Provided by: manpages-pl_20060617-4_all bug

NAZWA

       mount - montuj system plików

SKŁADNIA

       mount [-lhV]

       mount -a [-fFnrsvw] [-t typ_systemu]
       mount [-fnrsvw] [-o opcje [,...]] urzdzenie | katalog
       mount [-fnrsvw] [-t typ_systemu] [-o opcje] urzdzenie katalog

OPIS

       Wszystkie  pliki  dostępne  w  systemie  UNIX są zorganizowane w jednym
       wielkim drzewie, hierarchii plików, zakorzenionej w /.  Pliki  te  mogą
       być   położone   na   wielu  urządzeniach.  Polecenie  mount  umożliwia
       przyłączenie systemu plików znajdującego się  na  danym  urządzeniu  do
       wielkiego   drzewa  plików.  Odwrotnie,  polecenie  umount(8)  powoduje
       odłączenie go.

       Standardowa postać polecenia mount to
              mount -t typ urzdzenie katalog
       Nakazuje jądru,  by  przyłączyło  system  plików  znaleziony  na  danym
       urzdzeniu  (które  jest  typu  typ)  w  zadanym  katalogu.  Poprzednia
       zawartość (jeśli istniała) i właściciel  oraz  prawa  katalogu  katalog
       stają  się  niewidzialne  na  czas  przyłączenia  (zamontowania) nowego
       systemu plików. W tym czasie ścieżka katalog  odnosi  się  do  korzenia
       systemu plików na podanym urzdzeniu.

       Trzy formy wywołania niczego faktycznie nie montują:
              mount -h
       wypisuje komunikat pomocy,
              mount -V
       wypisuje wersję, a samo
              mount [-l] [-t typ]
       pokazuje  listę  wszystkich  zamontowanych  systemów plików (typu typ).
       Opcja -l ujmuje w zestawieniu również  etykiety  (ext2,  ext3  i  XFS).
       Patrz niżej.

       Od  wersji  2.4.0  Linuksa  możliwe  jest  ponowne  zamontowanie części
       systemu plików w innym miejscu. Służy do tego wywołanie:
              mount --bind stary_katalog nowy_katalog

       System plików proc nie jest związany z żadnym urządzeniem specjalnym  i
       podczas  jego  montowania zamiast nazwy urządzenia można użyć dowolnego
       słowa kluczowego, np.  proc.  (Zwyczajowy wybór none jest mniej  udany:
       komunikat błędu `none busy' od umount może być mylący.)

       Większość  urządzeń  jest  wskazywanych  przez nazwę pliku (specjalnego
       urządzenia  blokowego),  jak  np.   /dev/sda1,   lecz   istnieją   inne
       możliwości.  Na  przykład  w  wypadku  montowania  NFS, urzdzenie może
       wyglądać tak: knuth.cwi.nl:/dir.  Specjalne  urządzenie  blokowe  można
       wskazać  podając  etykietę  wolumenu  lub   UUID  (zob.  opcje  -L i -U
       poniżej).

       Plik /etc/fstab (zobacz fstab(5)),  może  zawierać  wiersze  opisujące,
       jakie  urządzenia  gdzie  są  zazwyczaj  montowane i przy użyciu jakich
       opcji. Plik ten może być używany na trzy sposoby:

       (i) Polecenie
              mount -a [-t typ]
       (zwykle  podawane  w  skryptach   startowych)   powoduje   zamontowanie
       wszystkich  systemów  plików  (danego  typu) wymienionych w fstab, poza
       tymi, których wpisy zawierają słowo kluczowe noauto.  Podanie opcji  -F
       spowoduje,  że  mount  się  rozdzieli na kilka procesów, tak że systemy
       plików będą montowane równocześnie.

       (ii) Podczas montowania systemu plików wymienionego w fstab,  wystarczy
       podać tylko nazwę urządzenia lub tylko punkt montowania.

       (iii)  Tradycyjnie  tylko superużytkownik może montować systemy plików.
       Jednak jeśli fstab w danym wierszu zawiera opcję user,  to  każdy  może
       zamontować odpowiadający temu wpisowi system plików.

       Tak więc, jeśli mamy wiersz
              /dev/cdrom  /cd  iso9660  ro,user,noauto,unhide
       to dowolny użytkownik może zamontować system plików iso9660 umieszczony
       na CD-ROM-ie, posługując się poleceniem
              mount /dev/cdrom
       lub
              mount /cd
       Szczegóły opisuje fstab(5).  Tylko użytkownik, który zamontował  system
       plików  może  ponownie  go  odmontować.   Jeżeli  zachodzi potrzeba, by
       odmontowywać mógł każdy, w odpowiednim  wierszu  fstab  należy  zamiast
       user  wpisać  users.   Opcja  owner przypomina opcję user, poza tym, że
       dany użytkownik musi być właścicielem odpowiedniego pliku  specjalnego.
       Jest przydatna np. w przypadku /dev/fd jeśli skrypt zgłoszeniowy (login
       script) czyni danego użytkownika korzystającego z konsoli  właścicielem
       tego urządzenia.

       Programy  mount  i  umount  opiekują  się  listą  obecnie zamontowanych
       systemów plików, znajdującą się w pliku /etc/mtab.   Jeśli  nie  podano
       argumentów  dla  mount,  to  wypisywana jest ta lista.  Gdy zamontowany
       jest system plików proc (powiedzmy, że  w  /proc),  pliki  /etc/mtab  i
       /proc/mounts  mają  bardzo podobną zawartość. Pierwszy ma trochę więcej
       informacji,  takich  jak  opcje  montowania,  lecz  niekoniecznie  jest
       aktualny.   (zobacz   opcję  -n  poniżej).   Możliwe  jest  zastąpienie
       /etc/mtab dowiązaniem symbolicznym do /proc/mounts, ale  w  ten  sposób
       tracona  jest  część danych, a szczególnie mniej wygodna będzie praca z
       urządzeniem loop.

OPCJE

       Pełny zestaw opcji używanych przy wywoływaniu mount jest ustalany przez
       pobranie   opcji  dla  danego  systemu  plików  z  fstab,  a  następnie
       zastosowanie wszelkich opcji podanych argumentem -o, a na koniec  opcji
       -r lub -w, o ile istnieją.

       Opcje dostępne dla polecenia mount:

       -V     Wypisuje wersję.

       -h     Wypisuje komunikat pomocy.

       -v     Tryb verbose (gadatliwy).

       -p num Jeżeli  montowanie  wymaga  podania hasła, to jest ono czytane z
              deskryptora pliku num zamiast z terminala.

       -a     Montuje wszystkie systemy plików (zadanych typów) ujęte w fstab.

       -F     (Użyte w połączeniu z -a.)  Dla każdego urządzenia  tworzy  nowy
              proces   równoległy  mount.   Powoduje  to  równoległy  przebieg
              montowania różnych urządzeń lub  różnych  serwerów  NFS.  Zaletą
              jest  większa  szybkość:  także przekroczenia czasu dla NFS będą
              wyznaczane równolegle. Wadą jest to, że montowania wykonywane są
              w  niezdefiniowanej  kolejności.  Nie można zatem zastosować tej
              opcji do równoczesnego montowania /usr i /usr/spool.

       -f     Powoduje  wykonywanie  wszystkiego  poza  faktycznym  wywołaniem
              funkcji  systemowej.   Jeśli nie jest to oczywiste: ,,udaje'' to
              montowanie systemu plików.  W połączeniu z flagą -v przydaje się
              do  ustalenia,  co usiłuje zrobić polecenie mount.  Może być też
              używana do dodawania  wpisów  dla  urządzeń,  które  zamontowano
              wcześniej z opcją -n.

       -l     Dokłada  etykiety ext2, ext3 i XFS do wyjścia wypisywanego przez
              mount.  Żeby opcja ta  mogła  działać,  mount  musi  mieć  prawo
              odczytu  urządzania dyskowego (np. suid root). Etykietę dla ext2
              i ext3 nadaje się za pomocą narzędzia e2label(8), zaś dla XFS  -
              stosując xfs_admin(8).

       -n     Montuje  bez  zapisywania  w  /etc/mtab.   Jest  to niezbędne na
              przykład gdy /etc znajduje się  na  systemie  plików  tylko  dla
              odczytu.

       -s     Toleruje  nieodpowiednie opcje montowania, zamiast kończyć pracę
              niepowodzeniem. Powoduje to ignorowanie opcji montowania,  które
              nie  są  obsługiwane  przez  dany  system  plików. Nie wszystkie
              systemy plików rozpoznają tę opcję. Istnieje ona dla wspomożenia
              linuksowego automountera opartego na autofs.

       -r     Montuje system plików w trybie tylko dla odczytu. Synonimem jest
              -o ro.

       -w     Montuje system plików  w  trybie  odczytu  i  zapisu.  Tak  jest
              domyślnie.  Synonimem jest -o rw.

       -L label
              Montuje partycję posiadającą podaną etykietę label.

       -U uuid
              Montuje  partycję  mającą  podany  uuid.  Te dwie opcje wymagają
              istnienia pliku /proc/partitions  (obecnego  od  wersji  2.1.116
              Linuksa).

       -t typ_systemu_plikw
              Argument  występujący  po  -t  jest używany do wskazania rodzaju
              systemu plików.  Obecnie obsługiwane są :  adfs,  affs,  autofs,
              coda, coherent, cramfs, devpts, efs, ext, ext2, ext3, hfs, hpfs,
              iso9660, jfs,  minix,  msdos,  ncpfs,  nfs,  ntfs,  proc,  qnx4,
              reiserfs,  romfs,  smbfs,  sysv,  tmpfs, udf, ufs, umsdos, vfat,
              xenix, xfs,  xiafs.   Zauważ,  że  coherent,  sysv  i  xenix  są
              równoważne  i  że  xenix oraz coherent zostaną kiedyś usunięte —
              należy zamiast nich stosować sysv.  Od jądra wersji 2.1.21  typy
              ext i xiafs już nie istnieją.

              Dla  większości  typów,  jedyne,  co  robi  program mount, to po
              prostu wywołuje  funkcję  systemową  mount(2),  i  nie  jest  tu
              wymagana  żadna  szczegółowa  wiedza  o  danym  systemie plików.
              Jednakże dla kilku typów (jak np. nfs, smbfs,  ncpfs)  konieczny
              jest niezaplanowany kod. Kod dla nfs jest wbudowany, ale smbfs i
              ncpfs mają osobny program montujący.  Żeby  umożliwić  jednolite
              traktowanie   wszystkich  typów,  mount  wywołany  z  typem  TYP
              uruchamia  program  /sbin/mount.TYP  (jeśli  takowy   istnieje).
              Ponieważ  rozmaite wersje programu smbmount mają różne konwencje
              wywołań, być może /sbin/mount.smb  będzie  musiał  być  skryptem
              powłoki, który dobierze właściwe wywołanie.

              Typ iso9660 jest domyślny. Jeśli nie poda się opcji -t lub jeśli
              podany  zostanie  typ  auto,  to  typ  systemu   plików   będzie
              wyszukiwany  w  superbloku.   (Obsługiwane są adfs, bfs, cramfs,
              ext, ext2, ext3, hfs, hpfs, iso9660,  jfs,  minix,  ntfs,  qnx4,
              reiserfs,  romfs,  ufs,  vxfs,  xfs,  xiafs)  Jeśli test ten nie
              powiedzie się, mount próbuje odczytać plik /etc/filesystems, lub
              jeśli  on  nie istnieje, /proc/filesystems.  Wypróbowane zostaną
              wszystkie wymienione tam systemy  plików,  poza  tymi  które  są
              oznaczone jako "nodev" (np.  devpts, proc i nfs).

              Zauważ,  że  auto  może  być  przydatne  dla  montowanych  przez
              użytkownika  dyskietek.    Utworzenie   pliku   /etc/filesystems
              przydaje   się   do  zmiany  kolejności  rozpoznawania  (np.  do
              próbowania vfat przed msdos) lub w przypadku  stosowania  modułu
              autoloadera.   Uwaga:  rozpoznawanie  używa heurystyki (obecność
              odpowiedniej  `magii')  i  może  rozpoznać  zły  rodzaj  systemu
              plików.

              Można  podać  więcej niż jeden typ, w postaci listy rozdzielonej
              przecinkami.  Lista typów systemów plików może  być  poprzedzona
              słowem  no  aby  określić systemy plików, na których żadna akcja
              nie powinna być wykonywana.  (Może to  mieć  znaczenie  z  opcją
              -a.)

              Na przykład, polecenie:
                     mount -a -t nomsdos,ext
              montuje  wszystkie systemy plików poza tymi, które są typu msdos
              lub ext.

       -o     Opcje podaje  się  flagą  -o,  po  której  następuje  oddzielony
              przecinkami  ciąg  opcji.   Niektóre  z  tych opcji są użyteczne
              tylko jeśli pojawiają się w pliku  /etc/fstab.   Poniższe  opcje
              dotyczą  dowolnego  montowanego systemu plików (choć nie każdy z
              systemów plików faktycznie je honoruje, np. opcja  sync  obecnie
              wpływa tylko na ext2, ext3 i ufs):

              async  Wszelkie operacje wejścia/wyjścia dla tego systemu plików
                     powinny być wykonywane asynchronicznie.

              atime  Przy każdym sięgnięciu do pliku aktualizuje czas  dostępu
                     zapisany w i-węźle.  Tak jest domyślnie.

              auto   System plików może być montowany opcją -a.

              defaults
                     Używa opcji domyślnych: rw, suid, dev, exec, auto, nouser
                     i async.

              dev    Interpretuje specjalne urządzenia blokowe  i  znakowe  na
                     danym systemie plików.

              exec   Zezwala na uruchamianie binariów.

              noatime
                     Nie   wykonuje   aktualizacji  czasu  dostępu  w  i-węźle
                     położonym na tym systemie plików (np.  w  celu  uzyskania
                     szybszego  dostępu  do  bufora wiadomości, co przyspiesza
                     działanie serwerów grup dyskusyjnych).

              noauto Dany system plików może być montowany tylko  jawnie  (np.
                     opcja -a nie spowoduje jego zamontowania).

              nodev  Nie   interpretuje  specjalnych  urządzeń  blokowych  ani
                     znakowych na systemie plików.

              noexec Nie pozwala  na  uruchamianie  żadnych  binariów  z  tego
                     systemu plików.  Opcja ta może być użyteczna dla serwera,
                     który  ma  systemy   plików   zawierające   binaria   dla
                     architektur innych niż jego własna.

              nosuid Nie  pozwala  na działanie bitów set-user-id i set-group-
                     id.  (Wygląda na bezpieczną, ale w rzeczywistości  raczej
                     taka nie jest jeśli zainstalowano suidperl(1).)

              nouser Zabrania  zwykłemu  użytkownikowi  (tzn. innemu niż root)
                     montowania systemu plików. Tak jest domyślnie.

              remount
                     Usiłuje  ponownie  zamontować  już   zamontowany   system
                     plików. Często używane do zmiany flag montowania systemu,
                     szczególnie aby umożliwić zapis na  systemach  tylko  dla
                     odczytu. Nie zmienia urządzenia ani punktu montowania.

              ro     Montuje system plików w trybie tylko dla odczytu.

              rw     Montuje system plików w trybie odczytu i zapisu.

              suid   Umożliwia działanie bitom set-user-id i set-group-id.

              sync   Wszelkie operacje wejścia/wyjścia dla tego systemu plików
                     powinny być wykonywane synchronicznie.

              user   Pozwala  na  zamontowanie  tego  systemu   plików   przez
                     zwykłego  użytkownika.   Opcja ta implikuje opcje noexec,
                     nosuid, i nodev (chyba że są przesłaniane przez  następne
                     opcje, jak w linii user,exec,dev,suid).

       users  Pozwala  każdemu  użytkownikowi  na  zamontowanie i odmontowanie
              tego systemu plików.  Opcja ta implikuje opcje noexec, nosuid, i
              nodev  (chyba  że  są  przesłaniane  przez następne opcje, jak w
              linii user,exec,dev,suid).

       encryption
              Określa używany algorymt kodowania. Używane w połączeniu z opcją
              loop.

       keybits
              Określa rozmiar klucza używanego w algorytmie kodowania. Używane
              w połączeniu z opcjami loop i encryption.

OPCJE MONTOWANIA SPECYFICZNE DLA RÓŻNYCH SYSTEMÓW PLIKÓW

       Następujące opcje stosuje się tylko  do  określonych  systemów  plików.
       Uporządkowaliśmy  je  według  systemu  plików.  Wszystkie  występują po
       fladze -o.

Opcje montowania dla adfs

       uid=warto i gid=warto
              Ustawia właściciela i  grupę  plików  w  danym  systemie  plików
              (domyślnie: uid=gid=0).

       ownmask=warto i othmask=warto
              Ustawia  maskę  praw  dla, odpowiednio, 'właściciela' i 'innych'
              (domyślnie,   odpowiednio:   0700   i   0077).    Zobacz   także
              /usr/src/linux/Documentation/filesystems/adfs.txt.

Opcje montowania dla affs

       uid=warto i gid=warto
              Ustawia  właściciela i grupę korzenia systemu plików (domyślnie:
              uid=gid=0),  lecz  opcje  uid  lub  gid  bez  podanej   wartości
              pobierają uid i gid bieżącego procesu).

       setuid=warto i setgid=warto
              Ustawia właściciela i grupę wszystkich plików.

       mode=warto
              Ustawia  prawa wszystkich plików na warto & 0777, nie zważając
              na oryginalne prawa.  Dodaje prawa przeszukiwania dla katalogów,
              które mają prawo odczytu.  Wartość jest podawana ósemkowo.

       protect
              Nie dopuszcza do zmian w bitach ochrony systemu plików.

       usemp  Ustawia  uid  i  gid korzenia systemu plików na uid i gid punktu
              montowania, aż do pierwszego sync lub umount, a potem kasuje  tę
              opcję. Dziwne...

       verbose
              Wypisuje informację o każdym pomyślnym montowaniu.

       prefix=napis
              Przedrostek  używany  przed  nazwą  wolumenu,  przy podążaniu za
              dowiązaniem.

       volume=napis
              Przedrostek (długości  najwyżej  30),  używany  przed  '/'  przy
              podążaniu za dowiązaniem symbolicznym.

       reserved=warto
              (Domyślnie:   2.)  Liczba  nieużytkowanych  bloków  na  początku
              urządzenia.

       root=warto
              Podaje jawnie lokalizację bloku korzenia (root block).

       bs=warto
              Podaje rozmiar bloku. Dozwolone wartości  to  512,  1024,  2048,
              4096.

       grpquota / noquota / quota / usrquota
              Opcje   te   są  przyjmowane,  lecz  są  ignorowane.   (Jednakże
              narzędzia przydziałów dyskowych (quota) mogą reagować  na  takie
              łańcuchy w /etc/fstab.)

Opcje montowania dla coherent

       Brak.

Opcje montowania dla devpts

       devpts  jest  pseudosystemem plików, tradycyjnie montowanym w /dev/pts.
       W celu uzyskania pseudoterminala, proces otwiera  /dev/ptmx.   Jest  mu
       wówczas    udostępniany    numer    pseudoterminala;    podporządkowany
       pseudoterminal jest dostępny jako /dev/pts/<numer>.

       uid=warto i gid=warto
              Ustawia właściciela lub grupę nowotworzonych PTY według zadanych
              wartości.  Jeśli nie podano żadnych, to zostaną nadane UID i GID
              procesu tworzącego.  Na przykład, jeśli mamy grupę tty o  GID=5,
              to  gid=5  spowoduje,  że nowotworzone PTY będą należeć do grupy
              tty.

       mode=warto
              Nadaje trybowi nowotworzonych PTY zadaną wartość. Domyślnie jest
              to   0600.    Wartość   mode=620   i   gid=5  powoduje,  że  dla
              nowoutworzonych PTY będzie domyślnie "mesg y".

Opcje montowania dla ext

       Brak.  Zauważ, że system plików `ext' jest przedawniony. Nie używaj go.
       Od Linuksa wersji 2.1.21 kod źródłowy jądra nie zawiera już extfs.

Opcje montowania dla ext2

       System  plików  `ext2'  jest  standardowym  systemem  plików Linuksa. Z
       powodu błędu jądra, może być montowany z dowolnymi  opcjami  montowania
       (poprawiono w Linuksie 2.0.4).

       bsddf / minixdf
              Ustala  zachowanie  dla  funkcji  systemowej statfs.  Zachowanie
              minixdf to zwracanie w polu  f_blocks  całkowitej  ilość  bloków
              systemu  plików,  podczas  gdy  zachowaniem  bsddf  (które  jest
              domyślne) jest odejmowanie nadmiarowych bloków  używanych  przez
              ext2 i niedostępnych dla przechowywania plików. Tak więc

       % mount /k -o minixdf; df /k; umount /k
       Filesystem   1024-blocks  Used Available Capacity Mounted on
       /dev/sda6      2630655   86954  2412169      3%   /k
       % mount /k -o bsddf; df /k; umount /k
       Filesystem   1024-blocks  Used Available Capacity Mounted on
       /dev/sda6      2543714      13  2412169      0%   /k

       (Zauważ, że ten przykład pokazuje, że można dodać opcje wiersza poleceń
       do opcji podanych w /etc/fstab.)

       check / check=normal / check=strict
              Ustawia poziom  sprawdzania.  Gdy  ustawiona  jest  przynajmniej
              jedna  z  tych  opcji (a check=normal jest ustawiane domyślnie),
              podczas montowania sprawdzane są i-węzły i bitmapy bloków (co na
              dużym  dysku  może  zabrać  pół  minuty lub coś koło tego i jest
              raczej  nieprzydatne).  Przy  dokładnym  (strict)   sprawdzaniu,
              dealokacja  bloków  sprawdza,  czy  blok  do  zwolnienia  leży w
              strefie danych.

       check=none / nocheck
              Bez sprawdzania. Tak jest szybko. Najnowsze jądra nie  mają  już
              opcji  sprawdzania  -  kontrola  za pomocą e2fsck(8).  ma więcej
              sensu.

       debug  Wypisuje informacje diagnostyczne przy każdym (re)montowaniu.

       errors=continue / errors=remount-ro / errors=panic
              Definiuje zachowanie  przy  napotkaniu  błędu.   (Albo  ignoruje
              błędy,   zaznaczając   tylko   system   plików   jako  błędny  i
              kontynuując, albo ponownie montuje system  plików  na  tylko  do
              odczytu, albo panikuje i zatrzymuje system.) Domyślne ustawienie
              jest wpisane w superbloku systemu plików i może być zmienione za
              pomocą tune2fs(8).

       grpid lub bsdgroups / nogrpid lub sysvgroups
              Opcje  te definiują, jaki identyfikator grupy (gid) otrzyma nowo
              utworzony  plik.  Gdy  ustawiony  jest  grpid,  to  pobiera  gid
              katalogu,   w   którym  jest  utworzony;  w  przeciwnym  wypadku
              (domyślnie) bierze fsgid bieżącego procesu, chyba że katalog  ma
              ustawiony    bit    setgid,   wówczas   pobiera   gid   katalogu
              rodzicielskiego i dodatkowo otrzymuje bit setgid, jeśli sam jest
              katalogiem.

       resgid=n i resuid=n
              System   plików  ext2  rezerwuje  pewną  ilość  wolnego  miejsca
              (domyślnie  5%,  zobacz  mke2fs(8)  i  tune2fs(8)).   Opcje   te
              określają,  kto  może  używać zarezerwowanych bloków.  (Ogólnie:
              każdy, kto ma podany uid lub należy do podanej grupy.)

       sb=n   Zamiast bloku 1, jako superbloku używa bloku  n.   Może  to  być
              przydatne,  gdy system plików został uszkodzony. Zazwyczaj kopie
              superbloku znajdują się co 8192 bloków: w bloku 1, 8193,  16385,
              ...  (Dlatego na dużym systemie plików istnieją setki, lub nawet
              tysiące kopii superbloku. Od wersji 1.08,  mke2fs  ma  opcję  -s
              (sparse superblock), redukującą liczbę zapasowych superbloków, a
              od wersji 1.15 jest ona domyślna. Zauważ, że może  to  oznaczać,
              że systemy plików typu ext2 stworzone przez nowe mke2fs nie mogą
              być montowane do zapisu  pod  Linuksem  2.0.*.)   Liczba  bloków
              podawana  jest  w  jednostkach  1k. Dlatego, aby użyć logicznego
              bloku 32768 na systemie plików z blokami o rozmiarze 4k,  należy
              podać "sb=131072".

       grpquota / noquota / quota / usrquota
              Opcje te są przyjmowane, lecz ignorowane.

       nouid32
              Wyłącza  32-bitowe  UID-y i GID-y w celu zachowania zgodności ze
              starszymi  jądrami,  które  przechowują  i   oczekują   wartości
              16-bitowych.

Opcje montowania dla ext3

       System  plików `ext3'  jest wersją systemu ext2, uzupełnioną o dziennik
       (journal).  Przyjmuje takie same opcje jak ext2 oraz dodatkowo:

       journal=update
              Aktualizuje dziennik systemu plików ext3 do obecnego formatu.

       journal=inum
              Jeżeli dziennik  już  istnieje,  ta  opcja  jest  ignorowana.  W
              przeciwnym  wypadku,  określa  numer i-węzła, który reprezentuje
              dziennik  systemu  plików  ext3;  ext3  utworzy  nowy  dziennik,
              nadpisując  starą  zawartość  pliku,  który  zajmuję  i-węzeł  o
              numerze inum.

       noload Podczas montowania nie ładuje dziennika systemu plików ext3.

       data=journal / data=ordered / data=writeback
              Określa tryb zapisywania  dziennika  dla  plików.  Dziennik  dla
              metadanych zawsze jest tworzony.

              journal
                     Wszystkie  dane  są zapisywane do dziennika zanim zostaną
                     zapisane do głównego systemu plików.

              ordered
                     Domyślny tryb. Wszystkie dane są zapisywane  bezpośrednio
                     do  głównego  systemu  plików  zanim ich metadane zostaną
                     zapisane do dziennika.

              writeback
                     Nie jest zachowywany porządek danych -  mogą  one  zostać
                     zapisane   do   głównego   systemu  plików  po  zapisaniu
                     metadanych do dziennika.  Data ordering is not  preserved
                     - data may be written into the main file system after its
                     metadata has  been  committed  to  the  journal.   Chodzą
                     słuchy,   że   jest   to  opcja  zapewniająca  największą
                     wydajność.   Zachowuje   integralność   systemu   plików,
                     jednakże  po  krachu  systemu  i  odtwarzaniu dziennika w
                     plikach mogą się pojawić stare dane.

Opcje montowania dla fat

       (Uwaga: fat nie jest odrębnym  rodzajem  systemu  plików,  ale  wspólną
       częścią systemów plików msdos, umsdos i vfat.)

       blocksize=512 / blocksize=1024 / blocksize=2048
              Ustawia rozmiar bloku (domyślnie 512).

       uid=warto i gid=warto
              Ustawia  właściciela i grupę wszystkich plików (domyślnie: uid i
              gid bieżącego procesu).

       umask=warto
              Ustawia  umask  (maskę  bitową  praw,  które   nie   występują).
              Domyślnie   przyjmuje   się  wartość  umask  bieżącego  procesu.
              Wartość jest podawana ósemkowo.

       check=warto
              Można wybrać trzy stopnie:

              r[elaxed]
                     Akceptowane i równoważne sobie są zarówno wielkie, jak  i
                     małe  litery.   Części  długich  nazw  są  obcinane  (np.
                     verylongname.foobar staje się verylong.foo), początkowe i
                     wtrącone  spacje są akceptowane jako część nazwy (nazwa i
                     rozszerzenie).

              n[ormal]
                     Podobnie jak "relaxed",  lecz  wiele  znaków  specjalnych
                     (jak  *,  ?,  <, spacje, itp.) jest odrzucanych. Tak jest
                     domyślnie.

              s[trict]
                     Jak "normal", lecz nazwy nie mogą zawierać długich części
                     i   znaków  specjalnych,  które  czasem  są  używane  pod
                     Linuksem, lecz nie są akceptowane  przez  MS-DOS  (+,  =,
                     spacje itp.)

       codepage=warto
              Ustawia  stronę  kodową  do  konwersji  znaków  krótkiej nazwy w
              systemach plików FAT i VFAT.  Domyślnie  stosowana  jest  strona
              kodowa 437.

       conv=b[inary] / conv=t[ext] / conv=a[uto]
              System  plików  fat  może dokonywać konwersji CRLF<-->NL (format
              tekstowy MS-DOS na format tekstowy UNIX) w jądrze.  Dostępne  są
              następujące tryby konwersji:

              binary brak konwersji. Domyślne.

              text   Konwersja CRLF<-->NL wykonywana dla wszystkich plików.

              auto   Konwersja  CRLF<-->NL  dla  wszystkich  plików, które nie
                     mają  "ogólnie  znanego  rozszerzenia  binarnego".  Listę
                     znanych    rozszerzeń    można    znaleźć   na   początku
                     fs/fat/misc.c (w wersji 2.0, na liście są: exe, com, bin,
                     app,  sys,  drv,  ovl, ovr, obj, lib, dll, pif, arc, zip,
                     lha, lzh, zoo, tar, z, arj, tz, taz, tzp, tpz,  gz,  tgz,
                     deb,  gif,  bmp, tif, gl, jpg, pcx, tfm, vf, gf, pk, pxl,
                     dvi).

              Programy,  które  dokonują  obliczonych   lseek-ów,   nie   będą
              zadowolone  z konwersji. Niektórzy ludzie utracili dane przez tę
              translację. Strzeżcie się!

              Dla  systemów  zamontowanych  w  trybie  binarnym,  dostępne  są
              narzędzia konwersji (fromdos/todos).

       cvf_format=modu
              Wymusza  na  sterowniku stosowanie modułu CVF (Compressed Volume
              File) cvf_modu zamiast automatycznego wykrywania. Jeżeli  jądro
              obsługuje kmod, to opcja cvf_format=xxx steruje także ładowaniem
              na żądanie modułu CVF.

       cvf_option=opcja
              Opcja przekazywana do modułu CVF.

       debug  Włącza flagę debug.  Wypisana zostanie wersja i lista parametrów
              systemu  plików  (te  dane  wypisywane są też jeśli parametry są
              niespójne).

       fat=12 / fat=16 / fat=32
              Określa fat 12-, 16-  lub  32-bitowy.  To  przesłania  procedurę
              automatycznego wykrywania typu FAT. Używaj ostrożnie!

       iocharset=warto
              Zestaw  znaków  używany do konwersji między znakami 8-bitowymi a
              16-bitowymi znakami Unikodu. Domyślnym  jest  iso8859-1.  Długie
              nazwy plików są przechowywane na dysku w formacie Unicode.

       quiet  Włącza  flagę  quiet (cicho). Próby chown lub chmod nie zwracają
              błędów, chociaż się nie udają.  Używaj ostrożnie!

       sys_immutable, showexec, dots, nodots, dotsOK=[yes|no]
              Różne bezmyślne próby wymuszenia konwencji Uniksa lub  DOS-u  na
              systemie plików FAT.

Opcje montowania dla hpfs

       uid=warto i gid=warto
              Ustawia  właściciela i grupę wszystkich plików (domyślnie: uid i
              gid bieżącego procesu).

       umask=warto
              Ustawia  umask  (maskę  bitową  praw,  które   nie   występują).
              Domyślnie   używany   jest  umask  bieżącego  procesu.   Wartość
              podawana jest ósemkowo.

       case=lower / case=asis
              Konwertuje wszystkie nazwy plików na małe litery lub  pozostawia
              bez zmian.  (Domyślnie: case=lower.)

       conv=binary / conv=text / conv=auto
              Dla  conv=text,  usuwa losowe znaki CR (konkretnie wszystkie, po
              których występuje NL) podczas  odczytu  pliku.   Dla  conv=auto,
              wybiera   mniej   lub   bardziej  losowo  między  conv=binary  i
              conv=text.  Dla conv=binary, po  prostu  czyta  to,  co  jest  w
              pliku. Tak jest domyślnie.

       nocheck
              Nie przerywa montowania gdy zawiodą pewne kontrole spójności.

Opcje montowania dla iso9660

       Normalne  nazwy  plików  iso9660  pojawiają  się  w  formacie 8.3 (tzn.
       występują DOS-owe ograniczenia  długości  nazw  plików),  a  w  dodatku
       wszystkie  znaki  pisane  są  wielkimi  literami.  Poza tym nie ma pola
       właściciela,  ochrony,  liczby  dowiązań,   zastrzeżeń   dla   urządzeń
       znakowych/blokowych, itd.

       Rozszerzeniem  iso9660  jest  Rock Ridge, który udostępnia wszystkie te
       uniksopodobne  właściwości.  Najprościej  mówiąc,  dla  każdego   wpisu
       katalogowego  istnieją  w nim rozszerzenia, które uzupełniają wszystkie
       informacje.   Gdy  używane  jest  Rock  Ridge,   system   plików   jest
       nieodróżnialny  od  normalnego  uniksowego systemu plików (poza tym, że
       jest tylko do odczytu, oczywiście).

       norock Wyłącza korzystanie z rozszerzeń  Rock  Ridge,  nawet  jeśli  są
              dostępne. Zob. map.

       nojoliet
              Wyłącza  korzystanie  z rozszerzeń Joliet firmy Microsoft, nawet
              jeśli są dostępne. Zob. map.

       check=r[elaxed] / check=s[trict]
              Z check=relaxed, nazwa pliku przed  dokonywaniem  podglądu  jest
              najpierw  przekształcana  na  małe  litery. Prawdopodobnie ma to
              znaczenie  tylko  razem  z  norock  i  map=normal.   (Domyślnie:
              check=strict.)

       uid=warto i gid=warto
              Nadaje  wszystkim  plikom  systemu plików wskazany identyfikator
              użytkownika  i  grupy,   być   może   przesłaniając   informacje
              znalezione    w    rozszerzeniach   Rock   Ridge.    (Domyślnie:
              uid=0,gid=0.)

       map=n[ormal] / map=o[ff] / map=a[corn]
              Dla wolumenów typu innego niż Rock  Ridge,  normalna  translacja
              nazwy odwzorowuje wielkie litery ASCII na małe, porzuca kończące
              `;1' i zamienia `;' na  `.'.   Z  map=off  nie  jest  dokonywana
              konwersja   nazw.   Zobacz   norock.   (Domyślnie:  map=normal.)
              map=acorn  jest  podobne  do  map=normal,  ale   stosuje   także
              rozszerzenia Acorn, jeśli występują.

       mode=warto
              Dla  wolumenów  typu  innego  niż  Rock  Ridge, nadaje wszystkim
              plikom  wskazane  prawa.  (Domyślnie:  prawa  dla  odczytu   dla
              wszystkich.)   Od  Linuksa  2.1.37  nie trzeba już podawać trybu
              dziesiętnie.  (Tryb  ósemkowy  jest  wskazywany   przez   0   na
              początku).

       unhide Pokazuje również pliki ukryte i związane.

       block=[512|1024|2048]
              Ustawia  rozmiar  bloku  we  wskazanym  wolumenie.   (Domyślnie:
              block=1024.)

       conv=a[uto] / conv=b[inary] / conv=m[text] / conv=t[ext]
              (Domyślnie: conv=binary.)  Od Linuksa 1.3.54 opcja  ta  już  nie
              działa.  (A  niebinarne  ustawienia bywały bardzo niebezpieczne,
              często prowadziły do milczącego niszczenia danych).

       cruft  Jeśli starszy bajt długości pliku  zawiera  inne  śmieci,  warto
              ustawić tę opcję montowania, aby był ignorowany. Powoduje to, że
              maksymalny rozmiar pliku nie może być większy  niż  16MB.  Opcja
              `cruft'  jest ustawiana automatycznie jeśli cały CDROM ma dziwny
              rozmiar (ujemny lub większy niż 800 MB). Jest też ustawiana, gdy
              numery sekwencyjne wolumenu są inne niż 0 lub 1.

       session=x
              Wybiera numer sesji na CD wielosesyjnych. (Od 2.3.4.)

       sbsector=xxx
              Sesja zaczyna się od sektora xxx. (Od 2.3.4.)

Opcje montowania dla miniksa

       Brak.

Opcje montowania dla msdos

       Zobacz  opcje  dla FAT.  Jeśli system plików msdos wykryje niespójność,
       zgłasza błąd i ustawia system  plików  na  tylko  dla  odczytu.  System
       plików może być znowu dostępny do zapisu przez ponowne zamontowanie.

Opcje montowania dla ncp

       Tak  jak  przy  nfs,  implementacja  ncp  oczekuje  binarnego argumentu
       (struct ncp_mount_data) funkcji systemowej  mount.  Argument  ten  jest
       konstruowany  przez  ncpmount(8), a bieżąca wersja mount (2.6h) nic nie
       wie o ncp.

Opcje montowania dla nfs

       Zamiast tekstowych napisów opcji, przetwarzanych  przez  jądro,  system
       plików  nfs  oczekuje  binarnych argumentów typu struct nfs_mount_data.
       Program mount  sam  z  siebie  przetwarza  następujące  opcje  (postaci
       `cecha=wartość')  i  wstawia  je  do  wymienionej  struktury:  rsize=n,
       wsize=n,  timeo=n,  retrans=n,  acregmin=n,   acregmax=n,   acdirmin=n,
       acdirmax=n,  actimeo=n,  retry=n, port=n, mountport=n, mounthost=nazwa,
       mountprog=n, mountvers=n, nfsprog=n, nfsvers=n, namlen=n.  Opcja addr=n
       jest akceptowana, lecz ignorowana.  Rozpoznawane są również następujące
       opcje logiczne, które mogą być poprzedzane słowem  no:  bg,  fg,  soft,
       hard,  intr, posix, cto, ac, tcp, udp, lock.  Szczegóły można znaleźć w
       nfs(5).

       Szczególnie użyteczne opcje obejmują

       rsize=8192,wsize=8192
              Uczyni to połączenie nfs dużo szybszym niż z  domyślnym  buforem
              wielkości 1024.  (NFSv2 nie działa z większymi wartościami rsize
              i wsize.)

       hard   Program sięgający do pliku na zamontowanym systemie  plików  NFS
              zawiesi  się,  gdy  serwer  padnie.  Procesu  takiego nie da się
              przerwać ani zabić, chyba że podano również  intr.   Gdy  serwer
              NFS  stanie  się  znowu  aktywny, program będzie kontynuował bez
              przeszkód od miejsca, w którym był. Prawdopodobnie tego  właśnie
              chcesz.

       soft   Opcja  ta pozwala jądru na kończenie prób po upłynięciu zadanego
              limitu czasu (timeout) jeśli  serwer  nfs  nie  odpowiada  przez
              jakiś  czas.   Czas  podaje  się za pomocą timeo=time.  Opcja ta
              jest użyteczna, jeśli serwer nfs czasem nie odpowiada lub jest w
              trakcie  ponownego  uruchamiania  w  momencie  gdy  jakiś proces
              próbuje uzyskać leżący na nim plik.  Zwykle po  prostu  powoduje
              mnóstwo kłopotów.

       nolock Nie stosuje blokowania. Nie uruchamia procesu lockd(8).

Opcje montowania dla ntfs

       iocharset=nazwa
              Zestaw   znaków   stosowany   przy  zwracaniu  nazw  plików.   W
              przeciwieństwie do VFAT, NTFS eliminuje nazwy zawierające  znaki
              nie dające się przekształcić.

       utf8   Do konwersji nazw plików stosuje UTF-8.

       uni_xlate=[0|1|2]
              Dla  0  (lub  `no' albo `false') nie używa specjalnych kodowania
              nieznanych znaków Unikodu.  Dla 1 (lub `yes' albo `true') lub  2
              używa   4-bajtowych   sekwencji   specjalnych   w   stylu   vfat
              zaczynających się od ":". Liczba  2  oznacza  kodowanie  little-
              endian, a 1 - kodowanie big-endian z odwróconymi bajtami.

       posix=[0|1]
              jeśli  jest  włączone  (posix=1),  to  system  plików  rozróżnia
              wielkie i małe litery. Nazwy zastępcze 8.3 są przedstawiane jako
              dowiązania twarde, a nie pomijane.

       uid=warto, gid=warto i umask=warto
              Ustawia   prawa   plików   dla  danego  systemu.  Domyślnie  ich
              właścicielem jest root i nikt inny nie może ich czytać.

Opcje montowania dla systemu proc

       uid=warto i gid=warto
              Opcje te są rozpoznawane, lecz o  ile  wiem,  nie  mają  żadnego
              efektu.

Opcje montowania dla reiserfs

       Opcje  montowania  systemu  reiserfs  są bardziej dokładnie opisane pod
       adresem http://www.namesys.com/mount-options.html.

       conv   Mówi wersji 3.6 oprogramowania reiserfs, aby zamontowała  wersję
              3.5  systemu  plików,  używając  formatu 3.6 dla nowoutworzonych
              plików. Ten system plików nie będzie już  zgodny  z  wersją  3.5
              narzędzi reiserfs.

       hash=rupasov / hash=tea / hash=r5 / hash=detect
              Wybiera  funkcję  mieszającą (haszującą) do znajdowania plików w
              katalogach.

              rupasov
                     Funkcja  haszująca  autorstwa  Yury  Yu.  Rupasova.  Jest
                     szybka  i  zachowuje  lokalizację,  mapując  nazwy plików
                     bliskie w porządku  leksykograficznym  na  bliskie  sobie
                     wartości  funkcji.  Z powodu wysokiego prawdopodobieństwa
                     kolizji w haszowaniu, ta opcja nie powinna być używana.

              tea    Funkcja Davis-Meyera  zaimplementowana  przez  Jeremy'ego
                     Fitzhardinge'a.   Używa  mieszania  permutującego  bity w
                     nazwie  pliku.   Wykazuje   dużą   losowość   wyników   i
                     teoretycznie  małe  prawdopodobieństwo kolizji.  Może być
                     używana, jeżeli funkcja r5 powoduje błędy EHASHCOLLISION.

              r5     Zmodyfikowana wersja funkcji rupasov. Używana domyślnie i
                     jest najlepszym wyborem, jeżeli system plików nie zawiera
                     dużych katalogów i niezwykłych nazw plików.

              detect Powoduje, że mount wykryje, która funkcja mieszająca jest
                     używana,  sprawdzając  właśnie montowany system plików, i
                     zapisze tę informację w superbloku systemu reiserfs.   Ta
                     opcja  jest  użyteczna  przy pierwszym montowaniu systemu
                     plików o starym formacie.

       hashed_relocation
              Stroi mechanizm przydzielania bloków. Może powodować  w  pewnych
              okolicznościach poprawienie wydajności systemu.

       no_unhashed_relocation
              Stroi  mechanizm  przydzielania bloków. Może powodować w pewnych
              okolicznościach poprawienie wydajności systemu.

       noborder
              Wyłącza  algorytm  przydzielania  granicznego  wymyślony   przez
              Yury'ego Yu. Rupasova.  Może powodować w pewnych okolicznościach
              poprawienie wydajności systemu.

       nolog  Wyłącza  dziennik.  Może   w   pewnych   sytuacjach   spowodować
              nieznaczne  podniesienie  wydajności  systemu  kosztem utracenia
              szybkiego odzyskiwania danych po krachu systemu.  Nawet jeśli ta
              opcja  jest  włączona,  reiserfs  wciąż  przeprowadza  wszystkie
              operacje związane z dziennikiem, ale go nie zapisuje. Prace przy
              implementacji opcji nolog wciąż trwają.

       notail Domyślnie  reiserfs  przechowuje  małe pliki i `końcówki plików'
              bezpośrednio w swoim drzewie. Jest to zachowanie mylące dla  nie
              których  narzędzi  użytkowych  takich  jak  LILO(8).   Ta  opcja
              wyłącza pakowanie plików do drzewa.

       replayonly
              Powtarza  transakcje  zapisane  w  dzienniku,  ale  nie  montuje
              systemu plików.  Głównie używane przez reiserfsck.

       resize=liczba
              Opcje  remontowania,  która  pozwala  na  rozszerzenie  partycji
              reiserfs.  Z tą opcją reiserfs przyjmuje, że na urządzeniu  jest
              liczba  bloków.   Opcja jest używana z urządzeniami zarządzanymi
              przez menedżera logicznych woluminów (LVM).   Istniej  specjalne
              narzędzie      resizer,      które      można      pobrać      z
              ftp://ftp.namesys.com/pub/reiserfsprogs.

Opcje montowania dla romfs

       Brak.

Opcje montowania dla systemu smb

       Tak jak nfs, implementacja smb  oczekuje  binarnego  argumentu  (struct
       smb_mount_data)   do   funkcji  systemowej  mount.  Argument  ten  jest
       konstruowany przez smbmount(8) a bieżąca wersja mount  (2.9w)  nie  wie
       nic o smb.

Opcje montowania dla sysv

       Brak.

Mount options for tmpfs

       Poniższe  parametry  akceptują  przyrostek  k,  m  lub g dla Ki, Mi, Gi
       (binarne kilo, mega oraz giga) i mogą być zmienione w czasie  ponownego
       montowania.

       size=nbytes
              Nadpisuje  domyślny  rozmiar  sustemu  plików.  Rozmiar może być
              podany  w  bajtach  i  jest  zaokrąglany  do  stron.    Domyślną
              wartością jest połowa rozmiaru pamięci.

       nr_blocks=
              Ustawia liczbę bloków.

       nr_inodes=
              Ustawia liczbę węzłów.

       mode=  Określa początkowe prawa dostępu głównego katalogu.

Opcje montowania dla udf

       gid=   Ustawia domyślną grupę.

       umask= Ustawia domyślne umask.

       uid=   Ustawia domyślnego użytkownika.

       unhide Pokazuje pliki, które inaczej byłyby ukryte.

       undelete
              Pokazuje na listach pliku usunięte.

       strict Ustawia ścisłą zgodność (nieużywane).

       utf8   (nieużywane).

       iocharset
              (nieużywane).

       bs=    Ustawia rozmiar bloku. (Może nie działać, chyba że 2048.)

       novrs  Pomija rozpoznawanie numeru sekwencyjnego wolumenu.

       session=
              Ustawia sesję CD-ROM licząc od 0. Domyślnie: ostatnia sesja.

       anchor=
              Przesłania   położenie   standardowego  zakotwiczenia  (anchor).
              Domyślnie: 256.

       volume=
              Przesłania położenie VolumeDesc. (nieużywane)

       partition=
              Przesłania położenie PartitionDesc. (nieużywane)

       lastblock=
              Ustawia ostatni blok systemu plików.

       fileset=
              Przesłania  położenie  bloku  zestawu  plików  (fileset  block).
              (nieużywane)

       rootdir=
              Przesłania położenie katalogu głównego). (nieużywane)

Opcje montowania dla ufs

       ufstype=warto
              UFS  jest  systemem  plików  szeroko  wykorzystywanym  w różnych
              systemach  operacyjnych.  Problem  stanowią   różnice   pomiędzy
              implementacjami.   Cechy niektórych z nich są nieudokumentowane,
              tak więc trudno rozpoznać automatycznie typ ufs.  Z tego  powodu
              użytkownik  musi  określić  typ  ufs za pomocą opcji montowania.
              Możliwe wartości to:

              old    Stary format ufs, jest to typ domyślny, tylko do odczytu.

              44bsd  Dla systemów plików utworzonych  przez  system  typu  BSD
                     (NetBSD,FreeBSD,OpenBSD).

              sun    Dla  systemów  plików utworzonych przez SunOS lub Solaris
                     na komputerze Sparc.

              sunx86 Dla systemów plików utworzonych przez Solaris na x86.

              nextstep
                     Dla systemów plików utworzonych przez NeXTStep (na stacji
                     roboczej NeXT) (obecnie tylko do odczytu).

              nextstep-cd
                     Dla  CD-ROM-ów  NextStep  (block_size  == 2048), tylko do
                     odczytu.

              openstep
                     Dla systemów plików utworzonych przez  OpenStep  (obecnie
                     tylko do odczytu).

       onerror=warto
              Ustala zachowanie w przypadku błędu:

              panic  Jeśli napotkano błąd, powoduje panikę jądra.

              [lock|umount|repair]
                     Te  opcje  montowania  teraz nic nie robią: po napotkaniu
                     błędu wypisują tylko komunikat na konsoli.

Opcje montowania dla umsdos

       Zobacz opcje dla msdos.  Opcja dotsOK jest jawnie ubijana przez umsdos.

Opcje montowania dla vfat

       Przede wszystkim, rozpoznawane  są  wszystkie  opcje  dla  fat.   Opcja
       dotsOK jest jawnie ubijana przez vfat.  Pnadto istnieją

       uni_xlate
              Tłumaczy  nieobsługiwane  znaki  Unikodu  na specjalne sekwencje
              unikowe.   To  umożliwia    wykonywanie   kopii   zapasowych   i
              odtwarzanie  plików  o  nazwach, utworzonych ze znakami Unikodu.
              Bez tej opcji, w wypadku braku możliwości konwersji używane jest
              '?'. Znakiem unikowym jest ':', ponieważ na systemie vfat jest w
              innych wypadkach niedozwolony. Sekwencja specjalna, która byłaby
              użyta  dla  znaku  u, gdzie u jest znakiem Unikodu to: ':', (u &
              0x3f), ((u>>6) & 0x3f), (u>>12).

       posix  Pozwala, by dwa pliki miały nazwy różniące się tylko  wielkością
              liter.

       nonumtail
              Zanim  zacznie  próbować  nazwa~nr.roz  najpierw  próbuje zrobić
              krótką nazwę bez numeru kolejnego.

       utf8   UTF8 jest  systemem  plików  bezpiecznego  8-bitowego  kodowania
              Unikodu, który jest wykorzystywany przez konsolę. Tą opcją można
              go włączyć dla danego systemu plików. Jeśli  zostanie  ustawione
              `uni_xlate', UTF8 jest wyłączane.

Opcje montowania dla xenixa

       Brak.

Opcje montowania dla xfs

       biosize=rozmiar
              Ustawia   preferowany   rozmiar   buforowanego   wejścia/wyjścia
              (domyślnie 64K).  rozmiar musi być  wyrażony  jako  logarytm  (o
              podstawie  2)  pożądanego  rozmiaru I/O.  Poprawnymi wartościami
              tej opcji są 14 do 16, włącznie (tzn. 16K, 32K  i  64K  bajtów).
              Na  komputerach  z  4K  rozmiarem  strony,  13  (8K bajtów) jest
              również poprawnym rozmiarem.  Preferowany  rozmiar  buforowanego
              I/O  można też zmieniać dla poszczególnych plików, korzystając z
              funkcji systemowej ioctl(2).

       dmapi  /  xdsm
              Włącza wyróżnione zdarzenia DMAPI (Data Management API).

       logbufs=warto
              Ustala liczbę  buforów  pamięciowych  dziennika  (in-memory  log
              buffers).  Poprawne są liczby z zakresu 2-8, włącznie.  Domyślna
              wartość to 8 buforów dla systemów plików z blokiem  o  rozmiarze
              64K,  4 bufory dla systemów o bloku 32K, 3 bufory dla systemów o
              bloku 16K,  i  2  bufory  dla  wszystkich  innych  konfiguracji.
              Zwiększanie   liczby   buforów   może  poprawić  wydajność  przy
              niektórych    obciążeniach     roboczych     kosztem     pamięci
              wykorzystywanej  na dodatkowe bufory i związane z nimi struktury
              sterujące.

       logbsize=warto
              Ustawia wielkość każdego z buforów pamięciowych  dziennika  (in-
              memory  log  buffers).  Poprawne wartości to 16384 (16K) i 32768
              (32K).  Domyślna  wartość  dla  komputerów  o  więcej  niż  32MB
              pamięci   to   32768,  komputery  o  mniejszej  pamięci  stosują
              domyślnie 16384.

       logdev=urzdzenie i rtdev=urzdzenie
              Używa  zewnętrznego  dziennika   (rejestru   metadanych)   i/lub
              urządzenia  czasu  rzeczywistego. System plików XFS ma do trzech
              części:  sekcji  danych,  sekcji  dziennika   i   sekcji   czasu
              rzeczywistego.  Sekcja  czasu  rzeczywistego  jest opcjonalna, a
              sekcja dziennika może być osobna od sekcji danych albo może  być
              w niej zawarta.  Bliższe informacje podaje xfs(5).

       noalign
              Alokacja  danych  nie  będzie wyrównywana na granicach jednostki
              paskowej (stripe unit).

       noatime
              Podczas odczytu  pliku  nie  są  aktualizowane  znaczniki  czasu
              dostępu.

       norecovery
              System plików zostanie zamontowany bez uruchamiania odzyskiwania
              dziennika.  Jeśli system ten nie był poprawnie  odmontowany,  to
              możliwe,  że  montowany  w  trybie  norecovery będzie niespójny.
              Część plików lub katalogów może z tego powodu  być  niedostępna.
              Systemy   plików  przy  włączeniu  trybu  norecovery  muszą  być
              montowane tylko do odczytu albo montowanie się nie powiedzie.

       osyncisdsync
              Powoduje, że zapisy do plików otwartych z ustawioną flagą O_SYNC
              będą się zachowywać jakby zamiast niej użyto flagi O_DSYNC. Może
              to dać lepszą wydajność bez  naruszenia  bezpieczeństwa  danych.
              Jednakże,  jeśli  działa  ta opcja, to w przypadku załamania się
              systemu mogą zostać utracone  aktualizacje  znaczników  czasu  z
              O_SYNC.

       quota / usrquota / uqnoenforce
              Włączenie   systemu   rozliczania   udziałów  dyskowych  (quota)
              użytkowników i wymuszenie (opcjonalnie) limitów.

       grpquota / gqnoenforce
              Włączenie systemu rozliczania udziałów dyskowych (quota) grup  i
              wymuszenie (opcjonalnie) limitów.

       sunit=warto i swidth=warto
              Stosowane   do  określenia  jednostki  i  szerokości  paska  dla
              urządzenia RAID lub wolumenu paskowego.  Warto musi być podana
              jako liczba 512-bajtowych bloków.  Jeśli nie podano tej opcji, a
              system plików został utworzony na wolumenie paskowym lub podczas
              korzystania  z  mkfs  podano  szerokość albo jednostkę paska dla
              urządzenia RAID, to funkcja systemowa mount odtworzy tę  wartość
              z  superbloku.   Dla systemów plików utworzonych bezpośrednio na
              urządzeniach  RAID,  opcji  tych  można  użyć  do  przesłonięcia
              informacji  z superbloku jeśli po stworzeniu systemu zmienił się
              odnośny układ dysku.  Jeśli podano sunit, to opcja  swidth  jest
              wymagana i musi być wielokrotnością wartości sunit.

Opcje montowania dla xiafs

       Brak.  Chociaż  xiafs nic nie dolega, nie jest on używany zbyt często i
       nie jest rozwijany. Prawdopodobnie  nie  powinno  się  go  używać.   Od
       Linuksa wersji 2.1.21 xiafs nie występuje już w kodzie źródłowym jądra.

URZĄDZENIE LOOP

       Kolejnym  możliwym  typem  jest  montowanie poprzez urządzenie loop. Na
       przykład, polecenie

         mount /tmp/fdimage /mnt -t msdos -o loop=/dev/loop3,blocksize=1024

       skonfiguruje urządzenie loop /dev/loop3  tak,  by  odpowiadało  plikowi
       /tmp/fdimage,  i  zamontuje  je  w  /mnt.   Ten typ montowania zna trzy
       opcje, konkretnie loop, offset i encryption, które są w  rzeczywistości
       opcjami  dla losetup(8).  Jeśli nie podano jawnie urządzenia loop (lecz
       tylko opcję `-o loop'), to mount  spróbuje  znaleźć  jakieś  nieużywane
       urządzenie loop i użyć go.  Jeśli nie jest się tak niemądrym, by zrobić
       /etc/mtab dowiązaniem symbolicznym do /proc/mounts, to każde urządzenie
       loop  przydzielone  przez mount zostanie zwolnione przez umount.  Można
       też zwalniać urządzenie loop ręcznie, stosując `losetup -d'  --  zobacz
       losetup(8).

PLIKI

       /etc/fstab tabela systemów plików
       /etc/mtab tabela zamontowanych systemów plików
       /etc/mtab~ plik blokujący
       /etc/mtab.tmp plik tymczasowy

ZOBACZ TAKŻE

       mount(2),  umount(2),  fstab(5),  umount(8), swapon(8), nfs(5), xfs(5),
       e2label(8), xfs_admin(8), mountd(8),  nfsd(8),  mke2fs(8),  tune2fs(8),
       losetup(8)

BŁĘDY

       Jest możliwe, że uszkodzony system plików spowoduje załamanie systemu.

       Niektóre linuksowe systemy plików nie obsługują -o sync (systemy ext2 i
       ext3 obsuguj synchroniczne odświeżania  (updates)  (a  la  BSD),  gdy
       zostaną zamontowane z opcją sync).

       Opcja  -o  remount  może nie być w stanie zmienić parametrów montowania
       (np. wszystkie parametry  ext2fs,  poza  sb,  dają  się  zmieniać  przy
       ponownym montowaniu, lecz nie można zmienić gid czy umask dla fatfs).

HISTORIA

       Polecenie mount pojawiło się w wersji 5 AT&T UNIX.

INFORMACJE O TŁUMACZENIU

       Powyższe   tłumaczenie   pochodzi   z   nieistniejącego   już  Projektu
       Tłumaczenia Manuali i moe nie by aktualne. W razie zauważenia  różnic
       między powyższym opisem a rzeczywistym zachowaniem opisywanego programu
       lub funkcji, prosimy o zapoznanie się z oryginalną  (angielską)  wersją
       strony podręcznika.