unix
gniazda lokalnej komunikacji międzyprocesowej
- Provided by: manpages-pl (Version: 1:4.13-4)
- Source: manpages-l10n
- Report a bug
gniazda lokalnej komunikacji międzyprocesowej
#include <sys/socket.h>
#include <sys/un.h>
unix_socket = socket(AF_UNIX, type, 0);
error = socketpair(AF_UNIX, type, 0, int *sv);
Rodzina gniazd AF_UNIX (znana również jako AF_LOCAL) służy do wydajnej komunikacji pomiędzy procesami na tej samej maszynie. Zgodnie z tradycją, gniazda domeny uniksowej mogą być albo anonimowe (tworzone przez socketpair(2)), albo skojarzone z plikiem typu gniazda. Linux wspiera również abstrakcyjną przestrzeń nazw, niezależną od systemu plików.
Poprawne typy gniazd w domenie Uniksa to: SOCK_STREAM dla gniazd strumieniowych, SOCK_DGRAM dla gniazd datagramowych, które zachowują granice komunikatów (w przypadku większości implementacji Uniksa gniazda uniksowe są zawsze niezawodne i nie zmieniają kolejności datagramów), oraz (od wersji Linuksa 2.6.4) SOCK_SEQPACKET dla gniazd pakietów sekwencyjnych zorientowanych połączeniowo, które zachowują granice komunikatu i dostarczają komunikaty w kolejności ich wysyłania.
Za pośrednictwem pomocniczych danych można przez gniazda domeny uniksowej przekazywać do innych procesów deskryptory plików i uwierzytelnienia procesów.
Adres gniazda domeny uniksowej jest reprezentowany przez następującą strukturę:
struct sockaddr_un {
sa_family_t sun_family; /* AF_UNIX */
char sun_path[108]; /* Pathname */
};
Pole sun_family zawsze zawiera AF_UNIX. W Linuksie sun_path ma rozmiar 108 bajtów, zob. też UWAGI poniżej.
Różne wywołania systemowe (np. bind(2), connect(2) i sendto(2)) przyjmują argument sockaddr_un jako wejście. Niektóre inne wywołania systemowe (np. getsockname(2), getpeername(2), recvfrom(2) i accept(2)) zwracają argument tego typu.
W strukturze sockaddr_un rozróżniane są trzy typy adresów:
Przy przypisywaniu gniazda do ścieżki powinno się przestrzegać kilku zasad w celu maksymalnej przenośności i łatwości programowania:
offsetof(struct sockaddr_un, sun_path)+strlen(addr.sun_path)+1
W różnych implementacjach różnie obsługiwane są adresy gniazd domen Uniksa, które nie przestrzegają powyższych zaleceń. Na przykład niektóre (lecz nie wszystkie) implementacje dodają kończący znak null, jeśli nie jest on obecny w przekazanej sun_path.
Przy programowaniu przenośnych aplikacji proszę wziąć pod uwagę, że niektóre implementację mają sun_path o długości zaledwie 92 bajtów.
Różne wywołania systemowe (accept(2), recvfrom(2), getsockname(2), getpeername(2)) zwracają struktury adresów gniazd. Gdy chodzi o gniazda domeny Uniksa, wartość-rezultat argumentu addrlen umieszczonego w wywołaniu powinna być zainicjowana jw. Gdy jest zwracany, argument ten jest ustawiany aby przedstawiać aktualny rozmiar struktury adresu. Wywołujący powinien sprawdzić wartość zwracaną w tym argumencie, jeśli wartość wyjściowa przekracza wartość wejściową, to nie ma gwarancji, że kończący znak null jest obecny w sun_path (zob PROBLEMY).
In the Linux implementation, pathname sockets honor the permissions of the directory they are in. Creation of a new socket fails if the process does not have write and search (execute) permission on the directory in which the socket is created.
On Linux, connecting to a stream socket object requires write permission on that socket; sending a datagram to a datagram socket likewise requires write permission on that socket. POSIX does not make any statement about the effect of the permissions on a socket file, and on some systems (e.g., older BSDs), the socket permissions are ignored. Portable programs should not rely on this feature for security.
When creating a new socket, the owner and group of the socket file are set according to the usual rules. The socket file has all permissions enabled, other than those that are turned off by the process umask(2).
The owner, group, and permissions of a pathname socket can be changed (using chown(2) and chmod(2)).
Socket permissions have no meaning for abstract sockets: the process umask(2) has no effect when binding an abstract socket, and changing the ownership and permissions of the object (via fchown(2) and fchmod(2)) has no effect on the accessibility of the socket.
Abstract sockets automatically disappear when all open references to the socket are closed.
The abstract socket namespace is a nonportable Linux extension.
Ze względów historycznych następujące opcje gniazd są podawane przy typie SOL_SOCKET, pomimo że są one specyficzne dla AF_UNIX. Można je ustawić za pomocą setsockopt(2), a odczytać za pomocą getsockopt(2), podając SOL_SOCKET jako rodzinę gniazd.
Jeśli w wywołaniu bind(2) podane zostanie addrlen równe sizeof(sa_family_t) lub opcja SO_PASSCRED gniazda była ustawiona dla gniazda nieprzypisanego do adresu, wtedy gniazdo jest automatycznie przypisywane do adresu abstrakcyjnego. Adres ten składa się z bajtu NULL, po którym następuje 5 bajtów ze zbioru znaków [0-9a-f]. W związku z tym liczba automatycznie przypisywanych adresów jest ograniczona przez 2^20. (W Linuksie 2.1.15, w którym dodano możliwość automatycznego przypisywania adresów, i w kolejnych wersjach używane było 8 bajtów, a limit wynosił 2^32 adresów. Zostało to zmienione na 5 bajtów w Linuksie 2.3.15).
W kolejnych paragrafach opisano pewne szczegóły implementacji API gniazd domeny UNIX specyficzne dla Linuksa oraz cechy niewspierane.
Gniazda z domeny uniksowej nie obsługują zawiadomienia o danych autonomicznych (flaga MSG_OOB funkcji send(2) i recv(2)).
Flaga MSG_MORE funkcji send(2) nie jest obsługiwana dla gniazd domeny uniksowej.
Before Linux 3.4, the use of MSG_TRUNC in the flags argument of recv(2) was not supported by UNIX domain sockets.
Opcja SO_SNDBUF działa w przypadku gniazd domeny uniksowej, ale opcja SO_RCVBUF już nie. Dla gniazd datagramowych wartość SO_SNDBUF nakłada górny limit na rozmiar wychodzących datagramów. Limit ten jest liczony jako podwojona (patrz socket(7)) wartość opcji minus 32 bajty wymagane na informacje nie będące danymi.
Dane pomocnicze są wysyłane i odbierane za pomocą sendmsg(2) i recvmsg(2). Ze względów historycznych komunikaty pomocnicze poniższych typów są podawane przy typie SOL_SOCKET, pomimo że są one specyficzne dla AF_UNIX. Aby je wysłać, należy ustawić pole cmsg_level struktury cmsghdr na SOL_SOCKET, a pole cmsg_type na typ. Więcej informacji można znaleźć w cmsg(3).
struct ucred {
pid_t pid; /* identyfikator procesu wysyłającego */
uid_t uid; /* ident. użytkownika procesu wysyłającego */
gid_t gid; /* ident. grupy procesu wysyłającego */
};
When sending ancillary data with sendmsg(2), only one item of each of the above types may be included in the sent message.
At least one byte of real data should be sent when sending ancillary data. On Linux, this is required to successfully send ancillary data over a UNIX domain stream socket. When sending ancillary data over a UNIX domain datagram socket, it is not necessary on Linux to send any accompanying real data. However, portable applications should also include at least one byte of real data when sending ancillary data over a datagram socket.
When receiving from a stream socket, ancillary data forms a kind of barrier for the received data. For example, suppose that the sender transmits as follows:
Suppose that the receiver now performs recvmsg(2) calls each with a buffer size of 20 bytes. The first call will receive five bytes of data, along with the ancillary data sent by the second sendmsg(2) call. The next call will receive the remaining four bytes of data.
If the space allocated for receiving incoming ancillary data is too small then the ancillary data is truncated to the number of headers that will fit in the supplied buffer (or, in the case of an SCM_RIGHTS file descriptor list, the list of file descriptors may be truncated). If no buffer is provided for incoming ancillary data (i.e., the msg_control field of the msghdr structure supplied to recvmsg(2) is NULL), then the incoming ancillary data is discarded. In both of these cases, the MSG_CTRUNC flag will be set in the msg.msg_flags value returned by recvmsg(2).
Następujące wywołania ioctl(2) zwracają informacje w parametrze value. Poprawna składnia to:
int value; error = ioctl(unix_socket, ioctl_type, &value);
ioctl_type może przyjmować wartość:
Inne błędy mogą zostać wygenerowane przez podstawową warstwę gniazd lub przez system plików podczas tworzenia obiektu gniazda w systemie plików. Więcej informacji można znaleźć na odpowiednich stronach podręcznika.
SCM_CREDENTIALS oraz abstrakcyjna przestrzeń nazw zostały wprowadzone w Linuksie 2.2 i nie należy ich używać w przenośnych programach. (Niektóre systemy wywodzące się z BSD również wspierają przekazywanie uwierzytelnień, ale implementacje różnią się szczegółami).
W trakcie łączenia się z gniazdem mającym przypisaną nazwę pliku, tworzony jest plik specjalny gniazda w systemie plików, który musi zostać usunięty (za pomocą unlink(2)) przez wywołującego, gdy już nie będzie potrzebny. Stosuje się tu zwykła uniksowa składnia opóźnionego zamknięcia (ang. close-behind): gniazdo można skasować w dowolnym momencie, ale zostanie ono ostatecznie usunięte z systemu plików po zamknięciu ostatniego odwołania do niego.
Aby przekazać deskryptory plików lub uwierzytelnienia poprzez SOCK_STREAM trzeba wysłać/odebrać co najmniej jeden bajt niepomocniczych danych w tym samym wywołaniu sendmsg(2) lub recvmsg(2)
Gniazda strumieniowe z domeny uniksowej nie obsługują zawiadomienia o danych autonomicznych.
Przy wiązaniu gniazda z adresem, Linux jest jedną z implementacji dodających kończące null, jeśli nie poda się go w sun_path. Zwykle jest to bezproblemowe, gdy adres gniazda jest pozyskiwany będzie on o jeden bajt dłuższy niż podawany początkowo. Jest jednak jeden przypadek mogący spowodować mylące zachowanie: jeśli podany zostanie adres 108 bajtowy, bez znaku null, to dodanie znaku null spowodowałoby przekroczenie długości ścieżki poza sizeof(sun_path). W konsekwencji, przy pozyskiwaniu adresu gniazda (np. poprzez accept(2)), jeśli wejściowy argument addrlen dla pozyskiwanego wywołania jest podany jako sizeof(struct sockaddr_un), to zwrócona struktura adresu nie będzie miała kończącego null w sun_path.
Dodatkowo, niektóre implementacje nie wymagają kończącego null przy wiązaniu gniazda (argument addrlen jest używany do określenia długości sun_path), a gdy w tych implementacjach jest pozyskiwany adres gniazda, to nie ma kończącego null w sun_path.
Aplikacje pozyskujące adresy gniazd mogą posiadać (przenośny) kod do obsługi możliwości, że w sun_path nie ma kończącego null zauważając fakt, że liczba prawidłowych bajtów w ścieżce to:
strnlen(addr.sun_path, addrlen - offsetof(sockaddr_un, sun_path))
Alternatywnie, aplikacja może pozyskać adres gniazda przez przydzielenie buforu o rozmiarze sizeof(struct sockaddr_un)+1 który jest wyzerowany przed pozyskaniem. Pobierające wywołanie może określić addrlen jako sizeof(struct sockaddr_un), a dodatkowy bajt zero zapewnia, że w łańcuchu zwróconym w sun_path będzie kończące null:
void *addrp;
addrlen = sizeof(struct sockaddr_un);
addrp = malloc(addrlen + 1);
if (addrp == NULL)
/* Obsługa błędu */ ;
memset(addrp, 0, addrlen + 1);
if (getsockname(sfd, (struct sockaddr *) addrp, &addrlen)) == -1)
/* obsługa błędu */ ;
printf("sun_path = %s\n", ((struct sockaddr_un *) addrp)->sun_path);
Tego bałaganu można uniknąć, jeśli jest pewność, że aplikacja tworząca ścieżki gniazd przestrzega reguł opisanych powyżej rozdziale Ścieżki gniazd.
Poniższy kod demonstruje użycie gniazd pakietów sekwencyjnych do lokalnej komunikacji międzyprocesowej. Składa się z dwóch programów. Serwer czeka na połączenie z programu klienckiego. Klient wysyła każdy ze swoich argumentów wiersza poleceń w oddzielnych wiadomościach. Serwer traktuje przychodzące wiadomości jako liczby całkowite i dodaje je. Klient wysyła łańcuch polecenia "END". Serwer odsyła komunikat zawierający sumę klienckich liczb całkowitych. Klient wypisuje sumę i wychodzi. Serwer czeka na połączenie od kolejnego klienta. Aby zatrzymać serwer, klient jest wywoływany z argumentem wiersza poleceń "DOWN".
Podczas działania serwera w tle i kolejnych uruchomień klienta zarejestrowano następujące wyjście. Wykonywanie programu serwera kończy się, gdy otrzymuje on polecenie "DOWN".
$ ./server & [1] 25887 $ ./client 3 4 Result = 7 $ ./client 11 -5 Result = 6 $ ./client DOWN Result = 0 [1]+ Done ./server $
/*
* Plik connection.h
*/
#define SOCKET_NAME "/tmp/9Lq7BNBnBycd6nxy.socket"
#define BUFFER_SIZE 12
/*
* Plik server.c
*/
#include <stdio.h>
#include <stdlib.h>
#include <string.h>
#include <sys/socket.h>
#include <sys/un.h>
#include <unistd.h>
#include "connection.h"
int
main(int argc, char *argv[])
{
struct sockaddr_un name;
int down_flag = 0;
int ret;
int connection_socket;
int data_socket;
int result;
char buffer[BUFFER_SIZE];
/* Tworzenie lokalnego gniazda. */
connection_socket = socket(AF_UNIX, SOCK_SEQPACKET, 0);
if (connection_socket == -1) {
perror("socket");
exit(EXIT_FAILURE);
}
/*
* Dla przenośności wyczyść całą strukturę, ponieważ niektóre
* implementacje mają dodatkowe (niestandardowe) pola
* w strukturze.
*/
memset(&name, 0, sizeof(name));
/* Wiązanie gniazda z nazwą gniazda. */
name.sun_family = AF_UNIX;
strncpy(name.sun_path, SOCKET_NAME, sizeof(name.sun_path) - 1);
ret = bind(connection_socket, (const struct sockaddr *) &name,
sizeof(name));
if (ret == -1) {
perror("bind");
exit(EXIT_FAILURE);
}
/*
* Przygotowywanie do akceptowania połączeń. Rozmiar bufora jest
* ustawiany na 20. Podczas przetwarzania jednego żądania, inne
* mogą czekać.
*/
ret = listen(connection_socket, 20);
if (ret == -1) {
perror("listen");
exit(EXIT_FAILURE);
}
/* To główna pętla do obsługi połączeń. */
for (;;) {
/* Czekanie na połączenie przychodzące. */
data_socket = accept(connection_socket, NULL, NULL);
if (data_socket == -1) {
perror("accept");
exit(EXIT_FAILURE);
}
result = 0;
for (;;) {
/* Czekanie na następny pakiet danych. */
ret = read(data_socket, buffer, sizeof(buffer));
if (ret == -1) {
perror("read");
exit(EXIT_FAILURE);
}
/* Upewnienie się, że bufor kończy się 0. */
buffer[sizeof(buffer) - 1] = 0;
/* Obsługa poleceń. */
if (!strncmp(buffer, "DOWN", sizeof(buffer))) {
down_flag = 1;
break;
}
if (!strncmp(buffer, "END", sizeof(buffer))) {
break;
}
/* Dodawanie otrzymanej sumy. */
result += atoi(buffer);
}
/* Wysyłanie wyniku. */
sprintf(buffer, "%d", result);
ret = write(data_socket, buffer, sizeof(buffer));
if (ret == -1) {
perror("write");
exit(EXIT_FAILURE);
}
/* Zamknięcie gniazda. */
close(data_socket);
/* Wyjście po poleceniu DOWN. */
if (down_flag) {
break;
}
}
close(connection_socket);
/* Usunięcie gniazda. */
unlink(SOCKET_NAME);
exit(EXIT_SUCCESS);
}
/*
* Plik client.c
*/
#include <errno.h>
#include <stdio.h>
#include <stdlib.h>
#include <string.h>
#include <sys/socket.h>
#include <sys/un.h>
#include <unistd.h>
#include "connection.h"
int
main(int argc, char *argv[])
{
struct sockaddr_un addr;
int ret;
int data_socket;
char buffer[BUFFER_SIZE];
/* Tworzenie lokalnego gniazda. */
data_socket = socket(AF_UNIX, SOCK_SEQPACKET, 0);
if (data_socket == -1) {
perror("socket");
exit(EXIT_FAILURE);
}
/*
* Dla przenośności wyczyść całą strukturę, ponieważ niektóre
* implementacje mają dodatkowe (niestandardowe) pola
* w strukturze.
*/
memset(&addr, 0, sizeof(addr));
/* Łączenie gniazda z adresem gniazda */
addr.sun_family = AF_UNIX;
strncpy(addr.sun_path, SOCKET_NAME, sizeof(addr.sun_path) - 1);
ret = connect(data_socket, (const struct sockaddr *) &addr,
sizeof(addr));
if (ret == -1) {
fprintf(stderr, "The server is down.\n");
exit(EXIT_FAILURE);
}
/* Wysyłanie argumentów. */
for (int i = 1; i < argc; ++i) {
ret = write(data_socket, argv[i], strlen(argv[i]) + 1);
if (ret == -1) {
perror("write");
break;
}
}
/* Żądanie wyniku. */
strcpy(buffer, "END");
ret = write(data_socket, buffer, strlen(buffer) + 1);
if (ret == -1) {
perror("write");
exit(EXIT_FAILURE);
}
/* Otrzymanie wyniku. */
ret = read(data_socket, buffer, sizeof(buffer));
if (ret == -1) {
perror("read");
exit(EXIT_FAILURE);
}
/* Upewnienie się, że bufor kończy się 0. */
buffer[sizeof(buffer) - 1] = 0;
printf("Result = %s\n", buffer);
/* Zamknięcie gniazda. */
close(data_socket);
exit(EXIT_SUCCESS);
}
Przykład użycia SCM_RIGHTS można znaleźć w cmsg(3).
recvmsg(2), sendmsg(2), socket(2), socketpair(2), cmsg(3), capabilities(7), credentials(7), socket(7), udp(7)
Angielska wersja tej strony pochodzi z wydania 5.10 projektu Linux man-pages. Opis projektu, informacje dotyczące zgłaszania błędów oraz najnowszą wersję oryginału można znaleźć pod adresem https://www.kernel.org/doc/man-pages/.
Autorami polskiego tłumaczenia niniejszej strony podręcznika są: Andrzej Krzysztofowicz <ankry@green.mf.pg.gda.pl>, Robert Luberda <robert@debian.org> i Michał Kułach <michal.kulach@gmail.com>
Niniejsze tłumaczenie jest wolną dokumentacją. Bliższe informacje o warunkach licencji można uzyskać zapoznając się z GNU General Public License w wersji 3 lub nowszej. Nie przyjmuje się ŻADNEJ ODPOWIEDZIALNOŚCI.
Błędy w tłumaczeniu strony podręcznika prosimy zgłaszać na adres listy dyskusyjnej manpages-pl-list@lists.sourceforge.net.