Provided by: manpages-pl_0.6-2_all bug

NAZWA

       mount - montuje system plików

SKŁADNIA

       mount [-lhV]

       mount -a [-fFnrsvw] [-t typ-systemu] [-O lista-opcji]

       mount [-fnrsvw] [-o opcje[,opcje]...]  urządzenie|katalog

       mount [-fnrsvw] [-t typ-systemu] [-o opcje] urządzenie katalog

OPIS

       Wszystkie  pliki  dostępne  w  systemie  Unix  są  zorganizowane w jednym wielkim drzewie,
       hierarchii plików, zakorzenionej w /.  Pliki te mogą być położone na  wielu  urządzeniach.
       Polecenie mount umożliwia przyłączenie systemu plików znajdującego się na danym urządzeniu
       do wielkiego drzewa plików. Odwrotnie, polecenie umount(8)  powoduje odłączenie go.

       Standardowa postać polecenia mount to

              mount -t typ urządzenie katalog

       Nakazuje jądru, by przyłączyło system plików znaleziony na danym  urządzeniu  (które  jest
       typu  typ)   w  zadanym katalogu.  Poprzednia zawartość (jeśli istniała) i właściciel oraz
       prawa katalogu katalog stają się niewidzialne na czas przyłączenia  (zamontowania)  nowego
       systemu  plików.  W  tym  czasie  ścieżka katalog odnosi się do korzenia systemu plików na
       podanym urządzeniu.

       Jeśli podano jedynie urządzenie lub katalog, na przykład:

              mount /katalog

       to mount szuka punktu montowania, a jeśli  go  nie  znajdzie,  szuka  urządzenia  w  pliku
       /etc/fstab.

       Wypisywanie i pomoc.
              Trzy formy wywołania niczego faktycznie nie montują:

              mount -h
                     wypisuje komunikat pomocy

              mount -V
                     wypisuje wersję

              mount [-l] [-t typ]
                     pokazuje  listę  wszystkich zamontowanych systemów plików (typu typ).  Opcja
                     -l ujmuje w zestawieniu również etykiety. Patrz niżej.

       Wskazanie urządzenia.
              Większość urządzeń jest wskazywanych  przez  nazwę  pliku  (specjalnego  urządzenia
              blokowego),  jak  np.   /dev/sda1,  lecz  istnieją  inne  możliwości. Na przykład w
              wypadku  montowania  NFS,  urządzenie  może  wyglądać  tak:  knuth.cwi.nl:/katalog.
              Specjalne  urządzenie  blokowe można wskazać podając jego etykietę (LABEL) wolumenu
              lub UUID (zob. opcje -L i -U poniżej).

              Zalecaną metodą jest używanie znaczników LABEL=<etykieta> lub UUID=<uuid>,  zamiast
              dowiązań symbolicznych /dev/disk/by-{label,uuid} udev w pliku /etc/fstab. Znaczniki
              są bardziej czytelne, solidne i przenośne.  Polecenie  mount(8)  używa  wewnętrznie
              dowiązań  symbolicznych  udev,  tak  więc ich używanie w /etc/fstab nie daje żadnej
              przewagi nad LABEL=/UUID=.  Aby  dowiedzieć  się  więcej,  proszę  zapoznać  się  z
              libblkid(3).

              Proszę zauważyć, że mount(8) używa UUID-ów jako łańcuchów. UUID-y z wiersza poleceń
              lub fstab(5) nie są konwertowane do wewnętrznej reprezentacji  binarnej.  Litery  w
              reprezentacji łańcucha UUID powinny być małymi literami.

              System plików proc nie jest związany z żadnym urządzeniem specjalnym i podczas jego
              montowania zamiast nazwy urządzenia można  użyć  dowolnego  słowa  kluczowego,  np.
              proc (zwyczajowy wybór none jest mniej udany: komunikat błędu `none busy' od umount
              może być mylący).

       Pliki /etc/fstab, /etc/mtab i /proc/mounts.
              Plik  /etc/fstab  (zobacz  fstab(5)),  może  zawierać  wiersze   opisujące,   jakie
              urządzenia gdzie są zazwyczaj montowane i przy użyciu jakich opcji.

              Polecenie

                     mount -a [-t typ] [-O lista-opcji]

              (zwykle  podawane w skryptach startowych) powoduje zamontowanie wszystkich systemów
              plików (danego typu) wymienionych w fstab, poza tymi, których wpisy zawierają słowo
              kluczowe  noauto.   Podanie  opcji  -F  spowoduje,  że mount się rozdzieli na kilka
              procesów, tak że systemy plików będą montowane równocześnie.

              Podczas montowania systemu plików wymienionego w fstab lub  mtab,  wystarczy  podać
              tylko nazwę urządzenia lub tylko punkt montowania.

              Programy  mount i umount zarządzają listą aktualnie zamontowanych systemów plików w
              pliku /etc/mtab. Jeśli nie podano  żadnych  argumentów  do  mount,  lista  ta  jest
              wypisywana.

              Program  mount  nie  odczytuje  pliku  /etc/fstab,  jeśli  podano  urządzenie  (lub
              LABEL/UUID) i katalog. Na przykład:

                     mount /dev/foo /katalog

              Aby przesłonić opcje montowania z /etc/fstab konieczne jest użycie:

                     mount urządzenie|katalog -o <opcje>

              po czym opcje montowania  z  wiersza  poleceń  zostaną  dodane  do  listy  opcji  z
              /etc/fstab.  Zwykłym  zachowaniem  jest  działanie ostatniej opcji, jeśli opcje się
              powtarzają.

              Gdy zamontowany jest system plików proc (powiedzmy, że w /proc), pliki /etc/mtab  i
              /proc/mounts  mają  bardzo podobną zawartość. Pierwszy ma trochę więcej informacji,
              takich jak opcje montowania, lecz niekoniecznie jest  aktualny.  (zobacz  opcję  -n
              poniżej).    Możliwe   jest   zastąpienie  /etc/mtab  dowiązaniem  symbolicznym  do
              /proc/mounts, co, szczególnie jeśli posiada się bardzo dużą liczbę montowań, będzie
              znacznie  szybsze z użyciem dowiązania, ale w ten sposób tracona jest część danych,
              a w szczególności użycie opcji "user" nie będzie działać.

       Montowanie przez zwykłych użytkowników.
              Tradycyjnie, tylko superużytkownik może montować systemy plików. Jednak jeśli fstab
              w  danym  wierszu  zawiera  opcję user, to każdy może zamontować odpowiadający temu
              wpisowi system plików.

              Tak więc, jeśli mamy wiersz

                     /dev/cdrom /cd iso9660 ro,user,noauto,unhide

              to  dowolny  użytkownik  może  zamontować  system  plików  iso9660  umieszczony  na
              CD-ROM-ie, posługując się poleceniem

                     mount /dev/cdrom

              lub

                     mount /cd

              Szczegóły  opisuje fstab(5).  Tylko użytkownik, który zamontował system plików może
              ponownie go odmontować.  Jeżeli zachodzi potrzeba, by odmontowywać  mógł  każdy,  w
              odpowiednim wierszu fstab należy zamiast user wpisać users.  Opcja owner przypomina
              opcję user, poza tym, że dany użytkownik musi być właścicielem odpowiedniego  pliku
              specjalnego.  Jest  przydatna  np.  w  przypadku  /dev/fd jeśli skrypt zgłoszeniowy
              (login script) czyni danego użytkownika korzystającego z konsoli właścicielem  tego
              urządzenia.  Opcja  group jest podobna, z tym ograniczeniem, że użytkownik musi być
              członkiem grupy pliku specjalnego.

       Montowanie używając podpięcia (bind).
              Od wersji 2.4.0 Linuksa możliwe jest ponowne zamontowanie części systemu  plików  w
              innym miejscu. Służy do tego wywołanie:
                     mount --bind stary-katalog nowy-katalog
              lub krótka opcja
                     mount -B stary-katalog nowy-katalog
              lub wpis fstab:
                     /stary-katalog /nowy-katalog none bind

              Po  takim  wywołaniu,  ta  sama  zawartość  jest  dostępna w dwóch miejscach. Można
              również zamontować ponownie pojedynczy  plik  (w  pojedynczym  pliku).  Jest  także
              możliwe  użycie  montowania  "bind"  do  utworzenia  punktu  montowania ze zwykłego
              katalogu, na przykład:

                     mount --bind foo foo

              Wywołanie montowania za pomocą podpięcia dołącza tylko (część) pojedynczego systemu
              plików,  bez  możliwych  montowań znajdujących się poniżej. Cała hierarchia plików,
              uwzględniając takie montowania jest dołączana w drugie miejsce za pomocą

                     mount --rbind stary-katalog nowy-katalog

              lub krótka opcja

                     mount -R stary-katalog nowy-katalog

              Proszę zauważyć, że opcje montowania systemu plików pozostaną  takie  same  jak  te
              pierwotnego punktu montowania i nie mogą być zmienione przez podanie opcji -o razem
              z --bind/--rbind. Opcje montowania  mogą  zostać  zmienione  oddzielnym  poleceniem
              ponownego montowania, na przykład:

                     mount --bind stary-katalog nowy-katalog
                     mount -o remount,ro nowy-katalog

              Proszę   zauważyć,  że  zachowanie  opcji  ponownego  montowania  zależy  od  pliku
              /etc/mtab. Pierwsze polecenie przechowuje flagę "bind" w pliku /etc/mtab, a  drugie
              polecenie odczytuje flagę z pliku. Jeśli bieżący system nie posiada pliku /etc/mtab
              lub jeśli  jawnie  zdefiniowano  źródło  i  przeznaczenie  do  polecenia  ponownego
              montowania  (a  więc  mount(8)  nie odczyta /etc/mtab), konieczne jest użycia flagi
              (lub opcji) bind również do poleceń ponownego montowania. Przykładowo:

                     mount --bind stary-katalog nowy-katalog
                     mount -o remount,ro,bind stary-katalog nowy-katalog

       Operacja przenoszenia.
              Od wersji 2.5.1. Linuksa  możliwe  jest  nierozdzielne  (atomically)  przeniesienie
              zamontowanego drzewa w inne miejsce. Wywołaniem jest
                     mount --move stary-katalog nowy-katalog
              lub krótka opcja
                     mount -M stary-katalog nowy-katalog
              Spowoduje   to   pojawienie  się  zawartości,  która  wcześniej  znajdowała  się  w
              starym-katalogu, w nowym-katalogu.  Fizyczne  położenie  plików  nie  zmienia  się.
              Proszę zauważyć, że stary-katalog musi być punktem montowania.

       Współdzielone operacje na poddrzewach.
              Od  Linuksa  2.6.15  możliwe  jest  oznaczenie  montowania  i jego podmontowań jako
              współdzielone  (shared),  prywatne (private),  podrzędne  (slave)  i  niepodpinalne
              (unbindable).  Montowania  współdzielone  udostępniają  możliwość  tworzenia  kopii
              takich montowań tak, że montowania i odmontowania którejkolwiek z kopii dotyczy ich
              wszystkich. Montowania podrzędne otrzymują montowania i odmontowywania z montowania
              nadrzędnego, ale nie działa to w drugą stronę. Montowania  prywatne  nie  posiadają
              powyższych  właściwości. Montowanie niepodpinalne jest montowaniem prywatnym, które
              nie może  zostać  sklonowane  za  pomocą  operacji  podpięcia  (bind).  Szczegółowe
              wyjaśnienia         można         znaleźć        w        pliku        dokumentacji
              Documentation/filesystems/sharedsubtree.txt w drzewie źródeł jądra.

                     mount --make-shared punkt-montowania
                     mount --make-slave punkt-montowania
                     mount --make-private punkt-montowania
                     mount --make-unbindable punkt-montowania

              Następujące polecenia pozwalają na rekursywną zmianę typu wszystkich  montowań  pod
              danym punktem montowania.

                     mount --make-rshared punkt-montowania
                     mount --make-rslave punkt-montowania
                     mount --make-rprivate punkt-montowania
                     mount --make-runbindable punkt-montowania

OPCJE WIERSZA POLECEŃ

       Pełny zestaw opcji używanych przy wywoływaniu mount jest ustalany przez pobranie opcji dla
       danego  systemu  plików  z  fstab,  a  następnie  zastosowanie  wszelkich  opcji  podanych
       argumentem -o, a na koniec opcji -r lub -w, o ile istnieją.

       Opcje wiersza poleceń, dostępne do polecenia mount:

       -V, --version
              Wypisuje wersję.

       -h, --help
              Wypisuje komunikat pomocy.

       -v, --verbose
              Tryb szczegółowy.

       -a, --all
              Montuje wszystkie systemy plików (zadanych typów) ujęte w fstab.

       -F, --fork
              (Użyte  w  połączeniu  z -a.)  Dla każdego urządzenia tworzy nowy proces równoległy
              mount.  Powoduje to równoległy przebieg montowania  różnych  urządzeń  lub  różnych
              serwerów  NFS. Zaletą jest większa szybkość: także przekroczenia czasu dla NFS będą
              wyznaczane równolegle. Wadą jest to, że montowania wykonywane są w niezdefiniowanej
              kolejności. Nie można zatem zastosować tej opcji do równoczesnego montowania /usr i
              /usr/spool.

       -f, --fake
              Powoduje wykonywanie wszystkiego poza  faktycznym  wywołaniem  funkcji  systemowej.
              Jeśli  nie jest to oczywiste: "udaje" to montowanie systemu plików.  W połączeniu z
              flagą -v przydaje się do ustalenia, co usiłuje zrobić polecenie  mount.   Może  być
              też  używana  do dodawania wpisów dla urządzeń, które zamontowano wcześniej z opcją
              -n. Opcje -f sprawdza istnienie rekordu w /etc/mtab i  zawodzi,  jeśli  rekord  już
              istnieje   (w  przypadku  zwykłych,  nieudawanych  montowań,  to  sprawdzenie  jest
              wykonywane przez jądro).

       -i, --internal-only
              Nie  wywołuje  programu  pomocniczego  /sbin/mount.<system-plików>,   nawet   jeśli
              istnieje.

       -l     Dokłada etykiety do wyjścia wypisywanego przez mount.  Żeby opcja ta mogła działać,
              mount musi mieć prawo odczytu urządzania dyskowego (np. suid root).  Można  ustawić
              taką etykietę dla ext2, ext3 lub ext4 za pomocą narzędzia e2label(8), zaś dla XFS -
              stosując xfs_admin(8) lub dla reiserfs używając reiserfstune(8).

       -n, --no-mtab
              Montuje bez zapisywania w /etc/mtab.   Jest  to  niezbędne  na  przykład  gdy  /etc
              znajduje się na systemie plików tylko do odczytu.

       --no-canonicalize
              Nie  normalizuje  ścieżek.  Polecenie  montowania  normalizuje wszystkie ścieżki (z
              wiersza poleceń lub fstab) i przechowuje znormalizowane ścieżki w pliku  /etc/mtab.
              Opcja może być użyta razem z -f do już znormalizowanych ścieżek absolutnych.

       -p, --pass-fd numer
              Jeżeli  montowanie  wymaga  podania  hasła, to jest ono czytane z deskryptora pliku
              numer zamiast z terminala.

       -s     Toleruje nieodpowiednie opcje montowania,  zamiast  kończyć  pracę  niepowodzeniem.
              Powoduje  to  ignorowanie  opcji  montowania,  które  nie są obsługiwane przez dany
              system plików. Nie wszystkie systemy plików rozpoznają tę opcję.  Istnieje  ona  do
              obsługi linuksowego narzędzia automatycznego montowania opartego na autofs.

       -r, --read-only
              Montuje system plików w trybie tylko do odczytu. Synonimem jest -o ro.

              Proszę  zauważyć  że,  w  zależności  od  systemu plików, stanu i zachowania jądra,
              system może wciąż zapisywać  na  urządzenie.  Na  przykład  ext3  lub  ext4  będzie
              odświeżał  swój dziennik, jeśli system plików jest zaśmiecony. Aby zapobiec takiemu
              typowi dostępu do zapisu, można zamontować system plików  ext3  lub  ext4  z  opcją
              montowania  "ro,noload"  lub  ustawić urządzenie blokowe w trybie tylko do odczytu,
              patrz polecenie blockdev(8).

       -w, --rw
              Montuje system plików w trybie odczytu i zapisu.  Tak  jest  domyślnie.   Synonimem
              jest -o rw.

       -L etykieta
              Montuje partycję posiadającą podaną etykietę.

       -U uuid
              Montuje  partycję  mającą  podany  uuid.   Te  dwie  opcje wymagają istnienia pliku
              /proc/partitions (obecnego od wersji 2.1.116 Linuksa).

       -t, --types typ_systemu_plików
              Argument występujący po -t  jest  używany  do  wskazania  rodzaju  systemu  plików.
              Obecnie  obsługiwane są: adfs, affs, autofs, cifs, coda, coherent, cramfs, debugfs,
              devpts, efs, ext, ext2, ext3, ext4, hfs, hfsplus, hpfs, iso9660, jfs, minix, msdos,
              ncpfs,  nfs, nfs4, ntfs, proc, qnx4, ramfs, reiserfs, romfs, squashfs, smbfs, sysv,
              tmpfs, ubifs, udf,  ufs,  umsdos,  usbfs,  vfat,  xenix,  xfs,  xiafs.  Zauważ,  że
              coherent,  sysv  i  xenix  są  równoważne  i  że xenix oraz coherent zostaną kiedyś
              usunięte — należy zamiast nich stosować sysv.  Od jądra wersji 2.1.21  typy  ext  i
              xiafs  już nie istnieją. Wcześniej, usbfs miało nazwę usbdevfs. Proszę zauważyć, że
              rzeczywista lista obsługiwanych systemów plików zależy od bieżącego jądra.

              Programy mount i umount obsługują podtypy systemów plików. Podtypy  są  definiowane
              przyrostkiem  ".podtyp".  Przykładowo  "fuse.sshfs". Zalecane jest używanie notacji
              podtypów  zamiast  dodawać   jakieś   przedrostki   do   źródła   montowania   (np.
              "sshfs#example.com" jest przestarzałe).

              Dla  większości typów, jedyne, co robi program mount, to po prostu wywołuje funkcję
              systemową mount(2), i nie  jest  tu  wymagana  żadna  szczegółowa  wiedza  o  danym
              systemie  plików.  Jednakże dla kilku typów (jak np. nfs, nfs4, cifs, smbfs, ncpfs)
              konieczny jest niezaplanowany kod. Systemy plików nfs, nfs4, cifs,  smbfs  i  ncpfs
              mają  osobny  program  montujący.  Żeby  umożliwić jednolite traktowanie wszystkich
              typów, mount wywołany z typem TYP uruchamia program /sbin/mount.TYP  (jeśli  takowy
              istnieje).   Ponieważ  rozmaite  wersje  programu  smbmount  mają  różne  konwencje
              wywołań, być  może  /sbin/mount.smb  będzie  musiał  być  skryptem  powłoki,  który
              dobierze właściwe wywołanie.

              Bez  podania  opcji  -t  lub  gdy  podany jest typ auto, mount postara się odgadnąć
              właściwy typ. Mount używa biblioteki blkid  do  tego  celu;  jeśli  nie  zwróci  to
              niczego,  co wygląda znajomo, mount postara się odczytać plik /etc/filesystems lub,
              jeśli on nie  istnieje  /proc/filesystems.  Wszystkie  wypisane  tam  typy  zostaną
              wypróbowane,  z  wyjątkiem  tych oznaczonych jako "nodev" (np. devpts, proc i nfs).
              Jeśli /etc/filesystems kończy się wierszem z pojedynczą *,  mount  odczyta  później
              plik /proc/filesystems.

              Typ auto może być przydatny do montowanych przez użytkownika dyskietek.  Utworzenie
              pliku /etc/filesystems przydaje się do  zmiany  kolejności  rozpoznawania  (np.  do
              próbowania  vfat przed msdos lub ext3 przez ext2) lub w przypadku stosowania modułu
              autoloadera.

              Można podać więcej niż jeden typ, w postaci listy rozdzielonej przecinkami.   Lista
              typów  systemów  plików może być poprzedzona słowem no aby określić systemy plików,
              na których żadna akcja nie powinna być wykonywana (może to mieć znaczenie  z  opcją
              -a). Na przykład polecenie:

                     mount -a -t nomsdos,ext

              montuje wszystkie systemy plików poza tymi, które są typu msdos lub ext.

       -O, --test-opts opcje
              Używany  w  połączeniu  z  -a,  aby  ograniczyć  grupę  systemów  plików, do której
              stosowana jest opcja -a. Podobnie jak -t, z tym wyjątkiem, że jest bezużyteczna bez
              opcji -a. Na przykład polecenie:

                     mount -a -O no_netdev

              montuje  wszystkie  systemy plików z wyjątkiem posiadających podaną opcją _netdev w
              polu opcji pliku /etc/fstab.

              Różni się od -t tym, że każda opcja jest dopasowywana dokładnie; a  podanie  no  na
              początku jednej opcji, nie neguje pozostałych.

              Opcje -t i -O łączą swe działanie; to jest polecenie

                     mount -a -t ext2 -O _netdev

              montuje  wszystkie  systemy  plików  ext2  z opcją _netdev, a nie wszystkie systemy
              które są albo typu ext2, albo mają podaną opcją _netdev.

       -o, --options opcje
              Opcje są podawane z flagą -o, po której następuje łańcuch  z  opcjami  oddzielonymi
              przecinkami. Na przykład:

                     mount LABEL=mydisk -o noatime,nouser

              Aby  dowiedzieć  się  więcej,  proszę  zapoznać  się z rozdziałami OPCJE MONTOWANIA
              NIEZALEŻNE OD SYSTEMU PLIKÓW i OPCJE MONTOWANIA SPECYFICZNE  DLA  RÓŻNYCH  SYSTEMÓW
              PLIKÓW.

       -B, --bind
              Montuje  ponownie poddrzewo w innym miejscu (tak, że jego zawartość jest dostępna w
              obu miejscach). Patrz wyżej.

       -R, --rbind
              Montuje  ponownie  poddrzewo   wraz   ze   wszystkimi   ewentualnymi   montowaniami
              znajdującymi  się  poniżej, w innym miejscu (tak, że jego zawartość jest dostępna w
              obu miejscach). Patrz wyżej.

       -M, --move
              Przenosi poddrzewo w inne miejsce. Patrz powyżej.

OPCJE MONTOWANIA NIEZALEŻNE OD SYSTEMU PLIKÓW

       Część opcji jest przydatna tylko wówczas, gdy znajdują się w pliku /etc/fstab.

       Część tych opcji może zostać domyślnie włączona lub wyłączona  przez  jądro  systemu.  Aby
       sprawdzić bieżące ustawienia, proszę sprawdzić opcje w /proc/mounts.

       Poniższe  opcje  dotyczą  dowolnego  montowanego systemu plików (choć nie każdy z systemów
       plików faktycznie je honoruje, np. opcja sync obecnie wpływa tylko  na  ext2,  ext3,  fat,
       vfat i ufs):

       async  Wszelkie  operacje  wejścia/wyjścia  dla tego systemu plików powinny być wykonywane
              asynchronicznie (patrz również opcja sync).

       atime  Nie używa funkcji noatime, w związku z czym czas dostępu i-węzła jest  kontrolowany
              przez  wartość  domyślną  jądra.  Patrz również opis opcji montowania strictatime i
              reatime.

       noatime
              Nie wykonuje aktualizacji czasu dostępu w i-węźle położonym na tym systemie  plików
              (np.  w  celu  uzyskania  szybszego  dostępu  do  bufora wiadomości, co przyspiesza
              działanie serwerów grup dyskusyjnych).

       auto   System plików może być montowany opcją -a.

       noauto Dany system plików może być montowany tylko jawnie (np. opcja -a nie spowoduje jego
              zamontowania).

       context=kontekst, fscontext=kontekst, defcontext=kontekst i rootcontext=kontekst
              Opcja  context=  jest  przydatna  podczas  montowania  systemów  plików,  które nie
              obsługują  atrybutów  rozszerzonych,  takich  jak  dyskietki   lub   dyski   twarde
              sformatowane w VFAT lub systemy które zwykle nie działają pod SELinuksem, takie jak
              dyski sformatowane w ext3  ze  stacji  roboczej  nie  używającej  SELinuksa.  Można
              również  użyć  opcji  context=  na systemach plików, którym się nie ufa, takich jak
              dyskietki. Pomaga również w kompatybilności z systemami plików obsługującymi  xattr
              na  wcześniejszych  wersjach  jądra  2.4.<x>. Nawet gdy xattr są obsługiwane, można
              zawsze oszczędzić czas nie etykietując każdego pliku, a przypisując całemu  dyskowi
              jeden kontekst bezpieczeństwa.

              Często     używaną     opcją     w     przypadku     nośników    wymiennych    jest
              context=system_u:object_r:removable_t.

              Dwiema innymi opcjami są fscontext i defcontext=, przy czym  wykluczają  one  opcję
              context.  Oznacza  to,  że  można użyć razem fscontext i defcontext, ale żadnej nie
              można użyć z context.

              Opcja fscontext działa ze wszystkimi systemami plików, niezależnie od  ich  obsługi
              xattr.  Opcja  fscontext  ustawia  nadrzędną  etykietę  systemu plików na określony
              kontekst bezpieczeństwa. Etykieta systemu plików jest oddzielona od  poszczególnych
              etykiet  plików.  Reprezentuje cały system plików w celu określonego typu sprawdzeń
              uprawnień, takich jak podczas montowania lub tworzenia pliku. Poszczególne etykiety
              pliku  są  wciąż pobierane z xattrs z samych plików. Opcja context w rzeczywistości
              ustawia zsumowany kontekst udostępniany  przez  fscontext,  poza  podawaniem  samej
              etykiety poszczególnych plików.

              Można  ustawić domyślny kontekst bezpieczeństwa do plików bez etykiety, przy użyciu
              opcji defcontext=. Przesłania ona wartość  ustawioną  przez  zasady  (politykę)  do
              plików bez etykiety i wymaga systemu plików obsługującego etykietowanie xattr.

              Opcja rootcontext pozwala na jawne podanie etykiety głównego i-węzła systemu plików
              przez  zamontowaniem  jego  lub  i-węzła  z  powodu   widoczności   w   przestrzeni
              użytkownika. Może być to przydatne przy wykorzystaniu "stateless linux".

              Proszę  zauważyć,  że  jądro  odrzuca żądania przemontowania, które zawierają opcję
              context, nawet gdy nie różni się ona od bieżącego kontekstu.

              Aby dowiedzieć się więcej, proszę zapoznać się z selinux(8)

       defaults
              Używa opcji domyślnych: rw, suid, dev, exec, auto, nouser i async.

       dev    Interpretuje specjalne urządzenia blokowe i znakowe na danym systemie plików.

       nodev  Nie interpretuje specjalnych urządzeń blokowych ani znakowych na systemie plików.

       diratime
              Aktualizuje czas dostępu katalogu zapisany w i-węźle w danym systemie plików.   Tak
              jest domyślnie.

       nodiratime
              Nie  aktualizuje  czasu  dostępu  katalogu  zapisanego  w  i-węźle w danym systemie
              plików.

       dirsync
              Aktualizacja  wszystkich  katalogów  w  systemie  plików  powinna  być   wykonywana
              synchronicznie.  Dotyka  to następujących wywołań systemowych: creat, link, unlink,
              symlink, mkdir, rmdir, mknod i rename.

       exec   Zezwala na uruchamianie plików binarnych.

       noexec Nie zezwala na bezpośrednie wywołanie  plików  binarnych  w  zamontowanym  systemie
              plików (do niedawna było możliwe obejście tego ograniczenia przy użyciu polecenia w
              stylu  /lib/ld*.so  /mnt/binary,  jednak  ta  sztuczka  nie   działa   od   Linuksa
              2.4.25/2.6.0).

       group  Pozwala  na  zamontowanie  tego systemu plików przez zwykłego użytkownika (tzn. nie
              roota), jeśli jedna z jego grup pasuje do grup urządzenia. Opcja ta implikuje opcje
              nosuid,  i  nodev  (chyba  że  są  przesłaniane  przez  następne opcje, jak w linii
              group,dev,suid).

       encryption
              Określa używany algorytm szyfrowania. Używane w połączeniu z opcją loop.

       keybits
              Określa rozmiar klucza używanego w algorytmie szyfrowania. Używane w  połączeniu  z
              opcjami  loop  i  encryption. nofail - nie informuje o błędach dla tego urządzenia,
              jeśli nie istnieje. iversion - przy każdej modyfikacji i-węzła, pole i_version jest
              zwiększane.

       noiversion
              Nie zwiększa pola i-węzła i_version.

       mand   Pozwala na ściśle egzekwowane blokady w systemie plików. Patrz fcntl(2).

       nomand Nie pozwala na ściśle egzekwowane blokady w systemie plików.

       _netdev
              System plików znajduje się na urządzeniu wymagającym połączenia sieciowego (używane
              aby zapobiec montowania przez  system  takich  systemów  plików,  dopóki  sieć  nie
              zostanie włączona w systemie).

       nofail Nie informuje o błędach urządzenia, jeśli ono nie istnieje.

       relatime
              Aktualizuje  czas  dostępu i-węzła relatywnie do czasu modyfikacji lub zmiany. Czas
              dostępu  jest  aktualizowany  tylko  wówczas,  jeśli  poprzedni  czas  dostępu  był
              wcześniejszy od bieżącego czasu modyfikacji lub zmiany (podobne do noatime, ale nie
              psuje aplikacji mutt i innych, które potrzebują informacji o tym, czy  plik  zostać
              przeczytany od czasu jego ostatniej modyfikacji).

              Od  Linuksa  w wersji 2.6.30, jądro używa domyślnie zachowania udostępnianego przez
              tę opcję (chyba że podano noatime), a opcja strictatime jest wymagana, aby  uzyskać
              tradycyjny  sposób  działania.  Dodatkowo,  od  tej wersji Linuksa, czas ostatniego
              dostępu pliku jest aktualizowany zawsze, jeśli wynosi więcej niż 1 dzień.

       norelatime
              Nie używa funkcji relatime. Patrz również opcja montowania strictatime.

       strictatime
              Pozwala na jawne żądanie pełnych aktualizacji atime. Umożliwia  jądru  na  domyślne
              używanie   relatime   lub  noatime,  ale  wciąż  pozwala  warstwie  użytkownika  na
              przesłonięcie tych opcji. Aby  dowiedzieć  się  więcej  o  domyślnych,  systemowych
              opcjach montowania należy zapoznać się z /proc/mount.

       nostrictatime
              Używa   domyślnego  zachowania  jądra  dotyczącego  aktualizowania  czasów  dostępu
              i-węzłów.

       suid   Umożliwia działanie bitom set-user-id i set-group-id.

       nosuid Nie pozwala na działanie bitów set-user-id i set-group-id (wygląda  na  bezpieczną,
              ale w rzeczywistości raczej taka nie jest jeśli zainstalowano suidperl(1)).

       silent Włącza flagę "cicho".

       loud   Wyłącza flagę "cicho".

       owner  Pozwala  każdemu  zwykłemu  (tzn.  nie  rootowi)  użytkownikowi  na  zamontowanie i
              odmontowanie systemu plików,  jeśli  jest  on  właścicielem  urządzenia.  Opcja  ta
              implikuje opcje nosuid, i nodev (chyba że są przesłaniane przez następne opcje, jak
              w linii owner,dev,suid).

       remount
              Usiłuje ponownie zamontować już zamontowany system plików. Często używane do zmiany
              flag  montowania  systemu,  szczególnie  aby  umożliwić zapis na systemach tylko do
              odczytu. Nie zmienia urządzenia ani punktu montowania.

              Funkcja ponownego montowania przestrzega standardowego sposobu,  w  jaki  polecenie
              mount  działa z opcjami z fstab. Oznacza to, że polecenie mount nie odczytuje fstab
              (lub mtab) wyłącznie wtedy, jeśli podano urządzenie i katalog w sposób kompletny.

              mount -o remount,rw /dev/foo /katalog

              Po tym wywołaniu wszystkie stare opcje  montowania  są  zastępowane,  a  arbitralne
              rzeczy  z  fstab  są  ignorowane,  z  wyjątkiem  opcji loop=, która jest tworzona i
              zarządzana wewnętrznie przez polecenie mount.

              mount -o remount,rw /katalog

              Po tym wywołaniu mount odczytuje fstab (lub  mtab)  i  łączy  te  opcje  z  opcjami
              podanymi w wierszu poleceń (-o).

       ro     Montuje system plików w trybie tylko do odczytu.

       rw     Montuje system plików w trybie odczytu i zapisu.

       sync   Wszystkie   operacje   wejścia/wyjścia   systemu   plików  powinny  być  wykonywane
              synchroniczne.  W przypadku  nośników  z  ograniczoną  liczbą  cykli  zapisu   (np.
              niektórych napędów flash) "sync" może spowodować skrócenie trwałości nośnika.

       user   Pozwala  na  zamontowanie  tego  systemu  plików  przez zwykłego użytkownika. Nazwa
              montującego użytkownika jest zapisywana do mtab, więc może on  ponownie  odmontować
              system  plików.  Opcja  ta  implikuje  opcje  noexec,  nosuid, i nodev (chyba że są
              przesłaniane przez następne opcje, jak w linii user,exec,dev,suid).

       nouser Zabrania zwykłemu użytkownikowi (tzn. innemu niż root) montowania  systemu  plików.
              Tak jest domyślnie.

       users  Pozwala  każdemu  użytkownikowi na zamontowanie i odmontowanie tego systemu plików.
              Opcja ta implikuje opcje noexec, nosuid, i nodev (chyba że  są  przesłaniane  przez
              następne opcje, jak w linii user,exec,dev,suid).

OPCJE MONTOWANIA SPECYFICZNE DLA RÓŻNYCH SYSTEMÓW PLIKÓW

       Następujące  opcje  stosuje  się  tylko  do określonych systemów plików.  Są uporządkowane
       według systemu plików. Wszystkie występują po fladze -o.

       To, czy opcje są obsługiwane,  zależy  w  pewnej  mierze  od  działającego  jądra.  Więcej
       informacji można uzyskać w podkatalogu źródeł jądra Documentation/filesystems.

Opcje montowania do adfs

       uid=wartość i gid=wartość
              Ustawia właściciela i grupę plików w danym systemie plików (domyślnie: uid=gid=0).

       ownmask=wartość i othmask=wartość
              Ustawia  maskę  praw dla, odpowiednio, uprawnień 'właściciela' i uprawnień 'innych'
              ADFS (domyślnie,     odpowiednio:     0700     i     0077).       Zobacz      także
              /usr/src/linux/Documentation/filesystems/adfs.txt.

Opcje montowania do affs

       uid=wartość i gid=wartość
              Ustawia  właściciela  i  grupę korzenia systemu plików (domyślnie: uid=gid=0), lecz
              opcje uid lub gid bez podanej wartości pobierają uid i gid bieżącego procesu).

       setuid=wartość i setgid=wartość
              Ustawia właściciela i grupę wszystkich plików.

       mode=wartość
              Ustawia prawa wszystkich plików na wartość  &  0777,  nie  zważając  na  oryginalne
              prawa.   Dodaje  prawa  przeszukiwania  dla  katalogów,  które  mają prawo odczytu.
              Wartość jest podawana ósemkowo.

       protect
              Nie dopuszcza do zmian w bitach ochrony systemu plików.

       usemp  Ustawia uid i gid korzenia systemu plików na uid i gid  punktu  montowania,  aż  do
              pierwszego sync lub umount, a potem kasuje tę opcję. Dziwne...

       verbose
              Wypisuje informację o każdym pomyślnym montowaniu.

       prefix=napis
              Przedrostek używany przed nazwą wolumenu, przy podążaniu za dowiązaniem.

       volume=napis
              Przedrostek (długości najwyżej 30), używany przed '/' przy podążaniu za dowiązaniem
              symbolicznym.

       reserved=wartość
              (Domyślnie: 2.) Liczba nieużytkowanych bloków na początku urządzenia.

       root=wartość
              Podaje jawnie lokalizację bloku korzenia (root block).

       bs=wartość
              Podaje rozmiar bloku. Dozwolone wartości to 512, 1024, 2048, 4096.

       grpquota|noquota|quota|usrquota
              Opcje te  są  przyjmowane,  lecz  są  ignorowane  (jednakże  narzędzia  przydziałów
              dyskowych (quota) mogą reagować na takie łańcuchy w /etc/fstab).

Opcje montowania do xiafs

       Patrz   sekcja   opcji  na  stronie  podręcznika  mount.cifs(8)  (pakiet  smbfs  musi  być
       zainstalowany).

Opcje montowania do coherent

       Brak.

Opcje montowania do debugfs

       System plików debugfs jest pseudosystemem, montowanym tradycyjnie w /sys/kernel/debug. Nie
       ma opcji montowania.

Opcje montowania do devpts

       devpts  jest  pseudosystemem  plików, tradycyjnie montowanym w /dev/pts.  W celu uzyskania
       pseudoterminala,  proces  otwiera  /dev/ptmx.   Jest   mu   wówczas   udostępniany   numer
       pseudoterminala; podporządkowany pseudoterminal jest dostępny jako /dev/pts/<numer>.

       uid=wartość i gid=wartość
              Ustawia  właściciela  lub grupę nowotworzonych PTY według zadanych wartości.  Jeśli
              nie podano żadnych, to zostaną nadane UID i GID procesu tworzącego.   Na  przykład,
              jeśli mamy grupę tty o GID=5, to gid=5 spowoduje, że nowo tworzone PTY będą należeć
              do grupy tty.

       mode=wartość
              Nadaje trybowi nowo tworzonych PTY zadaną wartość. Domyślnie jest to 0600.  Wartość
              mode=620 i gid=5 powoduje, że dla nowo utworzonych PTY będzie domyślnie "mesg y".

       newinstance
              Tworzy prywatną instancję systemu plików devpts tak, że wskaźniki pty zaalokowane w
              tej nowej kopii są  niezależne  od  wskaźników  utworzonych  w  innych  instancjach
              devpts.

              Wszystkie  montowania  devpts  bez  opcji  newinstance  współdzielą  ten sam zestaw
              wskaźników pty (np. tryb legacy). Każde zamontowanie  devpts  z  opcją  newinstance
              tworzy prywatny zestaw wskaźników pty.

              Opcja jest używana głównie do obsługi kontenerów, w jądrze Linux, od wersji 2.6.29.
              Co więcej, ta opcja jest poprawna jedynie,  jeśli  w  konfiguracji  jądra  włączono
              CONFIG_DEVPTS_MULTIPLE_INSTANCES.

              Aby  użyć tej opcji w sposób efektywny, /dev/ptmx musi być dowiązaniem symbolicznym
              do pts/ptmx. Proszę zapoznać się z plikiem  Documentation/filesystems/devpts.txt  w
              kodzie źródłowym jądra Linux, aby dowiedzieć się więcej.

       ptmxmode=wartość

              Ustawia tryb nowego węzła urządzenia ptmx w systemie plików devpts.

              Z  obsługą  wielu  instancji devpts (patrz powyżej: opcja newinstance), każda kopia
              posiada prywatny węzeł ptmx w katalogu głównym  systemu  plików  devpts  (z  reguły
              dev/pts/ptmx).

              W  celu  uzyskania  kompatybilności  ze  starszymi wersjami jądra, domyślnym trybem
              nowego węzła ptmx jest 0000. ptmxmode=wartość określa bardziej przydatny  tryb  dla
              nowego węzła ptmx i jest wysoce zalecany, gdy podana jest opcja newinstance.

              Opcja została zaimplementowana jedynie w wersjach jądra Linux poczynając od 2.6.29.
              Co więcej, opcja ta jest poprawna jedynie,  jeśli  w  konfiguracji  jądra  włączono
              CONFIG_DEVPTS_MULTIPLE_INSTANCES.

Opcje montowania do ext

       Brak.  Proszę zauważyć, że system plików "ext" jest przedawniony. Proszę go nie używać. Od
       Linuksa w wersji 2.1.21 kod źródłowy jądra nie zawiera już extfs.

Opcje montowania do ext2

       System plików "ext2" jest standardowym systemem plików Linuksa. Od jądra w wersji  2.5.46,
       domyślne  wartości  opcji  montowania są określone przez superblok systemu plików. Ustawia
       się go za pomocą tune2fs(8).

       acl|noacl
              Obsługuje (lub odpowiednio: nie obsługuje) listy kontroli dostępu  (Access  Control
              Lists) POSIX.

       bsddf|minixdf
              Ustala  zachowanie  funkcji  systemowej  statfs.  Zachowanie minixdf to zwracanie w
              polu f_blocks całkowitej ilość bloków systemu plików, podczas gdy zachowaniem bsddf
              (które  jest  domyślne) jest odejmowanie nadmiarowych bloków używanych przez ext2 i
              niedostępnych dla przechowywania plików. Tak więc

              % mount /k -o minixdf; df /k; umount /k
              Filesystem   1024-blocks  Used Available Capacity Mounted on
              /dev/sda6      2630655   86954  2412169      3%   /k
              % mount /k -o bsddf; df /k; umount /k
              Filesystem   1024-blocks  Used Available Capacity Mounted on
              /dev/sda6      2543714      13  2412169      0%   /k

              (Zauważ, że ten przykład pokazuje, że można dodać opcje wiersza  poleceń  do  opcji
              podanych w /etc/fstab.)

       check={none|nocheck}
              Podczas   montowania  nie  przeprowadzane  jest  sprawdzanie.  Jest  to  zachowanie
              domyślne. I szybkie. Roztropnie jest wywoływać co jakiś czas e2fsck(8) np. w czasie
              rozruchu systemu.

       debug  Wypisuje informacje diagnostyczne przy każdym (re)montowaniu.

       errors={continue|remount-ro|panic}
              Definiuje  zachowanie przy napotkaniu błędu (albo ignoruje błędy, zaznaczając tylko
              system plików jako błędny i kontynuując, albo ponownie  montuje  system  plików  na
              tylko  do  odczytu,  albo  panikuje  i zatrzymuje system). Domyślne ustawienie jest
              wpisane w superbloku systemu plików i może być zmienione za pomocą tune2fs(8).

       grpid|bsdgroups i nogrpid|sysvgroups
              Opcje te definiują, jaki identyfikator grupy (gid) otrzyma nowo utworzony plik. Gdy
              ustawiony  jest  grpid,  to  pobiera  gid  katalogu,  w  którym  jest  utworzony; w
              przeciwnym wypadku (domyślnie) bierze fsgid bieżącego procesu, chyba że katalog  ma
              ustawiony  bit  setgid,  wówczas  pobiera  gid katalogu rodzicielskiego i dodatkowo
              otrzymuje bit setgid, jeśli sam jest katalogiem.

       grpquota|noquota|quota|usrquota
              Opcje te są przyjmowane, lecz ignorowane.

       nouid32
              Wyłącza 32-bitowe UID-y i GID-y w celu zachowania zgodności ze  starszymi  jądrami,
              które przechowują i oczekują wartości 16-bitowych.

       oldalloc lub orlov
              Używa  starego  alokatora lub alokatora Orlov do nowych i-węzłów. Domyślnie używany
              jest Orlov.

       resgid=n i resuid=n
              System plików ext2 rezerwuje pewną ilość  wolnego  miejsca  (domyślnie  5%,  zobacz
              mke2fs(8)   i  tune2fs(8)).   Opcje  te  określają, kto może używać zarezerwowanych
              bloków.  (Ogólnie: każdy, kto ma podany uid lub należy do podanej grupy.)

       sb=n   Zamiast bloku 1, jako superbloku używa bloku n.  Może to być przydatne, gdy  system
              plików został uszkodzony. Zazwyczaj kopie superbloku znajdują się co 8192 bloków: w
              bloku 1, 8193, 16385, ...  (Dlatego na dużym systemie plików  istnieją  setki,  lub
              nawet  tysiące  kopii  superbloku.  Od  wersji  1.08,  mke2fs  ma  opcję -s (sparse
              superblock), redukującą liczbę zapasowych superbloków, a od wersji  1.15  jest  ona
              domyślna.  Zauważ, że może to oznaczać, że systemy plików typu ext2 stworzone przez
              nowe mke2fs nie mogą być montowane do zapisu pod Linuksem  2.0.*.)   Liczba  bloków
              podawana  jest  w  jednostkach  1k.  Dlatego,  aby  użyć  logicznego bloku 32768 na
              systemie plików z blokami o rozmiarze 4k, należy podać "sb=131072".

       user_xattr|nouser_xattr
              Obsługuje (lub odpowiednio: nie obsługuje) rozszerzonych atrybutów "user.".

Opcje montowania do ext3

       System  plików  "ext3"  jest  wersją  systemu  ext2,  uzupełnioną  o  dziennik  (journal).
       Przyjmuje takie same opcje jak ext2 oraz dodatkowo:

       journal=update
              Aktualizuje dziennik systemu plików ext3 do obecnego formatu.

       journal=inum
              Jeżeli  dziennik  już  istnieje,  ta  opcja  jest ignorowana. W przeciwnym wypadku,
              określa numer i-węzła,  który  reprezentuje  dziennik  systemu  plików  ext3;  ext3
              utworzy  nowy  dziennik,  nadpisując starą zawartość pliku, który zajmuje i-węzeł o
              numerze inum.

       journal_dev=devnum
              Gdy główny (major)/poboczny (minor) numer urządzenia rozszerzonego dziennika zmieni
              się,  ta  opcja  umożliwia  użytkownikowi na określenie nowego położenia dziennika.
              Urządzenie dziennika jest identyfikowane przez  główny/poboczny  numer  urządzenia,
              podany w devnum.

       norecovery/noload
              Nie  ładuje  dziennika w czasie montowania. Proszę zauważyć, że jeśli system plików
              nie  został  poprawnie  odmontowany,  pominięcie  odtworzenia  z   dziennika   może
              spowodować  pozostawienie  niespójności w systemie plików, które mogą być następnie
              przyczyną wielu problemów.

       data={journal|ordered|writeback}
              Określa tryb  dziennika  do  plików  z  danymi.  Metadane  są  zawsze  włączane  do
              dziennika.  Aby  użyć  trybów innych niż ordered na głównym (root) systemie plików,
              proszę je podać do jądra jako parametry rozruchowe np. rootflags=data=journal.

              journal
                     Wszystkie dane są zapisywane do dziennika zanim zostaną zapisane do głównego
                     systemu plików.

              ordered
                     Domyślny tryb. Wszystkie dane są zapisywane bezpośrednio do głównego systemu
                     plików zanim ich metadane zostaną zapisane do dziennika.

              writeback
                     Nie jest zachowywany porządek danych - mogą one zostać zapisane do  głównego
                     systemu plików po zapisaniu metadanych do dziennika.  Chodzą słuchy, że jest
                     to opcja zapewniająca największą wydajność.  Zachowuje integralność  systemu
                     plików,  jednakże  po  krachu systemu i odtwarzaniu dziennika w plikach mogą
                     się pojawić stare dane.

       barrier=0 / barrier=1
              Włącza/wyłącza bariery (barriers). barrier=0 wyłącza je, barrier=1 włącza.  Bariery
              zapisu  wymuszają  poprawną  kolejność  wpisów  dziennika  na dysku, czyniąc ulotne
              bufory zapisu dysku bezpieczne w użyciu, z  pewnym  obniżeniem  wydajności.  System
              plików  ext3  nie włącza domyślnie barier zapisu. Proszę się upewnić, że bariery są
              włączone, chyba że dyski mają w jakiś sposób zabezpieczone zasilanie. W  przeciwnym
              wypadku  istnieje  ryzyko  błędu  w  systemie  plików  w  przypadku  nagłego  braku
              zasilania.

       commit=liczba-sekund
              Synchronizuje wszystkie dane i metadane co liczba-sekund sekund. Domyślną wartością
              jest 5 sekund. Zero oznacza wartość domyślną.

       user_xattr
              Włącza  rozszerzone  atrybuty  użytkownika (Extended User Attributes). Patrz strona
              podręcznika attr(5).

       acl    Włącza listy kontroli dostępu (Acces Control Lists) POSIX. Patrz strona podręcznika
              acl(5).

Opcje montowania do ext4

       System   plików   ext4   jest  zaawansowaną  postacią  ext3,  która  posiada  rozszerzenia
       skalowalności i niezawodności, pomocne w przypadku dużych systemów plików.

       Opcje journal_dev, noload, data, commit, orlov, oldalloc, [no]user_xattr  [no]acl,  bsddf,
       minixdf,  debug,  errors,  data_err, grpid, bsdgroups, nogrpid sysvgroups, resgid, resuid,
       sb, quota, noquota, grpquota i usrquota są wstecznie kompatybilne z ext3 i ext2.

       journal_checksum
              Włącza tworzenie sum kontrolnych  transakcji  dziennika.  Pozwala  to  na  wykrycie
              błędów  w  jądrze  przez  kod  odzyskiwania  w  e2fsck i samo jądro. Jest to zmiana
              kompatybilna, ignorowana przez starsze jądra.

       journal_async_commit
              Zatwierdzany blok może być zapisany na dysk  bez  czekania  na  bloki  deskryptora.
              Jeśli  jest  włączona,  starsze  jądra nie mogą zamontować danego urządzenia. Opcja
              włącza wewnętrznie również "journal_checksum".

       journal=update
              Aktualizuje dziennik systemu plików ext4 do obecnego formatu.

       barrier=0 / barrier=1 / barrier / nobarrier
              Włącza/wyłącza wykorzystanie barier zapisu przy kodzie jbd. barrier=0 wyłącza ją, a
              barrier=1  włącza.  Opcja  wymaga  stosu wejścia/wyjścia zdolnego obsłużyć bariery;
              jeśli jbd otrzyma błąd przy zapisie barier wyłączy  tę  opcję  ponownie,  wypisując
              ostrzeżenie. Bariery zapisu wymuszają poprawną kolejność wpisów dziennika na dysku,
              czyniąc ulotne bufory  zapisu  dysku  bezpieczne  w  użyciu,  z  pewnym  obniżeniem
              wydajności.  Jeśli dyski mają w jakiś sposób zabezpieczone zasilanie, to wyłączenie
              barier może w bezpieczny sposób poprawić wydajność.  Do  włączenia  lub  wyłączenia
              barier  można  również użyć opcji montowania, odpowiednio, "barrier" i "nobarrier",
              aby zachować spójność z innymi opcjami montowania ext4.

              Domyślnie, system plików ext4 posiada włączone bariery zapisu.

       inode_readahead=n
              Ten parametr kontroluje maksymalną liczbę bloków tablicy i-węzłów,  które  algorytm
              czytania   z  wyprzedzeniem  tablicy  i-węzłów  ext4  będzie  ładował  wstępnie  do
              podręcznego buforu. Domyślną wartością są 32 bloki.

       stripe=n
              Liczba bloków systemu plików, które mballoc  będzie  próbował  używać  do  rozmiaru
              alokowania  i  wyrównywania.  Do  systemów  RAID 5/6 powinna być to liczba dysków z
              danymi * rozmiar części (chunk) RAID w blokach systemu plików.

       delalloc
              Odroczona alokacja bloków do czasu zapisu.

       nodelalloc
              Wyłącza odroczoną alokacją. Bloki są alokowane gdy  dane  są  kopiowane  z  buforów
              (cache) użytkownika do buforów stronicowania.

       max_batch_time=mikrosekundy
              Maksymalny  czas,  jaki  ext4  powinien  czekać  na łączne, wsadowe wykonanie przez
              system plików dodatkowych  operacji,  za  pomocą  synchronicznej  operacji  zapisu.
              Ponieważ  synchroniczna operacja zapisu wymusza wykonanie zapisu, a następnie czeka
              na zakończenie wejścia/wyjścia, nie kosztując zbyt dużo  i  potencjalnie  wykazując
              się  znacznym zyskiem przepływności, czekamy przez krótki czas sprawdzając, czy nie
              można przy okazji zapisu synchronicznego dokonać również innych transakcji  zapisu.
              Używany   algorytm  jest  zaprojektowany  w  celu  automatycznego  dostosowania  do
              szybkości  dysku,  mierząc  (średni)  czas  jaki  potrzebny  jest  do   zakończenia
              wprowadzania  transakcji  w  życie. Można nazwać ten czas "czasem wykonania". Jeśli
              czas, przez jaki działa transakcja  jest  mniejszy  od  czasu  wykonania,  to  ext4
              spróbuje  wstrzymać  się  przez  czas wykonania, sprawdzając, czy inne operacje nie
              mogą dołączyć  się  do  transakcji.  Czas  wykonania  jest  ograniczony  wielkością
              max_batch_time,  która  domyślnie wynosi 15000 mikrosekund (15ms). Ta optymalizacja
              może być całkowicie wyłączona przez ustawienie wartości max_batch_time na 0.

       min_batch_time=mikrosekundy
              Parametr ustawia czas wykonania (jak opisano powyżej)  na  minimum  min_batch_time.
              Domyślnie   jest   to   0  mikrosekund.  Zwiększanie  tej  wartości  może  poprawić
              przepływność  przy  wielowątkowym,  synchronicznym  obciążeniu  i  bardzo  szybkich
              dyskach, kosztem zwiększonych opóźnień.

       journal_ioprio=prio
              Priorytet  wejścia/wyjścia  (od 0 do 7, gdzie 0 jest najwyższym priorytetem), który
              powinien być użyty do operacji  wejścia/wyjścia  przedstawionych  przez  kjournald2
              podczas  operacji  wykonania.  Domyślnie  zostanie  użyta  wartość  3,  która  jest
              nieznacznie wyższym priorytetem, niż domyślny priorytet wejścia/wyjścia.

       abort  Symuluje efekt wywołania funkcji ext4_abort() w celach debugowania. Jest ona zwykle
              używana podczas ponownego montowania systemu plików, który został już zamontowany.

       auto_da_alloc|noauto_da_alloc
              Wiele  złych  aplikacji  nie  używa  fsync()  podczas zastępowania plików za pomocą
              wzorców takich jak

              fd = open("foo.new")/write(fd,..)/close(fd)/ rename("foo.new", "foo")

              lub nawet gorzej

              fd = open("foo", O_TRUNC)/write(fd,..)/close(fd).

              Jeśli  opcja   auto_da_alloc   jest   włączona,   ext4   będzie   wykrywał   wzorce
              zamień-zmieniając-nazwę i zamień-obcinając i wymuszał sytuację, że bloki mające być
              zaalokowane z opóźnieniem  są  alokowane  w  następnym  wprowadzeniu  dziennika,  w
              domyślnym  trybie  data=ordered,  a zapis bloków danych nowego pliku jest wymuszany
              przed zatwierdzeniem operacji rename(). Zapewnia to podobny  poziom  bezpieczeństwa
              co  ext3 i zapobiega problemowi "plików zerowej długości", który mógłby się pojawić
              przy załamaniu systemu przed zapisem bloków o opóźnionej alokacji.

       discard/nodiscard
              Kontroluje, czy ext4 powinien przeprowadzać  polecenia  discard/TRIM  na  podległym
              urządzeniu blokowym, gdy bloki są zwalniane. Jest to przydatne w przypadku urządzeń
              SSD i alokowania elastycznego/"rzadkiego" w jednostkach  LUN,  ale  domyślnie  jest
              wyłączone do czasu odpowiedniego przetestowania tej opcji.

       nouid32
              Wyłącza  32-bitowe  UID-y i GID-y w celu zachowania zgodności ze starszymi jądrami,
              które przechowują i oczekują wartości 16-bitowych.

       resize Pozwala na zmianę rozmiaru systemu plików  do  końca  ostatniej  istniejącej  grupy
              bloków,  dalsze  zmiany  muszą  być  wykonane za pomocą resize2fs albo online, albo
              offline. Może być użyta tylko w połączeniu z ponownym zamontowaniem.

       block_validity/noblock_validity
              Opcja pozwala na  włączenie/wyłączenie  wbudowanej  w  jądro  możliwości  śledzenia
              bloków  metadanych  systemu plików w ramach wewnętrznych struktur danych. Umożliwia
              to szybką lokalizację przez mechanizm alokowania wieloblokowego (i inne)  ekstentów
              mogących  zachodzić  na bloki metadanych systemu plików. Opcja jest przeznaczona do
              debugowania i ponieważ wpływa negatywnie na wydajność, jest domyślnie wyłączona.

       dioread_lock/dioread_nolock
              Kontroluje, czy ext4 powinien używać blokowania odczytu  DIO.  Jeśli  podano  opcję
              dioread_nolock,  ext4 będzie alokował niezainicjowane ekstenty przed zapisem bufora
              i konwersją ekstentu na zainicjowany po wykonaniu wejścia/wyjścia.  W  ten  sposób,
              kod ext4 może zapobiec wzajemnemu wykluczaniu i-węzłów, poprawiając skalowalność na
              szybkich  nośnikach.  Niestety,  opcja  nie   działa   z   dziennikiem   danych   i
              dioread_nolock  zostanie  wówczas  zignorowane  wraz  z  ostrzeżeniem jądra. Proszę
              zauważyć,  że  ścieżka  kodu  dioread_nolock   jest   używana   tylko   do   plików
              wykorzystujących ekstenty. Z powodu tych ograniczeń, opcja jest domyślnie wyłączona
              (tzn. dioread_lock).

       i_version
              Włącza obsługę 64-bitowej wersji i-węzłów. Opcja jest domyślnie wyłączona.

Opcje montowania do fat

       (Uwaga: fat nie jest odrębnym rodzajem systemu plików, ale wspólną częścią systemów plików
       msdos, umsdos i vfat.)

       blocksize={512|1024|2048}
              Ustawia rozmiar bloku (domyślnie 512). Opcja jest przestarzała.

       uid=wartość i gid=wartość
              Ustawia  właściciela  i  grupę  wszystkich  plików  (domyślnie: uid i gid bieżącego
              procesu).

       umask=wartość
              Ustawia umask (maskę bitową praw, które  nie  występują).  Domyślnie  używany  jest
              umask bieżącego procesu.  Wartość podawana jest ósemkowo.

       dmask=wartość
              Ustawia  umask  ustawiany  wyłącznie  do  katalogów.  Domyślnie  używany jest umask
              bieżącego procesu.  Wartość podawana jest ósemkowo.

       fmask=wartość
              Ustawia umask ustawiany wyłącznie do zwykłych plików. Domyślnie używany jest  umask
              bieżącego procesu.  Wartość podawana jest ósemkowo.

       allow_utime=wartość
              Opcja kontroluje sprawdzanie uprawnień mtime/atime

              20     Jeśli bieżący proces jest w grupie identyfikatora grupy pliku, można zmienić
                     pieczątkę czasową.

              2      Inny użytkownicy mogą zmieniać pieczątkę czasową.

              Wartość domyślna jest ustawiana z opcji "dmask" (jeśli katalog jest zapisywalny, to
              dozwolone jest również utime(2) np. ~dmask & 022).

              Zwykle utime(2) sprawdza czy bieżący proces jest właścicielem pliku lub czy posiada
              właściwość CAP_FOWNER. Jednak systemy plików FAT nie posiadają  na  dysku  uid  ani
              gid,  więc  zwykłe sprawdzenie jest zbyt mało elastyczne. Opcja jest remedium na tę
              sytuację.

       check=wartość
              Można wybrać trzy stopnie:

              r[elaxed]
                     Akceptowane i równoważne sobie  są  zarówno  wielkie,  jak  i  małe  litery.
                     Części   długich  nazw  są  obcinane  (np.   verylongname.foobar  staje  się
                     verylong.foo), początkowe i wtrącone spacje są akceptowane jako każda  część
                     nazwy (nazwy i rozszerzenia).

              n[ormal]
                     Podobnie  jak "relaxed", lecz wiele znaków specjalnych (jak *, ?, <, spacje,
                     itp.) jest odrzucanych. Tak jest domyślnie.

              s[trict]
                     Jak  "normal",  lecz  nazwy  nie  mogą  zawierać  długich  części  i  znaków
                     specjalnych,  które  czasem są używane pod Linuksem, lecz nie są akceptowane
                     przez MS-DOS (+, =, spacje itp.)

       codepage=wartość
              Ustawia stronę kodową do konwersji znaków krótkiej nazwy w systemach plików  FAT  i
              VFAT. Domyślnie stosowana jest strona kodowa 437.

       conv={b[inary]|t[ext]|a[uto]}
              System  plików  fat  może dokonywać konwersji CRLF<-->NL (format tekstowy MS-DOS na
              format tekstowy UNIX) w jądrze. Dostępne są następujące tryby konwersji:

              binary brak konwersji. Domyślne.

              text   Konwersja CRLF<-->NL wykonywana dla wszystkich plików.

              auto   Konwersja CRLF<-->NL dla wszystkich plików, które nie mają "ogólnie  znanego
                     rozszerzenia  binarnego". Listę znanych rozszerzeń można znaleźć na początku
                     fs/fat/misc.c (w wersji 2.0, na liście są: exe, com,  bin,  app,  sys,  drv,
                     ovl, ovr, obj, lib, dll, pif, arc, zip, lha, lzh, zoo, tar, z, arj, tz, taz,
                     tzp, tpz, gz, tgz, deb, gif, bmp, tif, gl, jpg, pcx, tfm, vf, gf,  pk,  pxl,
                     dvi).

              Programy,  które  dokonują  obliczonych  lseek-ów, nie będą zadowolone z konwersji.
              Niektórzy ludzie utracili dane przez tę translację. Strzeżcie się!

              Dla systemów zamontowanych w  trybie  binarnym,  dostępne  są  narzędzia  konwersji
              (fromdos/todos). Ta opcja jest przestarzała.

       cvf_format=moduł
              Wymusza  na  sterowniku  stosowanie  modułu  CVF (Compressed Volume File) cvf_moduł
              zamiast  automatycznego  wykrywania.  Jeżeli  jądro  obsługuje   kmod,   to   opcja
              cvf_format=xxx  steruje  także  ładowaniem  na  żądanie  modułu  CVF. Ta opcja jest
              przestarzała.

       cvf_option=opcja
              Opcja przekazywana do modułu CVF. Ta opcja jest przestarzała.

       debug  Włącza flagę debug.  Wypisana zostanie wersja i lista parametrów systemu plików (te
              dane wypisywane są też jeśli parametry są niespójne).

       fat={12|16|32}
              Określa  fat  12-,  16-  lub  32-bitowy.  To  przesłania  procedurę  automatycznego
              wykrywania typu FAT. Używaj ostrożnie!

       iocharset=wartość
              Zestaw znaków używany do konwersji między znakami 8-bitowymi a 16-bitowymi  znakami
              Unikodu.  Domyślnym jest iso8859-1. Długie nazwy plików są przechowywane na dysku w
              formacie Unicode.

       tz=UTC Opcja wyłącza konwersję pieczątek  czasowych  pomiędzy  czasem  lokalnym  (używanym
              przez Windows na FAT) i UTC (używanym wewnętrznie przez Linuksa). Jest to przydatne
              szczególnie  podczas  montowania  urządzeń  (np.  aparatów  cyfrowych),  które   są
              ustawione na UTC, aby uniknąć pułapki związanej z czasem lokalnym.

       quiet  Włącza  flagę quiet (cicho). Próby chown lub chmod nie zwracają błędów, chociaż się
              nie udają.  Używaj ostrożnie!

       showexec
              Jeśli ustawiona,  bit  wykonywalności  pliku  jest  dozwolony  tylko,  jeśli  część
              rozszerzenia nazwy jest jedną z .EXE, .COM lub .BAT. Domyślnie nie ustawiona.

       sys_immutable
              Jeśli  ustawiona,  atrybut  ATTR_SYS  w  FAT jest obsługiwany jak flaga IMMUTABLE w
              Linuksie. Domyślnie nie ustawiona.

       flush  Jeśli ustawiona, system plików będzie starał się opróżnić bufory na dysk  wcześniej
              niż zwykle. Domyślnie nie ustawione.

       usefree
              Używa  wartości "wolnych klastrów" ("free clusters"), przechowywanej w FSINFO. Jest
              ona używana do pozyskania liczby wolnych klastrów bez skanowania  dysku.  Nie  jest
              ona  jednak  domyślnie  używana,  ponieważ  ostatnie  wersje  Windows  niekiedy nie
              aktualizują jej poprawnie. W  przypadku  przekonania,  że  wartość  owych  "wolnych
              klastrów"  w  FSINFO  jest  poprawna,  używając tej opcji można zapobiec skanowaniu
              dysku.

       dots, nodots, dotsOK=[yes|no]
              Różne bezmyślne próby wymuszenia konwencji Uniksa lub DOS-u na systemie plików FAT.

Opcje montowania do hpfs

       creator=cccc, type=cccc
              Ustawia  wartości  creator/type  pokazywane  przez  MacOS-owy  Finder,  używane  do
              tworzenia nowych plików. Domyślne wartości: "????".

       uid=n, gid=n
              Ustawia  właściciela  i  grupę  wszystkich  plików  (domyślnie: uid i gid bieżącego
              procesu).

       dir_umask=n, file_umask=n, umask=n
              Ustawia umask, używany do wszystkich  katalogów,  wszystkich  zwykłych  plików  lub
              wszystkich plików i katalogów. Domyślnie jest to umask bieżącego procesu).

       session=n
              Ustawia  sesję  CD-ROM-u  do  zamontowania.  Domyślnie,  decyzja  jest pozostawiana
              sterownikowi CD-ROM-u. Opcja nie powiedzie się, jeśli urządzeniem będzie coś innego
              niż CD-ROM.

       part=n Wybiera  numer  partycji  n  z  urządzenia.  Ma  sens  tylko w przypadku CD-ROM-ów.
              Domyślnie, tablica partycji nie jest w ogóle przetwarzana.

       quiet  Nie informuje o nieprawidłowych opcjach montowania.

Opcje montowania do hpfs

       uid=wartość i gid=wartość
              Ustawia właściciela i grupę wszystkich  plików  (domyślnie:  uid  i  gid  bieżącego
              procesu).

       umask=wartość
              Ustawia  umask  (maskę  bitową  praw,  które nie występują). Domyślnie używany jest
              umask bieżącego procesu.  Wartość podawana jest ósemkowo.

       case={lower|asis}
              Konwertuje  wszystkie  nazwy  plików  na  małe  litery  lub  pozostawia  bez  zmian
              (domyślnie: case=lower).

       conv={binary|text|auto}
              Do conv=text, usuwa losowe znaki CR (konkretnie wszystkie, po których występuje NL)
              podczas odczytu pliku.  Do conv=auto, wybiera  mniej  lub  bardziej  losowo  między
              conv=binary  i conv=text.  Do conv=binary, po prostu czyta to, co jest w pliku. Tak
              jest domyślnie.

       nocheck
              Nie przerywa montowania gdy zawiodą pewne kontrole spójności.

Opcje montowania do iso9660

       ISO 9660 jest standardem opisującym strukturę systemu plików  na  CD-ROM-ach  (system  ten
       jest również wykorzystywany na niektórych płytach DVD; patrz również system plików udf).

       Normalne  nazwy  plików  iso9660  pojawiają  się  w  formacie  8.3 (tzn. występują DOS-owe
       ograniczenia długości nazw plików),  a  w  dodatku  wszystkie  znaki  pisane  są  wielkimi
       literami.   Poza  tym  nie  ma  pola właściciela, ochrony, liczby dowiązań, zastrzeżeń dla
       urządzeń znakowych/blokowych, itd.

       Rozszerzeniem iso9660  jest  Rock  Ridge,  który  udostępnia  wszystkie  te  uniksopodobne
       właściwości.   Najprościej   mówiąc,   dla  każdego  wpisu  katalogowego  istnieją  w  nim
       rozszerzenia, które uzupełniają wszystkie informacje.  Gdy używane jest Rock Ridge, system
       plików  jest  nieodróżnialny  od  normalnego  uniksowego systemu plików (poza tym, że jest
       tylko do odczytu, oczywiście).

       norock Wyłącza korzystanie z rozszerzeń Rock Ridge, nawet jeśli są dostępne. Zob. map.

       nojoliet
              Wyłącza korzystanie z rozszerzeń Joliet firmy Microsoft, nawet jeśli  są  dostępne.
              Zob. map.

       check={r[elaxed]|s[trict]}
              Z   check=relaxed,   nazwa   pliku   przed   dokonywaniem  podglądu  jest  najpierw
              przekształcana na małe litery. Prawdopodobnie ma to znaczenie tylko razem z  norock
              i map=normal.  (Domyślnie: check=strict.)

       uid=wartość i gid=wartość
              Nadaje  wszystkim plikom systemu plików wskazany identyfikator użytkownika i grupy,
              być  może  przesłaniając  informacje  znalezione  w  rozszerzeniach   Rock   Ridge.
              (Domyślnie: uid=0,gid=0.)

       map={n[ormal]|o[ff]|a[corn]}
              Dla  wolumenów  typu  innego  niż Rock Ridge, normalna translacja nazwy odwzorowuje
              wielkie litery ASCII na małe, porzuca kończące `;1'  i  zamienia  `;'  na  `.'.   Z
              map=off   nie   jest   dokonywana   konwersja  nazw.  Zobacz  norock.   (Domyślnie:
              map=normal.)  map=acorn jest podobne do map=normal, ale stosuje także  rozszerzenia
              Acorn, jeśli występują.

       mode=wartość
              Dla  wolumenów  typu innego niż Rock Ridge, nadaje wszystkim plikom wskazane prawa.
              (Domyślnie: prawa dla odczytu dla wszystkich.)  Od Linuksa 2.1.37  nie  trzeba  już
              podawać trybu dziesiętnie. (Tryb ósemkowy jest wskazywany przez 0 na początku).

       unhide Pokazuje również pliki ukryte i powiązane (jeśli zwykłe pliki i pliki powiązane lub
              ukryte mają te same nazwy plików, może to uczynić zwykłe pliki niedostępnymi).

       block={512|1024|2048}
              Ustawia rozmiar bloku we wskazanym wolumenie.  (Domyślnie: block=1024.)

       conv={a[uto]|b[inary]|m[text]|t[ext]}
              (Domyślnie: conv=binary.)  Od Linuksa 1.3.54 opcja ta już nie działa. (A niebinarne
              ustawienia  bywały bardzo niebezpieczne, często prowadziły do milczącego niszczenia
              danych).

       cruft  Jeśli starszy bajt długości pliku zawiera  inne  śmieci,  warto  ustawić  tę  opcję
              montowania,  aby  był ignorowany. Powoduje to, że maksymalny rozmiar pliku nie może
              być większy niż 16 MB.

       session=x
              Wybiera numer sesji na CD wielosesyjnych. (Od 2.3.4.)

       sbsector=xxx
              Sesja zaczyna się od sektora xxx. (Od 2.3.4.)

       Poniższe opcje są takie same jak do vfat i podawanie ich ma sens tylko przy używaniu  płyt
       zakodowanych przy użyciu rozszerzeń Joliet firmy Microsoft.

       iocharset=wartość
              Zestaw znaków używany do konwersji z 16-bitowych znaków Unikodu na CD do 8-bitowych
              znaków. Domyślnie jest to iso8859-1.

       utf8   Konwertuje 16-bitowe znaki Unikodu na CD do UTF-8.

Opcje montowania do jfs

       iocharset=nazwa
              Zestaw znaków, używany do konwersji z Unikodu do  ASCII.  Domyślnie  konwersja  nie
              jest  przeprowadzana.  Proszę  użyć  iocharset=utf8  w  celu tłumaczeń UTF-8. Opcja
              wymaga ustawienia CONFIG_NLS_UTF8 w pliku jądra .config.

       resize=wartość
              Zmienia wielkość woluminu do wartość bloków.  JFS  obsługuje  jedynie  powiększanie
              woluminu,  nie  zmniejszanie  go.  Opcja  jest  prawidłowa  tylko podczas ponownego
              montowania, gdy wolumin jest zamontowany do odczytu i zapisu. Słowo kluczowe resize
              bez wartości, powiększy wolumin do pełnego rozmiaru partycji.

       nointegrity
              Nie  zapisuje  do  dziennika.  Głównym  użyciem  tej opcji jest możliwość uzyskania
              wyższej wydajności przy  przywracaniu  woluminu  z  kopii  zapasowej.  Integralność
              woluminu nie jest gwarantowana, jeśli system zostanie nieprawidłowo zamknięty.

       integrity
              Domyślne.  Zapisuje  zmiany  metadanych  do  dziennika.  Można  użyć  tej  opcji do
              ponownego zamontowania woluminu, gdy wcześniej  użyto  opcji  nointegrity,  w  celu
              przywrócenia normalnego zachowania.

       errors={continue|remount-ro|panic}
              Definiuje  zachowanie  przy  napotkaniu  błędu.   (Albo ignoruje błędy, zaznaczając
              tylko system plików jako błędny i kontynuując, albo ponownie montuje system  plików
              na tylko do odczytu, albo panikuje i zatrzymuje system.)

       noquota|quota|usrquota|grpquota
              Opcje te są przyjmowane, lecz ignorowane.

Opcje montowania do miniksa

       Brak.

Opcje montowania do msdos

       Zobacz  opcje  do  fat.   Jeśli  system  plików  msdos wykryje niespójność, zgłasza błąd i
       ustawia system plików na tylko do odczytu. System plików może być znowu dostępny do zapisu
       przez ponowne zamontowanie.

Opcje montowania do ncpfs

       Tak jak przy nfs, implementacja ncpfs oczekuje binarnego argumentu (struct ncp_mount_data)
       funkcji systemowej mount. Argument ten jest  konstruowany  przez  ncpmount(8),  a  bieżąca
       wersja mount (2.12) nic nie wie o ncpfs.

Opcje montowania do nfs i nfs4

       Patrz   sekcja   opcji   na   stronie  podręcznika  nfs(5)  (pakiet  nfs-common  musi  być
       zainstalowany).

       Implementacja nfs i nfs4 oczekuje binarnego  argumentu  (struct  nfs_mount_data)   funkcji
       systemowej  mount.  Argument  ten  jest  konstruowany przez mount.nfs(8), a bieżąca wersja
       mount (2.13) nic nie wie o nfs i nfs4.

Opcje montowania do ntfs

       iocharset=nazwa
              Zestaw znaków stosowany przy zwracaniu nazw plików.   W  przeciwieństwie  do  VFAT,
              NTFS eliminuje nazwy zawierające znaki nie dające się przekształcić. Przestarzałe.

       nls=nazwa
              Nowa nazwa dla opcji zwanej wcześniej iocharset.

       utf8   Do konwersji nazw plików stosuje UTF-8.

       uni_xlate={0|1|2}
              Dla  0  (lub  `no'  albo  `false')  nie używa specjalnych kodowań nieznanych znaków
              Unikodu.  Dla  1  (lub  `yes'  albo  `true')  lub  2  używa  4-bajtowych  sekwencji
              specjalnych  w  stylu  vfat  zaczynających  się  od ":". Liczba 2 oznacza kodowanie
              little-endian, a 1 - kodowanie big-endian, z odwróconymi bajtami.

       posix=[0|1]
              Jeśli jest włączone (posix=1), to system plików rozróżnia wielkie  i  małe  litery.
              Nazwy  zastępcze  8.3  są  przedstawiane jako dowiązania twarde, a nie pomijane. Ta
              opcja jest przestarzała.

       uid=wartość, gid=wartość i umask=wartość
              Ustawia prawa plików dla danego systemu. Wartość umask powinna być podana ósemkowo.
              Domyślnie właścicielem plików jest root i nikt inny nie może ich czytać.

Opcje montowania do proc

       uid=wartość i gid=wartość
              Opcje te są rozpoznawane, lecz o ile wiadomo, nie mają żadnego efektu.

Opcje montowania do ramfs

       Ramfs jest systemem plików działającym w pamięci. Wystarczy go zamontować - i pojawia się.
       Odmontowanie usuwa go. Obecny od Linuksa 2.3.99pre4. Nie posiada opcji montowania.

Opcje montowania do reiserfs

       Reiserfs jest systemem plików z dziennikiem.

       conv   Mówi wersji 3.6 oprogramowania reiserfs, aby zamontowała wersję 3.5 systemu plików,
              używając  formatu 3.6 dla nowo utworzonych plików. Ten system plików nie będzie już
              zgodny z wersją 3.5 narzędzi reiserfs.

       hash={rupasov|tea|r5|detect}
              Wybiera funkcję mieszającą (haszującą) do znajdowania plików w katalogach.

              rupasov
                     Funkcja haszująca autorstwa Yury  Yu.  Rupasova.  Jest  szybka  i  zachowuje
                     lokalizację,  mapując  nazwy  plików bliskie w porządku leksykograficznym na
                     bliskie  sobie  wartości  funkcji.  Z  powodu  wysokiego  prawdopodobieństwa
                     kolizji w haszowaniu, ta opcja nie powinna być używana.

              tea    Funkcja   Davis-Meyera  zaimplementowana  przez  Jeremy'ego  Fitzhardinge'a.
                     Używa mieszania permutującego bity w nazwie pliku.  Wykazuje  dużą  losowość
                     wyników  i  teoretycznie małe prawdopodobieństwo kolizji.  Może być używana,
                     jeżeli funkcja r5 powoduje błędy EHASHCOLLISION.

              r5     Zmodyfikowana wersja funkcji rupasov. Używana domyślnie  i  jest  najlepszym
                     wyborem,  jeżeli  system  plików  nie zawiera dużych katalogów i niezwykłych
                     nazw plików.

              detect Powoduje,  że  mount  wykryje,  która  funkcja  mieszająca   jest   używana,
                     sprawdzając  właśnie  montowany  system  plików,  i  zapisze tę informację w
                     superbloku  systemu  reiserfs.   Ta  opcja  jest  użyteczna  przy  pierwszym
                     montowaniu systemu plików o starym formacie.

       hashed_relocation
              Stroi  mechanizm  przydzielania  bloków.  Może  powodować w pewnych okolicznościach
              poprawienie wydajności systemu.

       no_unhashed_relocation
              Stroi mechanizm przydzielania bloków.  Może  powodować  w  pewnych  okolicznościach
              poprawienie wydajności systemu.

       noborder
              Wyłącza  algorytm  przydzielania granicznego wymyślony przez Yury'ego Yu. Rupasova.
              Może powodować w pewnych okolicznościach poprawienie wydajności systemu.

       nolog  Wyłącza dziennik. Może w  pewnych  sytuacjach  spowodować  nieznaczne  podniesienie
              wydajności  systemu  kosztem  utracenia  szybkiego  odzyskiwania  danych  po krachu
              systemu.  Nawet jeśli ta opcja jest włączona, reiserfs wciąż przeprowadza wszystkie
              operacje  związane  z  dziennikiem,  ale  go nie zapisuje. Prace przy implementacji
              opcji nolog wciąż trwają.

       notail Domyślnie reiserfs przechowuje małe pliki i `końcówki plików' bezpośrednio w  swoim
              drzewie.  Jest  to  zachowanie mylące dla niektórych narzędzi użytkowych takich jak
              LILO(8). Ta opcja wyłącza pakowanie plików do drzewa.

       replayonly
              Powtarza transakcje zapisane w dzienniku, ale nie montuje systemu plików.   Głównie
              używane przez reiserfsck.

       resize=liczba
              Opcje  remontowania,  która  pozwala na rozszerzenie partycji reiserfs.  Z tą opcją
              reiserfs przyjmuje, że na urządzeniu jest liczba  bloków.   Opcja  jest  używana  z
              urządzeniami  zarządzanymi  przez  menedżera  logicznych woluminów (LVM).  Istnieje
              specjalne      narzędzie      resizer,       które       można       pobrać       z
              ftp://ftp.namesys.com/pub/reiserfsprogs.

       user_xattr
              Włącza  rozszerzone  atrybuty  użytkownika (Extended User Attributes). Patrz strona
              podręcznika attr(5).

       acl    Włącza listy kontroli dostępu (Acces Control Lists) POSIX. Patrz strona podręcznika
              acl(5).

       barrier=none / barrier=flush
              Włącza/wyłącza  używanie barier zapisu w kodzie dziennika. barrier=none wyłącza je,
              barrier=flush włącza. Bariery zapisu wymuszają właściwą kolejność wpisów  dziennika
              na  dysku,  czyniąc ulotne bufory zapisu dysku bezpieczne w użyciu, kosztem pewnego
              obniżenia wydajności. System plików reiserfs nie włącza  domyślnie  barier  zapisu.
              Proszę  się  upewnić,  że  bariery  są włączone, chyba że dyski mają w jakiś sposób
              zabezpieczone zasilanie. W przeciwnym wypadku  istnieje  ryzyko  błędu  w  systemie
              plików w przypadku nagłego braku zasilania.

Opcje montowania do romfs

       Brak.

Opcje montowania do squashfs

       Brak.

Opcje montowania do smbfs

       Tak  jak nfs, implementacja smbfs oczekuje binarnego argumentu (struct smb_mount_data)  do
       funkcji systemowej mount. Argument ten jest  konstruowany  przez  smbmount(8)   a  bieżąca
       wersja mount (2.12) nie wie nic o smbfs.

Opcje montowania do sysv

       Brak.

Opcje montowania do tmpfs

       size=nbajtów
              Przesłania  domyślny,  maksymalny  rozmiar  systemu  plików.  Rozmiar jest podany w
              bajtach i zaokrąglony w górę do pełnych stron. Domyślnie  zajmuję  połowę  pamięci.
              Parametr  rozmiar akceptuje również przyrostek %, w celu ograniczenia tej instancji
              tmpfs do danej liczby procent fizycznej pamięci RAM: domyślnie, jeśli nie poda  się
              ani rozmiaru (size) ani numeru bloków (nr_blocks), rozmiar wynosi 50% (size=50%).

       nr_blocks=
              Podobnie jak size, ale w blokach PAGE_CACHE_SIZE.

       nr_inodes=
              Maksymalna  liczba  i-węzłów  dla tej instancji. Domyślnie jest to połowa fizycznej
              stronicowanej  pamięci  RAM  lub  (na  komputerze   z   highmem)   liczba   pamięci
              stronicowanej RAM lowmem (używana jest niższa z tych dwóch wartość)

       Opcje  montowania  tmpfs  dotyczące  rozmiaru  (size,  nr_blocks  i  nr_inodes)  akceptują
       przyrostek k, m lub g dla Ki, Mi, Gi (binarne kilo, mega oraz giga) i mogą być zmienione w
       czasie ponownego montowania.

       mode=  Określa początkowe prawa dostępu głównego katalogu.

       uid=   Identyfikator użytkownika

       gid=   Identyfikator grupy.

       mpol=[default|prefer:Node|bind:NodeList|interleave|interleave:NodeList]
              Ustawia  zasady  (politykę)  alokowania  pamięci  NUMA do wszystkich plików w danej
              instancji (jeśli włączono opcję jądra CONFIG_NUMA) - które może zostać  dostosowana
              "w locie" za pomocą "mount -o remount ...".

              default
                     preferuje alokowanie pamięci z węzła lokalnego

              prefer:Węzeł
                     preferuje alokowanie pamięci z podanego Węzła

              bind:ListaWęzłów
                     alokuje pamięć tylko z węzłów z ListyWęzłów

              interleave
                     alokuje pamięć z każdego węzła po kolei

              interleave:ListaWęzłów
                     alokuje pamięć z każdego z węzłów z ListyWęzłów po kolei.

              Format ListyWęzłów jest następujący: jest to lista (oddzielonych przecinkami) liczb
              dziesiętnych  i  zakresów,  gdzie  zakres   jest   dwiema   liczbami   dziesiętnymi
              (oddzielonymi  minusem)  -  najmniejszym i największym numerem węzła w zakresie. Na
              przykład mpol=bind:0-3,5,7,9-15

              Proszę zauważyć, że próba zamontowania tmpfs z opcją mpol nie powiedzie się,  jeśli
              działające jądro nie obsługuje NUMA oraz nie powiedzie się, jeśli jego lista węzłów
              uwzględnia węzeł, który nie  jest  online.  Jeśli  bieżący  system  opiera  się  na
              założeniu,  że  tmpfs  jest  zamontowany,  ale od czasu do czasu jest uruchamiany z
              jądrem zbudowanym bez  zdolności  NUMA  (prawdopodobnie  jądro  opcji  bezpiecznego
              odzyskiwania)  lub  jeśli  liczba dostępnych węzłów może się zmniejszyć, zaleca się
              pominąć opcję mpol przy opcjach automatycznego montowania. Można ją dodać  później,
              gdy   tmpfs   jest   już   zamontowany  w  PunktMontowania,  za  pomocą  "mount  -o
              remount,mpol=Policy:ListaWęzłów PunktMontowania".

Opcje montowania do ubifs

       UBIFS jest systemem plików flash, którzy działa na woluminach  UBI.  Proszę  zauważyć,  że
       atime nie jest obsługiwane i jest zawsze wyłączone.

       Nazwa urządzenia może zostać podana jako
              ubiX_Y numer urządzenia UBI X, numer woluminu Y

              ubiY   numer urządzenia UBI 0, numer woluminu Y

              ubiX:NAZWA
                     numer urządzenia UBI X, wolumin o nazwie NAZWA

              ubi:NAZWA
                     numer urządzenia UBI 0, wolumin o nazwie NAZWA
       Zamiast : można użyć separatora !.

       Dostępne są następujące opcje montowania:

       bulk_read
              Włącza  bulk-read.  Odczyt  z wyprzedzeniem VFS jest wyłączony, ponieważ zwalnia on
              system plików. Bulk-Read jest wewnętrzną optymalizacją. Część  pamięci  flash  może
              czytać  szybciej,  jeśli  dane  są odczytywane za jednym razem, zamiast przy użyciu
              kilku żądań odczytu. Na przykład OneNAND może wykonać "read-while-load"  gdy  czyta
              więcej niż jedną stronę NAND.

       no_bulk_read
              Nie wykonuje bulk-read. Tak jest domyślne.

       chk_data_crc
              Sprawdza sumy kontrolne CRC-32 danych. Tak jest domyślnie.

       no_chk_data_crc.
              Nie  sprawdza  sum kontrolnych CRC-32 danych. Z tą opcją system plików nie sprawdza
              sum kontrolnych CRC-32 danych, lecz  sprawdza  je  w  celu  wewnętrznej  informacji
              indeksowania.  Opcja  wpływa  jedynie  na  odczyt,  nie  na  zapis.  Sumy CRC-32 są
              obliczane zawsze podczas zapisu danych.

       compr={none|lzo|zlib}
              Wybiera domyślny tryb kompresji używany podczas zapisywania nowych plików. Nadal da
              się odczytać skompresowane pliki, jeśli montowanie będzie wykonane z opcją none.

Opcje montowania do udf

       udf jest uniwersalnym formatem dysku ("Universal Disk Format") zdefiniowanym przez Optical
       Storage Technology Association i jest używany często na DVD-ROM-ach. Patrz też iso9660.

       gid=   Ustawia domyślną grupę.

       umask= Ustawia domyślne umask. Wartość jest podana ósemkowo.

       uid=   Ustawia domyślnego użytkownika.

       unhide Pokazuje pliki, które inaczej byłyby ukryte.

       undelete
              Pokazuje usunięte pliki na na listach.

       nostrict
              Wyłącza ustawianie ścisłej zgodności.

       iocharset
              Ustawia zestaw znaków NLS.

       bs=    Ustawia rozmiar bloku. (Może nie działać, chyba że 2048.)

       novrs  Pomija rozpoznawanie numeru sekwencyjnego wolumenu.

       session=
              Ustawia sesję CD-ROM licząc od 0. Domyślnie: ostatnia sesja.

       anchor=
              Przesłania położenie standardowego zakotwiczenia (anchor). Domyślnie: 256.

       volume=
              Przesłania położenie VolumeDesc. (nieużywane)

       partition=
              Przesłania położenie PartitionDesc. (nieużywane)

       lastblock=
              Ustawia ostatni blok systemu plików.

       fileset=
              Przesłania położenie bloku zestawu plików (fileset block). (nieużywane)

       rootdir=
              Przesłania położenie katalogu głównego. (nieużywane)

Opcje montowania do ufs

       ufstype=wartość
              UFS jest systemem plików szeroko wykorzystywanym w różnych systemach  operacyjnych.
              Problem  stanowią  różnice  pomiędzy  implementacjami.   Cechy niektórych z nich są
              nieudokumentowane, tak więc trudno rozpoznać automatycznie typ ufs.  Z tego  powodu
              użytkownik musi określić typ ufs za pomocą opcji montowania.  Możliwe wartości to:

              old    Stary  format  ufs,  jest  to  typ  domyślny,  tylko  do odczytu (proszę nie
                     zapomnieć podać opcji -r).

              44bsd  Dla    systemów    plików    utworzonych    przez    system     typu     BSD
                     (NetBSD,FreeBSD,OpenBSD).

              ufs2   Używane w FreeBSD 5.x obsługiwanego jako do odczytu i zapisu.

              5xbsd  Synonim do ufs2.

              sun    Do systemów plików utworzonych przez SunOS lub Solaris na komputerze Sparc.

              sunx86 Do systemów plików utworzonych przez Solaris na x86.

              hp     Do systemów plików utworzonych przez HP-UX, tylko do odczytu.

              nextstep
                     Do  systemów  plików  utworzonych  przez  NeXTStep (na stacji roboczej NeXT)
                     (obecnie tylko do odczytu).

              nextstep-cd
                     Do CD-ROM-ów NextStep (block_size == 2048), tylko do odczytu.

              openstep
                     Do systemów plików utworzonych przez OpenStep (obecnie  tylko  do  odczytu).
                     Ten sam typ systemów plików jest również używany przez Mac OS X.

       onerror=wartość
              Ustala zachowanie w przypadku błędu:

              panic  Jeśli napotkano błąd, powoduje panikę jądra.

              [lock|umount|repair]
                     Te  opcje montowania teraz nic nie robią: po napotkaniu błędu wypisują tylko
                     komunikat na konsoli.

Opcje montowania do umsdos

       Zobacz opcje do msdos.  Opcja dotsOK jest jawnie ubijana przez umsdos.

Opcje montowania do vfat

       Przede wszystkim, rozpoznawane są wszystkie  opcje  do  fat.   Opcja  dotsOK  jest  jawnie
       ubijana przez vfat.  Ponadto istnieją

       uni_xlate
              Tłumaczy nieobsługiwane znaki Unikodu na specjalne sekwencje unikowe.  To umożliwia
              wykonywanie kopii zapasowych i odtwarzanie plików o nazwach, utworzonych ze znakami
              Unikodu.  Bez  tej  opcji,  w  wypadku braku możliwości konwersji używane jest '?'.
              Znakiem unikowym jest ':', ponieważ  na  systemie  vfat  jest  w  innych  wypadkach
              niedozwolony.  Sekwencja  specjalna,  która  byłaby użyta dla znaku u, gdzie u jest
              znakiem Unikodu to: ':', (u & 0x3f), ((u>>6) & 0x3f), (u>>12).

       posix  Pozwala, by dwa pliki miały nazwy różniące się tylko  wielkością  liter.  Ta  opcja
              jest przestarzała.

       nonumtail
              Zanim zacznie próbować nazwa~nr.roz najpierw próbuje zrobić krótką nazwę bez numeru
              kolejnego.

       utf8   UTF8 jest systemem plików bezpiecznego 8-bitowego  kodowania  Unikodu,  który  jest
              wykorzystywany  przez  konsolę. Tą opcją można go włączyć dla danego systemu plików
              lub wyłączyć za pomocą utf8=0, utf8=no lub  utf8=false.  Jeśli  zostanie  ustawione
              `uni_xlate', UTF8 jest wyłączane.

       shortname={lower|win95|winnt|mixed}

              Definiuje  zachowanie w przypadku tworzenia i wyświetlania nazw plików mieszczących
              się w schemacie 8.3  znaków.  Jeśli  istnieje  długa  nazwa  pliku,  będzie  zawsze
              preferowanym sposobem wyświetlania. Istnieją cztery tryby:

              lower  Wymusza  na  krótkiej  nazwie  wyświetlanie  jej  za  pomocą  małych  liter;
                     przechowuje długą nazwę, gdy nie wszystkie litery krótkiej nazwy są wielkie.

              win95  Wymusza na krótkiej  nazwie  wyświetlanie  jej  za  pomocą  wielkich  liter;
                     przechowuje długą nazwę, gdy nie wszystkie litery krótkiej nazwy są wielkie.

              winnt  Wyświetla krótką nazwę bez zmian; przechowuje długą nazwę, gdy nie wszystkie
                     litery krótkiej nazwy są wielkie lub nie wszystkie są małe.

              mixed  Wyświetla krótką nazwę bez zmian; przechowuje długą nazwę, gdy nie wszystkie
                     litery krótkiej nazwy są wielkie. Ten tryb jest domyślny od Linuksa 2.6.32.

Opcje montowania do usbfs

       devuid=uid i devgid=gid i devmode=tryb
              Ustawia  właściciela  i grupę i tryb plików w plikach urządzeń systemu plików usbfs
              (domyślnie: uid=gid=0, mode=0644). Tryb jest podany ósemkowo.

       busuid=uid i busgid=gid i busmode=tryb
              Ustawia właściciela i grupę i tryb plików w katalogach szyny (bus)  systemu  plików
              usbfs (domyślnie: uid=gid=0, mode=0555). Tryb podany jest ósemkowo.

       listuid=uid i listgid=gid i listmode=tryb
              Ustawia właściciela i grupę i tryb pliku devices (domyślnie: uid=gid=0, mode=0444).
              Tryb jest podany ósemkowo.

Opcje montowania do xenix

       Brak.

Opcje montowania do xfs

       allocsize=rozmiar
              Ustawia rozmiar prealokowanego końca pliku przy buforowanym wejściu/wyjściu podczas
              wykonywania  opóźnionej  alokacji  zapisu  (domyślny  rozmiar:  64 KiB). Poprawnymi
              wartościami do tej opcji jest rozmiar strony  (z  reguły  4  KiB),  aż  do  1  GiB,
              włącznie, w odstępach kolejnych potęg dwójki.

       attr2|noattr2
              Opcja   włącza/wyłącza  (domyślnie  jest  włączona)  "oportunistyczne"  ulepszenie,
              działające  w  ten  sposób,  że  wbudowane   (inline)   rozszerzone   atrybuty   są
              przechowywane  na  dysku. Gdy nowa forma zostanie użyta po raz pierwszy (ustawiając
              lub  usuwając  rozszerzone  atrybuty)  pole  funkcji  superbloku   dysku   zostanie
              zaktualizowane, aby odnosiło się do używanego formatu.

       barrier
              Włącza   używanie   warstwy  blokowej  barier  zapisu  do  zapisu  do  dziennika  i
              niezapisanych konwersji  ekstentów.  Pozwala  to  na  włączone  buforów  zapisu  na
              poziomie sterownika, na urządzeniu, które obsługuje bariery zapisu.

       dmapi  Włącza wyróżnione zdarzenia DMAPI (Data Management API). Używane z opcją mtpt.

       grpid|bsdgroups i nogrpid|sysvgroups
              Opcje te definiują, jaki identyfikator grupy (gid) otrzyma nowo utworzony plik. Gdy
              ustawiony jest  grpid,  to  pobiera  gid  katalogu,  w  którym  jest  utworzony;  w
              przeciwnym  wypadku (domyślnie) bierze fsgid bieżącego procesu, chyba że katalog ma
              ustawiony bit setgid, wówczas pobiera  gid  katalogu  rodzicielskiego  i  dodatkowo
              otrzymuje bit setgid, jeśli sam jest katalogiem.

       ihashsize=wartość
              Ustawia  liczbę  wartości  funkcji  mieszającej  dostępnej  do  haszowania i-węzłów
              określonego punktu montowania, znajdujących się w pamięci.  Jeśli  poda  się  zero,
              wartość wybrana przez domyślny algorytm będzie wyświetlana w /proc/mounts.

       ikeep|noikeep
              Gdy  klastry  i-węzłów  są  opróżniane z i-węzłów, zatrzymuje je na dysku (ikeep) -
              jest to tradycyjne zachowanie XFS i do chwili obecnej jest domyślne. Używając opcji
              noikeep, klastry i-węzłów są zwracane do puli wolnego miejsca.

       inode64
              Wskazuje,  że  XFS  może  tworzyć  i-węzły  w  dowolnej lokalizacji systemu plików,
              łącznie z taką, która spowoduje zajęcie przez numer i-węzła  więcej  niż  32  bitów
              znaczących.  Jest  ona  udostępniona w celu kompatybilności wstecznej, ale wywołuje
              problemy w przypadku aplikacji do kopii zapasowych,  które  nie  potrafią  obsłużyć
              dużych numerów i-węzłów.

       largeio|nolargeio
              Jeśli  podano  nolargeio,  optymalne wejście/wyjście raportowane w st_blksize przez
              stat(2) będzie tak małe, jak to tylko możliwe, aby pozwolić aplikacjom  użytkownika
              zapobiec  niewydajnym  odczytom/modyfikacji/zapisom  wejścia/wyjścia.  Jeśli podano
              largeio, system plików, któremu określono opcję  swidth  zwróci  wartość  swidth  w
              st_blksize  (w bajtach). Jeśli jej nie określono, ale podano allocsize, to zwrócone
              zostanie w zamian allocsize (w bajtach). Jeśli  nie  podano  żadnej  z  tych  dwóch
              opcji, system plików zachowa się jak gdyby podano opcję nolargeio.

       logbufs=wartość
              Ustawia  liczbę  buforów logów w pamięci (in-memory). Poprawnymi wartościami są 2-8
              (włącznie). Domyślną wartością z każdym nowszym jądrem jest 8 buforów.

       logbsize=wartość
              Ustawia rozmiar każdego z buforów logów w pamięci (in-memory). Rozmiar można  podać
              w bajtach, lub w kilobajtach, z przyrostkiem "k". Poprawnymi rozmiarami do wersji 1
              i 2 są 16384 (16k) and 32768 (32k). Do wersji 2  logów,  poprawnymi  rozmiarami  są
              również  65536  (64k), 131072 (128k) and 262144 (256k). Domyślną wartością z każdym
              nowszym jądrem jest 32768.

       logdev=urządzenie i rtdev=urządzenie
              Używa  zewnętrznego  dziennika  (rejestru  metadanych)   i/lub   urządzenia   czasu
              rzeczywistego.  System  plików  XFS  ma  do  trzech  części:  sekcji danych, sekcji
              dziennika i sekcji czasu rzeczywistego. Sekcja czasu rzeczywistego jest opcjonalna,
              a  sekcja  dziennika może być osobna od sekcji danych albo może być w niej zawarta.
              Bliższe informacje podaje xfs(5).

       mtpt=punkt-montowania
              Używane z opcją dmapi. Wartość tu podana będzie uwzględniona w zdarzeniu montowania
              DMAPI i powinna być ścieżką rzeczywistego punktu montowania, który jest używany.

       noalign
              Alokacja  danych  nie  będzie  wyrównywana  na granicach jednostki paskowej (stripe
              unit).

       noatime
              Podczas odczytu pliku nie są aktualizowane znaczniki czasu dostępu.

       norecovery
              System plików zostanie zamontowany bez uruchamiania odzyskiwania dziennika.   Jeśli
              system  ten  nie  był  poprawnie  odmontowany,  to  możliwe,  że montowany w trybie
              norecovery będzie niespójny.  Część plików lub katalogów może  z  tego  powodu  być
              niedostępna.   Systemy  plików  przy włączeniu trybu norecovery muszą być montowane
              tylko do odczytu albo montowanie się nie powiedzie.

       nouuid Nie sprawdza w celu wyszukania podwójnie  zamontowanych  systemów  plików  używając
              uuid systemu pliku. Jest to użyteczne do montowania migawek woluminów LVM.

       osyncisosync
              Zapisy O_SYNC wykorzystują prawdziwe O_SYNC. BEZ tej opcji, linuksowe XFS zachowuje
              się tak, jakby użyto opcję  osyncisdsync,  która  powoduje,  że  zapisy  do  plików
              otwartych  z  ustawioną  flagą  O_SYNC będą się zachowywać jakby zamiast niej użyto
              flagi O_DSYNC. Może to dać lepszą wydajność bez naruszenia  bezpieczeństwa  danych.
              Jednakże,  jeśli  działa ta opcja, to w przypadku załamania się systemu mogą zostać
              utracone aktualizacje znaczników czasu z O_SYNC.  Jeśli  aktualizowanie  znaczników
              czasu jest krytyczne, proszę użyć opcji osyncisosync.

       uquota|usrquota|uqnoenforce|quota
              Włączenie  systemu rozliczania udziałów dyskowych (quota) użytkowników i wymuszenie
              (opcjonalnie) limitów. Patrz xfs_quota(8), aby dowiedzieć się więcej.

       gquota|grpquota|gqnoenforce
              Włączenie  systemu  rozliczania  udziałów  dyskowych  (quota)  grup  i   wymuszenie
              (opcjonalnie) limitów.  Patrz xfs_quota(8), aby dowiedzieć się więcej.

       pquota|prjquota|pqnoenforce
              Włączenie  systemu  rozliczania  udziałów  dyskowych (quota) projektów i wymuszenie
              (opcjonalnie) limitów.  Patrz xfs_quota(8), aby dowiedzieć się więcej.

       sunit=wartość i swidth=wartość
              Stosowane do określenia jednostki  i  szerokości  paska  dla  urządzenia  RAID  lub
              wolumenu  paskowego.   Wartość  musi  być  podana jako liczba 512-bajtowych bloków.
              Jeśli nie podano tej opcji, a system plików został utworzony na wolumenie  paskowym
              lub podczas korzystania z mkfs podano szerokość albo jednostkę paska dla urządzenia
              RAID, to funkcja systemowa mount odtworzy tę wartość z  superbloku.   Dla  systemów
              plików  utworzonych  bezpośrednio  na  urządzeniach  RAID, opcji tych można użyć do
              przesłonięcia informacji z superbloku  jeśli  po  stworzeniu  systemu  zmienił  się
              odnośny  układ dysku.  Jeśli podano sunit, to opcja swidth jest wymagana i musi być
              wielokrotnością wartości sunit.

       swalloc
              Alokowanie danych będzie zaokrąglone w górę do szerokości granic paska, gdy bieżący
              koniec pliku przesunie się i rozmiar pliku stanie się większy niż szerokość paska.

Opcje montowania do xiafs

       Brak.  Chociaż xiafs nic nie dolega, nie jest on używany zbyt często i nie jest rozwijany.
       Prawdopodobnie nie powinno się go używać.  Od Linuksa w wersji 2.1.21 xiafs nie  występuje
       już w kodzie źródłowym jądra.

URZĄDZENIE LOOP

       Kolejnym możliwym typem jest montowanie poprzez urządzenie loop. Na przykład, polecenie

              mount /tmp/disk.img /mnt -t vfat -o loop=/dev/loop

       ustawi  urządzenie  loop /dev/loop3 tak, aby odpowiadał plikowi /tmp/disk.img, a następnie
       zamontuje to urządzenie w /mnt.

       Jeśli nie podano jawnie urządzenia loop (tylko opcję -o loop), to mount  spróbuje  znaleźć
       jakieś nieużywane urządzenie loop i użyć je, na przykład

              mount /tmp/disk.img /mnt -o loop

       Polecenie  mount  automatycznie tworzy urządzenie loop ze zwykłego pliku, jeśli nie podano
       systemu plików lub system plików jest znany libblkid, na przykład:

              mount /tmp/disk.img /mnt

              mount -t ext3 /tmp/disk.img /mnt

       Ten typ montowań zna cztery opcje, loop, offset, sizelimit  i  encryption,  które  są  tak
       naprawdę  opcjami  do losetup(8). Jeśli montowanie wymaga hasła, użytkownik zostanie o nie
       zapytany, chyba że do odczytu podany zostanie deskryptor pliku do opcji  --pass-fd  (opcje
       te mogą być używane oprócz opcji specyficznych dla danego systemu plików).

       Od  Linuksa  2.6.25 obsługiwane jest samozniszczenie urządzeń loop i każde urządzenie loop
       przydzielone przez mount zostanie zwolnione przez umount niezależnie od /etc/mtab.

       Można również zwolnić urządzenie loop ręcznie, przy użyciu "losetup -d" lub "umount -d".

KODY ZAKOŃCZENIA

       mount posiada następujące kody zakończeń (bity mogą być  złożone  używając  alternatywy  -
       OR):

       0      sukces

       1      nieprawidłowe wywołanie lub uprawnienia

       2      błąd systemu (brak pamięci, niemożność wykonania fork, nie ma więcej urządzeń loop)

       4      wewnętrzny błąd mount

       8      przerwanie przez użytkownika

       16     problemy podczas zapisu lub blokowania /etc/mtab

       32     niepowodzenie montowania

       64     cześć montowań powiodła się

UWAGI

       Składnia zewnętrznych programów pomocniczych mount jest następująca:

              /sbin/mount.<przyrostek> spec katalog [-sfnv] [-o opcje] [-t typ.podtyp]

       gdzie  <typ>  jest  typem  systemu  plików,  a  opcje  -sfnvo  mają  to samo znaczenie, co
       standardowe opcje mount. Opcja -t jest używana do systemów plików z obsługa podtypów  (np.
       /sbin/mount.fuse -t fuse.sshfs).

PLIKI

       /etc/fstab        tabela systemów plików

       /etc/mtab         tabela zamontowanych systemów plików

       /etc/mtab~        plik blokady

       /etc/mtab.tmp     plik tymczasowy

       /etc/filesystems  lista systemów plików do wypróbowania

ZOBACZ TAKŻE

       mount(2),   umount(2),   fstab(5),   umount(8),  swapon(8),  nfs(5),  xfs(5),  e2label(8),
       xfs_admin(8), mountd(8), nfsd(8), mke2fs(8), tune2fs(8), losetup(8)

BŁĘDY

       Jest możliwe, że uszkodzony system plików spowoduje załamanie systemu.

       Niektóre linuksowe systemy plików nie obsługują -o sync i -o dirsync (systemy ext2,  ext3,
       fat  i  vfat  obsługują  synchroniczne  odświeżania  (updates)  (a  la  BSD),  gdy zostaną
       zamontowane z opcją sync).

       Opcja -o remount może nie być  w  stanie  zmienić  parametrów  montowania  (np.  wszystkie
       parametry  ext2fs,  poza  sb,  dają  się zmieniać przy ponownym montowaniu, lecz nie można
       zmienić gid czy umask dla fatfs).

       Montowanie za pomocą etykiety lub uuid działa tylko wtedy, gdy nazwy urządzeń są  wypisane
       w  /proc/partitions.  W szczególności,  może  się  ono  nie  powieść,  gdy  jądro  zostało
       skompilowane z devfs, ale devfs nie jest zamontowany.

       Zdarza się, że pliki /etc/mtab i /proc/mounts nie odpowiadają sobie. Pierwszy plik  opiera
       się  wyłącznie  na  opcjach  poleceń mount, a zawartość drugiego zależy również od jądra i
       innych ustawień (np. zdalnego serwera NFS). W szczególnym przypadku, polecenie mount  może
       dawać  niepewne  informacje  o  punkcie montowania NFS; plik /proc/mounts zawiera z reguły
       pewniejsze informacje.

       Sprawdzanie plików w systemie plików NFS, odnosząc się do deskryptorów pliku (np.  rodziny
       funkcji  fcntl  i  ioctl)  może  powodować niespójne rezultaty, z powodu braku sprawdzania
       spójności w jądrze, nawet gdy używane jest noac.

HISTORIA

       Polecenie mount pojawiło się w wersji 5 AT&T UNIX.

DOSTĘPNOŚĆ

       Polecenie  mount  jest  częścią  pakietu  util-linux   i   jest   dostępne   pod   adresem
       ftp://ftp.kernel.org/pub/linux/utils/util-linux/.

TŁUMACZENIE

       Autorami  polskiego  tłumaczenia niniejszej strony podręcznika man są: Przemek Borys (PTM)
       <pborys@dione.ids.pl>, Robert Luberda (PTM) <robert@debian.org>, Andrzej M. Krzysztofowicz
       (PTM) <ankry@green.mf.pg.gda.pl> i Michał Kułach <michal.kulach@gmail.com>.

       Polskie  tłumaczenie jest częścią projektu manpages-pl; uwagi, pomoc, zgłaszanie błędów na
       stronie  http://sourceforge.net/projects/manpages-pl/.  Jest  zgodne  z   wersją    2.20.1
       oryginału.