Provided by: manpages-pl_0.5-1_all bug

NAZWA

       joe - "własny edytor Joe'go" (Joe's Own Editor)

SKŁADNIA

       joe [opcje_globalne] [ [opcje_lokalne] nazwapliku ]...

       jstar [opcje_globalne] [ [opcje_lokalne] nazwapliku ]...

       jmacs [opcje_globalne] [ [opcje_lokalne] nazwapliku ]...

       rjoe [opcje_globalne] [ [opcje_lokalne] nazwapliku ]...

       jpico [opcje_globalne] [ [opcje_lokalne] nazwapliku ]...

OPIS

        Uwaga! To tłumaczenie może być nieaktualne!

       JOE  jest  pełnoekranowym  edytorem  ASCII  mającym  duże  możliwości.   Brak trybów pracy
       interfejsu (w przeciwieństwie do  np.  vi)  powoduje,  że  bardziej  przypomina  przyjazne
       edytory  PC.  Użytkownicy  WordStara czy środowisk "turbo" firmy Borland poczują się jak w
       domu. JOE jest w pełni funkcjonalnym ekranowym edytorem unixowym i posiada  wiele  funkcji
       edycji programów i tekstu.

       JOE  emuluje  również  kilka  innych edytorów. JSTAR jest dość wierną imitacją WordStara z
       wieloma rozszerzeniami JOE. JPICO jest bliską imitacją edytora PICO z  systemu  pocztowego
       Pine.  JMACS jest imitacją GNU-EMACSa. RJOE jest okrojoną wersją JOE, umożliwiającą edycję
       tylko tych plików, które zostały podane w linii poleceń.

       Mimo, iż JOE jest faktycznie pięcioma różnymi edytorami, to  nadal  wymaga  tylko  jednego
       pliku  wykonywalnego,  jedynie  z  pięcioma  różnymi  nazwami.  Nazwa edytora z dodanym rc
       stanowi nazwę pliku inicjującego JOE'go; decyduje on zachowaniu się edytora.

       JOE jest darmowym oprogramowaniem: możesz go rozpowszechniać i/lub zmieniać  na  warunkach
       licencji  GNU  General  Public  License  opublikowanej przez Free Software Foundation. Nie
       planuję przekształcenia JOE w produkt komercyjny  czy  shareware'owy.  JOE  jest  dostępny
       przez    Internet    za    pośrednictwem    anonimowego    FTP    z   ftp.std.com,   plik:
       src/editors/joe*.tar.Z.

UŻYCIE

       Uruchomienie edytora następuje przez wpisanie joe oraz zera lub więcej nazw plików,  jakie
       chcesz edytować. Każda z nazw pliku może być poprzedzona ustawieniem opcji lokalnej (patrz
       tablica opcji lokalnych, niżej). W linii poleceń mogą  być  też  umieszczone  inne  opcje,
       globalne,  odnoszące się do całego edytora (patrz poniżej tablica opcji globalnych). Jeśli
       edytujesz nowy plik, to możesz nadać mu nazwę albo przy wywołaniu edytora albo w edytorze,
       w  momencie  zapisu  pliku.  Dostępna  jest  zmodyfikowana  składnia  nazw  plików, tak by
       umożliwić ci edycję wyników programów, standardowego wejścia/wyjścia czy części plików lub
       urządzeń. Szczegóły znajdziesz dalej, w sekcji Nazwy plików.

       Po  uruchomieniu  edytora możesz wpisywać tekst lub posługiwać się specjalnymi sekwencjami
       znaków sterujacych, by wykonać inne zadania edycyjne. Opis sekwencji sterujących  znajduje
       się  w  dalszej części niniejszej dokumentacji.  Możesz też użyć kombinacji klawiszy ^K H,
       przywołującej pomoc w edytorze.

       Teraz trochę wyjaśnień mętnych nauk komputerowych:

       Zapis ^ oznacza,  że  przytrzymujesz  klawisz  Control  w  trakcie  naciskania  następnego
       klawisza  (w  ten  sam sposób działa Shift przy uzyskiwaniu dużych liter). Wiele sekwencji
       sterujących powielonych jest przez inne klawisze, zatem nie zawsze musisz naciskać klawisz
       Control:  ESC  będzie  działać  jak ^[, Del zadziała zamiast ^?, Backspace zamiast ^H, Tab
       zamiast ^I, Return lub Enter działają jak ^M, zaś Linefeed działa tak  jak  ^J.   Niektóre
       klawiatury  mogą  sprawić kłopoty z pewnymi klawiszami sterującymi.  ^_, ^^ oraz ^@ zwykle
       mogą być wprowadzone bez naciśnięcia shift (spróbuj ^-, ^6 i ^2).   Inne  klawiatury  mogą
       przypisywać  je  do  innych klawiszy. Wypróbuj: ^., ^, i ^/. Zwykle zamiast ^@ możesz użyć
       ^SPACE.  ^\ i ^] interpretowane są przez wiele programów komunikacyjnych, włączając  w  to
       telnet i kermit. Zwykle po prostu naciskasz klawisz dwukrotnie, by przeszedł przez program
       komunikacyjny.

       Po wpisaniu ^K H  na  górze  ekranu  pojawi  się  okno  pierwszej  pomocy.   Możesz  nadal
       wprowadzać  i  edytować  tekst  przy  włączonym  oknie  pomocy.   Zmianę stron z kolejnymi
       tematami pomocy uzyskasz naciskając ^[ i ^[ (to jest ESC i ESC). Wygaszenie okna z  pomocą
       uzyskasz kombinacją ^K H.

       Możesz dostosować układ klawiatury, ekrany pomocy i wiele domyślnych sposobów zachowywania
       się edytora kopiując plik inicjujący JOE'go (zwykle usr/local/lib/joerc)  jako  .joerc  do
       swego katalogu domowego i zmieniając go. Patrz sekcja joerc poniżej.

       Jeśli  chcesz  by  JOE był używany jako twój domyślny edytor dla e-mail i News, powinieneś
       ustawić zmienne środowiska EDITOR oraz VISUAL w pliku inicjującym swojej  powłoki  (.cshrc
       lub .profile), tak by wskazywały na JOE'go (zwykle znajduje się on w /usr/local/bin/joe).

       Istnieje  wiele  innych  nieoczywistych  parametrów  wywołania,  jakie  być może muszą być
       ustawione, szczególnie, gdy ekran twojego terminala nie jest odświeżany tak,  jakbyś  tego
       oczekiwał.  Patrz sekcja Zmienne środowiska.

OPCJE LINII POLECEŃ

       W linii poleceń można podać następujące opcje globalne:

       -asis  Znaki  o  kodach  powyżej  127  będą  wysyłane  do  terminala  bez  zmian,  zamiast
              zastępowania ich negatywami odpowiednich znaków o kodach poniżej  128.   Jeśli  nie
              działa, to sprawdź serwer terminala.
              [od tłum: opcja niezbędna do prawidłowej obsługi polskich znaków]

       -backpath ścieżka
              Po  podaniu  tej  opcji,  pliki kopii zapasowych będą zapisywane w zadanym katalogu
              zamiast w pierwotnych katalogach każdego z plików.

       -baud nnn
              Ustawia prędkość transmisji (baud rate) dla celów optymalizacji  ekranu  terminala.
              Joe  wstawia  opóźnienia dla prędkości niższych od 19200, które omijają buforowanie
              terminala, tak że znaki pisane z wyprzedzeniem  mieszają  się  z  wyjściem  ekranu.
              Polecenia  przewijania  nie  będą  używane  dla  38400  bitów/s.   Przydatne dla X-
              terminali oraz innych terminali konsoli, które  nie  są  naprawdę  połączone  przez
              łącze szeregowe.

       -beep  Joe będzie sygnalizował dźwiękiem błędy poleceń i przekroczenie przez kursor granic
              tekstu.

       -columns nnn
              Ustala liczbę kolumn ekranu.

       -csmode
              Tryb kontynuacji  wyszukiwania:  wyszukiwanie  następujące  bezpośrednio  po  innym
              będzie  powtarzać  poprzednie  zamiast prośby o nowy łańcuch znakowy do wyszukania.
              Przydatne dla poleceń ^[S i ^[R oraz gdy joe próbuje udawać emacsa.

       -dopadding
              Joe zwykle zakłada, że pomiędzy nim a temirnalem istnieje jakiś  rodzaj  sterowania
              przepływem  danych.  Jeśli  tak nie jest, opcja ta spowoduje, że joe będzie wysyłał
              dodatkowe ^@ do terminala, jak podano we wpisie do termcap.  Dodatkowe ^@ pozwalają
              terminalowi nadgonić po długich poleceniach tty.

       -exask Powoduje weryfikację przez ^KX nazwy pliku, jaki ma zostać zapisany.

       -force Ta  opcja  upewnia  się, że ostatnia linia tekstu zakończona jest znakiem line-feed
              (koniec linii).

       -help  Po podaniu tej opcji edytor uruchomi się z ekranem pomocy.

       -keepup
              Normalnie numer kolumny tekstu oraz pola przedrostka klawisza sterującego w liniach
              statusu  wyświetlane  są  z  jednosekundowym  opóźnieniem, by zredukować obciążenie
              procesora. Opcja ta  powoduje,  że  są  one  aktualizowane  po  każdym  naciśnięciu
              klawisza.

       -lightoff
              Użycie  tej  opcji  powoduje  wyłączanie  podświetlenia  bloku  tekstu  po dowolnym
              poleceniu działającym na bloku.

       -lines nnn
              Ustala liczbę linii ekranu.

       -marking
              Podświetlany jest  tekst  pomiędzy  ^KB  a  kursorem  (użyj  z  opcją  -lightoff  i
              zmienionym  plikiem  joerc  by uzyskać wybieranie bloku metodą ciągnięcia).  (drop-
              anchor style block selection).

       -mid   Przy włączeniu tej opcji  jeśli  kursor  przesuwa  się  poza  okno,  to  okno  jest
              przewijane,  tak  by  kursor  był  pośrodku.  Opcja  ta jest wymuszana na powolnych
              terminalach, które nie posiadają poleceń przewijania (scrolling).

       -nobackups
              Ocja ta wyłącza tworzenie plików kopii zapasowych.

       -nonotice
              Wyłącza wyświetlanie informacji o prawach autorskich podczas uruchamiania edytora.

       -nosta Wyłącza górną linię statusu. Miłe, jeśli chcesz widzieć na ekranie tylko swój tekst
              lub używasz vt52.

       -noxon Próbuje wyłączyć przetwarzanie ^S/^Q. Przydatne, gdy joe próbuje być WordStarem lub
              emacsem.

       -orphan
              Jeżeli włączona jest ta opcja, to dodatkowe pliki z linii poleceń będą  umieszczone
              w  nieprzypisanych  buforach  (orphaned  buffers),  zamiast  w  dodatkowych oknach.
              Przydatne, gdy joe próbuje być emacsem.

       -pg nnn
              Podaje liczbę linii pozostawianych po użyciu PgUp/PgDn (^U/^V). Użycie wartości  -1
              oznacza połowę okna.

       -skiptop nnn
              Nie  używaj  nnn  górnych linii ekranu. Przydatna, gdy joe używany jest jako edytor
              BBS.

       Każda z powyższych opcji może także zostać użyta w  pliku  joerc.  Ponadto,  opcje  NOXON,
       BAUD, LINES, COLUMNS i DOPADDING mogą zostać ustawione jako zmienne środowiska.

       Do  ustalenia typu swego terminala możesz ustawić zmienną środowiska JOETERM, zasłaniającą
       typową zmienną TERM.

       Przed każdą nazwą pliku można użyć poniższych opcji:

       +nnn   Kursor na starcie ustawia się w zadanej linii.

       -crlf  Joe używa CR-LF jako sekwencji kończącej linię zamiast tylko LF. Do  edycji  plików
              MS-DOS lub VMS.

       -wordwrap
              Joe przenosi poprzedni wyraz, jeśli piszesz poza prawym marginesem.

       -autoindent
              Jeżeli  naciśniesz  Return  w  linii z wcięciem, to wcięcie jest powtarzane w nowej
              linii.

       -overwrite
              Pisanie nadpisuje istniejące znaki zamiast wstawiania przed nimi.

       -lmargin nnn
              Ustawia lewy margines.

       -rmargin nnn
              Ustawia prawy margines.

       -tab nnn
              Ustawia szerokość tabulacji.

       -indentc nnn
              Ustawia znak wcięcia (indent) dla ^K, i ^K. (32 dla SPACE, 9 dla TAB).

       -istep nnn
              Ustawia krok wcięcia dla ^K, i ^K..

       -linums
              Przed każdą linią wyświetlany jest numer linii.

       -rdonly
              Plik jest tylko do odczytu.

       -keymap nazwa
              Użyj innej sekcji pliku joerc do przypisań sekwencji klawiszy.

       Opcje te mogą być także  podane  w  pliku  joerc.  Mogą  być  ustawione  w  zależności  od
       rozszerzenia   pliku.   Programy  (rozszerzenia  .c,  .h  lub  .p)  mają  zwykle  włączone
       automatyczne wcięcia (autoindent). Dla innych plików włączone  jest  przenoszenie  wyrazów
       (wordwrap), ale pliki rc mają je wyłączone.

ZADANIA EDYCJI

   Prosta edycja
       Kiedy  wpisujesz  znaki  w  edytorze,  są  one  zwykle wstawiane do edytowanego pliku (lub
       dołączane do pliku, jeśli kursor jest  na  końcu  pliku).  Jest  to  normalny  tryb  pracy
       edytora.  Jeżeli  chcesz  zastąpić fragment istniejącego tekstu, musisz usunąć stary tekst
       przed lub po wpisaniu tekstu go zastępującego. Do  usuwania  tekstu  można  użyć  klawisza
       backspace:  przesuń  kursor w prawo, za tekst, który chcesz usunąć i naciskaj backspace aż
       do uzyskania pożądanego efektu.

       Naciśnij klawisz Enter lub Return by wstawić złamanie linii.  Na  przykład,  jeśli  kursor
       był pośrodku linii i nacisnąłeś Return, to wówczas linia zostanie podzielona na dwa linie,
       a kursor pojawi się na początku drugiej linii.  Naciśnij backspace na początku  linii  aby
       zlikwidować podział linii.

       Do  przemieszczania się wewnątrz pliku użyj klawiszy strzałek. Jeżeli twoja klawiatura nie
       ma klawiszy strzałek (lub z jakiegoś powodu nie działają), użyj ^F do przesunięcia naprzód
       (w  prawo),  oraz  ^N,  by  przesunąć się do następnego linii (w dół). Klawisze strzałek w
       prawo i w lewo po prostu przesuwają w tekście do przodu i do  tyłu  o  jeden  znak:  jeśli
       jesteś  na  początku  linii  i  naciśniesz  strzałkę  w  lewo,  przesuniesz  się na koniec
       poprzedniej linii. Strzałki w górę i w dół przesuwają w przód i  wstecz  o  liczbę  znaków
       niezbędną, by kursor pojawił się w tej samej kolumnie, w której był w linii początkowej.

       Jeżeli chcesz utworzyć wcięcie we wprowadzanym tekście, możesz posłużyć się klawiszem TAB.
       Wstawia on  specjalny  znak  sterujący,  który  powoduje,  że  następujące  po  nim  znaki
       rozpoczynają  się  od  następnej pozycji tabulacji (tab stop). Pozycje tabulacji normalnie
       rozmieszczone są  co  8  kolumn,  ale  można  to  zmienić  przy  pomocy  polecenia  ^T  D.
       Programujący w Pascalu czy C często ustawiają pozycje tabulacji co 4 kolumny.

       Jeżeli  z jakiegoś powodu zobaczysz bałagan na ekranie swojego terminala (na przykład, gdy
       otrzymasz powiadomienie o poczcie z biff), możesz  nakazać  edytorowi  odświeżenie  ekranu
       naciskając ^R.

       Istnieje  jeszcze wiele innych klawiszy służących do usuwania tekstu i nawigacji w obrębie
       pliku. Na przykład, naciśnięcie ^D usuwa znak, na  którym  stoi  kursor  zamiast  usuwania
       wstecz  jak  czyni  to  backspace.   ^D  usunie  również znak podziału linii, jeśli kursor
       znajduje się na końcu linii. Naciśnij ^Y by usunąć  całą  linię,  w  której  znajduje  się
       kursor lub ^J by usunąć tekst od kursora do końca linii.

       Naciśnięcie  ^A  przesuwa  kursor na początek linii, w której się on znajduje. Podobnie ^E
       przemieszcza kursor na koniec linii. Klawisze ^U i ^V przewijają kursor odpowiednio w górę
       i  w  dół  o  połowę  wysokości  ekranu.  "Przewijanie"  oznacza, że przesuwa się tekst na
       ekranie, lecz kursor pozostaje w tym samym miejscu na ekranie. Możesz przesunąć kursor  na
       początek lub na koniec pliku naciskając ^K U lub ^K V.  Przeglądając ekrany pomocy edytora
       zapoznasz się z wieloma innymi poleceniami kasowania i przemieszczania.

       W przypadku popełnienia pomyłki możesz nacisnąć ^_ by ją wycofać  (undo).   Na  większości
       klawiatur  wystarczy nacisnąć ^- by uzyskać ^_, ale na niektórych być może będziesz musiał
       przytrzymać równocześnie klawisze Shift i Control by  uzyskać  prawidłowy  efekt.   Jeżeli
       wycofasz zbyt dużo zmian, możesz je przywrócić (redo) do stanu przed cofnięciem - naciśnij
       ^^ (wystarczy ^6 na większości klawiatur).

       Jesli prowadzisz edycję w jednym  miejscu  pliku,  a  chciałbyś  na  chwilę  oglądnąć  lub
       poprawić  inne  miejsce  pliku,  możesz  powrócić do poprzedniego miejsca naciskając ^K -.
       Polecenie to faktycznie cofa cię do ostatniego miejsca, w którym dokonałeś zmian w  pliku.
       Możesz  chodzić  po  historii  miejsc  przy  pomocy  ^K  - i ^K = w ten sam sposób, w jaki
       przemieszczasz się przez historię zmian poleceniami "wycofaj" i "przywróć".

       Po zakończeniu edycji pliku naciśnij ^K X, by opuścić edytor. Jeżeli jeszcze nie  nazwałeś
       edytowanego pliku zostaniesz zapytany o nazwę.

       Podczas edycji pliku pracujesz faktycznie na kopii pliku. Tak więc, jeżeli zdecydujesz, że
       nie chcesz zmian przeprowadzonych w danej  sesji  edycji,  możesz  nacisnąć  ^C.  Opuścisz
       wówczas edytor bez zapisywania zmian.

       Jeżeli  edytujesz  plik  i  zachowasz  zmiany, w bieżącym katalogu zostanie utworzona jego
       kopia zapasowa. Zawiera ona  pierwotną  wersję  pliku  i  ma  nazwę  oryginału  zakończoną
       przyrostkiem ~.

   Przenoszenie wyrazów i formatowanie
       Jeśli  w  pliku  z  kodem  Pascala  lub  C  piszesz  poza prawą krawędzią ekranu, to ekran
       przewinie się w prawo, podążając za kursorem. Jeżeli piszesz poza prawą krawędzią ekranu w
       zwykłym  pliku  (którego  nazwa  nie  kończy  się  na  .c,  .h  czy .p), JOE automatycznie
       przeniesie ostatni wyraz do następnej linii, tak że nie musisz naciskać Return. Nazywa się
       to  trybem  przenoszenia  (zawijania) wyrazów (word-wrap mode). Przenoszenie wyrazów można
       włączać i wyłączać poleceniem ^T W. Plik inicjujący JOE'go jest zwykle skonfigurowany tak,
       że  tryb  ten  jest  automatycznie włączany dla wszystkich plików nie będących programami.
       Poniżej, w sekcji opisującej joerc dowiesz się, jak zmieniać tę i inne akcje domyślne.

       Poza trybem przenoszenia wyrazów JOE nie formatuje  automatycznie  akapitów  jak  niektóre
       procesory  tekstu. Natomiast, jeżeli chcesz zreformatować akapit, naciśnij ^K J. Polecenie
       to "wypełnia" akapit, w którym znajduje się kursor, umieszczając tyle wyrazów w linii, ile
       to  jest  możliwe.   Akapit,  w  tym  przypadku, jest blokiem tekstu oddzielonym powyżej i
       poniżej pustą linią.

       Marginesy, używane przez JOE'go do formatowania akapitów i przenoszenia wyrazów  mogą  być
       ustawione poleceniami ^T L i ^T R. Jeżeli lewy margines ustawiony jest na wartość różną od
       1, to gdy rozpoczniesz pisanie na początku linii, kursor natychmiast przeskoczy do  lewego
       marginesu.

       Możesz wycentrować linię pomiędzy marginesami używając polecenia ^K A.

   Tryb nadpisywania
       Konieczność  usuwania  starego  tekstu przed lub po wstawianiu nowego bywa męcząca. Zdarza
       się to, na przykład, jeśli zmieniasz tabelę i chcesz zachować pozycję  kolumny  po  prawej
       stronie  tabeli.  W tym przypadku możesz przestawić edytor w tryb nadpisywania przy pomocy
       ^T T.  Gdy edytor pracuje w tym trybie, wpisywane przez ciebie znaki zastępują  istniejący
       tekst jak zrobiłaby to idealna maszyna do pisania.  Również backspace po prostu przesuwa w
       lewo zamiast usuwania znaku po lewej, jeżeli nie jest na  końcu  lub  na  początku  linii.
       Nadpisywanie  nie jest naturalnym sposobem pracy elektronicznej z tekstem, powinieneś więc
       możliwie szybko powrócić do trybu wstawiania naciskając powtórnie ^T T.

       Jeżeli potrzebujesz wstawienia w trybie nadpisywania, naciśnij ^@.  Polecenie  to  wstawia
       pojedynczy odstęp (SPACE) do tekstu.

   Znaki sterujące Ctrl i metaznaki
       Każdy znak reprezentowany jest przez numer. Na przykład, `A' ma numer 65, zaś `1' ma numer
       49. Wszystkie znaki, które zwykle widzisz, mają numery od 32 do 126 [tłum.:nie dotyczy  to
       specyficznych  polskich  znaków].  To szczególne, arbitralne przypisanie znaków do numerów
       nazywane jest zestawem znaków ASCII. Liczby poza tym zakresem, od 0 do 255, nie są  zwykle
       wyświetlane,  lecz czasami mają inne, specjalne znaczenie. Liczba 10, na przykład, używana
       jest do zmiany (łamania) linii. Możesz wprowadzać takie specjalne, nie  wyświetlane  znaki
       sterujące Ctrl (control characters) naciskając najpierw ` a następnie znak z zakresu @ A B
       C ... X Y Z [ ^ ] \ _, by uzyskać znaki o numerach  0 - 31 oraz ? by uzyskać znak 127.  Na
       przykład,  jeżeli  naciśniesz  ` J, wstawisz znak końca linii; wciśnięcie ` I wstawia znak
       TAB (który robi to samo, co klawisz TAB). Przydatnym znakiem sterującym jest znak numer 12
       (`  L),  który  w większości drukarek powoduje wysuw do początku strony. Zauważysz, że JOE
       wyświetla go jako podkreślone L.  Możesz też wprowadzać znaki o numerach (kodach)  powyżej
       127,  metaznaki  (meta  characters),  naciskając najpierw ^\.  Dodaje to 128 do następnego
       wprowadzonego znaku (prawdopodobnie sterującego).  JOE wyświetla zaki o kodach powyżej 128
       w  negatywie  (inwersji).  Niektóre języki, posuiadające więcej liter niż język angielski,
       używają metaznaków dla pozostałych, brakujących liter alfabetu. Musisz przełączyć edytor w
       tryb ASIS (dosł."tak jak jest"), opisany dalej, by znaki te nie podlegały tłumaczeniu przy
       przesyłaniu do terminala.

   Zapytania edytora
       Jeśli naciśniesz TAB w dowolnym zapytaniu  o  nazwę  pliku,  to  joe  spróbuje,  jeśli  to
       możliwe, uzupełnić wprowadzoną przez ciebie nazwę.  Jeżeli nie może uzupełnić całej nazwy,
       gdyż istnieje więcej niż jedna możliwość  uzupełnienia,  zasygnalizuje  to  dźwiękiem.  Po
       ponownym  naciśnięciu  TAB,  joe  wyświetli  listę  pasujących  nazw. Możesz użyć klawiszy
       strzałek do nawigacji po menu katalogu i nacisnąć RETURN lub  SPACE,  by  wybrać  pozycję.
       Jeżeli  naciśniesz  pierszą  literę jednej z pozycji katalogu, zostanie ona wybrana. Jeśli
       więcej niż jedna pozycja zaczyna  się  tą  literą,  to  kursor  będzie  przemieszczał  się
       pomiędzy  nimi.  Wybór  podkatalogu lub ..  powoduje, że nazwa katalogu zostanie dodana do
       nazwy pliku a do menu zostanie załadowany nowy  katalog.  Możesz  nacisnąć  backspace,  by
       powrócić do poprzedniego katalogu.

       Większość  zapytań pamięta odpowiedzi, jakich im udzieliłeś. Możesz użyć strzałek w górę i
       w dół, by korzystać z list historii odpowiedzi.

       Zapytania są faktycznie prostymi jednolinijkowymi oknami bez linii statusu.   Możesz  więc
       użyć  w  nich dowolnego z poleceń, jakich normalnie używasz przy pracy z tekstem. Historia
       zapytania jest naprawdę po prostu innymi liniami tego  samego  "pliku  zapytania".  Zatem,
       jeśli chcesz, możesz w niej użyć wyszukiwania przy pomocy polecenia ^K F.

       Ponieważ polecenia są oknami, możesz także przełączać się z nich sekwencjami ^K P i ^K N.

   Gdzie jestem?
       Naciśnij  ^K  SPACE, by JOE podał ci w ostatniej linii ekranu numer linii, kolumny i numer
       kolejny bajtu. Możesz na stałe włączyć wyświetlanie numeru linii  i/lub  kolumny  w  linii
       statusu  umieszczając  odpowiednie  sekwencje  escape  w łańcuchach znakowych ustalających
       linię  statusu.  Szczegóły  znajdziesz  w  pliku  joerc.   Pokazana  jest  również  liczba
       skojarzona ze znakiem, na którym stoi kursor (jego kod ASCII).

   Operacje na plikach
       Polecenie  ^K  D  zapisuje  bieżący plik (niekoniecznie pod nazwą, pod jaką był pierwotnie
       wywołany). Po zapisie pliku możesz nacisnąć ^K E i edytować inny plik.

       Jeżeli chcesz zachować jedynie wybrany fragment pliku, przeczytaj niżej  sekcję  na  temat
       bloków.

       Możesz włączyć zawartość innego piku do pliku aktualnie edytowanego, naciskając ^K R.

   Chwilowe wstrzymanie pracy z edytorem
       Jeżeli  potrzebujesz  chwilowo opuścić edytor i wrócić do powłoki, naciśnij ^K Z. Możesz w
       ten sposób wstrzymać pracę, by odpowiedzieć na wiadomość e-mail czy, na przykład, poczytać
       tę  stronę  podręcznika.  W  celu  powrotu  do edytora będziesz musiał wpisać fg albo exit
       (dowiesz się, które z nich, po naciśnięciu ^K Z).

   Wyszukiwanie tekstu
       Naciśnięcie ^K F powoduje, że edytor będzie szukał w przód  lub  wstecz  fragmentu  tekstu
       (łańcucha  znaków  -  string).  Zostaniesz  zapytany o tekst do wyszukania. Po naciśnięciu
       Return, otrzymasz kolejne pytanie, o opcje.  Możesz po prostu powtórnie nacisnąć Return  -
       edytor  natychmiast  poszuka  tekstu  w pozostałej części pliku (wyszukiwanie  do przodu).
       Możesz również wybrać jedną z poniżsych opcji:

       b      Wyszukaj wstecz zamiast w przód.

       i      Podczas wyszukiwania traktuj duże i małe litery  jak  takie  same.  Normalnie  duże
              litery i małe litery uważane są za różne.

       nnn    (gdzie  nnn  jest  liczbą)  Jeśli  wprowadzisz liczbę, JOE szuka N-tego wystąpienia
              tekstu. Jest to przydatne do przechodzenia do szczególnych  miejsc  pliku  mającego
              jakąś regularną strukturę.

       r      Zastąp  tekst.  Po  wprowadzeniu  opcji  r zostaniesz zapytany o tekst zastępujący.
              Każdorazowo, gdy  edytor  znajdzie  szukany  tekst,  będziesz  pytany,  czy  chcesz
              zastąpić  znaleziony  tekst  tekstem zastępującym. Naciskasz: y by zastąpić tekst i
              wyszukać następne wystąpienie, n by nie zastępować  tekstu,  ale  szukać  kolejnego
              wystąpienia,  r  by  zastąpić  wszystkie  pozostałe wystąpienia tekstu w pozostałej
              części pliku bez pytania o potwierdzenie  (z  zastrzeżeniem  opcji  nnn,  omówionej
              powyżej), albo ^C by zatrzymać wyszukiwanie i zastępowanie.

       Polecenie ^L powtarza poprzednie wyszukiwanie.

   Wyrażenia regularne
       Jako tekst szukany mogą być wprowadzone specjalne sekwencje znaków:

       \*     Znajduje  zero  lub  więcej  znaków.  Na przykład, jeżeli jako tekst szukany podasz
              A\*B, JOE spróbuje  znaleźć  A,  po  którym  następuje  dowolna  liczba  znaków,  a
              następnie B.

       \?     Znajduje  dokładnie  jeden znak. Na przykład, jeśli jako tekst do wyszukania podasz
              A\?B, to JOE znajdxie AXB, ale nie AB czy AXXB.

       \^ \$  Oznaczają odpowiednio początek  i  koniec  linii.  Na  przykład,  podanie  \^test\$
              spowoduje wyszukanie linii zawierającej wyłącznie test.

       \< \>  Oznaczając  poczatek  i  koniec  wyrazu.  Na przykład, podanie \<\*kot\*\> powoduje
              wyszukiwanie całych słów, w których znajduje się podciąg (fragment) kot  (np.  kot,
              kotwica, stukot).

       \[...] Dopasowuje  dowolny  pojedynczy znak spośród wymienionych w nawiasach kwadratowych.
              Na przykład, jeżeli jako tekst do  wyszukania  podano  \[Cc]oś,  to  JOE  odnajduje
              zarówno Coś jak i coś. Wewnątrz nawiasów kwadratowych można użyć zakresu znaków. Na
              przykład, \[A-Z] znajduje dowolną dużą literę  łacińską.  Jeśli  pierwszym  znakiem
              wewnątrz  nawiasów  jest  ^,  to  JOE  szuka  dowolnego znaku różnego od podanych w
              nawiasach.

       \c     Działa jak \*, ale dopasowuje całe wyrażenie języka C.  Na przykład, jeżeli szukasz
              malloc(\c),  to  JOE  odnajdzie  wszystkie  wywołania  funkcji  malloc, nawet jeśli
              wewnątrz nawiasów jest inny ).

       \+     Znajduje zero lub więcej znaków następujących bezpośrednio po \+.  Na przykład,  po
              podaniu \[ ]\+\[ ], gdzie znakami wewnątrz nawiasów są zarówno SPACE jak i TAB, JOE
              odnajdzie białe znaki.

       \\     Oznacza pojedyncze \.

       \n     Znajduje znak specjalny końca linii lub zmiany linii.

       Wiele specjalnych sekwencji znaków może być również użytych w tekście zastępującym:

       \&     Ta sekwencja zastępowana jest przez tekst dopasowany w szukanym łańcuchu znaków. Na
              przykład,  jeżeli szukano łańcucha \<\*\>, który dopasowuje słowa, zaś jako łańcuch
              zastępujący podano "\&", to JOE umieści znaki cudzysłowu wokół wyrazów.

       \0 - \9
              Zastępują tekst dopasowany przez N-te wystąpienie \*, \?, \+, \c, \+ lub  \[...]  w
              szukanym łańcuchu.

       \\     Użyj tej sekwencji, jeśli potrzebujesz \ w łańcuchu zastępującym.

       \n     Użyj tej sekwencji, jeśli potrzebujesz zmiany linii w łańcuchu zastępującym.

       Kilka przykładów:

       Załóżmy,  że  masz listę adresów, każdy w osobnej linii. Linie zaczynają się od "Adres:" a
       każdy element adresu jest oddzielony przecinkiem. Jak to:

       Adres: S. Holmes, 221b Baker St., London, England

       Jeżeli chciałbyś zmienić układ listy, tak by na początku był kraj, potem miasto,  nazwisko
       osoby a na końcu adres, możesz zrobić to tak:

       Wpisz ^K F by rozpocząć szukanie. Następnie wprowadź łańcuch do wyszukania:

       Adres:\*,\*,\*,\*\$

       by  dopasować  "Adres:",  cztery  elementy rozdzielone przecinkami oraz koniec linii. Przy
       zapytaniu o opcje, wybierz r,  gdyz  chcemy  zastępować  wyszukany  łańcuch.  Potem  podaj
       łańcuch zastępujący:

       Adres:\3,\2,\0,\1

       co  powinno  przetasować informację w wymagany przez ciebie sposób.  Po naciśnięciu return
       rozpocznie się wyszukiwanie, a przykładowa linia zostanie zmieniona na:

       Adres: England, London, S. Holmes, 221b Baker St.

   Bloki tekstu
       Chcąc przesuwać, powielać, zapisywać czy usuwać zadane fragmenty  tekstu  możesz  posłużyć
       się podświetlanymi blokami. Najpierw przesuń kursor na początek fragmentu tekstu, z którym
       chcesz pracować i naciśnij ^K B.   Następnie  przesuń  kursor  na  znak  zaraz  za  końcem
       interesującego  cię  tekstu  i  naciśnij  ^K  K.  Tekst  pomiędzy ^K B i ^K K powinien się
       podświetlić. Możesz teraz przemieścić kursor w jakieś inne miejsce dokumentu i nacisnąć ^K
       C  by  wstawić  kopię  podświetlonego  tekstu  w  miejsce  wskazane  kursorem.  ^K Y usuwa
       podświetlony tekst.  ^K W zapisuje podświetlony tekst do pliku.

       Bardzo przydatnym poleceniem jest ^K /, które filtruje blok tekstu przy  pomocy  polecenia
       unixowego.  Na  przykład,  jeżeli  przez ^K B i ^K K wybierzesz listę wyrazów, a następnie
       wpiszesz  ^K / sort,  to  lista  ta  zostanie  posortowana.  Innym  użytecznym  poleceniem
       unixowym  zastosowanym  na  blokach  tekstu  jest  tr.  Jeśli wpiszesz ^K / tr a-z A-Z, to
       wszystkie litery alfabetu łacińskiego użyte w podświetlonym tekście zostną  zamienione  na
       duże.

       Po  zakończeniu  pracy  z  blokiem  tekstu możesz, jeśli ci to nie przeszkadza, pozostawić
       podświetlenie (oczywiście, jeżeli przypadkowo naciśniesz ^K Y i nie zauważysz...). Jednak,
       jeżeli  naprawdę ci to przeszkadza, po prostu naciśnij ^K B ^K K, co wyłączy podświetlenie
       (pusty blok).

   Wcięcia bloków tekstu programu
       Tryb  automatycznych  wcięć  przełączany  poleceniem  ^T  I.   Plik  joerc   jest   zwykle
       skonfigurowany  tak, że pliki o nazwach kończących się na .p, .c lub .h mają włączony tryb
       automatycznych wcięć.  W takim trybie po naciśnięciu Return kursor zostanie umieszczony  w
       tej  samej  kolumnie,  w  której znajdował się pierwszy różny od SPACE/TAB znak pierwotnej
       linii.

       Do przesuwania bloku tekstu w lewo lub w prawo możesz użyć poleceń ^K , i ^K ..  Jeżeli  w
       czasie  ich wydawania żaden tekst nie jest podświetlony, to zostanie wybrany i przesunięty
       przez kolejne polecenia blok programu, w obrębie  którego  znajduje  się  kursor.   Liczba
       kolumn, o ile przesuwają tekst te polecenia, może być ustawiona opcją ^T.

   Okna
       Możesz  prowadzić  jednoczesną  edycję  wielu  plików lub wielu różnych miejsc w tym samym
       pliku. Aby to zrobić naciśnij ^K O, co podzieli ekran na dwa okna. Polecenia ^K P i  ^K  N
       przesuwają  kursor  odpowiednio  do  górnego i dolnego okna. ^K E rozpoczyna edycję nowego
       pliku w jednym z okien. Okno znika po zapisaniu pliku przez ^K  X  lub  porzuceniu  edycji
       poleceniem ^C. Jeśli porzucasz edycję pliku otwartego w dwu oknach, to znika tylko jedno z
       okien; nie oznacza to całkowitego zaniechania pracy z plikiem.

       Możesz nacisnąć ^K O w oknie, by utworzyć więcej okien. Jeżeli na ekranie masz zbyt  wiele
       okien,  ale  nie  chcesz  ich  usuwać, naciśnij ^K I. Spowoduje to pokazanie tylko okna, w
       którym  znajduje  się  kursor,  lub,  jeśli  na  ekranie  było  tylko  jedno  okno,  próbę
       umieszczenia  na ekranie wszystkich ukrytych okien. Jeżeli okien ukrytych jest więcej, niż
       można pomieścić na ekranie, możesz użyć ^K N w najniższym z nich lub ^K P  na  najwyższym,
       by się do nich dostać.

       Jeżeli  przy  wywołaniu JOE'go podano więcej niż jedną nazwę pliku, to każdy plik zostanie
       umieszczony w osobnym oknie.

       Możesz zmieniać wysokość okien przy pomocy poleceń ^K G i ^K T.

   Makra klawiaturowe
       Makra pozwalają na zapisanie szeregu naciśnięć klawiszy i odtworzenie ich za  naciśnięciem
       dwu  klawiszy.  Przydaje  się  to do automatyzacji powtarzalnych zadań. W celu rozpoczęcia
       rejestracji makra naciśnij ^K [ oraz cyfrę od 0 do 9. W linii statusu zostanie wyświetlone
       (Macro  n  recording...).   Teraz  użyj  serii  klawiszy,  którą  chciałbyś móc powtarzać.
       Polecenia, które wprowadzisz będą mieć  zwykłe  znaczenie.  Naciśnięcie  ^K  ]  zatrzymuje
       rejestrację makra. Możesz teraz nacisnąć ^K zakończone numerem, pod jakim zapisałeś makro,
       co powinno jednokrotnie wykonać sekwencję zarejestrowanych naciśnięć.

       Na przykład, jeśli chcesz wstawić "**" na początku pewnej liczby linii, możesz wpisać:

       ^K [ ^A ** <strzałka w dół> ^K ]

       Rozpoczyna to proces rejestrowania makra, przesuwa kursor na początek linii, wstawia "**",
       przesuwa kursor w dół o jedną linię i kończy rejestrację makra.  Ponieważ zawarliśmy w nim
       naciśnięcia klawiszy niezbędne do ustawienia kursora w następnej linii,  możemy  powtarzać
       użycie  tego  makra  bez potrzeby własnoręcznego przesuwania kursora. Warto o tym pamiętać
       rejestrując makra.

       Jeżeli zauważysz, że makro, które rejestrujesz posiada już samo w sobie  powtarzającą  się
       sekwencję  klawiszy,  to  możesz  zapisać jedno makro wewnątrz innego, używając oczywiście
       innego numeru makra. Możesz również wykonywać  poprzednio  zarejestrowane  makra  wewnątrz
       nowych makr.

   Powtarzanie
       Możesz  użyć  polecenia  powtarzania,  ^K  \,  by  powtórzyć  zadaną  ilość razy makro lub
       jakiekolwiek inne polecenie czy nawet zwykły znak. Naciśnij ^K \, wpisz ile razy chcesz by
       zostało  powtórzone  polecenie i naciśnij Return. Następne użyte polecenie edycji zostanie
       powtórzone zadaną liczbę razy.

       Na przykład, by usunąć 20 linii tekstu, wpisz:

       ^K \ 20<return>^Y

   Tryb bloków prostokątnych
       Po użyciu ^T X, sekwencje ^K B i ^K K będą  zaznaczać  prostokątne  bloki  tekstu  zamiast
       bloków   ciągłego   tekstu  (stream-of-text).   Tryb  ten  przydaje  się  do  przesuwania,
       kopiowania, usuwania czy zapisu kolumn tekstu. Możesz też filtrować  kolumny  tekstu  przy
       pomocy  polecenia  ^K  /,  jeśli  chcesz, na przykład, posortować kolumnę. Tryb ten wpływa
       również na polecenie wstawiania pliku, ^K R.   Gdy  wybrany  jest  tryb  pracy  z  blokami
       prostokątnymi,  przydaje  się  również  tryb nadpisywania tekstu (^T T). Po wybraniu trybu
       nadpisywania prostokąty nie będą wstawiane przed istniejący tekst - zamiast tego  będą  go
       zastępować.  Również  polecenie  usunięcia bloku (^K Y) wyczyści wybrany obszar spacjami i
       tabulatorami zamiast usuwania go. Tryb zastępowania jest szczególnie użyteczny w poleceniu
       filtrowania bloku (^K /), gdyż zachowuje pierwotną szerokość wybranej kolumny.

   Wyszukiwanie znaczników (tags)
       Jeżeli tworzysz duży program w języku C z wieloma plikami źródłowymi, możesz użyć programu
       ctags do utworzenia pliku tags. Plik ten zawiera listę  symboli  programu  oraz  plików  i
       miejsc,  gdzie  symbole  są definiowane.  Możesz posłużyć się poleceniem ^K ; wyszukującym
       symbol (funkcje, stałe symboliczne itd.), wczytującym plik, w którym jest on zdefiniowany,
       do bieżącego okna i ustawiającym kursor w miejscu, gdzie zdefiniowano symbol.  ^K ; pyta o
       pożądany symbol, ale domyślnie używa  symbolu,  na  którym  stoi  kursor.  Ponieważ  ^K  ;
       wczytuje  plik  z  definicją  do bieżącego okna, zapewne zechcesz uprzednio podzielić okna
       sekwencją ^K O, by mieć wczytany do edytora zarówno pierwotny plik jak i plik z definicją.

   Okna powłoki
       Naciśnięcie ^K ' uruchamia powłokę poleceń w jednym z okien JOE'go.  Gdy  kursor  jest  na
       końcu  okna powłoki (naciśnij ^K V, jeśli nie jest), cokolwiek wpiszesz przesyłane jest do
       powłoki zamiast okna. Wyniki zwracane przez powłokę lub  polecenia  wykonywane  w  powłoce
       dołączane są na koniec okna powłoki. Kursor będzie przemieszczał się za nimi, jeśli był na
       końcu okna.  Polecenie to przydaje  się  do  zapisywania  wyników  poleceń  powłoki  -  na
       przykład  wyjścia polecenia make, rezultatu wyszukiwania przez grep ciągu znaków w plikach
       czy  listy  katalogów  z  sesji  FTP.   Oprócz  możliwych  do  wpisania  znaków  (typeable
       characters),  przesyłane  są  do  powłoki  klawisze ^C, Backspace, DEL, Return i ^D. Wpisz
       polecenie powłoki exit, by zatrzymać zapisywanie wyników z powłoki. Jeżeli naciśniesz ^C w
       oknie powłoki, gdy kursor nie znajduje się na końcu okna, proces powłoki zostanie zabity.

ZMIENNE ŚRODOWISKA

       Poprawna  praca  JOE'go  wymaga  właściwego  ustawienia wielu innych zmiennych środowiska.
       Powinna być prawidłowo ustawiona prędkość transmisji dla połączenia  między  komputerem  a
       twoim  terminalem;  tylko wtedy JOE będzie gładko aktualizował ekran i umożliwi wpisywanie
       znaków z wyprzedzeniem opóźniając odświeżanie ekranu.  Ustaw prędkość poleceniem stty nnn.
       Powinna  zostać  ustawiona  na  wartość  najbliższą  faktycznej  prędkości  połączenia. Na
       przykład, jeżeli jesteś połączony za pośrednictwem  modemu  1200  bodów,  to  tej  właśnie
       wartości  powinieneś  użyć jako parametru stty. Jeżeli jesteś połączony modemem 14.4k, ale
       "terminal server", z którym jesteś połączony łączy się  z  komputerem  z  9600  bodów,  to
       powinieneś  ustawić  prędkość  na  9600.  Specjalna  prędkość  38400 lub extb wskazuje, że
       używasz  bardzo  szybkiego  połączenia,  jak  na  przykład  konsoli  mającej  bezpośrednie
       odwzorowanie  w  pamięci  (memory  mapped  console) lub pseudoterminala X-window (X-window
       terminal emulator).  Jeżeli nie możesz użyć  polecenia  stty  do  ustawienia  rzeczywistej
       przepustowości,  możesz  zamiast  tego  nadać  wartość numeryczną zmiennej środowiska BAUD
       (setenv BAUD 9600 dla powłoki csh lub BAUD=9600; export BAUD dla sh).

       Zmienna środowiska TERM musi być ustawiona na typ terminala, z którego korzystasz.  Jeżeli
       rozmiar (liczba linii/kolumn) twojego terminala różni się od wskazanej we wpisie w TERMCAP
       czy TERMINFO, możesz go ustawić przy pomocy polecenia stty rows nn cols nn albo ustawiając
       zmienne środowiska LINES i COLUMNS.

       Zwykle  JOE  spodziewa  się,  że  sterowanie  przepływem  danych  (flow  control) pomiędzy
       komputerem a twoim terminalem używa programowych potwierdzeń ^S/^Q  (tzn.  jeśli  komputer
       wysyła  do terminala znaki zbyt szybko, to terminal przesyła ^S, by zasygnalizować żądanie
       wstrzymania nadawania kolejnych danych, zaś ^Q, by wznowić nadawanie).  Jeżeli  sterowanie
       przepływem danych używa potwierdzenia sprzętowego (hardware handshaking) lub "out-of-hand"
       albo terminal jest dostatecznie szybki by zawsze nadążać za danymi nadawanymi z komputera,
       możesz  przypisać  sekwencje  ^S i ^Q do poleceń edycyjnych JOE'go.  W tym celu powinieneś
       ustawić zmienną środowiska NOXON, by JOE mógł wyłączyć potwierdzanie  przez  ^S/^Q.  Jeśli
       połączenie  między  komputerem  a twoim terminalem nie używa potwierdzeń, zaś terminal nie
       jest dość szybki by poprawnie odbierać wszystkie nadsyłane dane, to możesz ustawić zmienną
       środowiska  DOPADDING,  co  spowoduje,  że  JOE  spowolni  wysyłanie  przeplatając znakami
       wypełniającymi (PAD) sekwencje aktualniania ekranu terminala.

NAZWY PLIKÓW

       Wszędzie, gdzie JOE oczekuje wprowadzenia nazwy pliku, zarówno w linii  poleceń  jak  i  w
       zapytaniach edytora, możesz również wpisać:

       !polecenie
              Odczyt lub zapis danych do lub z polecenia powłoki. Na przykład, użyj joe '!ls', by
              otrzymać kopię listingu katalogu gotową do edycji, albo wewnątrz edytora użyj ^K  D
              !mail jhallen@world.std.com, aby wysłać do autora JOE'go edytowany plik.

       >>nazwapliku
              Nakazuje JOE'mu dołączenie edytowanego tekstu na koniec pliku nazwapliku.

       nazwapliku, START, ROZMIAR
              Daje dostęp do konkretnego fragmentu pliku lub urządzenia.  START oraz ROZMIAR mogą
              być  wprowadzone  w  postaci  dziesiętnej  (np.  123),  ósemkowej  (np.  0777)  lub
              szesnastkowej (np. 0xFF). Na przykład, joe /dev/fd0,508,2 umożliwia edycję 508-go i
              509-go bajtu pierwszego napędu dyskietek w Linuksie.

       -      Pobiera dane ze standardowego wejścia lub zapisuje wyniki na  standardowe  wyjście.
              Na przykład, możesz włączyć joe'go do potoku poleceń: quota -v | joe - | mail root,
              jeśli chcesz ponarzekać na swoje zbyt małe udziały w przestrzeni dyskowej (quota).

PLIK joerc

       Opcje ^T, ekrany pomocy i przypisania sekwencji klawiszy do poleceń  edytora  zdefiniowane
       są  w pliku inicjującym JOE'go. Po zrobieniu kopii tego pliku (który zwykle znajduje się w
       /usr/local/lib/joerc) do katalogu domowego, pod nazwą  $HOME/.joerc,  możesz  zmieniać  te
       ustawienia  według  własnych  upodobań.  Składnia  pliku  inicjującego  powinna  być  dość
       oczywista, poza tym są w nim zawarte dalsze wskazówki.

PODZIĘKOWANIA

       JOE'go  napisał  Joseph  H.  Allen.  Zgłoszenia  błędów  i  pytania  nadsyłaj   na   adres
       jhallen@world.std.com.   W  pracy  nad  stworzeniem  JOE'go  pomogli  również  Larry Foard
       (entropy@world.std.com) i Gary Gray (ggray@world.std.com).

INFORMACJE O TŁUMACZENIU

       Powyższe tłumaczenie pochodzi z nieistniejącego już Projektu Tłumaczenia  Manuali  i  może
       nie  być  aktualne.  W  razie  zauważenia  różnic  między  powyższym opisem a rzeczywistym
       zachowaniem opisywanego programu lub  funkcji,  prosimy  o  zapoznanie  się  z  oryginalną
       (angielską) wersją strony podręcznika za pomocą polecenia:

              man --locale=C 1 joe

       Prosimy  o  pomoc  w  aktualizacji stron man - więcej informacji można znaleźć pod adresem
       http://sourceforge.net/projects/manpages-pl/.

                                                                                           JOE(1)