywanego przez mount.  Żeby opcja
              ta mogła działać, mount musi mieć prawo  odczytu  urządzania  dyskowego  (np.  suid
              root).  Etykietę dla ext2 i ext3 nadaje się za pomocą narzędzia e2label(8), zaś dla
              XFS - stosując xfs_admin(8).

       -n     Montuje bez zapisywania w /etc/mtab.   Jest  to  niezbędne  na  przykład  gdy  /etc
              znajduje się na systemie plików tylko dla odczytu.

       -s     Toleruje  nieodpowiednie  opcje  montowania,  zamiast kończyć pracę niepowodzeniem.
              Powoduje to ignorowanie opcji montowania,  które  nie  są  obsługiwane  przez  dany
              system  plików.  Nie wszystkie systemy plików rozpoznają tę opcję. Istnieje ona dla
              wspomożenia linuksowego automountera opartego na autofs.

       -r     Montuje system plików w trybie tylko dla odczytu. Synonimem jest -o ro.

       -w     Montuje system plików w trybie odczytu i zapisu.  Tak  jest  domyślnie.   Synonimem
              jest -o rw.

       -L label
              Montuje partycję posiadającą podaną etykietę label.

       -U uuid
              Montuje  partycję  mającą  podany  uuid.   Te  dwie  opcje wymagają istnienia pliku
              /proc/partitions (obecnego od wersji 2.1.116 Linuksa).

       -t typ_systemu_plików
              Argument występujący po -t  jest  używany  do  wskazania  rodzaju  systemu  plików.
              Obecnie  obsługiwane  są : adfs, affs, autofs, coda, coherent, cramfs, devpts, efs,
              ext, ext2, ext3, hfs, hpfs, iso9660, jfs, minix, msdos,  ncpfs,  nfs,  ntfs,  proc,
              qnx4,  reiserfs,  romfs,  smbfs,  sysv,  tmpfs, udf, ufs, umsdos, vfat, xenix, xfs,
              xiafs.  Zauważ, że coherent, sysv i xenix są równoważne i że  xenix  oraz  coherent
              zostaną  kiedyś  usunięte  —  należy  zamiast  nich stosować sysv.  Od jądra wersji
              2.1.21 typy ext i xiafs już nie istnieją.

              Dla większości typów, jedyne, co robi program mount, to po prostu wywołuje  funkcję
              systemową  mount(2),  i  nie  jest  tu  wymagana  żadna  szczegółowa wiedza o danym
              systemie plików.  Jednakże dla kilku typów (jak np. nfs,  smbfs,  ncpfs)  konieczny
              jest  niezaplanowany kod. Kod dla nfs jest wbudowany, ale smbfs i ncpfs mają osobny
              program montujący. Żeby umożliwić jednolite  traktowanie  wszystkich  typów,  mount
              wywołany  z  typem  TYP  uruchamia program /sbin/mount.TYP (jeśli takowy istnieje).
              Ponieważ rozmaite wersje programu smbmount mają różne konwencje wywołań,  być  może
              /sbin/mount.smb  będzie  musiał  być  skryptem  powłoki,  który  dobierze  właściwe
              wywołanie.

              Typ iso9660 jest domyślny. Jeśli nie poda się opcji -t lub  jeśli  podany  zostanie
              typ  auto,  to typ systemu plików będzie wyszukiwany w superbloku.  (Obsługiwane są
              adfs, bfs, cramfs, ext, ext2, ext3, hfs, hpfs, iso9660,  jfs,  minix,  ntfs,  qnx4,
              reiserfs,  romfs,  ufs,  vxfs,  xfs, xiafs) Jeśli test ten nie powiedzie się, mount
              próbuje   odczytać   plik   /etc/filesystems,   lub   jeśli   on   nie    istnieje,
              /proc/filesystems.   Wypróbowane  zostaną  wszystkie wymienione tam systemy plików,
              poza tymi które są oznaczone jako "nodev" (np.  devpts, proc i nfs).

              Zauważ, że auto może być przydatne dla  montowanych  przez  użytkownika  dyskietek.
              Utworzenie  pliku  /etc/filesystems przydaje się do zmiany kolejności rozpoznawania
              (np. do próbowania vfat przed msdos) lub w przypadku stosowania modułu autoloadera.
              Uwaga:  rozpoznawanie  używa  heurystyki  (obecność  odpowiedniej  `magii')  i może
              rozpoznać zły rodzaj systemu plików.

              Można podać więcej niż jeden typ, w postaci listy rozdzielonej przecinkami.   Lista
              typów  systemów  plików może być poprzedzona słowem no aby określić systemy plików,
              na których żadna akcja nie powinna być wykonywana.  (Może to mieć znaczenie z opcją
              -a.)

              Na przykład, polecenie:
                     mount -a -t nomsdos,ext
              montuje wszystkie systemy plików poza tymi, które są typu msdos lub ext.

       -o     Opcje  podaje  się flagą -o, po której następuje oddzielony przecinkami ciąg opcji.
              Niektóre z tych opcji są użyteczne tylko jeśli pojawiają się  w  pliku  /etc/fstab.
              Poniższe  opcje  dotyczą  dowolnego  montowanego  systemu  plików (choć nie każdy z
              systemów plików faktycznie je honoruje, np. opcja  sync  obecnie  wpływa  tylko  na
              ext2, ext3 i ufs):

              async  Wszelkie  operacje  wejścia/wyjścia  dla  tego  systemu  plików  powinny być
                     wykonywane asynchronicznie.

              atime  Przy każdym sięgnięciu do pliku aktualizuje czas dostępu zapisany w i-węźle.
                     Tak jest domyślnie.

              auto   System plików może być montowany opcją -a.

              defaults
                     Używa opcji domyślnych: rw, suid, dev, exec, auto, nouser i async.

              dev    Interpretuje  specjalne  urządzenia  blokowe  i  znakowe  na  danym systemie
                     plików.

              exec   Zezwala na uruchamianie binariów.

              noatime
                     Nie wykonuje aktualizacji czasu dostępu w i-węźle położonym na tym  systemie
                     plików  (np.  w  celu  uzyskania  szybszego dostępu do bufora wiadomości, co
                     przyspiesza działanie serwerów grup dyskusyjnych).

              noauto Dany system plików może  być  montowany  tylko  jawnie  (np.  opcja  -a  nie
                     spowoduje jego zamontowania).

              nodev  Nie  interpretuje  specjalnych  urządzeń blokowych ani znakowych na systemie
                     plików.

              noexec Nie pozwala na uruchamianie żadnych binariów z tego systemu  plików.   Opcja
                     ta  może  być  użyteczna  dla  serwera,  który ma systemy plików zawierające
                     binaria dla architektur innych niż jego własna.

              nosuid Nie pozwala na działanie bitów  set-user-id  i  set-group-id.   (Wygląda  na
                     bezpieczną,  ale  w  rzeczywistości raczej taka nie jest jeśli zainstalowano
                     suidperl(1).)

              nouser Zabrania zwykłemu użytkownikowi (tzn. innemu niż  root)  montowania  systemu
                     plików. Tak jest domyślnie.

              remount
                     Usiłuje ponownie zamontować już zamontowany system plików. Często używane do
                     zmiany flag montowania systemu, szczególnie aby umożliwić zapis na systemach
                     tylko dla odczytu. Nie zmienia urządzenia ani punktu montowania.

              ro     Montuje system plików w trybie tylko dla odczytu.

              rw     Montuje system plików w trybie odczytu i zapisu.

              suid   Umożliwia działanie bitom set-user-id i set-group-id.

              sync   Wszelkie  operacje  wejścia/wyjścia  dla  tego  systemu  plików  powinny być
                     wykonywane synchronicznie.

              user   Pozwala na zamontowanie tego  systemu  plików  przez  zwykłego  użytkownika.
                     Opcja  ta  implikuje opcje noexec, nosuid, i nodev (chyba że są przesłaniane
                     przez następne opcje, jak w linii user,exec,dev,suid).

       users  Pozwala każdemu użytkownikowi na zamontowanie i odmontowanie tego  systemu  plików.
              Opcja  ta  implikuje  opcje noexec, nosuid, i nodev (chyba że są przesłaniane przez
              następne opcje, jak w linii user,exec,dev,suid).

       encryption
              Określa używany algorymt kodowania. Używane w połączeniu z opcją loop.

       keybits
              Określa rozmiar klucza używanego w algorytmie kodowania.  Używane  w  połączeniu  z
              opcjami loop i encryption.

OPCJE MONTOWANIA SPECYFICZNE DLA RÓŻNYCH SYSTEMÓW PLIKÓW

       Następujące  opcje  stosuje się tylko do określonych systemów plików.  Uporządkowaliśmy je
       według systemu plików. Wszystkie występują po fladze -o.

Opcje montowania dla adfs

       uid=wartość i gid=wartość
              Ustawia właściciela i grupę plików w danym systemie plików (domyślnie: uid=gid=0).

       ownmask=wartość i othmask=wartość
              Ustawia  maskę  praw  dla,  odpowiednio,  'właściciela'  i   'innych'   (domyślnie,
              odpowiednio:          0700          i          0077).          Zobacz         także
              /usr/src/linux/Documentation/filesystems/adfs.txt.

Opcje montowania dla affs

       uid=wartość i gid=wartość
              Ustawia właściciela i grupę korzenia systemu plików  (domyślnie:  uid=gid=0),  lecz
              opcje uid lub gid bez podanej wartości pobierają uid i gid bieżącego procesu).

       setuid=wartość i setgid=wartość
              Ustawia właściciela i grupę wszystkich plików.

       mode=wartość
              Ustawia  prawa  wszystkich  plików  na  wartość  & 0777, nie zważając na oryginalne
              prawa.  Dodaje prawa  przeszukiwania  dla  katalogów,  które  mają  prawo  odczytu.
              Wartość jest podawana ósemkowo.

       protect
              Nie dopuszcza do zmian w bitach ochrony systemu plików.

       usemp  Ustawia  uid  i  gid  korzenia systemu plików na uid i gid punktu montowania, aż do
              pierwszego sync lub umount, a potem kasuje tę opcję. Dziwne...

       verbose
              Wypisuje informację o każdym pomyślnym montowaniu.

       prefix=napis
              Przedrostek używany przed nazwą wolumenu, przy podążaniu za dowiązaniem.

       volume=napis
              Przedrostek (długości najwyżej 30), używany przed '/' przy podążaniu za dowiązaniem
              symbolicznym.

       reserved=wartość
              (Domyślnie: 2.) Liczba nieużytkowanych bloków na początku urządzenia.

       root=wartość
              Podaje jawnie lokalizację bloku korzenia (root block).

       bs=wartość
              Podaje rozmiar bloku. Dozwolone wartości to 512, 1024, 2048, 4096.

       grpquota / noquota / quota / usrquota
              Opcje  te  są  przyjmowane,  lecz  są  ignorowane.  (Jednakże narzędzia przydziałów
              dyskowych (quota) mogą reagować na takie łańcuchy w /etc/fstab.)

Opcje montowania dla coherent

       Brak.

Opcje montowania dla devpts

       devpts jest pseudosystemem plików, tradycyjnie montowanym w /dev/pts.   W  celu  uzyskania
       pseudoterminala,   proces   otwiera   /dev/ptmx.    Jest  mu  wówczas  udostępniany  numer
       pseudoterminala; podporządkowany pseudoterminal jest dostępny jako /dev/pts/<numer>.

       uid=wartość i gid=wartość
              Ustawia właściciela lub grupę nowotworzonych PTY według zadanych  wartości.   Jeśli
              nie  podano  żadnych, to zostaną nadane UID i GID procesu tworzącego.  Na przykład,
              jeśli mamy grupę tty o GID=5, to gid=5 spowoduje, że nowotworzone PTY będą  należeć
              do grupy tty.

       mode=wartość
              Nadaje  trybowi nowotworzonych PTY zadaną wartość. Domyślnie jest to 0600.  Wartość
              mode=620 i gid=5 powoduje, że dla nowoutworzonych PTY będzie domyślnie "mesg y".

Opcje montowania dla ext

       Brak.  Zauważ, że system plików `ext' jest przedawniony. Nie używaj go.  Od Linuksa wersji
       2.1.21 kod źródłowy jądra nie zawiera już extfs.

Opcje montowania dla ext2

       System plików `ext2' jest standardowym systemem plików Linuksa. Z powodu błędu jądra, może
       być montowany z dowolnymi opcjami montowania (poprawiono w Linuksie 2.0.4).

       bsddf / minixdf
              Ustala zachowanie dla funkcji systemowej statfs.  Zachowanie minixdf to zwracanie w
              polu f_blocks całkowitej ilość bloków systemu plików, podczas gdy zachowaniem bsddf
              (które jest domyślne) jest odejmowanie nadmiarowych bloków używanych przez  ext2  i
              niedostępnych dla przechowywania plików. Tak więc

       % mount /k -o minixdf; df /k; umount /k
       Filesystem   1024-blocks  Used Available Capacity Mounted on
       /dev/sda6      2630655   86954  2412169      3%   /k
       % mount /k -o bsddf; df /k; umount /k
       Filesystem   1024-blocks  Used Available Capacity Mounted on
       /dev/sda6      2543714      13  2412169      0%   /k

       (Zauważ,  że ten przykład pokazuje, że można dodać opcje wiersza poleceń do opcji podanych
       w /etc/fstab.)

       check / check=normal / check=strict
              Ustawia poziom sprawdzania. Gdy ustawiona jest przynajmniej jedna z tych  opcji  (a
              check=normal  jest ustawiane domyślnie), podczas montowania sprawdzane są i-węzły i
              bitmapy bloków (co na dużym dysku może zabrać pół minuty lub coś koło tego  i  jest
              raczej  nieprzydatne).  Przy  dokładnym  (strict)  sprawdzaniu,  dealokacja  bloków
              sprawdza, czy blok do zwolnienia leży w strefie danych.

       check=none / nocheck
              Bez sprawdzania. Tak jest szybko. Najnowsze jądra nie mają już opcji sprawdzania  -
              kontrola za pomocą e2fsck(8).  ma więcej sensu.

       debug  Wypisuje informacje diagnostyczne przy każdym (re)montowaniu.

       errors=continue / errors=remount-ro / errors=panic
              Definiuje  zachowanie  przy  napotkaniu  błędu.   (Albo ignoruje błędy, zaznaczając
              tylko system plików jako błędny i kontynuując, albo ponownie montuje system  plików
              na  tylko  do odczytu, albo panikuje i zatrzymuje system.) Domyślne ustawienie jest
              wpisane w superbloku systemu plików i może być zmienione za pomocą tune2fs(8).

       grpid lub bsdgroups / nogrpid lub sysvgroups
              Opcje te definiują, jaki identyfikator grupy (gid) otrzyma nowo utworzony plik. Gdy
              ustawiony  jest  grpid,  to  pobiera  gid  katalogu,  w  którym  jest  utworzony; w
              przeciwnym wypadku (domyślnie) bierze fsgid bieżącego procesu, chyba że katalog  ma
              ustawiony  bit  setgid,  wówczas  pobiera  gid katalogu rodzicielskiego i dodatkowo
              otrzymuje bit setgid, jeśli sam jest katalogiem.

       resgid=n i resuid=n
              System plików ext2 rezerwuje pewną ilość  wolnego  miejsca  (domyślnie  5%,  zobacz
              mke2fs(8)  i  tune2fs(8)).   Opcje  te  określają,  kto może używać zarezerwowanych
              bloków.  (Ogólnie: każdy, kto ma podany uid lub należy do podanej grupy.)

       sb=n   Zamiast bloku 1, jako superbloku używa bloku n.  Może to być przydatne, gdy  system
              plików został uszkodzony. Zazwyczaj kopie superbloku znajdują się co 8192 bloków: w
              bloku 1, 8193, 16385, ...  (Dlatego na dużym systemie plików  istnieją  setki,  lub
              nawet  tysiące  kopii  superbloku.  Od  wersji  1.08,  mke2fs  ma  opcję -s (sparse
              superblock), redukującą liczbę zapasowych superbloków, a od wersji  1.15  jest  ona
              domyślna.  Zauważ, że może to oznaczać, że systemy plików typu ext2 stworzone przez
              nowe mke2fs nie mogą być montowane do zapisu pod Linuksem  2.0.*.)   Liczba  bloków
              podawana  jest  w  jednostkach  1k.  Dlatego,  aby  użyć  logicznego bloku 32768 na
              systemie plików z blokami o rozmiarze 4k, należy podać "sb=131072".

       grpquota / noquota / quota / usrquota
              Opcje te są przyjmowane, lecz ignorowane.

       nouid32
              Wyłącza 32-bitowe UID-y i GID-y w celu zachowania zgodności ze  starszymi  jądrami,
              które przechowują i oczekują wartości 16-bitowych.

Opcje montowania dla ext3

       System  plików  `ext3'   jest  wersją  systemu  ext2,  uzupełnioną  o  dziennik (journal).
       Przyjmuje takie same opcje jak ext2 oraz dodatkowo:

       journal=update
              Aktualizuje dziennik systemu plików ext3 do obecnego formatu.

       journal=inum
              Jeżeli dziennik już istnieje, ta  opcja  jest  ignorowana.  W  przeciwnym  wypadku,
              określa  numer  i-węzła,  który  reprezentuje  dziennik  systemu  plików ext3; ext3
              utworzy nowy dziennik, nadpisując starą zawartość pliku, który  zajmuję  i-węzeł  o
              numerze inum.

       noload Podczas montowania nie ładuje dziennika systemu plików ext3.

       data=journal / data=ordered / data=writeback
              Określa  tryb zapisywania dziennika dla plików. Dziennik dla metadanych zawsze jest
              tworzony.

              journal
                     Wszystkie dane są zapisywane do dziennika zanim zostaną zapisane do głównego
                     systemu plików.

              ordered
                     Domyślny tryb. Wszystkie dane są zapisywane bezpośrednio do głównego systemu
                     plików zanim ich metadane zostaną zapisane do dziennika.

              writeback
                     Nie jest zachowywany porządek danych - mogą one zostać zapisane do  głównego
                     systemu  plików  po zapisaniu metadanych do dziennika.  Data ordering is not
                     preserved - data may be written into the main file system after its metadata
                     has  been  committed  to  the  journal.   Chodzą  słuchy,  że  jest to opcja
                     zapewniająca największą wydajność.  Zachowuje integralność  systemu  plików,
                     jednakże  po  krachu  systemu  i  odtwarzaniu  dziennika  w plikach mogą się
                     pojawić stare dane.

Opcje montowania dla fat

       (Uwaga: fat nie jest odrębnym rodzajem systemu plików, ale wspólną częścią systemów plików
       msdos, umsdos i vfat.)

       blocksize=512 / blocksize=1024 / blocksize=2048
              Ustawia rozmiar bloku (domyślnie 512).

       uid=wartość i gid=wartość
              Ustawia  właściciela  i  grupę  wszystkich  plików  (domyślnie: uid i gid bieżącego
              procesu).

       umask=wartość
              Ustawia umask (maskę bitową praw, które nie  występują).  Domyślnie  przyjmuje  się
              wartość umask bieżącego procesu.  Wartość jest podawana ósemkowo.

       check=wartość
              Można wybrać trzy stopnie:

              r[elaxed]
                     Akceptowane  i  równoważne  sobie  są  zarówno  wielkie,  jak i małe litery.
                     Części  długich  nazw  są  obcinane  (np.   verylongname.foobar  staje   się
                     verylong.foo),  początkowe i wtrącone spacje są akceptowane jako część nazwy
                     (nazwa i rozszerzenie).

              n[ormal]
                     Podobnie jak "relaxed", lecz wiele znaków specjalnych (jak *, ?, <,  spacje,
                     itp.) jest odrzucanych. Tak jest domyślnie.

              s[trict]
                     Jak  "normal",  lecz  nazwy  nie  mogą  zawierać  długich  części  i  znaków
                     specjalnych, które czasem są używane pod Linuksem, lecz nie  są  akceptowane
                     przez MS-DOS (+, =, spacje itp.)

       codepage=wartość
              Ustawia  stronę  kodową do konwersji znaków krótkiej nazwy w systemach plików FAT i
              VFAT. Domyślnie stosowana jest strona kodowa 437.

       conv=b[inary] / conv=t[ext] / conv=a[uto]
              System plików fat może dokonywać konwersji CRLF<-->NL (format  tekstowy  MS-DOS  na
              format tekstowy UNIX) w jądrze. Dostępne są następujące tryby konwersji:

              binary brak konwersji. Domyślne.

              text   Konwersja CRLF<-->NL wykonywana dla wszystkich plików.

              auto   Konwersja  CRLF<-->NL dla wszystkich plików, które nie mają "ogólnie znanego
                     rozszerzenia binarnego". Listę znanych rozszerzeń można znaleźć na  początku
                     fs/fat/misc.c  (w  wersji  2.0,  na liście są: exe, com, bin, app, sys, drv,
                     ovl, ovr, obj, lib, dll, pif, arc, zip, lha, lzh, zoo, tar, z, arj, tz, taz,
                     tzp,  tpz,  gz, tgz, deb, gif, bmp, tif, gl, jpg, pcx, tfm, vf, gf, pk, pxl,
                     dvi).

              Programy, które dokonują obliczonych lseek-ów, nie  będą  zadowolone  z  konwersji.
              Niektórzy ludzie utracili dane przez tę translację. Strzeżcie się!

              Dla  systemów  zamontowanych  w  trybie  binarnym,  dostępne są narzędzia konwersji
              (fromdos/todos).

       cvf_format=moduł
              Wymusza na sterowniku stosowanie modułu  CVF  (Compressed  Volume  File)  cvf_moduł
              zamiast   automatycznego   wykrywania.   Jeżeli  jądro  obsługuje  kmod,  to  opcja
              cvf_format=xxx steruje także ładowaniem na żądanie modułu CVF.

       cvf_option=opcja
              Opcja przekazywana do modułu CVF.

       debug  Włącza flagę debug.  Wypisana zostanie wersja i lista parametrów systemu plików (te
              dane wypisywane są też jeśli parametry są niespójne).

       fat=12 / fat=16 / fat=32
              Określa  fat  12-,  16-  lub  32-bitowy.  To  przesłania  procedurę  automatycznego
              wykrywania typu FAT. Używaj ostrożnie!

       iocharset=wartość
              Zestaw znaków używany do konwersji między znakami 8-bitowymi a 16-bitowymi  znakami
              Unikodu.  Domyślnym jest iso8859-1. Długie nazwy plików są przechowywane na dysku w
              formacie Unicode.

       quiet  Włącza flagę quiet (cicho). Próby chown lub chmod nie zwracają błędów, chociaż  się
              nie udają.  Używaj ostrożnie!

       sys_immutable, showexec, dots, nodots, dotsOK=[yes|no]
              Różne bezmyślne próby wymuszenia konwencji Uniksa lub DOS-u na systemie plików FAT.

Opcje montowania dla hpfs

       uid=wartość i gid=wartość
              Ustawia  właściciela  i  grupę  wszystkich  plików  (domyślnie: uid i gid bieżącego
              procesu).

       umask=wartość
              Ustawia umask (maskę bitową praw, które  nie  występują).  Domyślnie  używany  jest
              umask bieżącego procesu.  Wartość podawana jest ósemkowo.

       case=lower / case=asis
              Konwertuje  wszystkie  nazwy  plików  na  małe  litery  lub  pozostawia  bez zmian.
              (Domyślnie: case=lower.)

       conv=binary / conv=text / conv=auto
              Dla conv=text, usuwa losowe znaki CR (konkretnie wszystkie,  po  których  występuje
              NL) podczas odczytu pliku.  Dla conv=auto, wybiera mniej lub bardziej losowo między
              conv=binary i conv=text.  Dla conv=binary, po prostu czyta to, co jest w pliku. Tak
              jest domyślnie.

       nocheck
              Nie przerywa montowania gdy zawiodą pewne kontrole spójności.

Opcje montowania dla iso9660

       Normalne  nazwy  plików  iso9660  pojawiają  się  w  formacie  8.3 (tzn. występują DOS-owe
       ograniczenia długości nazw plików),  a  w  dodatku  wszystkie  znaki  pisane  są  wielkimi
       literami.   Poza  tym  nie  ma  pola właściciela, ochrony, liczby dowiązań, zastrzeżeń dla
       urządzeń znakowych/blokowych, itd.

       Rozszerzeniem iso9660  jest  Rock  Ridge,  który  udostępnia  wszystkie  te  uniksopodobne
       właściwości.   Najprościej   mówiąc,   dla  każdego  wpisu  katalogowego  istnieją  w  nim
       rozszerzenia, które uzupełniają wszystkie informacje.  Gdy używane jest Rock Ridge, system
       plików  jest  nieodróżnialny  od  normalnego  uniksowego systemu plików (poza tym, że jest
       tylko do odczytu, oczywiście).

       norock Wyłącza korzystanie z rozszerzeń Rock Ridge, nawet jeśli są dostępne. Zob. map.

       nojoliet
              Wyłącza korzystanie z rozszerzeń Joliet firmy Microsoft, nawet jeśli  są  dostępne.
              Zob. map.

       check=r[elaxed] / check=s[trict]
              Z   check=relaxed,   nazwa   pliku   przed   dokonywaniem  podglądu  jest  najpierw
              przekształcana na małe litery. Prawdopodobnie ma to znaczenie tylko razem z  norock
              i map=normal.  (Domyślnie: check=strict.)

       uid=wartość i gid=wartość
              Nadaje  wszystkim plikom systemu plików wskazany identyfikator użytkownika i grupy,
              być  może  przesłaniając  informacje  znalezione  w  rozszerzeniach   Rock   Ridge.
              (Domyślnie: uid=0,gid=0.)

       map=n[ormal] / map=o[ff] / map=a[corn]
              Dla  wolumenów  typu  innego  niż Rock Ridge, normalna translacja nazwy odwzorowuje
              wielkie litery ASCII na małe, porzuca kończące `;1'  i  zamienia  `;'  na  `.'.   Z
              map=off   nie   jest   dokonywana   konwersja  nazw.  Zobacz  norock.   (Domyślnie:
              map=normal.)  map=acorn jest podobne do map=normal, ale stosuje także  rozszerzenia
              Acorn, jeśli występują.

       mode=wartość
              Dla  wolumenów  typu innego niż Rock Ridge, nadaje wszystkim plikom wskazane prawa.
              (Domyślnie: prawa dla odczytu dla wszystkich.)  Od Linuksa 2.1.37  nie  trzeba  już
              podawać trybu dziesiętnie. (Tryb ósemkowy jest wskazywany przez 0 na początku).

       unhide Pokazuje również pliki ukryte i związane.

       block=[512|1024|2048]
              Ustawia rozmiar bloku we wskazanym wolumenie.  (Domyślnie: block=1024.)

       conv=a[uto] / conv=b[inary] / conv=m[text] / conv=t[ext]
              (Domyślnie: conv=binary.)  Od Linuksa 1.3.54 opcja ta już nie działa. (A niebinarne
              ustawienia bywały bardzo niebezpieczne, często prowadziły do milczącego  niszczenia
              danych).

       cruft  Jeśli  starszy  bajt  długości  pliku  zawiera  inne śmieci, warto ustawić tę opcję
              montowania, aby był ignorowany. Powoduje to, że maksymalny rozmiar pliku  nie  może
              być  większy  niż 16MB. Opcja `cruft' jest ustawiana automatycznie jeśli cały CDROM
              ma dziwny rozmiar (ujemny lub większy niż 800 MB). Jest też ustawiana,  gdy  numery
              sekwencyjne wolumenu są inne niż 0 lub 1.

       session=x
              Wybiera numer sesji na CD wielosesyjnych. (Od 2.3.4.)

       sbsector=xxx
              Sesja zaczyna się od sektora xxx. (Od 2.3.4.)

Opcje montowania dla miniksa

       Brak.

Opcje montowania dla msdos

       Zobacz  opcje  dla  FAT.   Jeśli  system  plików msdos wykryje niespójność, zgłasza błąd i
       ustawia system plików na tylko dla odczytu. System  plików  może  być  znowu  dostępny  do
       zapisu przez ponowne zamontowanie.

Opcje montowania dla ncp

       Tak  jak  przy nfs, implementacja ncp oczekuje binarnego argumentu (struct ncp_mount_data)
       funkcji systemowej mount. Argument ten jest  konstruowany  przez  ncpmount(8),  a  bieżąca
       wersja mount (2.6h) nic nie wie o ncp.

Opcje montowania dla nfs

       Zamiast  tekstowych  napisów opcji, przetwarzanych przez jądro, system plików nfs oczekuje
       binarnych argumentów typu struct nfs_mount_data.  Program mount sam  z  siebie  przetwarza
       następujące  opcje  (postaci  `cecha=wartość')  i  wstawia  je  do  wymienionej struktury:
       rsize=n, wsize=n, timeo=n,  retrans=n,  acregmin=n,  acregmax=n,  acdirmin=n,  acdirmax=n,
       actimeo=n,   retry=n,  port=n,  mountport=n,  mounthost=nazwa,  mountprog=n,  mountvers=n,
       nfsprog=n,  nfsvers=n,  namlen=n.   Opcja  addr=n  jest  akceptowana,   lecz   ignorowana.
       Rozpoznawane  są również następujące opcje logiczne, które mogą być poprzedzane słowem no:
       bg, fg, soft, hard, intr, posix, cto, ac, tcp,  udp,  lock.   Szczegóły  można  znaleźć  w
       nfs(5).

       Szczególnie użyteczne opcje obejmują

       rsize=8192,wsize=8192
              Uczyni  to  połączenie  nfs  dużo  szybszym niż z domyślnym buforem wielkości 1024.
              (NFSv2 nie działa z większymi wartościami rsize i wsize.)

       hard   Program sięgający do pliku na zamontowanym systemie plików  NFS  zawiesi  się,  gdy
              serwer  padnie.  Procesu  takiego  nie  da  się przerwać ani zabić, chyba że podano
              również intr.  Gdy serwer NFS stanie się znowu aktywny, program będzie  kontynuował
              bez przeszkód od miejsca, w którym był. Prawdopodobnie tego właśnie chcesz.

       soft   Opcja  ta  pozwala  jądru  na  kończenie  prób  po upłynięciu zadanego limitu czasu
              (timeout) jeśli serwer nfs nie odpowiada przez jakiś  czas.   Czas  podaje  się  za
              pomocą  timeo=time.  Opcja ta jest użyteczna, jeśli serwer nfs czasem nie odpowiada
              lub jest w trakcie ponownego uruchamiania  w  momencie  gdy  jakiś  proces  próbuje
              uzyskać leżący na nim plik.  Zwykle po prostu powoduje mnóstwo kłopotów.

       nolock Nie stosuje blokowania. Nie uruchamia procesu lockd(8).

Opcje montowania dla ntfs

       iocharset=nazwa
              Zestaw  znaków  stosowany  przy  zwracaniu nazw plików.  W przeciwieństwie do VFAT,
              NTFS eliminuje nazwy zawierające znaki nie dające się przekształcić.

       utf8   Do konwersji nazw plików stosuje UTF-8.

       uni_xlate=[0|1|2]
              Dla 0 (lub `no' albo `false') nie używa  specjalnych  kodowania  nieznanych  znaków
              Unikodu.   Dla  1  (lub  `yes'  albo  `true')  lub  2  używa  4-bajtowych sekwencji
              specjalnych w stylu vfat zaczynających się  od  ":".  Liczba  2  oznacza  kodowanie
              little-endian, a 1 - kodowanie big-endian z odwróconymi bajtami.

       posix=[0|1]
              jeśli  jest  włączone  (posix=1), to system plików rozróżnia wielkie i małe litery.
              Nazwy zastępcze 8.3 są przedstawiane jako dowiązania twarde, a nie pomijane.

       uid=wartość, gid=wartość i umask=wartość
              Ustawia prawa plików dla danego systemu. Domyślnie ich  właścicielem  jest  root  i
              nikt inny nie może ich czytać.

Opcje montowania dla systemu proc

       uid=wartość i gid=wartość
              Opcje te są rozpoznawane, lecz o ile wiem, nie mają żadnego efektu.

Opcje montowania dla reiserfs

       Opcje   montowania   systemu   reiserfs   są   bardziej   dokładnie  opisane  pod  adresem
       http://www.namesys.com/mount-options.html.

       conv   Mówi wersji 3.6 oprogramowania reiserfs, aby zamontowała wersję 3.5 systemu plików,
              używając  formatu  3.6 dla nowoutworzonych plików. Ten system plików nie będzie już
              zgodny z wersją 3.5 narzędzi reiserfs.

       hash=rupasov / hash=tea / hash=r5 / hash=detect
              Wybiera funkcję mieszającą (haszującą) do znajdowania plików w katalogach.

              rupasov
                     Funkcja haszująca autorstwa Yury  Yu.  Rupasova.  Jest  szybka  i  zachowuje
                     lokalizację,  mapując  nazwy  plików bliskie w porządku leksykograficznym na
                     bliskie  sobie  wartości  funkcji.  Z  powodu  wysokiego  prawdopodobieństwa
                     kolizji w haszowaniu, ta opcja nie powinna być używana.

              tea    Funkcja   Davis-Meyera  zaimplementowana  przez  Jeremy'ego  Fitzhardinge'a.
                     Używa mieszania permutującego bity w nazwie pliku.  Wykazuje  dużą  losowość
                     wyników  i  teoretycznie małe prawdopodobieństwo kolizji.  Może być używana,
                     jeżeli funkcja r5 powoduje błędy EHASHCOLLISION.

              r5     Zmodyfikowana wersja funkcji rupasov. Używana domyślnie  i  jest  najlepszym
                     wyborem,  jeżeli  system  plików  nie zawiera dużych katalogów i niezwykłych
                     nazw plików.

              detect Powoduje,  że  mount  wykryje,  która  funkcja  mieszająca   jest   używana,
                     sprawdzając  właśnie  montowany  system  plików,  i  zapisze tę informację w
                     superbloku  systemu  reiserfs.   Ta  opcja  jest  użyteczna  przy  pierwszym
                     montowaniu systemu plików o starym formacie.

       hashed_relocation
              Stroi  mechanizm  przydzielania  bloków.  Może  powodować w pewnych okolicznościach
              poprawienie wydajności systemu.

       no_unhashed_relocation
              Stroi mechanizm przydzielania bloków.  Może  powodować  w  pewnych  okolicznościach
              poprawienie wydajności systemu.

       noborder
              Wyłącza  algorytm  przydzielania granicznego wymyślony przez Yury'ego Yu. Rupasova.
              Może powodować w pewnych okolicznościach poprawienie wydajności systemu.

       nolog  Wyłącza dziennik. Może w  pewnych  sytuacjach  spowodować  nieznaczne  podniesienie
              wydajności  systemu  kosztem  utracenia  szybkiego  odzyskiwania  danych  po krachu
              systemu.  Nawet jeśli ta opcja jest włączona, reiserfs wciąż przeprowadza wszystkie
              operacje  związane  z  dziennikiem,  ale  go nie zapisuje. Prace przy implementacji
              opcji nolog wciąż trwają.

       notail Domyślnie reiserfs przechowuje małe pliki i `końcówki plików' bezpośrednio w  swoim
              drzewie.  Jest  to zachowanie mylące dla nie których narzędzi użytkowych takich jak
              LILO(8).  Ta opcja wyłącza pakowanie plików do drzewa.

       replayonly
              Powtarza transakcje zapisane w dzienniku, ale nie montuje systemu plików.   Głównie
              używane przez reiserfsck.

       resize=liczba
              Opcje  remontowania,  która  pozwala na rozszerzenie partycji reiserfs.  Z tą opcją
              reiserfs przyjmuje, że na urządzeniu jest liczba  bloków.   Opcja  jest  używana  z
              urządzeniami  zarządzanymi  przez  menedżera  logicznych  woluminów (LVM).  Istniej
              specjalne      narzędzie      resizer,       które       można       pobrać       z
              ftp://ftp.namesys.com/pub/reiserfsprogs.

Opcje montowania dla romfs

       Brak.

Opcje montowania dla systemu smb

       Tak  jak  nfs,  implementacja  smb oczekuje binarnego argumentu (struct smb_mount_data) do
       funkcji systemowej mount. Argument ten  jest  konstruowany  przez  smbmount(8)  a  bieżąca
       wersja mount (2.9w) nie wie nic o smb.

Opcje montowania dla sysv

       Brak.

Mount options for tmpfs

       Poniższe parametry akceptują przyrostek k, m lub g dla Ki, Mi, Gi (binarne kilo, mega oraz
       giga) i mogą być zmienione w czasie ponownego montowania.

       size=nbytes
              Nadpisuje domyślny rozmiar sustemu plików.  Rozmiar może być  podany  w  bajtach  i
              jest zaokrąglany do stron.  Domyślną wartością jest połowa rozmiaru pamięci.

       nr_blocks=
              Ustawia liczbę bloków.

       nr_inodes=
              Ustawia liczbę węzłów.

       mode=  Określa początkowe prawa dostępu głównego katalogu.

Opcje montowania dla udf

       gid=   Ustawia domyślną grupę.

       umask= Ustawia domyślne umask.

       uid=   Ustawia domyślnego użytkownika.

       unhide Pokazuje pliki, które inaczej byłyby ukryte.

       undelete
              Pokazuje na listach pliku usunięte.

       strict Ustawia ścisłą zgodność (nieużywane).

       utf8   (nieużywane).

       iocharset
              (nieużywane).

       bs=    Ustawia rozmiar bloku. (Może nie działać, chyba że 2048.)

       novrs  Pomija rozpoznawanie numeru sekwencyjnego wolumenu.

       session=
              Ustawia sesję CD-ROM licząc od 0. Domyślnie: ostatnia sesja.

       anchor=
              Przesłania położenie standardowego zakotwiczenia (anchor). Domyślnie: 256.

       volume=
              Przesłania położenie VolumeDesc. (nieużywane)

       partition=
              Przesłania położenie PartitionDesc. (nieużywane)

       lastblock=
              Ustawia ostatni blok systemu plików.

       fileset=
              Przesłania położenie bloku zestawu plików (fileset block). (nieużywane)

       rootdir=
              Przesłania położenie katalogu głównego). (nieużywane)

Opcje montowania dla ufs

       ufstype=wartość
              UFS  jest systemem plików szeroko wykorzystywanym w różnych systemach operacyjnych.
              Problem stanowią różnice pomiędzy implementacjami.   Cechy  niektórych  z  nich  są
              nieudokumentowane,  tak więc trudno rozpoznać automatycznie typ ufs.  Z tego powodu
              użytkownik musi określić typ ufs za pomocą opcji montowania.  Możliwe wartości to:

              old    Stary format ufs, jest to typ domyślny, tylko do odczytu.

              44bsd  Dla    systemów    plików    utworzonych    przez    system     typu     BSD
                     (NetBSD,FreeBSD,OpenBSD).

              sun    Dla systemów plików utworzonych przez SunOS lub Solaris na komputerze Sparc.

              sunx86 Dla systemów plików utworzonych przez Solaris na x86.

              nextstep
                     Dla  systemów  plików  utworzonych  przez NeXTStep (na stacji roboczej NeXT)
                     (obecnie tylko do odczytu).

              nextstep-cd
                     Dla CD-ROM-ów NextStep (block_size == 2048), tylko do odczytu.

              openstep
                     Dla systemów plików utworzonych przez OpenStep (obecnie tylko do odczytu).

       onerror=wartość
              Ustala zachowanie w przypadku błędu:

              panic  Jeśli napotkano błąd, powoduje panikę jądra.

              [lock|umount|repair]
                     Te opcje montowania teraz nic nie robią: po napotkaniu błędu wypisują  tylko
                     komunikat na konsoli.

Opcje montowania dla umsdos

       Zobacz opcje dla msdos.  Opcja dotsOK jest jawnie ubijana przez umsdos.

Opcje montowania dla vfat

       Przede  wszystkim,  rozpoznawane  są  wszystkie  opcje  dla fat.  Opcja dotsOK jest jawnie
       ubijana przez vfat.  Pnadto istnieją

       uni_xlate
              Tłumaczy nieobsługiwane znaki Unikodu na specjalne sekwencje unikowe.  To umożliwia
              wykonywanie kopii zapasowych i odtwarzanie plików o nazwach, utworzonych ze znakami
              Unikodu. Bez tej opcji, w wypadku braku  możliwości  konwersji  używane  jest  '?'.
              Znakiem  unikowym  jest  ':',  ponieważ  na  systemie  vfat jest w innych wypadkach
              niedozwolony. Sekwencja specjalna, która byłaby użyta dla znaku  u,  gdzie  u  jest
              znakiem Unikodu to: ':', (u & 0x3f), ((u>>6) & 0x3f), (u>>12).

       posix  Pozwala, by dwa pliki miały nazwy różniące się tylko wielkością liter.

       nonumtail
              Zanim zacznie próbować nazwa~nr.roz najpierw próbuje zrobić krótką nazwę bez numeru
              kolejnego.

       utf8   UTF8 jest systemem plików bezpiecznego 8-bitowego  kodowania  Unikodu,  który  jest
              wykorzystywany  przez konsolę. Tą opcją można go włączyć dla danego systemu plików.
              Jeśli zostanie ustawione `uni_xlate', UTF8 jest wyłączane.

Opcje montowania dla xenixa

       Brak.

Opcje montowania dla xfs

       biosize=rozmiar
              Ustawia preferowany rozmiar buforowanego wejścia/wyjścia (domyślnie 64K).   rozmiar
              musi   być  wyrażony  jako  logarytm  (o  podstawie  2)  pożądanego  rozmiaru  I/O.
              Poprawnymi wartościami tej opcji są 14  do  16,  włącznie  (tzn.  16K,  32K  i  64K
              bajtów).   Na  komputerach  z  4K  rozmiarem  strony,  13  (8K bajtów) jest również
              poprawnym rozmiarem.  Preferowany rozmiar buforowanego I/O można też  zmieniać  dla
              poszczególnych plików, korzystając z funkcji systemowej ioctl(2).

       dmapi  /  xdsm
              Włącza wyróżnione zdarzenia DMAPI (Data Management API).

       logbufs=wartość
              Ustala  liczbę buforów pamięciowych dziennika (in-memory log buffers).  Poprawne są
              liczby z zakresu 2-8, włącznie.  Domyślna wartość to 8 buforów dla systemów  plików
              z blokiem o rozmiarze 64K, 4 bufory dla systemów o bloku 32K, 3 bufory dla systemów
              o bloku 16K, i 2 bufory dla wszystkich  innych  konfiguracji.   Zwiększanie  liczby
              buforów  może  poprawić  wydajność  przy  niektórych obciążeniach roboczych kosztem
              pamięci wykorzystywanej na dodatkowe bufory i związane z nimi struktury sterujące.

       logbsize=wartość
              Ustawia wielkość każdego z buforów pamięciowych dziennika (in-memory log  buffers).
              Poprawne  wartości to 16384 (16K) i 32768 (32K).  Domyślna wartość dla komputerów o
              więcej niż 32MB pamięci to 32768, komputery o mniejszej pamięci  stosują  domyślnie
              16384.

       logdev=urządzenie i rtdev=urządzenie
              Używa   zewnętrznego   dziennika   (rejestru  metadanych)  i/lub  urządzenia  czasu
              rzeczywistego. System plików  XFS  ma  do  trzech  części:  sekcji  danych,  sekcji
              dziennika i sekcji czasu rzeczywistego. Sekcja czasu rzeczywistego jest opcjonalna,
              a sekcja dziennika może być osobna od sekcji danych albo może być w  niej  zawarta.
              Bliższe informacje podaje xfs(5).

       noalign
              Alokacja  danych  nie  będzie  wyrównywana  na granicach jednostki paskowej (stripe
              unit).

       noatime
              Podczas odczytu pliku nie są aktualizowane znaczniki czasu dostępu.

       norecovery
              System plików zostanie zamontowany bez uruchamiania odzyskiwania dziennika.   Jeśli
              system  ten  nie  był  poprawnie  odmontowany,  to  możliwe,  że montowany w trybie
              norecovery będzie niespójny.  Część plików lub katalogów może  z  tego  powodu  być
              niedostępna.   Systemy  plików  przy włączeniu trybu norecovery muszą być montowane
              tylko do odczytu albo montowanie się nie powiedzie.

       osyncisdsync
              Powoduje, że  zapisy  do  plików  otwartych  z  ustawioną  flagą  O_SYNC  będą  się
              zachowywać jakby zamiast niej użyto flagi O_DSYNC. Może to dać lepszą wydajność bez
              naruszenia bezpieczeństwa danych. Jednakże, jeśli działa ta opcja, to  w  przypadku
              załamania się systemu mogą zostać utracone aktualizacje znaczników czasu z O_SYNC.

       quota / usrquota / uqnoenforce
              Włączenie  systemu rozliczania udziałów dyskowych (quota) użytkowników i wymuszenie
              (opcjonalnie) limitów.

       grpquota / gqnoenforce
              Włączenie  systemu  rozliczania  udziałów  dyskowych  (quota)  grup  i   wymuszenie
              (opcjonalnie) limitów.

       sunit=wartość i swidth=wartość
              Stosowane  do  określenia  jednostki  i  szerokości  paska  dla urządzenia RAID lub
              wolumenu paskowego.  Wartość musi być  podana  jako  liczba  512-bajtowych  bloków.
              Jeśli  nie podano tej opcji, a system plików został utworzony na wolumenie paskowym
              lub podczas korzystania z mkfs podano szerokość albo jednostkę paska dla urządzenia
              RAID,  to  funkcja  systemowa mount odtworzy tę wartość z superbloku.  Dla systemów
              plików utworzonych bezpośrednio na urządzeniach RAID,  opcji  tych  można  użyć  do
              przesłonięcia  informacji  z  superbloku  jeśli  po  stworzeniu systemu zmienił się
              odnośny układ dysku.  Jeśli podano sunit, to opcja swidth jest wymagana i musi  być
              wielokrotnością wartości sunit.

Opcje montowania dla xiafs

       Brak.  Chociaż xiafs nic nie dolega, nie jest on używany zbyt często i nie jest rozwijany.
       Prawdopodobnie nie powinno się go używać.  Od Linuksa wersji 2.1.21  xiafs  nie  występuje
       już w kodzie źródłowym jądra.

URZĄDZENIE LOOP

       Kolejnym możliwym typem jest montowanie poprzez urządzenie loop. Na przykład, polecenie

         mount /tmp/fdimage /mnt -t msdos -o loop=/dev/loop3,blocksize=1024

       skonfiguruje  urządzenie  loop  /dev/loop3  tak,  by  odpowiadało  plikowi /tmp/fdimage, i
       zamontuje je w /mnt.  Ten typ  montowania  zna  trzy  opcje,  konkretnie  loop,  offset  i
       encryption,  które  są  w  rzeczywistości opcjami dla losetup(8).  Jeśli nie podano jawnie
       urządzenia loop (lecz tylko opcję `-o loop'), to mount spróbuje znaleźć jakieś  nieużywane
       urządzenie  loop  i  użyć  go.   Jeśli  nie  jest  się  tak niemądrym, by zrobić /etc/mtab
       dowiązaniem symbolicznym do /proc/mounts, to  każde  urządzenie  loop  przydzielone  przez
       mount  zostanie  zwolnione  przez  umount.   Można  też  zwalniać urządzenie loop ręcznie,
       stosując `losetup -d' -- zobacz losetup(8).

PLIKI

       /etc/fstab tabela systemów plików
       /etc/mtab tabela zamontowanych systemów plików
       /etc/mtab~ plik blokujący
       /etc/mtab.tmp plik tymczasowy

ZOBACZ TAKŻE

       mount(2),  umount(2),  fstab(5),  umount(8),  swapon(8),   nfs(5),   xfs(5),   e2label(8),
       xfs_admin(8), mountd(8), nfsd(8), mke2fs(8), tune2fs(8), losetup(8)

BŁĘDY

       Jest możliwe, że uszkodzony system plików spowoduje załamanie systemu.

       Niektóre  linuksowe  systemy  plików  nie obsługują -o sync (systemy ext2 i ext3 obsługują
       synchroniczne odświeżania (updates) (a la BSD), gdy zostaną zamontowane z opcją sync).

       Opcja -o remount może nie być  w  stanie  zmienić  parametrów  montowania  (np.  wszystkie
       parametry  ext2fs,  poza  sb,  dają  się zmieniać przy ponownym montowaniu, lecz nie można
       zmienić gid czy umask dla fatfs).

HISTORIA

       Polecenie mount pojawiło się w wersji 5 AT&T UNIX.

INFORMACJE O TŁUMACZENIU

       Powyższe tłumaczenie pochodzi z nieistniejącego już Projektu Tłumaczenia  Manuali  i  może
       nie  być  aktualne.  W  razie  zauważenia  różnic  między  powyższym opisem a rzeczywistym
       zachowaniem opisywanego programu lub  funkcji,  prosimy  o  zapoznanie  się  z  oryginalną
       (angielską) wersją strony podręcznika.